„To dziwne, jak gdyby śnione, a jakby żywe, bolesne:

                    wieczorną aleją iść i nie poznawać znajomych

                    kształtów i zwykłych nazw, i twarzy przyjaciół zapomnieć,

                    a światłem być tylko i cieniem, samotne, nieme mieć ciało

                    i falą być obcej rzeki, i tylko mijać, i mijać...” 

                                                  [Tadeusz Borowski, Imiona rzeki].