Oto moje ręce, Panie

Oto moje ręce, Panie,
Puste.
Oto moja dusza, jezioro zatrute.
Oto moje oczy, jaskinie pozbawione nieba.
Posłałeś mnie na poszukiwanie światła, Panie,
Całą w złocie i kwiatach.
Tylko z mądrą przezornością
Nie powiedziałeś mi nic,
O, Wszechwiedzący,
O zgniliźnie, o popiołach.

Flavia Cosma
przełożyła Irena Harasimowicz-Zarzecka

Kiedy wreszcie?

Kiedy wreszcie nałożysz sobie kaganiec,
Samotny psie,
Co wciąż ujadasz w moim sercu?
Hau! Wrr!
Ujada znowu, ujada ból:
Au-u! Au-u!
Nie ma tutaj dla nas miejsca,
Dokąd mamy pójść?
Nie znamy przecież geografii nieistnienia
I tkwimy tak,
Uwięzieni w swoim ciele,
Nawet jeżeli od czasu do czasu wymieniamy miedzy sobą
Serca, płuca, nerki,
Półprzewodniki.
Jedynie pies pozostaje wierny w każdym z nas,
Ujada i ujada,
Wściekły, z pianą na pysku.

Kiedy wreszcie nałożysz sobie kaganiec,
O, Nieśmiertelny?

Flavia Cosma
przełożyła Irena Harasimowicz-Zarzecka