Jest rzeczą niesłuszną granie na skrzypcach, kiedy Rzym płonie, ale jest całkiem w porządku studiowanie mechaniki cieczy, kiedy płonie Rzym.
Hugo Ball
* * *
W maju tego roku upłynęło sto lat od udanego zamachu stanu przeprowadzonego przez Józefa Piłsudskiego i jego towarzyszy. Chyba już nie ma w Polsce prawdziwych piłsudczyków, bo gdyby byli, to zorganizowaliby piękne uroczyste obchody setnej rocznicy uratowania Polski przed „siłami rozkładu społecznego i politycznego”. W mediach toczyły się na ten temat polemiki o niezbyt wysokiej temperaturze emocjonalnej; jak to zwykle bywa przy takich okazjach ten i ów zastanawiał się, co było, gdyby do zamachu nie doszło albo gdyby się nie udał.
Zawodowi, akademiccy historycy w większości niechętnie podchodzą do historii „alternatywnej”, „kontrfaktycznej”, „wirtualnej” , „niebyłej”, „gdybanej”, „przypuszczalnej”, „eksperymentalnej”, utrzymując, że nie ma z niej żadnego realnego pożytku. A jednak z jakichś powodów cieszy się ona, począwszy od lat 90. XX w. , coraz większą popularnością. Rośnie także naukowe piśmiennictwo na temat historii alternatywnych analizujące je od strony filozoficznej, teoriopoznawczej, narratologicznej, metodologicznej etc. Amerykański historyk Gavriel Rosenfeld wyodrębnił pięć kategorii historii alternatywnej a w każdej z nich wyróżnił ponadto 18 różnych typów. Rzecz jasna, wszystkie one reprezentują wyższy lub niższy poziom zależnie od intelektualnej dyscypliny autorów, przestrzegania określonych rygorów argumentacyjnych i reguł wnioskowania, zdolności do kontrolowania wyobraźni, umiejętności oceny prawdopodobieństwa, czy historia mogłaby potoczyć się inaczej niż się potoczyła.
Historykiem spełniającym te wymogi jest, znany także w Polsce, brytyjski (szkocki) historyk Niall Ferguson, który zredagował książkę zbiorową Virtual History: Alternatives and Counterfactuals (1997); zawiera ona jego dwa eseje – obszerny wstęp wyjaśniający zasady pisania historii alternatywnej i pożytki z niej płynące oraz esej The Kaiser’s European Union: What if Britain had „stood aside” in August 1914?” ( 1997), będący też konkluzją jego książki The Pity of War (1998) należącej bez wątpienia do najlepszych pozycji historii gdybanej. Ferguson wychodzi z założenia, że gdyby Wielka Brytania pozostała neutralna i nie przystąpiła do wojny po stronie Francji i Rosji, wygrałyby ją Niemcy i powstałby rodzaj Unii Europejskiej pod dobrotliwym panowaniem cesarza. Wówczas Rosji i narodom Europy Środkowo-Wschodniej oszczędzone byłyby „okropności bolszewizmu”, Adolf Hitler zakończyłby życie jako przeciętny malarz pocztówek lub skromny weteran wojenny gdzieś w Mitteleuropie a Wielka Brytania nie wyczerpałaby się finansowo przez długą wojnę i utrzymała kontrolę nad swoim imperium.
W porównaniu z Fergusonem o wiele gorzej wypada MacKinlay Kantor (1904-1977), autor książki If the South Had Won the Civil War (1961), w której „gdyba”, że po wygranej stanów południowych i uzyskaniu przez nie niepodległości, zamiast Stanów Zjednoczonych powstałyby dwa odrębne państwa. W historii realnej Stany Zjednoczone stanęły po stronie Ententy i pomogły jej wygrać wojnę, podobnie postąpiły w II wojnie światowej. U Kantora, mimo iż nie było już „zjednoczonych” Stanów Zjednoczonych – skonsolidowanego, pod wieloma względami scentralizowanego, amerykańskiego państwa narodowego wchodzącego na przełomie wieków w fazę ekspansji poza zachodnią półkulę i dysponującego odpowiednimi instytucjami finansowymi i wojskowymi – historia alternatywna przebiega dokładnie tak samo jak historia realna: oba państwa Ameryki Północnej, które znajdują się wszak w odmiennym położeniu geopolitycznym i których stosunki z innymi państwami i mocarstwami nie są identyczne, nagle zgodnie stają po stronie Ententy przeciwko państwom centralnym; ten sam schemat powtarza się w przypadku II wojny światowej; ponownie oba państwa amerykańskie wchodzą do wojny po stronie Wielkiej Brytanii i Rosji Sowieckiej wspólnie osiągają rezultat identyczny z tym, jaki USA rzeczywiście osiągnęły w 1945 r.
Ferguson różni się od MacKinlay`a Kantora tym, że zachowanie przez Wielką Brytanię neutralności a w konsekwencji wygraną państw centralnych traktuje jako przestawienie „zwrotnicy dziejów” (termin użyty przez Andrzeja Chwalbę w tytule Zwrotnice dziejów. Alternatywne historie Polski, wraz z Wojciechem Harpulą, Kraków 2019), podczas gdy amerykański autor tak istotnego wydarzenia jak podział USA na dwa odrębne państwa, za przestawienie zwrotnicy dziejów nie uważa. Podobny błąd, znacznie obniżający wartość jego historycznego scenariusza, popełnia Piotr Zychowicz – w jego Pakcie Ribbentrop-Beck mimo, że dochodzi do porozumienia polsko-niemieckiego i nie wybucha wojna polsko-niemiecka, wszystko toczy się tak, jakby wybuchła. Zarówno u MacKinlay`a Kantora, jak i u Zychowicza pociąg historii jedzie dalej tym samym torem , wszystko przebiega jak w historii realnej, tak jakby zwrotnice dziejów nie zostały przestawione, z czego płynie logiczny wniosek, że wydarzeń, o których piszą (powstanie dwóch państwa amerykańskich, wybuch wojny polsko-niemieckiej) nie uznają za istotne. Najwidoczniej nie zapoznali się z koncepcją „obiektywnej możliwości” Maxa Webera, zwolennika przeprowadzania „kontrfaktycznych eksperymentów myślowych” niezbędnych dla przeniknięcia rzeczywistych związków przyczynowo-skutkowych oraz zidentyfikowania „relewantnych” faktów i czynników, czyli takich, które określiły działania i wydarzenia mające dalekosiężny wpływ na kształt okresu następującego po nich. Jeśli te czynniki nie wystąpią istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że zmieni się bieg historii. Szczerze mówiąc, nie dziwi mnie, że się nie zapoznali – swego czasu podjąłem próbę przeczytania ze zrozumieniem rozprawy Webera na ten temat zatytułowanej Objektive Möglichkeit und adäquate Verursachung in der historischen Kausalbetrachtung. Próba zakończyła się umiarkowanym sukcesem.
* * *
Historyk lub politolog powinien oczywiście bardzo ostrożnie stawiać pytanie „Co by było, gdyby?” Spoglądając jednak wstecz, widzimy, że – podobnie jak w rozgrywce szachowej – jedynym sposobem właściwej oceny po fakcie doraźnych celów i możliwych konsekwencji, plusów i minusów konkretnej decyzji jest rozważenie alternatywnych rozwiązań, dostępnych wówczas osobom podejmującym decyzję, w tym również tych, które zostały odrzucone lub zignorowane. Tak więc nie można uniknąć rozpatrywania historia eventualis. (Heinz Magenheimer, Hitler-strategia klęski 1940-1945, przeł. Sławomir Kędzierski, Warszawa 2000, str.13)
* * *
Do prekursorów badań nad historiami alternatywnymi zaliczyć można niemieckiego starożytnika i historyka kultury Alexandra Demandta autora książki Historia niebyła. Co by było, gdyby…?, (przeł. Maria Skalska, Warszawa 1999, I.wyd.niem. Göttingen 1984). Stworzył ona także alternatywną historię Niemiec: Mogłoby potoczyć się inaczej. Punkty zwrotne niemieckiej historii (Es hätte auch anders kommen können. Wendepunkte deutscher Geschichte, Berlin 2010). Wskazując na wiele pułapek i niebezpieczeństw, jakie czyhają na tworzących alternatywne scenariusze historyczne, choćby takie, że ich „prawdopodobieństwo spada wraz z oddaleniem się od chwili, w której opuściliśmy prawdziwą historię”, Demandt dowodził, że od takich – jawnie wyrażonych lub milcząco założonych – scenariuszy historii niebyłej żaden historyk nie jest w stanie uciec, że niemożliwe jest napisanie bez nich historii realnej, że uprawiający historię cały czas odwołują się do nieurzeczywistnionych możliwości, nawet wówczas, gdy deklarują niechęć do historii niebyłej: „Bowiem odpowiedzi na pytanie »co by się stało, gdyby«…” potrzebujemy dla zrozumienia sytuacji wyboru, dla oceny wagi poszczególnych czynników przyczynowych, dla uzasadnienia sądów wartościujących, a także po to, by oszacować prawdopodobieństwo różnych zdarzeń. Fakt, że w literaturze historycznej nie zawsze wyraźnie ujawnia się zakładane alternatywne rozwiązania, należy do tych drobnych nieuczciwości, bez których także rzemiosła historyka praktycznie nie da się uprawiać z zyskiem”.
Ostateczny wniosek Demandta brzmi: bez odpowiedzi na pytanie „co by się stało, gdyby…” nie jesteśmy w stanie wydać sądów wartościujących, oszacować prawdopodobieństwa realizacji różnych możliwości, zrozumieć motywów decyzji i dokonywanych wyborów, przejrzeć powiązań i zależności, dotrzeć do rzeczywistych tj. istotnych zależności przyczynowo-skutkowych. Rozpatrywanie zdarzeń, do których w historii nie doszło, jest, mimo zrozumiałych wątpliwości i trudności, możliwe i pouczające ze względu na poznanie historii realnej; zajmowanie się historią niebyłą pozwala wejrzeć w historię rzeczywistą , historia alternatywna rzuca – ta światło na historię realną, daje szerszy wgląd w sprawy historii, pogłębia nasze zrozumienie przyszłości.
* * *
Potwierdzeniem tezy Demandta, że nie ma ucieczki od historii alternatywnej, są polemiki historyków np. z Niallem Fergusonem, którzy, żeby obalić jego scenariusz, kreślą własną, „gdybaną” wersję skutków realizacji jego scenariusza. W rzeczywistości mamy więc do czynienia ze sporem dwóch historii alternatywnych, różnica polega na tym, że u Fergusona scenariusz kończy się dobrze, u jego polemistów – źle.
* * *
Pytanie, „co by się wydarzyło, gdyby to i to nie zaszło”, jest prawie jednogłośnie odrzucane, a przecież to jest właśnie pytanie kardynalne. (Fryderyk Nietzsche, Pisma pozostałe)
* * *
Historia niebyła ma zatem sens jako narzędzie poznawcze przydatne do badania i rozumienia historii realnej. Dzięki niej mogą na powierzchnię wyjść fakty znane wprawdzie, ale rzadko wspominane lub w ogóle przemilczane, gdyż nie pasują do politycznie motywowanych argumentacji, może ujawnić się to, co skryte pod powierzchnią historycznego dyskursu tworzonego na potrzeby legitymizacji państwowo-narodowej, to, co zasłonięte w całości lub częściowo przez historyczne konstrukty służące polityce Pamięci (polityce historycznej). Dzieje się tak, ponieważ twórca historii alternatywnej np. Niall Ferguson – nie tylko stara się odpowiedzieć na pytanie „co by było, gdyby”, ale, dążąc do tego, by odpowiedź była jak najbardziej prawdopodobna i po jego myśli, rewiduje przyjęte poglądy na politykę Wielkiej Brytanii, inaczej interpretuje wydarzenia i fakty z prehistorii wojny oraz stara się obalić tezy i argumenty służące obronie decyzji wejścia do wojny i mające ją post factum zracjonalizować, uzasadnić i usprawiedliwić, częstokroć za pomocą narracji o jej nieuchronności. Pełnią one wówczas funkcję obrony politycznego albo symboliczno-psychologicznego status quo, które wyłoniło się z przeszłości np. utrzymanie przekonania, że poniesione ogromne ofiary nie poszły na marne a poniesione zostały dla słusznej Sprawy (Khalil Gibran: „Kobieta zaprotestowała mówiąc: »Oczywiście, że była to słuszna wojna. Mój syn na niej poległ«”). Ich kwestionowanie jest w pewnym sensie zakwestionowaniem tego status quo. Dlatego też, mimo iż wydarzenia te i zjawiska dawno już przeminęły, ciągle stają się przedmiotem sporów o charakterze polityczno-ideologicznym, występujących w kostiumie sporów historycznych.
* * *
W Polsce ukazało się bodaj dziesięć najważniejszych prac Fergusona, powszechnie chwalonego, poważnego naukowca o imponującej karierze akademickiej (Harvard University, London School of Economics, New York University, New Jesus College, Oxford), uszlachconego w 2024 r. Jednakże opublikowane po raz pierwszy ponad 25 lat temu Pity of War oraz The Kaiser’s European Union nie zostały dotychczas wydane w Polsce. Dlaczego? Wyczuwalna jest tu pewna blokada psychopolityczna, której źródła dość łatwo zidentyfikować: w realnej historii powstała niepodległa, suwerenna Polska, w alternatywnej historii Fergusona – żylibyśmy pod dobrotliwą opieką europejskiego (niemieckiego) cesarza. Ponadto już sama rewizja prehistorii I wojny światowej przezeń dokonana jest trudna do zaakceptowania przez duże odłamy polskiej publiczności, być może dlatego, że jest zbyt życzliwa Niemcom. W tym kontekście warto wspomnieć, że Ferguson miał się zwierzyć historykowi i pisarzowi Maxowi Hastingsowi, że chciałby być A.J.P. Taylor`em naszych czasów. Tak jest, tym Taylorem, autorem „skandalizującej” książki The Origins of the Second World War (1961)! Z jakichś niewiadomych powodów nigdy nie ukazało się jej polskie wydanie, ale najprawdopodobniej uznano, że mogłaby stać się w naszym kraju intelektualnym zgorszeniem.
Nie narzekajmy jednak tyle, bo apele mają sens: już od lat, przy każdej nadarzającej się okazji zachwalam świetną pracę Rainera Zitelmanna Hitler–samoświadomość rewolucjonisty. No i wreszcie pojawiła się na półkach księgarskich pod tytułem – rozumiem, że nadanym ze względów marketingowych – Socjalizm w mundurze. Adolf Hitler i jego wizja narodowego socjalizmu (przeł. Maria Malinowska). Duże brawa dla wydawnictwa Freedom Publishing!
* * *
Z historii alternatywnej mógłby być jeszcze jeden, całkiem konkretny pożytek, gdyby, jak postulują niektórzy badacze, stała się pełnoprawną. integralną gałęzią historiografii. Wszak przed historykami, gdyby już całą historię przebadali do najdrobniejszego szczegółu, stanęłoby widmo utraty zajęcia, a tymczasem otworzyłby się przed nimi ogromny, właściwie nieskończony, obszar studiów nad dziejami, które się nie wydarzył. Powstałyby nowe placówki uniwersyteckie np. Zakład Alternatywnej Historii Polski w XIX wieku, Katedra Kontrfaktycznej Historii Niemiec 1914-1945, Instytut Niebyłej Historii Powszechnej, pisano by magisteria, doktoraty i habilitacje, organizowano konferencje i sympozja. Jeśli już nic innego, to interes własny cechu historyków powinien ich skłaniać do większej pobłażliwości względem historii alternatywnej.
* * *
Tomasz Gabiś
https://www.tomaszgabis.pl/2026/08/18/o-teorii-historii-alternatywnej-ogonie-ktory-rzekomo-macha-psem-conradzie-w-prl-u-oraz-innych-sprawach-i-osobach/
Bezczelne i zuchwałe są te kurwy, twierdził Dobry Wojak Szwejk, mając proroczą wizję współczesnych polskich medyków
Historia szczepień i szczepionek opiera się na największym oszustwie w dziejach medycyny.
W oszustwie tym uczestniczy miliony skurwionych i skorumpowanych przez koncerny farmaceutyczne “lekarzy” i “naukowców”, którzy łżą w żywe oczy na temat “skutecznych i bezpiecznych ” szczepionek, choć dobrze wiedzą, że nie ma ani jednego badania naukowego które by potwierdzało skuteczność jakiejkolwiek szczepionki.
Oszuści szczepionkowi uaktywnili się obecnie w Polsce, w związku z zamiarem rządu warszawskiego „wyszczepienia” polskich dzieci szczepionką HPV, jakoby zapobiegającej rakowi szyjki macicy, u dziewcząt i chłopców. Ci ostatni, choć nie mają macicy i szyjki, też mają zostać zaszczepieni w ramach równouprawnienia płci!
Rak szyjki macicy atakuje głównie prostytutki i panie lekkiego prowadzenia się [szczególnie te już przechodzone.. md] , więc wprowadzenie szczepionki HPV na listę szczepień obowiązkowych dla polskich dzieci i młodzieży, pokazuje jaką przyszłość przewidują dla niej polskie władze medyczne!
W przypadku szczepionki HPV, oszuści w “białych kitlach” nie przypuszczali, że ich bezczelne łgarstwa sprowokują uczciwego i odważnego lekarza (ginekologa położnika), który przez całe swoje życie zawodowe zajmuje się leczeniem raka szyjki macicy. Doktor nauk medycznych: Jacek Madej mając ogromną wiedzę i doświadczenie w leczeniu raka szyjki macicy, postanowił ujawnić łgarstwa oszustów szczepionkowych na temat jakoby skutecznej i bezpiecznej szczepionki HPV.
Historia zmagań doktora Madeja ze skurwioną tłuszczą “medyczną” o ujawnienie prawdy i zdemaskowania kłamstw na temat szczepionki HPV, przypomina zabawę w głuchy telefon.
Doktor ujawnia kłamstwa takiego czy innego medyka, wzywa go do wycofania łgarstw, informuje uczelnie zatrudniającą oszusta o nie etycznym zachowaniu pracownika, i….nic się nie dzieje. Oszust działa dalej, zaś równie skurwione jak on media reżimowe propagują jego łgarstwa w najlepsze.
W październiku 2022r. doktor wystosował list do Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego
w którym napisał, między innymi:
“…w wywiadzie udzielonym Dziennikowi Bałtyckiemu, profesor Robert Jach poinformował opinię publiczną, że dzięki szczepieniom HPV zarówno Australia, jak i wiele innych krajów już dzisiaj wyeliminowało raka szyjki macicy, a wiele zredukowało jego ilość w znaczący sposób.
Niestety są to informacje wręcz skandalicznie nieprawdziwe, nie znajdujące żadnego odzwierciedlenia w naukowej rzeczywistości dotyczącej skuteczności szczepień HPV. Nie ma żadnych profesjonalnych doniesień, ani żadnych innych źródeł naukowych, które upoważniałyby kogokolwiek do przedstawiania, zwłaszcza publicznie takich wniosków….”
——————————————————
Efekt interwencji doktora u władz uczelni był zerowy, nikt nie raczył mu odpowiedzieć, zaś profesor Jach nadal łże w mediach.
23 października 2021 doktor Madej napisał na swoim blogu:
“…Oto kolejny, „ideologicznie” ukształtowany wirusolog-oszołom z tytułem profesora, tym razem pracownik Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, który nie ma najmniejszego problemu z rozpowszechnianiem jeszcze większych bzdur. Pani Agnieszka Szuster-Ciesielska na swoim facebookowym profilu, w dniu 17 września 2021 roku oznajmiła bezceremonialnie wszem i wobec, że:
„po 10 latach, w krajach prowadzących szczepienia ilość raków szyjki macicy zmalała o 85%”.
Nie będę po raz kolejny udowadniał, że to wierutne kłamstwo i w żadnym z krajów prowadzących szczepienia anty HPV, ilość raków szyjki macicy nie tylko się nie zmniejszyła, ale gdzieniegdzie nawet wzrosła.
Należy się poważnie zastanowić, dlaczego człowiek teoretycznie wykształcony, przedstawiający siebie, jako naukowca i wykładowcę akademickiego może się dopuścić tak obrzydliwego oszustwa. Dla mnie są tylko dwie opcje, albo ta Pani jest tak bezmyślna i głupia, albo tak skorumpowana, no może być jedno i drugie. ..”
Takich pism, listów i artykułów demaskujących kłamstwa tak zwanych “naukowców” i “ekspertów” na temat “skutecznej i bezpiecznej” szczepionki HPV, doktor Madej napisał
25. Osoby o silnych nerwach mogą zapoznać się z nimi na stronie: psnlin.pl/news,ponad-milion-ofiar-smiertelnych-producenta-szczepionki-hpv
Podziwiam doktora Madeja walczącego o prawdę jak lew, demaskującego pseudo naukową hołotę oszukującą polskich rodziców. Ta skorumpowana banda jest odpowiedzialna na równi z producentem szczepionek za ogrom chorób i zgonów poszczepiennych!
Swój ostatni artykuł doktor Madej kończy tak:
“…Dlatego też wszystkim tym, którzy po przeczytaniu tego artykułu zechcą zaszczepić siebie i swoje dzieci życzę szczęścia, bo z pewnością będzie ono Wam i przede wszystkim Waszym dzieciom bardzo potrzebne…”
Anthony Ivanowitz
20.10.2026r.
www.pospoliteruszenie.org
Są obrazy, które mówią głośniej niż jakikolwiek artykuł redakcyjny. W Paryżu na Placu Republiki płoną barykady, setki zamaskowanych młodych mężczyzn stoi przed płomieniami. Kilka ulic dalej para biega, jakby nic się nie stało. Życie codzienne toczy się dalej bez zakłóceń, jak w społeczeństwie, które przyzwyczaiło się do własnego upadku.
Następnie prezydent staje przed kamerami. Emmanuel Macron mówi o gniewie i wstydzie, o zniszczonych miastach i rannych policjantach. Pyta, jak Francuzi mogli zrobić coś takiego swojemu krajowi, dlaczego szturmowali ratusz i podpalili biuro podróży. „Nic tego nie usprawiedliwia” – mówi – „nic tego nie wyjaśnia, nic tego nie usprawiedliwia”. Następnie zaprasza związki zawodowe, nauczycieli i uczniów do serii dyskusji.
To zdanie zasługuje na uważną lekturę. „Nic tego nie wyjaśnia” to nie stwierdzenie faktu, lecz roszczenie do władzy. Sugeruje ono, że nie należy zadawać pytania o przyczyny, ponieważ odpowiedź leży w rękach tych, którzy aktualnie mówią. Ci, którzy zabraniają pytania „dlaczego”, nie potrzebują już polityki; wystarczy pałka. Mimo to chcę zapytać o „dlaczego”. Moja odpowiedź to oskarżenie.
Rachunek
Zacznijmy od przygnębiających faktów, liczb. Nie są one dowodem spisku, lecz zapisami księgowymi i są druzgocące.
Według najnowszych danych inflacja w strefie euro wynosi obecnie 3,8%. Wydaje się to niewielką kwotą, dopóki nie weźmie się pod uwagę, ile ludzie muszą płacić każdego dnia. Ceny energii wzrosły we wrześniu o 21,3%, po wzroście o 16,7% w poprzednim miesiącu. Produkty naftowe zdrożały o 36,2%. To nie jest jakiś abstrakcyjny wskaźnik; to cena ogrzewania, dojazdów do pracy, samochodu dostawczego i każdego towaru, który trzeba przewieźć. Energia to nie tylko kolejny element domowego budżetu; to cena samej produkcji. Bez niedrogiej energii elektrycznej nie ma przemysłu.
Płace nie nadążają. Między 2021 a 2025 rokiem stawki godzinowe wzrosły średnio o 19,2% w całej Europie, podczas gdy ceny wzrosły o 22,6%. Oznacza to utratę siły nabywczej, która kumuluje się z roku na rok. We Francji płace wzrosły o 14,5%, a ceny o 18%. We Włoszech, gdzie obecnie płonie Mediolan, płace wzrosły o 10,2%, ale ceny poszybowały w górę o 20,6%. Tam inflacja ponad dwukrotnie zwiększyła wzrost płac. Każdy, kto zna te dane, nie musi szukać daleko, aby zrozumieć, dlaczego ludzie są tak wściekli.
Do tego dochodzi kraj, którego państwo wycofuje się tam, gdzie jest to konieczne. Dług publiczny Francji stanowi 119 procent jej PKB, roczny deficyt sięga prawie 6 procent, a wskaźnik ubóstwa wynosi 15 procent. Na przedmieściach brakuje nauczycieli. Budynki szkolne są w tak złym stanie, że nie da się ich ogrzać zimą ani schłodzić latem. Właśnie tam rozpoczęła się ta fala protestów: od szkoły średniej na obrzeżach Paryża, z niedoborem nauczycieli, z cięciami w edukacji. Uczniowie i rodzice pokojowo wyszli na ulice.
Używam terminu „oszczędności”, a ponieważ stał się on już w prasie kliszą, pozwólcie, że go wyjaśnię. Oszczędności oznaczają politykę oszczędnościową: rząd tnie fundusze na szkoły, szpitale, infrastrukturę i usługi społeczne, aby osiągnąć cele budżetowe, i ogłasza to koniecznością. Ale to nie jest konieczność; to decyzja, i jak każda decyzja, rodzi pytania o to, kto ją podejmuje i kto na niej korzysta.
Gdzie trafiają pieniądze
Pieniądze nie zniknęły. Nadal płyną, tylko nie do szkół. Rządy europejskie podjęły w ostatnich latach szereg decyzji, które kosztują obywateli bardzo dużo, a nic im nie przynoszą.
Zerwali powiązania energetyczne z Rosją. Dostawy rosyjskiego gazu spadły o ponad 80 procent, a hurtowe ceny energii elektrycznej i gazu wzrosły momentami nawet piętnastokrotnie od 2021 roku. Jeffrey Sachs, z pewnością nie outsider, ale światowej sławy ekonomista, podsumował to w rozmowie z Dannym Haiphongiem w następujący sposób: Zerwanie handlu z Rosją było dla Europy cięższym ciosem niż dla Rosji, która przekierowała swój eksport do Chin, Indii i Azji. Europa z kolei kupuje obecnie skroplony gaz ziemny (LNG) ze Stanów Zjednoczonych po sześciokrotnie wyższej cenie niż ta, którą płaciła wcześniej za gaz rosyjski, według Sachsa.
Unia Europejska nałożyła na Rosję ponad dwadzieścia rund sankcji, a prace nad dwudziestą drugą są w toku. Każda runda miała na celu wymierzenie w Moskwę. Każda z nich dodatkowo zacieśniła kontrolę nad europejską gospodarką. Sachs twierdzi, że Komisja „po prostu podąża w tym samym kierunku”, podczas gdy ryzyko wojny w całej Europie rośnie. Nie trzeba używać słowa „szaleństwo”, aby zdać sobie sprawę, że każdy, kto dwadzieścia razy powtarza ten sam środek i za każdym razem osiąga odwrotny skutek od zamierzonego, albo dąży do innych celów niż te deklarowane, albo utracił zdolność do samoregulacji.
Do tego dochodzi wojna z Iranem, która uderza w Europę niczym drugi cios. Europa jest importerem netto paliw kopalnych, a cena ropy naftowej wzrosła powyżej 100 dolarów za baryłkę. Według danych przedstawionych przez Haiphonga w jego programie, ten szok energetyczny kosztował Europę dodatkowe 100 miliardów euro tylko w tym roku; całkowity koszt szacuje się na 900 miliardów euro. Kwota ta pokrywa się ze wszystkim, co wiemy o tym problemie. Do tego dochodzą pakiety pomocowe dla Ukrainy i rozbudowa zbrojeń, które same rządy obchodzą jako „punkt zwrotny” – termin promujący zubożenie.
Podczas gdy we francuskich szkołach zawodzą systemy ogrzewania, Europa przygotowuje się do wojny z mocarstwem atomowym. Scott Ritter, były oficer, który wie, o czym mówi, wielokrotnie powtarzał w tym samym programie, że taka wojna oznaczałaby koniec Europy. Nie odstrasza to decydentów.
Pierwszy zarzut: współudział w wojnie, potem milczenie
Wojna z Iranem, jak to ujął Sachs, to „poważna katastrofa” i naruszenie prawa międzynarodowego. Rozpoczęła się w lutym, w trakcie trwających negocjacji nuklearnych, które, według mediatora z Omanu, rozwijały się, na dzień lub dwa przed śmiercią irańskiego przywódcy na spotkaniu w Wiedniu, na którym omawiano kolejną rundę negocjacji. Wyobraźmy sobie przez chwilę, że państwo Europy Wschodniej postąpiłoby w ten sposób. Europejskie artykuły redakcyjne byłyby pełne oburzenia.
Ale co zrobiła Europa? Sam Sachs był w Radzie Bezpieczeństwa ONZ dzień po ataku USA. Opisuje „surrealistyczną” scenę: ambasadorzy Francji, Wielkiej Brytanii i innych państw europejskich zaatakowali Iran, ponieważ ten odpowiedział rakietami i dronami, jakby nic się nie wydarzyło. Ani słowa napastnikom. Poza Pedro Sánchezem, nikt w europejskich władzach nie odważył się powiedzieć tego, co rozumie każdy taksówkarz w Marsylii.
A Macron? W styczniu, przed atakami, odwiedził Trumpa i, jak sam Trump opublikował, napisał mu wiadomość: „W sprawie Syrii jesteśmy całkowicie zgodni. W sprawie Iranu możemy osiągnąć wielkie rzeczy”. Zaproponował kolację, szczyt G7 w Paryżu, a na marginesie – zaproszenia dla Ukraińców, Syryjczyków i Rosjan. Dziś, przyparty do muru, ten sam prezydent mówi o „wojnie Trumpa” i przedstawia się jako zwykły obserwator. To nie jest samokrytyka; to próba uchylenia się od odpowiedzialności, a dla prezydenta, którego, jak wynika ze wszystkich relacji, wciąż popiera mniej więcej co dziesiąty Francuz, wydaje się to szczególnie żałosne.
Drugi zarzut: Władcy przeciwko rządzonym
Sachs przytoczył wyniki sondaży: około 10 procent dla Macrona, znacznie mniej niż 20 procent dla kanclerza Merza i około 32 procent dla Trumpa. Wszystko to, jak twierdzi, jest „fenomenem Zachodu”. Bardziej wymowna od samych danych jest jednak reakcja osób, których to dotyczy. Nie rezygnują i niczego nie zmieniają. Deklarują swoją determinację, by kontynuować swoją działalność, i uważają to za oznakę siły. Sachs nazywa to po imieniu: uparte trzymanie się władzy, którego nie da się uzasadnić bez poparcia społecznego.
Dotyczy to nie tylko Francji i Niemiec. Z Wielkiej Brytanii Sachs relacjonuje historię polityka, który przedstawia się jako człowiek ludu, ale udaje się do Kijowa, aby zadeklarować lojalność, zamiast pytać społeczeństwo, czy chce takiego rozwiązania. Brukselę, gdzie niedawno przebywał Sachs, uważa za „jeszcze gorszą”: komisja, która nie jest wybierana i nie boi się wyborców ani nie uznaje rzeczywistości, nakłada sankcje, jakby zima nie miała żadnych konsekwencji.
To, że ta zima się zbliża, nie jest żadną metaforą. Jeśli sytuacja się nie zmieni, Europa wkracza w pierwszą zimę bez znaczących dostaw rosyjskiego gazu, z niskim poziomem zapasów. Donald Trump naciskał na Europejczyków, aby uwolnili rezerwy strategiczne i olej napędowy na rynek, aby obniżyć ceny. To nie zadziałało. Klasy polityczne, które obserwują, jak ich społeczeństwa wchodzą w tę zimę, jednocześnie mówiąc o celach zbrojeniowych, nie straciły swojego mandatu dlatego, że ktoś im go odebrał, ale dlatego, że go roztrwoniły.
Trzeci zarzut: Odpowiedzią są represje.
Godzina policyjna była odpowiedzią na protesty uliczne. Wprowadzono ją we Francji, Albanii, Mediolanie i innych miastach, a Paryż rozważał ogłoszenie stanu wyjątkowego. To skutecznie zamroziło podstawowe prawa, które do tej pory uznawano za nienaruszalne. Chronologia pokazuje, że w grę wchodziło coś innego niż bezpieczeństwo publiczne. Protesty rozpoczęły się pokojowo, a ich inicjatorami byli uczniowie, rodzice i nauczyciele. Zdjęcia pożarów pojawiły się później. Pomiędzy tymi dwoma wydarzeniami znajdowała się przemoc policyjna.
Francuska policja użyła granatów hukowych, a po tym, jak nastolatkowi odstrzelono rękę, zawiesiła ich używanie. BBC poinformowało o tym. Amnesty International od lat określa tę broń jako narzędzia do okaleczania i wzywa do jej zakazu. Każdy, kto pamięta protesty Żółtych Kamizelek z lat 2018/19, zna straty: setki urazów głowy, dziesiątki oczu straconych od gumowych kul, odcięte kończyny. To nie jest odosobniony incydent, ale udokumentowany wzorzec francuskich organów ścigania. Kiedy Macron dziękuje policjantom, którzy „nie poddali się”, i nie wspomina o rannych po drugiej stronie, ujawnia swoje stanowisko.
Co to oznacza dla grabieży? Nie chcę niczego owijać w bawełnę. Dotyczy to właścicieli sklepów i rzemieślników, ludzi, którzy nie są problemem. Ale grabieże, jakkolwiek by to nazwać, to chybiony wyraz frustracji, a staje się to zrozumiałe dopiero, gdy zapytamy, co je poprzedziło. Każdy, kto latami upokarza ludzi, odmawia im dostępu do edukacji i możliwości rozwoju, a potem wita ich granatami, nie powinien być zaskoczony eskalacją.
Jest jeszcze jeden poziom, na którym muszę zachować ostrożność. To, że państwa infiltrują ruchy protestacyjne i prowokują lub dopuszczają przemoc w celu ich delegitymizacji, nie jest twierdzeniem; to udokumentowana historia.
Były włoski minister spraw wewnętrznych, późniejszy premier i prezydent Francesco Cossiga, w wywiadzie zazwyczaj datowanym na 2008 rok i odnoszącym się do studenckich zamieszek z 1977 roku, opisał, jak by to zrobił i jak powinno się to zrobić: wycofać policję z ulic i uniwersytetów, zinfiltrować ruch prowokatorami gotowymi na wszystko, następnie pozwolić na dziesięć dni grabieży i podpaleń, a na koniec, ośmielony publicznym oburzeniem, bezlitośnie strajkować i „wpędzić demonstrantów do szpitala” wraz z profesorami, którzy ich zachęcali.
W Wielkiej Brytanii oficjalne śledztwo udokumentowało, że tajni policjanci przez lata infiltrowali lewicowe grupy protestacyjne i dostarczyli tysiące raportów do krajowego wywiadu MI5. W Stanach Zjednoczonych program ten znany jest pod nazwą COINTELPRO i jest programem kontrwywiadowczym FBI skierowanym przeciwko ruchom na rzecz praw obywatelskich i ruchom protestacyjnym.
Nie potrafię udowodnić, czy ta recepta jest dziś stosowana we Francji, i nie będę tego twierdzić. Nie jest to zresztą konieczne. Liczy się jej funkcja: przemoc skierowana przeciwko ratuszom i sklepom ostatecznie przynosi korzyści tym, którzy chcą zdyskredytować protest. Ci, którzy czerpią zyski z dewastacji, mają w tym swój interes, a klasa polityczna, która na każde pytanie o przyczyny odpowiada, powołując się na porządek, nie jest bez wpływu na ten wynik.
Czwarty zarzut: Kozioł ofiarny
Potem pojawia się znany schemat: gdy tylko coś pójdzie nie tak w Europie, media społecznościowe są zalewane tematem: migracją. „Spójrzcie na tych obcokrajowców szerzących terror”. Schemat jest równie przejrzysty, co skuteczny. Ci, którzy patrzą na swoich sąsiadów, nie patrzą na rachunek za gaz i nie patrzą na Brukselę.
Pomysł jest prosty, ale niewygodny dla obu stron. Jest niewygodny dla prawicy, ponieważ zamiast zająć się przyczynami, ogłasza słabszą stronę swoim wrogiem. Jest również niewygodny dla establishmentu, który potrzebuje tego podziału i jednocześnie położył podwaliny. Te same rządy, które dziś przedstawiają migrację jako zagrożenie, brały udział w zniszczeniu Libii i Syrii, pozostawiły Jemen w stanie oblężenia, nie zapewniły ochrony Palestynie i zdestabilizowały Liban. Ludzie nie przybywali z tych krajów z pragnienia przygody, ale dlatego, że ich źródła utrzymania zostały zniszczone. A Francja, w szczególności, nie pozyskała swojej diaspory z Afryki i Azji Zachodniej przez przypadek: skolonizowała Algierię, wysłała algierskich żołnierzy do walki w wojnach światowych i dokonała masakry algierskich demonstrantów we Francji lat 60. XX wieku. Interpretowanie śladów tej historii jako „inwazji na Europę” to wywracanie historii do góry nogami.
Francja nie zapomniała o utracie swojej pozycji w Afryce Zachodniej, gdzie Mali i Burkina Faso skutecznie wyparły Paryż. Wśród upokorzeń, jakich doświadczył tam Macron, jest fakt, że broni neokolonialnego porządku, który stracił swoje uzasadnienie. To również jeden z powodów, dla których surowce i rynki, na których kiedyś polegała Francja, nie są już niezawodne. Imperializm rozwija się dzięki podziałom: góra kontra dół, wnętrze kontra zewnętrze, jeden przeciwko drugiemu. Tworzy te podziały nie ze złej woli, ale dlatego, że go chronią.
Kto wygrywa, kto płaci
Ostatecznie trzeba zadać najprostsze pytanie: Kto na tym wszystkim korzysta? Przemysł zbrojeniowy zdobywa kontrakty. Amerykańscy dostawcy skroplonego gazu ziemnego zyskują rynek, którego nigdy nie byliby w stanie stworzyć sami. Inwestorzy finansowi, fundusze hedgingowe i firmy private equity (firmy, które kupują, restrukturyzują i odsprzedają firmy za pożyczone pieniądze) czerpią zyski z cierpienia spowodowanego zadłużeniem i upadkiem usług publicznych. A potem są banki, które otrzymują pomoc finansową, gdy sytuacja się pogarsza.
Równie jasne jest, kto płaci: pracownicy najemni, emeryci, uczniowie w nieogrzewanych klasach i samorządy z pustymi kasami. Danny Haiphong wyraził to wprost w swoim programie: dla tych elit stało się to prawem ich istnienia. Im częściej tak postępują, tym stają się bogatsi, niezależnie od tego, czy konsekwencje są nuklearne, ekologiczne, czy ludzkie. To brutalne sformułowanie. Ale matematyka się zgadza i to wystarczy, by zakończyć sprawę.
Trzy sposoby
Co dalej? Widzę trzy możliwości. Pierwsza to zmiana polityki pod presją: rządy nie będą mogły dłużej rządzić jak dotychczas, jeśli społeczeństwo będzie nalegać na spełnienie ich żądań. Druga to eskalacja, czyli wprowadzenie godzin policyjnych, stanów wyjątkowych i zaostrzenie środków, być może w ramach skoordynowanych działań kilku rządów. Mogłoby to przynieść odwrotny skutek i jeszcze bardziej zaognić sytuację. Trzecia, i moim zdaniem najbardziej prawdopodobna, to wyniszczenie: ruch, który nie jest jeszcze dobrze zorganizowany, zostanie osłabiony przez obrazy przemocy, podziałów i infiltracji, a status quo będzie się utrzymywał do momentu, aż zapłonie kolejna iskra.
Za tym kryje się szerszy kontekst. Wybory w Izraelu odbędą się za kilka dni, a w Stanach Zjednoczonych 4 listopada. Narastają ostrzeżenia przed ponownymi atakami na Iran. Tymczasem Europa ustawia się na czele konfrontacji z Rosją, obierając tym samym, jak ostrzega Sachs, najkrótszą drogę do katastrofy. Dwa fronty, jeden kontynent, który nie jest w stanie ogrzać nawet swoich szkół: taka jest sytuacja.
Wyrok
Nie nawołuję do przemocy. Każdy, kto tak twierdzi, próbuje odwrócić uwagę od problemu. Moje oskarżenie nie jest skierowane do ludzi na ulicy, ale do tych, którzy zbudowali tę drogę. To oni podnieśli koszty energii, obniżyli płace, podkopali usługi publiczne, poparli lub zignorowali wojny, przerwali trwające negocjacje i na każde pytanie o przyczyny odpowiadali stwierdzeniem, że nic nie wyjaśnia wszystkiego. Następnie wprowadzili godzinę policyjną, nakazali użycie granatów i przenieśli uwagę opinii publicznej na swoich sąsiadów.
To nie jest pojedyncze wykroczenie. To system, który ma swoją nazwę: rządy bez odpowiedzialności. Sachs ujął to tak: Rządy wymknęły się wszelkiej kontroli konstytucyjnej, a ludzie zastanawiają się, co właściwie robią, doprowadzając świat coraz bliżej krawędzi.
I znowu para uprawiająca jogging w Paryżu, podczas gdy płoną barykady. To zdjęcie nigdy nie było obrazem spokoju. Pokazuje, jak długo można sobie pozwolić na odwrócenie wzroku. Europejskie elity wyczerpały ten czas i nawet o tym nie wiedzą.
+++
Źródło obrazu: tanitost / shutterstock
+++
Źródła pierwotne (transkrypcje):
Danny Haiphong: Audycja na temat zamieszek w Europie i konfliktu z Iranem , YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=F531Ly7doPg
(transkrypcja, str. 1–2).
Jeffrey Sachs w rozmowie z Dannym Haiphongiem, YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=sMZkThSs6kY
(transkrypcja, str. 3–4).
+++
https://dakowski.pl/europa-plonie-a-jej-elity-trzymaja-zapalki/
Decyzję tę podjęto na plenarnym posiedzeniu Lwowskiej Rady Obwodowej we wtorek – poinformowano na jej oficjalnej stronie internetowej.
– Jest to nasza historia, nasi bohaterowie i powinniśmy w należny sposób uszanować ich pamięć – mówił podczas posiedzenia szef komisji kultury, deputowany Rady Swiatosław Szeremeta.
Ukraińskie władze publiczne różnych szczebli systematycznie honorują więc zbrodniarzy, którzy pod hasłami narodowowyzwoleńczymi prowadzili systematyczne ludobójstwo na wschodnich kresach Rzeczypospolitej. Nic tu nie zmienia nawet nadzwyczajna hojność rządzących III RP, którzy od samego początku najnowszej fazy konfliktu z Rosją wysyłają za wschodnią granicę różnorodną i liczoną już w setkach miliardów złotych pomoc, a przy tym w naszym imieniu goszczą pod polskim dachem setki tysięcy Ukraińców.
Jak przypominał w Kanale Zero profesor Andrzej Nowak, Roman Szuchewycz, którego liczne pomniki stoją dziś na zachodniej Ukrainie, był jednym z głównych sprawców zbrodni wołyńskiej. W jednoznacznej ocenie wybitnego historyka, człowiek ten był „czystym zbrodniarzem” i zasługuje „na wieczną niepamięć, na skreślenie go czarną linią z listy osób zasługujących na jakikolwiek cień szacunku”.
– Bandera niewątpliwie był symbolem ideologii, w imię której Szuchewycz i jemu podobni dowódcy UPA podejmowali się akcji zabijania tysięcy, dziesiątków tysięcy polskich kobiet, dzieci, starców, ludności cywilnej po to, ażeby zostawić miejsce dla czystej rasowo, czystej etnicznie rasy ukraińskiej. Ukraina miała być, jak to ujął jeden z wykonawców tej zbrodni i ideologów jednocześnie, jak złoty łan pszenicy, bez jednego chwastu. Ta metafora, tak pięknie brzmiąca, oznaczała po prostu, że żadnego Polaka, żadnego Żyda, żadnego obcoplemieńca nie może być na terenie, na którym będzie wielka Ukraina; że trzeba tych, którzy sami nie zdążą uciec, zamordować. To właśnie zostało wykonane w 1943 – 1944 roku rękami UPA – wskazał profesor Nowak.
IPN: Szuchewycz to „architekt zbrodni”
Instytut Pamięci Narodowej we wpisie na portalu X nazwał Szuchewycza architektem zbrodni i podkreślił, że zapisał on czarną kartę historii. Przypomniał, że był współtwórcą działających u boku Niemców jednostek (batalionu Nachtigall) i z tego powodu należał do osób odpowiedzialnych za zbrodnie dokonane „na Polakach, Żydach, Białorusinach, Ukraińcach, Rosjanach i przedstawicielach innych narodowości na Białorusi, Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej”.
W ocenie IPN decyzja Lwowskiej Rady Obwodowej „wpisuje się w długotrwały proces budowy oficjalnego kultu Szuchewycza i innych zwolenników ukraińskiego radykalnego nacjonalizmu”. IPN przypomniał słowa rozkazu wydanego przez Szuchewycza do podległych mu dowódców: „W pień wycinać. Czysto polskie wsie palić, wsie mieszane – tylko polską ludność niszczyć”.
Instytut opisał dowódcę UPA jako „jednego z odpowiedzialnych za ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, ale także autora budowanego do dziś kłamstwa zaprzeczającego zbrodniom dokonanym w latach 1943 – 1945”. Zaznaczył także, że Szuchewycz był „współautorem strategii terroru zmierzającej do destabilizacji Małopolski Wschodniej i Wołynia” oraz „świadomie i z premedytacją budował kłamstwo negujące skalę ludobójstwa dokonanego przez jego własnych podwładnych oraz cele przyświecające ukraińskim nacjonalistom”.
IPN zwrócił również uwagę, że Szuchewycz już od schyłku lat 20. XX w. realizował „zbrodniczą ideę budowy jednolitej etnicznie Ukrainy”. Zapoczątkował trwającą aż do końca II wojny światowej współpracę ukraińskich nacjonalistów z Niemcami.
W 1941 r. został zastępcą niemieckiego dowódcy batalionu Nachtigall (przeformowany w Schutzmannschafts Batallion 201) pacyfikującego wsie na Białorusi. Od 1943 r. kierował UPA, stając się – jak podkreśla IPN – „architektem ludobójstwa na Wołyniu”. Kiedy zdał sobie sprawę, że zbrodnie skompromitują ukraiński nacjonalizm, „świadomie i z premedytacją budował kłamstwo negujące skalę ludobójstwa”. Zginął w 1950 roku, w obławie przeprowadzonej przez NKWD.
Jak przypomniał Instytut Pamięci Narodowej, liczbę Polaków zamordowanych na Wołyniu szacuje się na 60 tysięcy [co najmniej dwa razy więcej, wg. poważnych historyków. Mirosław Dakowski]. „Co więcej, od przełomu lat 1943/1944, z pewnymi modyfikacjami scenariusz wołyński zastosowano w Małopolsce Wschodniej” – czytamy.
Odnosząc się do pozostałych patronów wybranych przez Lwowską Radę Obwodową, IPN zauważył, że „zdziwienie może budzić równoczesne ogłoszenie patronem roku 2027 Ołeha Olżycza stojącego na czele organizacji, której kierownictwo potępiło banderowskie zbrodnie, płacąc często za swój sprzeciw daninę krwi”.
Ołeh Olżycz był od początku 1944 r. dowódcą OUN-M, nieco bardziej umiarkowanego (w porównaniu z banderowcami, których reprezentantem był Szuchewycz) skrzydła w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym. OUN-M ściśle współpracował w III Rzeszą, ale w maju 1944 r., gdy te kontakty ustały, Ołżycz został aresztowany przez gestapo i zamordowany w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen.
Źródła: PAP, Kanał Zero, PCh24.pl
https://pch24.pl/wiadomosci/wdziecznosc-po-ukrainsku-rok-szuchewycza-i-upa-we-lwowie,739500
Roztaczanie wokół szkół atmosfery zagrożenia coraz bardziej przypomina niesławne strategie „paniki covidowej”. Zakazy wstępu dla rodziców, rzeczywiste choć wybiórcze alarmy zamiast zapowiedzianych z góry ćwiczeń, ministerialne rozporządzenia, codzienne alerty wojenne, bardziej służą sianu paniki niż wzmacniają poczucie bezpieczeństwa. Odczuwają to dotkliwie mieszkańcy województw przygranicznych.
„Zakaz przyjeżdżania rodziców po dzieci podczas alarmu. Nowe wytyczne MEN” – ogłosiły media (RMF.fm). Decyzja resortu edukacji dotyczy „aktualizacji zasad postępowania w sytuacjach zagrożenia w szkołach i przedszkolach”. Wyznacza dyrektorom, nauczycielom i pozostałym pracownikom placówek oświatowych precyzyjne zasady postępowania w sytuacjach kryzysowych. Pojawiają się niepokojące sformułowania mówiące o „zagrożeniach z powietrza”, alarmach, ewakuacjach.
Dyrektorzy mają obowiązek wyznaczyć „bezpieczne miejsca” przebywania podległych sobie osób w kryzysowych przypadkach. Muszą zadbać o apteczki, wodę, koce, zapasowe baterie, środki łączności, worki i awaryjne oświetlenie. Personel każdej placówki ma zostać odpowiednio przeszkolony. Szkoły i przedszkola powinny zorganizować próbne alarmy połączone z opuszczeniem budynku przez osoby, które w nim przebywają.
„(…) nowe procedury przewidują, że w trakcie trwania alarmu rodzice nie mogą odbierać dzieci z placówki ani gromadzić się przed szkołą. Dzieci pozostają pod opieką szkoły aż do odwołania alarmu. Szkoły mają obowiązek informować rodziców o zasadach postępowania już na początku roku szkolnego oraz podczas sytuacji kryzysowej” – opisuje portal.
Zakaz odbierania dzieci ze szkół ma być motywowany tym, że zwiększony ruch wokół placówek utrudni dojazd służbom.
Właśnie ten aspekt rozporządzenia spotkał się ze szczególnie negatywnym odzewem, zwłaszcza wśród mieszkańców województw wschodniej Polski. Głosy te były na tyle donośne, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji opublikowało dementi „fałszywych informacji, jakoby „Krajowy Plan Ewakuacji był planem masowego wysiedlenia Polaków”, a ewakuacje wiązały się z niemożnością powrotu do miejsc zamieszkania”.
„Publikowane na Facebooku materiały opisywały, że plan ewakuacji jest rzekomym porozumieniem Berlina i Kijowa, który ma pomóc wielkim tego świata ruszyć na Moskwę. Dodatkowo aktorzy dezinformacji fałszywie informowali, że osoby opuszczające swój dom już do niego nie wrócą” – czytamy w serwisie Forsal, omawiającym reakcję MSWiA na falę niepokoju.
Resort tłumaczył, że sporządzenie planu jest konsekwencją zapisów ustawy o ochronie ludności i obronie cywilnej. „Krajowy Plan Ewakuacji jest tworzony na podstawie wojewódzkich planów ewakuacji ludności i opracowuje się go na okres trzech lat. Zawarte w nim informacje wskazują, ile osób może wymagać ewakuacji na danym terenie, jak zorganizować dla nich transport oraz kto odpowiada za koordynację całego procesu. Aktualny plan ewakuacji został zatwierdzony w lipcu 2026 r.” – głosi informacja. Chodzi ponoć o to, by w razie wojny lub zagrożenia nią, czy też klęski żywiołowej, mieszkańcy terenów zagrożonych mogli szybko przemieścić się w bezpieczniejsze części kraju.
Władze mogą wydać nakaz ewakuacji tylko w warunkach stanu nadzwyczajnego.
„Możliwość powrotu do miejsca zamieszkania w przypadku ewakuacji zależy od skali zagrożenia i może być rozciągnięta w czasie. Inaczej bowiem sytuacja może wyglądać w przypadku klęski żywiołowej, a inaczej w czasie wojny” – podało Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, cytowane przez portal sprawdzamto.pl.
Covidowe „modus operandi”
Nie kończy się jednak tylko na aktualizowaniu procedur. Jak wiemy, mieszkańcy województw lubelskiego czy podlaskiego codziennie bądź nawet dwukrotnie w ciągu doby alarmowani są alertami RCB na temat rzekomych zagrożeń atakami z powietrza. Częstotliwość tych powiadomień sprawia, że naturalnym odruchem staje się blokowanie powiadomień i „znieczulenie” na tego typu komunikaty.
W sieci internetowej krąży zapis wystąpienia Andrzeja Wójtowicza z Zamościa, jednego z liderów Ruchu Wielka Polska. 28 września, na sesji miejskiej rady mówił on o pojawiających się „sugestiach oraz działaniach zmierzających do wysiedlenia polskiej ludności, szczególnie z terenów Polski wschodniej i środkowej”. Według jego relacji, w gminach województwa lubelskiego organizowane są spotkania z mieszkańcami. Przedstawiciele gmin i wojskowi radzą im szukać sobie na zachodzie kraju osób czy rodzin, które mogłyby ich przyjąć w przypadku wojny i wkroczenia obcych żołnierzy. Żyją bowiem na terenie, który w razie działań zbrojnych znajdzie się na szlaku wojsk.
Tego rodzaju sugestie traktowane są przez część ludności jako próby zastraszania czy też nawet zapowiedź wysiedleń i ewakuacji na dużą skalę.
– Jako suweren mamy prawo do ochrony swoich domów oraz dorobku życiowego, często budowanego przez wiele pokoleń. Nawet w sytuacji zagrożenia pamiętać należy o swoich prawach i obowiązkach wynikających z obowiązujących przepisów – iż mamy prawo do pozostania w miejscu zamieszkania, gdzie usiłuje nam się wmówić, że musimy się ewakuować na czyjeś widzimisię i polecenie – mówił pan Wójtowicz podczas sesji rady miasta. – Musimy sobie zdać sprawę z tego, że po opuszczeniu naszych miejsc zamieszkania nie będzie możliwości powrotu, a nasze domy są przygotowywane pod przyjęcie innych narodowości, podobnie jak to miało miejsce z okupacji niemieckiej – ostrzegał.
W wypowiedzi dla naszej redakcji działacz RWP wskazał na jego zdaniem trafną analogię z okresem covidowego reżimu sanitarnego. Władze publiczne eskalowały wówczas atmosferę zagrożenia by skłonić społeczeństwo do wypełniania niejednokrotnie bzdurnych „zaleceń” czy zakazów oraz do masowego przyjmowania eksperymentalnych zastrzyków.
Nasz rozmówca przywołał też wydarzenia z dalszej przeszłości. Ludność Zamojszczyzny i innych terenów doświadczyła bowiem masowych wysiedleń w trakcie II wojny światowej. Ludzie przymusowo opuszczający własne domy jedynie z tym dobytkiem, który byli w stanie zabrać, mijali się na drogach z zajmujących ich majątki osadnikami niemieckimi. Takie historie pozostają żywe w rodzinnych przekazach i rzutują na obecne obawy.
Skierowaliśmy zapytania do jednej z podlubelskich gmin, w której – jak powiedzieli nam informatorzy – miało odbyć się utrzymane w alarmistycznym tonie spotkanie z mieszkańcami. Ludzie, według tych doniesień, usłyszeli tam wspomniane wcześniej zapowiedzi ewakuacji i zachęty do szukania sobie bezpiecznych schronień „gdzieś na zachodzie”.
Jednak wskazany na stronie urzędu gminy telefoniczny numer Referatu Gospodarki i Infrastruktury (zajmuje się on m.in. „obroną cywilną, zarządzaniem kryzysowym, sprawami wojskowymi”) milczał jak zablokowany. Wyczekujemy więc odpowiedzi na zadane drogą e-mailową pytania. Dotyczą one treści spotkania oraz jego uczestników.
Niepokój podsycany jest także przez sposób reakcji władz na przeloty dronów wojskowych w pobliżu naszej wschodniej granicy, po stronie ukraińskiej. Jak uważa mieszkająca na obrzeżach Lublina pani Agnieszka Borc, wątpliwości budzą na przykład alarmy i ewakuacje, które zarządzano w ostatnich tygodniach jedynie w odniesieniu do szkół i przedszkoli. Równocześnie polecenie opuszczenia sal szkolnych przez osoby obecne otrzymywały właśnie placówki oświatowe. Nie dotyczyło to już instytucji czy firm. Zdarzały się bardzo nerwowe reakcje dzieci.
– Nic nie słyszeliśmy o tym, żeby były ewakuowane szpitale, urzędy, autobusy, galerie. To jest takie dziwne, bo skoro jest zagrożenie, to dlaczego wszystkie instytucje nie podjęły ewakuacji tylko szkoły i przedszkola? – zastanawiała się nasza rozmówczyni.
W jej okolicy alarmy ogłaszano już trzykrotnie, w tym jeden raz w godzinach nauki. Bywało, że młodsze dzieci płakały. Rodzice uczniów szkół podstawowych mieli problemy z odebraniem swoich pociech. Później dyrekcje zapowiedziały, że w przyszłości w podobnych przypadkach w ogóle nie będzie to możliwe.
Niektórzy od tego czasu nie posyłają już dzieci do szkoły. Wprawdzie bowiem skończyło się na kilku alarmach, jednak alerty ostrzegawcze wciąż są wysyłane do ludności. Bywa, że nawet parę razy dziennie. – Rodzice się boją, panikują – relacjonuje pani Agnieszka.
Do tego od czasu niedawnych, szeroko nagłaśnianych przez media wydarzeń z udziałem faktycznych bądź domniemanych nożowników część szkół zakazuje wstępu rodzicom. Dyrekcje innych nie poddały się jednak urzędowym sugestiom i placówki te funkcjonują normalnie. Mimo to wśród ludzi szerzy się niepokój. Wywołuje go chociażby brak informacji o miejscach ewentualnej ewakuacji dzieci.
Nie dać się panice
Działająca w organizacjach prorodzinnych pani Teresa Tasarz opowiada nam o spotkaniach przedstawicieli władz publicznych z dyrektorami szkół. Ci zazwyczaj ulegają naciskom i roztaczanej tam atmosferze zagrożenia, gdyż w razie sprzeciwu ryzykowaliby posadami. O ile można więc liczyć na głosy rozsądku, to wyjdą one raczej od kierujących placówkami prywatnymi, w tym katolickimi.
– Jeżeli, przykładowo, siostry zakonne prowadzące szkoły czy przedszkola w całej Polsce nie pozwolą sobie na to, żeby narazić dziecko na utratę zdrowia, życia lub przynajmniej bezpieczeństwa dzieci im powierzonych, to da do myślenia szefom innych placówek oświatowych: „Co się dzieje? Dlaczego tam jest inaczej?”. Dlatego, że organami nadzorującymi przedszkoli zakonnych są zgromadzenia – wyjaśnia Teresa Tesarz.
Jak się dowiadujemy, dyrekcje szkół katolickich nie zawsze są zapraszane na spotkania poświęcone ewakuacjom. Wynika to zapewne z pewnej dozy ich autonomii wobec władz lokalnych, które decydują o obsadzie etatów w instytucjach publicznych.
– Znana mi pani dyrektor szkoły była ostatnio na szkoleniu z udziałem straży pożarnej. Studziła atmosferę, bo dyrektorzy się bardzo boją o swoje stanowiska. Często nie wiedzą, jak postąpić w takiej sytuacji. Ta pani dyrektor mówiła do kolegów i koleżanek: „Słuchajcie, bez paniki, przecież to jest ściema, to jest sztuczne kreowanie zagrożenia, proszę zachować spokój. Ja nigdzie dzieci nie będę ewakuować, nikomu nie wydam dzieci i koniec, kropka” – mówi Teresa Tesarz.
Natomiast dyrekcja jednej z mazowieckich szkół niepublicznych – zapewne pod presją ze strony kuratorium oświaty – przekazała rodzicom materiały otrzymane od Komendy Głównej Policji oraz ministerstwa edukacji. Pliki opatrzone zostały jednak komentarzem: „Jeśli chodzi o poradnik do przekazywania wiedzy o bezpieczeństwie najmłodszym dzieciom, nie będziemy tego robić na terenie szkoły. Dzieci są na bardzo różnym poziomie wiedzy i nie chcemy ingerować w ich wrażliwość” – napisała dyrektor placówki.
„Przesyłamy materiały, z których możecie Państwo skorzystać w domu, sami decydując jak daleko chcecie Państwo wprowadzić swoje dzieci w tematy. Oczywiście podstawowa wiedza (np. nr 112 jak i kiedy z niego korzystać) zawsze była w programie nauczania i te lekcje będą odbywały się normalnie, natomiast przekazanie dzieciom kwestii ewakuacji, plecaków ratunkowych itp. zostawiamy do Państwa decyzji” – czytamy w liście do rodziców. „W klasach starszych (4 – 8) nauczyciele już od kilku lat mają w programie godzin wychowawczych tematy o udzielaniu pierwszej pomocy i bezpieczeństwie, więc poradnik będzie dla nich pomocą w prowadzeniu tych lekcji. Państwo ze swojej strony mogą się z nim zapoznać i również przygotować dzieci na informacje, które mogą pojawić się na lekcji jeśli uważacie Państwo, że tak będzie dla nich lepiej”.
Roman Motoła
20 października 2026 pch24/troska-o-bezpieczenstwo-czy-tresura-w-strachu-wladze-wracaja-do-scenariusza-z-pandemii
Francja od połowy września doświadcza coraz wyższej fali rozruchów ulicznych, rabunków i starć rabusiów z policją oraz innymi siłami porządkowymi. Doszło do tego, że blisko tysiąc policjantów i stu pięćdziesięciu nauczycieli zostało rannych, a siedmiu policjantów walczy w szpitalu ze śmiercią. Bilans nie jest ostateczny. O stratach materialnych jeszcze nie ma co pisać: rabusie wciąż są na ulicach, rzucają butelki zapalające w policyjne samochody, rozbijają i rabują sklepy, podpalają, co tylko się da. Rozruchy trwają. CNews donosi także, że podobnie, choć na mniejszą skalę, zaczyna się dziać w Brukseli, Madrycie, Barcelonie, Mediolanie…
Policja francuska zatrzymuje uczestników rozruchów i dostarcza ich do sądów, a sądy ponownie wypuszczają ich na wolność. „Nie ma woli politycznej przeciwdziałania” – powiedział mi kiedyś oficer francuskiej policji zapytany, dlaczego funkcjonariusze nie interweniują skuteczniej. „Nie ma woli politycznej”, czyli wydane rozkazy nakazują traktować rabusiów bez brutalności. Wielu policjantów zostało poważnie rannych i przeszło operacje. Władze, nie mogąc sobie poradzić z rozlewającą się falą gwałtu, wprowadzają w licznych miastach godzinę policyjną.
Nostradamus był przyjmowany na królewskich dworach i miał przednie korzenie. „Michel de Nostredame, znany jako Nostradamus, był z pochodzenia Żydem. Urodził się jako jedno z dziewięciorga dzieci handlarza zbożem oraz notariusza Jaumego de Nostradame oraz Reynière de Saint-Rémy. Dziadek Nostradamusa, Guy Gassonet, przeszedł na katolicyzm ok. 1455, przybierając imię Pierre (Piotr) i nazwisko »Nostradame«”.
Oto przyszłość w jego przepowiedniach z XV wieku: „Ma dojść do wielkiego najazdu islamu na Europę. Ma to być starcie dwóch wielkich cywilizacji. Cywilizacji Zachodniej z Kalifatem Wielkiego Talibanu [tak nazywał Nostradamus imperium islamskie]. Do Francji ma napłynąć tylu wyznawców proroka, że kraj ten nie będzie mógł sobie z nimi poradzić. Najpierw ma wybuchnąć wojna domowa we Francji spowodowana przez żyjących w niej muzułmanów, a potem krwawe walki ogarną cały kraj i nastąpi rozpad państwa. Paryż ma spłonąć z rąk swoich muzułmańskich mieszkańców. Od tego momentu mają zacząć się wielkie rewolucyjne zmiany na całym świecie, które Nostradamus określa jako wielki kataklizm” – czytamy na stronie „Wikipedii”.
Do Francji napłynie tylu wyznawców proroka, że kraj ten nie będzie mógł sobie z nimi poradzić…
Czyżby Francja była aż tak bezbronna? Francuskie siły zbrojne liczą łącznie około 271 tys. ludzi (w tym żandarmeria). Do tego około 10 tys. żołnierzy Legii Cudzoziemskiej, prawie 200 tys. funkcjonariuszy policji państwowej i miejskiej oraz różne służby dbające o bezpieczeństwo państwa – uzbierałoby się z pół miliona.
Skąd więc wziął się taki problem, taka bezsilność dużego państwa europejskiego, dysponującego w dodatku bombą atomową?
Francja – oficjalnie jest to kraj laicki, którego władze masońskie wykazują szczególną niechęć do religii katolickiej, będącej religią dominującą przed rewolucją francuską. To religia katolicka przez wieki prowadziła Francję do potęgi intelektualnej, cywilizacyjnej i militarnej.
Rewolucja francuska, sterowana z cienia przez masonerię, zdemolowała Francję nie tylko politycznie, ale także gospodarczo i demograficznie. Największe straty poniósł Kościół katolicki. Dziś szacuje się, że rzeź Wandei, pierwsze ludobójstwo w nowożytnej Europie, pochłonęła do 600 tysięcy ofiar, choć zgodną opinią większości badaczy jest liczba 300 tysięcy. Nowe pokolenie porewolucyjne św. Proboszcz z Ars porównał, mówiąc o swoich parafianach, do istot różniących się od zwierząt jedynie chrztem. Pokolenie to, wyrosłe i ukształtowane przez rewolucję (której kontynuatorem było Pierwsze Cesarstwo), ucieleśniało zerwanie ciągłości nie tylko z dawną Francją królów, ale przede wszystkim z Francją chrześcijańską.
Masoneria od wieków dąży do likwidacji Kościoła katolickiego i katolicyzmu, a we Francji, wyjątkowo liczna, ma wielkie wpływy od czasów rewolucji. „Masoneria wywiera znaczący wpływ na świat polityki, choć często w sposób pośredni. To w jej lożach odbywają się pre-debaty dotyczące kierunku prac legislacyjnych i stanowienia ustaw, w oparciu o promowane przez nią pseudowartości. Wypływają one z interpretacji hasła »wolność, równość, braterstwo«. Tajny charakter lóż i ich wpływ na decyzje polityczne i gospodarcze rodzi jednak wprost pytania o rzeczywisty stan demokracji we Francji i jej transparentność, a także daje pożywkę tzw. »teoriom spiskowym«”.[1]
Przy najliczniejszej obediencji, Wielkim Wschodzie Francji, afiliowanych jest 1340 lóż masońskich. Pracowano w nich nad dokumentem dotyczącym urządzania świata po pandemii COVID-19. Dokument nosił tytuł „Po” (Après) i został przekazany m.in. prezydentowi Francji. W dziedzinie zdrowia podniesiono kwestię „jednolitego systemu zdrowia publicznego w całej Unii Europejskiej”, a urządzanie świata po pandemii dotyczyło w tym dokumencie całej Europy, a nawet świata.
Pisano w „Après” o zasadach „nowego handlu światowego”, o „zazielenianiu budynków”, globalnym modelu gospodarczym z „podatkami redystrybucyjnymi”, „nowym humanizmie ekologicznym”, walce o klimat, transformacji energetycznej, a także o ochronie planety przez ekologicznie odpowiedzialny model konsumpcji. Nie zapomniano o telepracy, „przeprojektowaniu relacji międzyludzkich”, „wykluczeniu anonimowości w sieciach społecznościowych”, a także o tworzeniu „inteligentnego, zdematerializowanego obywatela – giganta” przez „tworzenie globalnej zdematerializowanej platformy i jej lokalnych oddziałów (kraje, regiony, departamenty, gminy)” itp.
Z powyższego widać, że „Zielony Ład” znajduje się w kręgu zainteresowań masonerii, a być może nawet tam właśnie został opracowany jako „zazielenienie budynków”.
Liczebność masonerii we Francji ocenia się na 140–180 tys. osób. Nadal odgrywa ona ważną rolę, szczególnie że liczba członków partii politycznych gwałtownie spadła. Masoneria ma wpływ np. na wybory jako środowisko opiniotwórcze, silnie obecne w mediach. Od lat kandydaci na prezydenta są też zapraszani na „wysłuchanie” w lożach.
Merowie francuskich miast, pomimo że Francja to „kraj laicki”, od lat składają życzenia muzułmanom z okazji Ramadanu czy Aïd el-Kebir, utrudniając równocześnie zewnętrzne przejawy świętowania przez katolików.
Hołubiona przez dziesięciolecia imigracja ze strefy islamu wyhodowała już kolejne pokolenie, liczne i dobrze zasilane „socjalem” coraz bardziej biedniejących Francuzów, które zamiast zintegrować się z zastaną na miejscu cywilizacją, zaczyna na dobre tę cywilizację niszczyć, by zaprowadzić „Dar al-Islam” – Dom Islamu. Krótkowzroczne lewactwo rodzime na razie korzysta z rozruchów, płynąc na fali destrukcji i gwałtu – i być może nie zdaje sobie sprawy, że samo też zostanie z czasem ofiarą, jak niegdyś Danton czy Robespierre.
Warto chyba znowu przypomnieć fragment korespondencji między masonami najwyższych stopni: Albertem Pike’em (33. stopień), Suwerennym Wielkim Komandorem Południowej Jurysdykcji dla USA,[2] i Giuseppe Mazzinim (32. stopień), Wielkim Mistrzem Wielkiego Wschodu Włoch:
„Trzecia wojna światowa ma również zostać sprowokowana przez agenturę iluminatów; ma do niej dojść na tle zatargów między syjonizmem politycznym a przywódcami islamu. Konflikt ma być ukierunkowany tak, by islam (świat arabski i świat muzułmański) oraz syjonizm polityczny (w tym państwo Izrael) zniszczyły się nawzajem. W tych okolicznościach pozostałe narody – znów podzielone i zwaśnione – będą zmuszone ze sobą walczyć, aż do zupełnego wyczerpania fizycznego, psychicznego, duchowego. Dnia 15 sierpnia 1871 roku Pike oznajmia Mazziniemu, że pod koniec trzeciej wojny światowej ci, którzy aspirują do rządzenia światem, wywołają największy kataklizm społeczny wszech czasów: »Podjudzimy nihilistów i ateistów i wywołamy niesłychany kataklizm społeczny, który dobitnie ukaże wszystkim narodom potworne skutki absolutnego ateizmu, źródła barbarzyństwa i rozlewu krwi. Wówczas we wszystkich częściach świata obywatele, zmuszeni bronić się przed światową mniejszością rewolucjonistów niszczących podstawy cywilizacji oraz liczną rzeszą zrażoną do chrześcijaństwa, którego wyznawcy będą rozpaczliwie szukać jakiegoś ideału, nie wiedząc, co powinni otoczyć kultem, otrzymają prawdziwe światło dzięki powszechnemu objawieniu się czystej doktryny Lucyfera, która wreszcie stanie się jawna i ogólnie znana, a to pociągnie za sobą unicestwienie zarówno chrześcijaństwa, jak i ateizmu, które zostaną równocześnie ujarzmione i rozgromione!«”.[2] [5]
W Polsce o masonerii prawie nic nie słychać. Chyba jej nie ma. Co prawda do dziennikarza i literata Leszka Misiaka jakiś czas temu dotarł e-mail zawiadamiający P.T. Szanownych Członków Loży o mającym się odbyć spotkaniu.[6]
Zacytuję tę listę za L. Misiakiem. Nazwisk w niej nie ma, ale i tak można z niej wyciągnąć sporo wniosków i radować się, że o Polsce jednak nie zapomniano. Zawiadamiano więc:
„- b. premiera RP,
– b. szefa Agencji Wywiadu,
– byłego doradcę prezydenta Lecha Kaczyńskiego – znanego uniwersyteckiego profesora nauki,
– pracownika BBN prezydenta Komorowskiego, znanego polskiego urzędnika w Unii Europejskiej,
– znanego i popularnego polskiego dziennikarza „Wiadomości” i prezentera TVP,
– znanego dziennikarza i prezentera telewizyjnego czołowej prywatnej stacji telewizyjnej, o którym mówi się, że jego protoplastą był znany oprawca stalinowski,
– posła do Parlamentu Europejskiego z listy PO, byłego redaktora naczelnego „Rzeczpospolitej”,
– byłego wysoko postawionego urzędnika MSZ w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, obecnego ambasadora RP w mocarstwie światowym,
– polskiego dyplomatę – dyrektora stowarzyszenia energetycznego na kontynencie amerykańskim,
– profesora – specjalistę od rozwoju wsi,
– polskiego dziennikarza telewizyjnego, dziś w prywatnej stacji, który po 1981 r. kilka lat przebywał w USA,
– znanego profesora – specjalistę od prawa, podatków i ekonomii,
– szefową jednego z departamentów w Kancelarii Premiera Donalda Tuska,
– specjalistkę od bezpieczeństwa narodowego,
– znanego polskiego i amerykańskiego profesora historii,
– profesora prawa z Uniwersytetu Warszawskiego,
– znanego dyplomatę – jednego z bohaterów wydarzeń 1968 r.,
– marszałka jednego z województw,
– wiceprezesa znanego radia,
– profesora ekonomii z Uniwersytetu Warszawskiego, prezesa znanego banku,
– prezesa znanego amerykańskiego funduszu zajmującego się inwestycjami kapitałowymi, znanego duchownego judaistycznego, członka Amerykańskiej Izby Handlowej,
– byłego dziennikarza i publicystę z istotnym epizodem dyplomatycznym, lewicowego politologa i amerykanistę, jednego z dyrektorów departamentu MSZ,
– byłego szefa doradców ekonomicznych jednego z prezydentów RP, profesora filologii z Uniwersytetu Warszawskiego, jednego z założycieli kluczowej partii w Polsce, wykładowcę z Instytutu Socjologii UKSW,
– jednego ze społecznych doradców prezydenta Bronisława Komorowskiego,
– specjalistę m.in. od dialogu międzyreligijnego – byłego jezuitę,
– byłego dziennikarza – jednego z ambasadorów RP,
– polskiego ambasadora tytularnego,
– publicystę i socjologa z Uniwersytetu Warszawskiego,
– twórcę sukcesu jednego z amerykańskich koncernów w Polsce,
– dziennikarza – byłego wiceprezesa SDP,
– byłego wieloletniego rektora jednej z prywatnych akademii,
– byłego wiceministra spraw zagranicznych,
– znanego scenarzystę i krytyka filmowego,
– dyrektora jednego z departamentów MSZ,
– znanego socjologa PAN,
– jednego z ambasadorów RP,
– znanego filozofa i etyka,
– znanego prawnika – kolegę z młodych lat braci Kaczyńskich,
– jednego z ambasadorów RP w państwie śródziemnomorskim,
– jednego z b. dyrektorów TVP za prezesury Bronisława Wildsteina i b. pracownika w rządzie PO,
– jednego z członków Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego”.
Być może, jak powiada Stanisław Michalkiewicz, nieobecność jest wyższą formą obecności.
Polska, podobnie jak niegdyś Francja, jest jeszcze krajem o zdecydowanej większości ludności rdzennej i wyznającej katolicyzm. Z tego powodu znajduje się „na linii ognia” różnych sił i środków oddziałujących z różnych stron: imigranci afrykańscy i azjatyccy mają siać zamęt i wspierać w wyborach lewactwo; niekontrolowani, przybyli w największej fali imigranci ukraińscy, wśród których promuje się ideologię banderowską pod patronatem ukorzenionego „przyjaciela Zełenskiego”, mogą w stosownym momencie wbić Polsce nóż w plecy; imigranci południowoamerykańscy są wyspecjalizowani w handlu narkotykami i gwałtach. Równocześnie V kolumna prowadzi destrukcję podstawowych instytucji zapewniających do tej pory jaki taki porządek prawny, a partie, zamiast zajmować się działaniami zapewniającymi wzrost siły i dobrobytu w Polsce, wprowadzają obłędne masońskie ideologie mające Polskę unicestwić.
Wprowadzane na rozkaz „Brukseli” dyrektywy mają za zadanie rozłożyć Polskę, tak jak rozłożone zostały inne kraje europejskie, borykające się z nieznanymi do tej pory problemami. Politycy „pełniący obowiązki Polaków”, zamiast współdziałać z Kościołem i wszelkimi siłami próbującymi uchronić Polskę przed katastrofą oraz dbać o jej rozwój, usiłują zniszczyć Kościół, zdemolować przyrost naturalny i doprowadzić – może nawet przez wciągnięcie nas do wojny – do tego, żeby naród polski „osiągnął” przewidzianą przez Klub Rzymski liczebność 15 milionów.
Albo uda się nam uchronić naszą Ojczyznę przed losem, w który usiłują nas wepchnąć politycy, albo nie pozostaną po nas nawet nagrobki z krzyżem. Trzeba budzić się z letargu.
Autorstwo: Barnaba d’Aix
Źródło: WolneMedia.net
Przypisy
[1] https://pch24.pl/wiadomosci/islam-polityczny-eutanazja-francuska-masoneria-i-nowe-obszary-zainteresowan,684959
[2] https://pl.wikipedia.org/wiki/Albert_Pike
[4] https://wolnemedia.net/trzecia-wojna-swiatowa-a-gdzie-polska/
[5] https://facet.onet.pl/strefa-tajemnic/masonska-przepowiednia-o-trzech-wojnach-swiatowych/z17djwq
[6] Prawicowe dzieci czyli blef IV RP, ISBN 978-83-936976-0-1, str 242-243.
Czy zaczyna się starcie Zachodu z Kalifatem?
20.10.2026 wolnemedia./czy-zaczyna-sie-starcie-zachodu-z-kalifatem
Fotografie płomieni ogarniających ratusz w Limoges we Francji, wraz z tymi pokazującymi zawalenie się jego wieży zegarowej, obiegają świat. Takie zdarzenia wymagają jednoznacznego potępienia, podobnie jak akty grabieży, które towarzyszyły protestom w wielu regionach Francji.
Gdybyśmy jednak ograniczyli się do jedynie do tego poziomu rozważań, ograniczylibyśmy się jedynie do klasycznego przejawu małomieszczańskiego konserwatyzmu, który jest uzasadniony, ale jednocześnie dramatycznie krótkowzroczny. Wygłaszanie kazań na temat spalonych samochodów i rozbitych witryn, bez głębszej refleksji, świadczy jedynie o tym, że nie rozumie się jeszcze powagi sytuacji, w której się znajdujemy.
To, czego jesteśmy świadkami we Francji, a obecnie – choć w różnych formach – w wielu krajach europejskich (Hiszpanii, Portugalii, Albanii, Belgii, a od wczoraj także we Włoszech), nie jest bynajmniej zjawiskiem irracjonalnym.
Istnieją bowiem wydarzenia historyczne, które wydają się być irracjonalne jedynie z perspektywy lokalnej, ale nabierają oczywistej racjonalności, gdy spojrzy się na nie z wystarczającej “wysokości”.
„Racjonalne” nie oznacza „bezbolesne” ani „wolne od niesprawiedliwości”.
Trzeba nauczyć się patrzeć na dwie płaszczyzny analizy jednocześnie: tę, na której można oceniać konkretne czyny i konkretne osoby jako barbarzyńskie, niecywilizowane, wandalistyczne, oraz tę, na której można (i należy) zrozumieć, że historia jest zawsze rzeką, po której płyną szczątki i zwłoki, ale której nie zatrzymają żadne kazania.
To, co się dzieje posiada żelazną zbiorową logikę, nawet jeśli osoby w tym uczestniczące często mają jej ograniczone zrozumienie, lub wręcz żadnego.
Od wielu już lat, doświadczenia społeczeństw europejskich związane z ich klasami rządzącymi sprowadzają się do postrzegania ich jako anonimowego organizmu technokratycznego, ruchomej „gumowej ściany”, która funkcjonuje na „autopilocie” – całkowicie obojętnej na potrzeby ludności. Ten technokratyczny elitarny krąg powiązany ze światem finansów postawił sobie za cel uśpienie sumień za pomocą współczesnego opium dla ludu, jakim są media (rozrywka i info-tainment), oraz ujarzmienie opornych poprzez działania restrykcyjne (tutaj uderzenie pałką, tam zamknięcie dostępu do kont, tu uchwalenie jakiejś mało znaczącej ustawy wyborczej, tam unieważnienie wyborów itp.).
Ogólnym, niejawnym i niekwestionowanym założeniem europejskich elit jest to, że z pospólstwem nie dyskutuje się, a jedyne, co należy robić, to stosować na przemian kij i marchewkę.
Wszystko, co mówi się publicznie, jest zawsze kłamstwem wykorzystywanym do własnych celów, z wyjątkiem sporadycznych przypadków, w których również prawda jest traktowana instrumentalnie. Dyskurs publiczny stał się niekończącą się inscenizacją, która coraz mniej dba o zachowanie pozorów wiarygodności.
I tak, choć, nikt przy zdrowych zmysłach nie wierzy w to, że Rosja zamierza nas zaatakować, nie powstrzymuje to jednak rzeszy instytucjonalnych szczekaczy przed codziennym powtarzaniem tych bzdur z całkowicie poważną miną. I oczywiście cały świat wie, że w tej grze bajek pompowanych przez tabloidowe gazety jedyną istotną kwestią, stałym punktem odniesienia niezależnym od zmieniających się okoliczności, jest chęć arbitralnego zarządzania środkami publicznymi, tak aby używać ich do realizacji interesów prywatnych.
Zasadniczo, elity rządzące od dawna przyzwyczaiły się do postrzegania społeczeństwa jako głupiego bydlęcia, dla którego racjonalne argumenty są bez znaczenia i które należy traktować z jednej strony używając selektywnych pochlebstw i ukierunkowanych uprawnień, a z drugiej – redukując je do stanu bezsilności.
Mechanizm ten potrafi funkcjonować i funkcjonuje przez długi czas. Aż do momentu, gdy już nie działa.
Ów system przestaje funkcjonować w dniu, w którym zbyt wiele osób traci zbyt wiele, by móc pozwolić sobie na pozostawanie w stanie letargu.
„Tracenia zbyt wiele” nie należy tu rozumieć jako coś w rodzaju „śmierci z głodu”. W nowoczesnym społeczeństwie, ludzie popadają w stan nieznośnego niedostatku na długo przed tym, zanim zaczynają „umierać z głodu”.
Dzisiaj, dla przykładu, brak możliwości korzystania z samochodu lub dostępu do internetu dla większości społeczeństwa oznacza odcięcie od świata, od pracy, od życia społecznego – po prostu od życia. A fakt, że samochody i telefony komórkowe były kiedyś dobrami luksusowymi, nie ma żadnego znaczenia: obecnie, właśnie to stanowi nowy poziom „uczestnictwa w życiu społecznym” – czyli to, co odróżnia życie od nie-życia.
Plebs – hodowany jak zwierzęta juczne – któremu od czasu do czasu daje się „panem et circenses”, gówniane robótki i telewizyjne ściemy – w dniu, w którym owa sztuczka przestanie działać, nie będzie wrażliwy na kwestie dobra publicznego, poszanowania własności, szacunku dla zabytków itp.
Podpaleń samochodów, zabytkowych budynków i sklepów dopuszczają się osoby pozbawione wartości kulturowych i etycznych. Jednak prawdziwymi winowajcami – tj. tymi, którzy powinni ponieść odpowiedzialność, są elity społeczne, które tej deprawacji chciały i które ją kultywowały, sądząc, że przyniesie im to korzyści.
Dzisiaj sytuacja jest na skraju wybuchu. Nawet jeśli obecna fala opadnie, jest to dopiero początek, ponieważ europejskie elity nie są w stanie – ani pod względem materialnym, ani kulturowym – skorygować kursu. Zapnijcie więc pasy, bo czeka nas katastrofa.
INFO: ariannaeditrice.it/articoli/allacciate-le-cinture
https://babylonianempire.wordpress.com/2023/07/03/do-systemu-operacyjnego-panstw-europy-ladowana-jest-anarcho-tyrania
Ogólnonarodowe demonstracje we Francji przeciwko inflacji i niegospodarności rządu przerodziły się w najgorsze zamieszki od lat. Były one ściśle zorganizowane: jak mogło do tego dojść i kto za tym stoi ?
========================================================
TKP opublikowało w niedzielę swoją wstępną analizę zamieszek we Francji . Skala zniszczeń staje się coraz bardziej oczywista, a nowe raporty malują obraz niewydolności państwa (stopień, w jakim zamieszki mają podłoże polityczne, jest również kwestią otwartą). Oprócz pożarów (w tym ratusza w Limoges), splądrowano i/lub zniszczono około 1500 sklepów.
Skala grabieży jest ogromna. Dla porównania, w szczytowym momencie protestów Żółtych Kamizelek, ucierpiało maksymalnie 300 sklepów. Czy wynikało to również z faktu, że zmobilizowano wtedy znacznie więcej policji niż w tę sobotę?
Prognoza przewidywała 200 000 demonstrantów – rzeczywista liczba była znacznie wyższa, wyjaśniło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Rozmieszczono około 60 000 funkcjonariuszy policji; w starciu z Żółtymi Kamizelkami liczba ta sięgała niekiedy prawie 100 000. Eskalacja nie była zatem przypadkowa. Co więcej, naoczni świadkowie donoszą, że tłum działa teraz w znacznie bardziej skoordynowany sposób niż podczas poprzednich zamieszek.
Pewien paryski sklepikarz opisał dwie odrębne grupy : Najpierw zorganizowani aktorzy z narzędziami rozbijają witryny sklepowe. Następnie pojawia się druga grupa, głównie młodzi ludzie, głównie z ubogich przedmieść, którzy rabują. Wszystko to jest zorganizowane.
Reporterzy twierdzą, że barykady były celowo podpalane z dala od autoryzowanych tras protestów, aby związać strażaków i policję. Jednocześnie miały miejsce systematyczne grabieże. Ten schemat – według reporterów znających francuską ulicę i kulturę protestów – różni się od bardziej spontanicznych zamieszek z wcześniejszych wydarzeń.
Właściciel sklepu mówi do francuskiego dziennikarza: „Widzieliśmy bardzo zorganizowanych ludzi, którzy przyszli rozbić witryny sklepowe. A za nimi, chwilę później, przyszli młodzi ludzie, żeby rabować. Proszę uważać, proszę pani: to nie ci sami ludzie. To nie ci sami ludzie”.
Drugą grupę opisuje jako pochodzącą z przedmieść. Ale kim jest ta pierwsza grupa?
Urzędnicy państwowi obwinili grupy Antifa i „casseurs” (zawodowych uczestników zamieszek), którzy byli wykorzystywani przez oportunistów. Istnieją zarzuty, że grupy Antifa rozbijały witryny sklepowe i drzwi, aby utorować drogę plądrującemu tłumowi. Innym zarzutem jest to, że kilka tysięcy członków Antifa przybyło do Francji z Niemiec i innych krajów – i mogło wjechać bez przeszkód. Nie można jednak tego niezależnie zweryfikować.
Macron mówił o „błędach w planowaniu i gromadzeniu informacji wywiadowczych”, ale odrzucił rezygnację ministra spraw wewnętrznych. Opozycja oczywiście domaga się rezygnacji Macrona. Jest jednak mało prawdopodobne, aby Macron ją rozważał. Macron obiecuje przejrzystość, ale mało kto mu wierzy.
Staje się coraz bardziej oczywiste, że grabieże były wysoce zorganizowane. To znacząca różnica w porównaniu z ostatnimi masowymi zamieszkami na przedmieściach w 2023 roku czy „świętami zwycięstwa” PSG, a także jeden z powodów, dla których zamieszki przyćmiewają masowe demonstracje przeciwko inflacji.
19 października 2026 r. przez Thomasa Oysmüllera tkp/das-organisierte-chaos-hinter-den-franzoesischen-unruhen
Czy zamieszki we Francji są celowe?
https://dakowski.pl/zorganizowany-chaos-stojacy-za-francuskimi-niepokojami/
Czy UE zmierza ku katastrofie?
Zdjęcia płomieni ogarniających ratusz w Limoges i zawalonej dzwonnicy obiegły cały świat. Potępienie takich czynów i towarzyszących im grabieży jest oczywiste.
Jednak ci, którzy ograniczają się do kazań o płonących samochodach i rozbitych witrynach sklepowych, nie idąc dalej, oddają się jedynie zwykłej drobnomieszczańskiej konserwatywnej krótkowzroczności – tak jak Reuters zrobił to w przypadku pożaru ratusza w Limoges .
To, co dzieje się we Francji – a w innych formach już dawno temu w Hiszpanii, Portugalii, Albanii, Belgii, a od weekendu także we Włoszech – jest wszystkim, tylko nie wydarzeniem irracjonalnym. Są wydarzenia historyczne, które wydają się irracjonalne z lokalnej perspektywy, ale posiadają wyraźną racjonalność z szerszej perspektywy. Racjonalne nie oznacza bezbolesne i niewolne od niesprawiedliwości, jak napisał Andrea Zhok w artykule pierwotnie opublikowanym po włosku na jego kanale Telegram .
PRZECHWYTUJ DWA POZIOMY JEDNOCZEŚNIE
Trzeba wyćwiczyć oko, by postrzegało dwa poziomy jednocześnie – mówi Zhok: poziom, na którym konkretne czyny i podmioty będą oceniane jako barbarzyńskie, nieokrzesane lub wandalskie; oraz poziom, na którym trzeba zrozumieć, że historia jest rzeką, w której pływają gruzy i zwłoki, a której nie da się zatrzymać kazaniami. To, co się dzieje, podlega sztywnej, kolektywnej logice, nawet jeśli wielu uczestników rozumie ją tylko częściowo lub wcale. Doświadczenie, jakie europejskie społeczeństwa od lat mają ze swoimi klasami rządzącymi, to doświadczenie anonimowego aparatu technokratycznego – elastycznej, gumowej ściany, poruszającej się na autopilocie i obojętnej na potrzeby ludności.
TECHNOKRATYCZNY AUTOPILOT
Hazard tych powiązanych z rynkami finansowymi elit polegał na uśpieniu sumień za pomocą współczesnego opium dla ludu – rozrywki i infotainmentu – oraz oswojeniu buntowników za pomocą środków ograniczających (tu pałeczka, tam zamrożenie kont, tu ordynacja wyborcza, tam unieważnienie wyborów).
Niewypowiedzianym założeniem europejskich przywódców jest: nie rozmawia się z masami. Po prostu używa się kija i marchewki. Wszystko, co mówi się publicznie, jest zmyślonym kłamstwem – z wyjątkiem tych rzadkich przypadków, gdy samą prawdę można zinstrumentalizować. Dyskurs publiczny przerodził się w niekończący się spektakl, w którym coraz mniej liczy się wiarygodność.
Nikt przy zdrowych zmysłach nie wierzy, że Rosja stoi u progu inwazji. Nie powstrzymuje to hord instytucjonalnych gadułów przed codziennym powtarzaniem tych bajek z kamienną twarzą. I cały świat wie: stałym elementem tej gry rozdmuchanych legend gazetowych jest arbitralne zarządzanie publicznymi zasobami w imię prywatnych interesów.
BESTIA STAJE SIĘ NIESPOKOJNA.
Przez długi czas klasy rządzące były przyzwyczajone do traktowania ludności jak bezmyślnego jucznego zwierzęcia: wybiórcze pochlebstwa i celowe przywileje tu, systematyczne pozbawienie władzy tam. Ten mechanizm działa długo. Aż w końcu przestaje działać.
Przestaje działać w dniu, w którym zbyt wiele osób traci zbyt wiele, by pozostać w stanie odrętwienia. We współczesnym społeczeństwie „strata zbyt wiele” nie oznacza tylko głodu. Nawet utrata możliwości korzystania z samochodu czy internetu oznacza dla większości wykluczenie z pracy, interakcji społecznych i samego życia. To, co kiedyś było luksusem, teraz jest progiem uczestnictwa.
Motłoch, trzymany niczym zwierzęta juczne i od czasu do czasu karmiony chlebem i igrzyskami, marną pracą i rozrywką telewizyjną, nie będzie już dłużej skłonny do zwracania uwagi na przyzwoitość publiczną, ochronę własności i szacunek dla pomników w dniu, w którym ta gra się zakończy.
Ci, którzy podpalają samochody, zabytkowe budynki i sklepy, są zubożeni kulturowo i moralnie. Prawdziwymi winowajcami, którzy powinni ponieść odpowiedzialność, są jednak ci na szczycie hierarchii społecznej, którzy świadomie kultywowali i dążyli do tego zubożenia, ponieważ wydawało im się to użyteczne.
Dziś ten szybkowar jest bliski pęknięcia. Nawet jeśli ta fala opadnie, to dopiero początek. Bo przywódcy Europy nie są ani materialnie, ani kulturowo zdolni do korekty kursu.
19 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp-at/bewegt-sich-die-eu-richtung-crash
https://dakowski.pl/czy-ue-zmierza-ku-katastrofie/
Z konsternacją obserwuję video przedstawiające tzw. maranza, którzy niemal bez przeszkód oddają się grabieżom i zniszczeniom w centrum Mediolanu – moim mieście. Ogarnia mnie fala wstrętu.
…….
Włoski termin „maranza” (polska wymowa: “maranca”) oznacza młodych ludzi należących do grup ulicznych, których można rozpoznać po zuchwałym zachowaniu, wulgarnym języku oraz sportowym i krzykliwym ubiorze (takim jak dresy z acetatu, saszetki i rzucające się w oczy buty sportowe).
Lata ’80-’90: Słowo to powstało w Mediolanie jako lokalny synonim słów „burak” lub „cham” i początkowo odnosiło się do młodzieży z prowincji, która hałaśliwie bawiła się w dyskotekach.
Dzisiaj: Wraz z gwałtownym rozwojem sieci społecznościowych (zwłaszcza TikTok’a) oraz muzyki trap/drill termin ten stał się powszechnie używany w całych Włoszech. Obecnie określa on konkretne zjawisko społeczne związane z pseudo-kulturą przedmieść, często kojarzone z grupami nastolatków lub dynamiką gangów młodzieżowych, szczególnie tych gromadzących drugie pokolenie imigrantów północno-afrykańskich.
…….
Przypomina to nieco szturm na piekarnię z powieści Manzoni’ego. Ale maranza nie chcą chleba – ten już mają. Chcą ciastek. To znaczy chcą markowych ubrań i butów. I chcą je za darmo, plądrując sklepy.
Są zepsutymi do szpiku kości materialistami. Podobnie jak Włosi. Tylko że oni za to nie płacą. Niszczą i rabują, ciesząc się niemal całkowitą bezkarnością.
Państwo liberalne – zarówno włoskie, jak i angielskie czy francuskie – jest całkowicie niezdolne do stawienia czoła temu zjawisku z niezbędną stanowczością. Państwo liberalne ponosi porażkę, poniosło porażkę, nie mniej niż totalitaryzmy. Z powodów przeciwstawnych, ale równie poważnych.
Jest oczywiste, że „maranza” są zaślepieni urazą, zgorzknieniem i nienawiścią: wobec Mediolanu, wobec Włoch, wobec Europy. A przecież ich rodzice zostali przyjęci w tym kraju, często mimo że nie mieli prawa do wjazdu. Nasi politycy mówili już od początku lat dziewięćdziesiątych – dobrze to pamiętam – że oni są „bogactwem”. O rany, co za bogactwo. Dobrze to widać.
Maranza chcą dobrobytu – prawdziwego, wielkiego bożka zamerykanizowanego Zachodu, którym rządzi pieniądz. Ale chcą go za darmo. Wychodzą ze swoich gett, by plądrować symbole owego dobrobytu.
Ich wzorami nie są imamowie – jak twierdzą niektórzy idioci – ale raperzy i trapperzy należący do amerykańskiego systemu orgastyczno-komercyjnego, który każdego dnia rozprzestrzenia swoją truciznę za pośrednictwem iPhone’ów, a nie minaretów.
Tego samego systemu kapitalistycznego, który – nawiasem mówiąc – wpuścił do Włoch ich ojców, między innymi po to, by mieć rezerwową siłę roboczą po niskich kosztach, ze szkodą dla naszych robotników. A wszystko to przy radosnej zgodzie związków zawodowych i konfederacji włoskich przemysłowców (Confindustria).
Maranza nie są muzułmanami, chyba że w sensie socjologicznym, ale są nihilistami i konsumpcjonistami. Tak jak my. Ale cieszą się haniebną bezkarnością, którą sami im przyznaliśmy w imię tej samej abstrakcyjnej ideologii praw człowieka, dla której pozwoliliśmy ich ojcom na masowy wjazd do kraju. Co więcej, przy nieustannym i uporczywym błogosławieństwie modernistycznego duchowieństwa katolickiego, które od sześćdziesięciu lat pozostaje na przywódczych stanowiskach w Kościele.
Dobrobyt materialny i prawa człowieka. Czyli „społeczeństwo otwarte” – społeczeństwo bez więzi, bez autorytetów, bez porządku, w którym nic nie ma pierwszeństwa przed jednostką, a jedyną najwyższą władzą jest ta bezosobowa, jaką jest pieniądz, wychwalana przez liberałów takich jak Popper i Dahrendorf, a dziś przez George’a Sorosa.
Centrum Mediolanu – gospodarczej i moralnej stolicy tego kraju, zostało przez trzy kolejne popołudnia oddane w ręce band maranza, które bezkarnie niszczyły i plądrowały. Gdybyśmy żyli w rzeczywistości niebędącej dystopią, minister spraw wewnętrznych Włoch powinien podać się do dymisji z powodu oczywistej niekompetencji. Podobnie jak okropny burmistrz w stylu „radical chic” miasta Mediolanu. Niestety, żyjemy w zaawansowanej liberalnej pluto-demokracji, czyli w dystopii. Więc pozostają na swoich stanowiskach.
Większość aresztowanych nieletnich została już zwolniona, bardzo niewielu pełnoletnich pozostanie w więzieniu, a jeszcze mniej zostanie skazanych przez nasze fatalne sądownictwo. Ale czyż nie jesteśmy Europą praw? – Liberté, égalité, fraternité – jak nauczają masoni i papieże posoborowi.
Zdetronizowaliśmy Pana Boga, by na Jego miejsce intronizować dobrobyt gospodarczy i prawa abstrakcyjnych jednostek.
Właśnie one nas zabijają.
INFO: ariannaeditrice.it/articoli/barbarie-edonista
https://babylonianempire.wordpress.com/author/babylonianempire/
