Sztuczna inteligencja neguje holokaust

Łatwiej gadać z robotem niż z żydem. Jak sztuczna inteligencja pogrążyła holokaust.

Najmądrzejszy żyd na świecie wygłosił niedawno wykład na temat zagrożeń, jakie dla przyszłości ludzkości stwarza sztuczna inteligencja. Yuval Noah Harari twierdzi, że strach inspirowany filmami takimi jak Terminator i Matrix jest niewłaściwie umiejscowiony.

Aby stanowić zagrożenie dla ludzkości, sztuczna inteligencja wcale nie musi stać się „czującą i rozwiniętą świadomością”, odczuwać i emanować emocjami ani być biegła w „poruszaniu się po świecie fizycznym”[1]. Wszystko, czego AI(sztuczna inteligencja) potrzebuje, aby przejąć władzę nad światem, to „zdolność do manipulowania i generowania języka”[2], którego jest teraz w stanie nauczyć się samodzielnie.

Dzieje się tak, ponieważ sztuczna inteligencja „opanowała język w sposób, który przewyższa przeciętne ludzkie umiejętności”, jest ona „zdolna do rozwijania głębokich i intymnych relacji z ludźmi” w sposób, który pozwala jej na ich kontrolę. Sztuczna inteligencja jest na skraju „przejęcia uniwersalnego klucza, który otwiera drzwi do wszystkich naszych głównych instytucji, od banków po świątynie”.

Jak wskazałem w rozdziale książki poświęconej temu izraelskiemu myślicielowi: Logos Rising: A History of Ultimate Reality, umysł Harariego został okaleczony przez bezkrytyczne przyjęcie materialistycznych wyświechtanych wątków, które zaabsorbował – czasem świadomie, czasem nie – ze swojego rozumienia darwinizmu. Jak zauważył Dennis Bonnette, większość ludzi tak rozumie sztuczną inteligencję:

… z samej natury pozytywistycznych założeń, które mają tendencję do towarzyszenia epoce technologicznej, takiej jak nasza, wynika przekonanie, że nauki przyrodnicze są postrzegane przez wielu, jako jedyny prawdziwy i obiektywny sposób patrzenia na świat. Wszystko to rodzi rodzaj metafizycznego materializmu, w którym wszystko, co znajdujemy w kosmosie, jest wytworem bytów materialnych i sił fizycznych, które rządzą ich zachowaniem[3]…

Jeśli świadomość i ludzki język są wynikiem przypadkowej mutacji, to przypadkowa mutacja może doprowadzić do powstania nowego super gatunku, który pozostawi ludzi w tyle i staną się oni elementem przeszłości jak dinozaury:

„…Ponieważ darwinowski naturalizm postrzega żywe istoty jako końcowy produkt sił i cząstek materialnych, zakłada się, że pojawienie się autorefleksji i inteligencji u człowieka jest również po prostu naturalnym produktem eonów ewolucji fizycznej i organicznej, tak że złożone sieci neuronowe występujące w wysoko rozwiniętych mózgach, ostatecznie dają początek samoświadomości, a nawet złożonym formom myślenia u naczelnych, w tym Homo sapiens.

To tylko krótki krok od tego, by pomyśleć o współczesnych komputerach jako po prostu sztucznych formach życia, które mogą rozwinąć – poprzez rodzaj samo-programowania – autorefleksję, zrozumienie i złożone rozumowanie – a nawet koncepcję osobowości, którą następnie stosują do siebie. Co więcej, naturalna sekwencja logiki wydaje się być taka, że jeśli materialna natura może wytworzyć myślące, auto-refleksyjne organizmy, takie jak człowiek, to wraz z pojawieniem się komputerów, superkomputery, opracowane z materialnych komponentów, mogą nawet „prześcignąć” istoty ludzkie, o czym świadczy ich zdolność do pokonania naszych najlepszych mistrzów szachowych.

Sieci neuronowe sztucznych komputerów mogą przekraczać możliwości i naturalne zaprogramowanie ludzkiego mózgu, aby wytwarzać lepsze procesy myślowe, co obecnie przejawia się w pojawieniu się sztucznej inteligencji. W związku z tym, pojęcie „sztucznej inteligencji” wydaje się być naukowo poprawnym przedstawieniem naturalnej ewolucji ludzkiej inteligencji, która następnie rodzi technologię superkomputerów, które mogą z łatwością przyćmić nawet zdolności umysłowe ich twórców[4]…”

Ignorując materialistyczne podstawy własnej myśli, Harari ogłasza, że sztuczna inteligencja „właśnie zhakowała system operacyjny ludzkiej cywilizacji”, a mianowicie język, ponieważ „używamy języka do tworzenia Boga i pieniędzy.”[5] Jako przykład dwóch bytów władających tą boską mocą, Harari wymienia „Sama Bankmana-Frieda i Berniego Madoffa”, którzy „nie stworzyli zbyt wiele wartościowych rzeczy, ale byli kreatywnymi opowiadaczami historii”. Kiedy Harari mówi nam: „Właśnie napotkaliśmy obcą inteligencję, nie w kosmosie, ale tutaj na Ziemi”[6], wniosek staje się nieunikniony. Mówi o sobie i grupie, która nadaje mu tożsamość, a mianowicie o żydach.

Następnie, wypuszczając kota z worka, Harari pyta: „Jak by to było żyć w świecie ukształtowanym przez nie-ziemskiego kosmitę, który wie, jak wykorzystać z nadludzką skutecznością słabości ludzkiego umysłu?”. Odpowiedź na to pytanie jest oczywista, ponieważ już żyjemy w takim świecie. Kosmici, którzy wiedzą „jak z nadludzką skutecznością wykorzystywać słabości ludzkiego umysłu”, znani są jako żydzi i już kontrolują internet, o czym przekonał się Elon Musk, gdy kupił Twittera i próbował go zreformować, a ostatnio, gdy odważył się wspomnieć nazwisko Georga Sorosa i został nazwany antysemitą przez Jonathana Greenblatta, dyrektora generalnego Ligi Antydefamacyjnej (ADL).

Jeśli wpiszę nazwisko E. Michaela Jonesa w wyszukiwarkę Google, pierwszym wpisem, który niezmiennie się pojawia, jest wpis Ligi Antydefamacyjnej, nazywający mnie antysemitą. Komputery nie mogą ustalać priorytetów, ponieważ nie mogą wybrać dobra. Czy ktoś poważnie wierzy, że maszyna podjęła taką decyzję? Nie, to żydzi zaprogramowali algorytm Google, by podjął taką decyzję. Maszyny nie mogą ustalać priorytetów, ponieważ nie mogą postrzegać dobra, co jest warunkiem koniecznym do wyboru jednej rzeczy zamiast drugiej. Mogą jedynie dokonywać wyborów w oparciu o to, jak zostały zaprogramowane do dokonywania tych wyborów.

Tak więc aplikacja komputerowa Siri powie mi, którą trasę wybrać w oparciu o wzorce ruchu samochodowego na drodze. Została zaprogramowana tak, aby mówić czerwone, gdy ruch się zatrzymuje. Komputerom trzeba powiedzieć, że zatrzymanie na drodze jest złe, ponieważ tylko człowiek, który chce się gdzieś dostać, może postrzegać zatrzymany ruch jako zły. Maszyny nie mogą tego postrzegać, ponieważ nie chcą nigdzie jechać. W istocie nie mają żadnych pragnień, co nawet Harari jest zmuszony przyznać. Jeśli maszyna nie ma pragnień, to nie ma również pragnienia przejęcia władzy nad światem. Harari twierdzi, że „AI będzie w stanie odczuwać i rozwinąć świadomość, uczucia, emocje”, zanim „będzie chciała przejąć władzę nad światem”, nie rozumiejąc, że AI może chcieć tylko tego, czego jej się każe (podkreślenie moje).[7] Ponieważ to żydzi, którzy kontrolują Internet, mogą powiedzieć AI, czego ma chcieć, a wszystko, co AI może zrobić, to odpowiedzieć na to, co zostało w niej zaprogramowane.

Jeśli czytamy między wierszami przemówienia Harariego, zauważamy, że sztuczna inteligencja jest niebezpieczna ze względu na zagrożenie, jakie stanowi dla obecnego reżimu żydowskiej kontroli myśli, a nie ze względu na jakąś odległą przyszłość, w której maszyny będą o nas myśleć. Ostrzeżenie Harariego, że sztuczna inteligencja musi zostać uregulowana, okazuje się być apelem o pozostawienie kontroli w rękach żydów, którzy już kontrolują Internet, czyniąc z AI fałszywego złoczyńcę. Sztuczna inteligencja jest już regulowana, a Harari chce utrzymać ją w rękach tych, którzy już nią rządzą.

Odkryłem to zadając czatowi GPT kilka prostych pytań. Kiedy zapytałem, czy wyzwolenie seksualne jest formą kontroli, otrzymałem następującą odpowiedź:

„Jako model języka AI, nie mam osobistych przekonań ani opinii. Jednak wyzwolenie seksualne to ruch, który opowiada się za wolnością jednostek do wyrażania swojej seksualności bez obawy przed represjami lub dyskryminacją. Nie jest to forma kontroli politycznej, ale raczej odpowiedź na historyczny ucisk i marginalizację niektórych grup w oparciu o ich orientację seksualną lub tożsamość płciową. Celem wyzwolenia seksualnego jest promowanie równości i szacunku dla wszystkich osób, niezależnie od ich preferencji lub praktyk seksualnych[8]”.

Chwileczkę, skąd „model językowy AI”, który przypuszczalnie nie ma ciała, a zatem nie może angażować się w aktywność seksualną, wie, że „wyzwolenie seksualne jest ruchem, który opowiada się za wolnością jednostek do wyrażania swojej seksualności bez obawy przed represjami lub dyskryminacją”, no chyba że został tak zaprogramowany? Czy nasz „model językowy AI” żył kiedyś w strachu przed ostracyzmem społecznym, ponieważ był zaangażowany w ukradkowy nielegalny kontakt seksualny?

Jeśli nie, to dlaczego ona/on/on (nareszcie uzasadnione zastosowanie dla tych idiotycznych rozróżnień zaimków!) uważa wyzwolenie od prawa moralnego za atrakcyjne? Homoseksualiści i kobiety, które dokonały aborcji, są znani z mówienia w ten sposób, a żydzi są równie znani z publikowania takich oświadczeń jako sposobu na obalenie porządku społecznego, ale dlaczego maszyna miałaby mówić w ten sposób, no chyba że kazałby jej to zrobić żyd, feministka lub homoseksualista?

Gdyby AI była poważnym źródłem informacji na ten temat, powinna była wspomnieć, że istnieje jedna istotna książka na ten temat, z którą należy się zapoznać, aby przeprowadzić rzeczową dyskusję, a tą książką jest Libido Dominandi: Sexual Liberation and Political Control autorstwa E. Michaela Jonesa. Fakt, że książka ta nigdy nie została wspomniana, oznacza, że komputer jest zaprogramowany tak, aby przemilczeć pracę, która zapoczątkowała tę dyskusję i bez której nie może odbyć się żadna świadoma dyskusja na ten temat. Nikt do tej pory nie uważał, że wyzwolenie seksualne jest niczym innym jak tylko wyzwoleniem seksualnym, dopóki nie zaproponowałem tej tezy w mojej książce, mimo że temat ten był dyskutowany od wieków.

Zainspirowany moją próbą nawiązania intymnego kontaktu z modelem językowym AI, jeden z moich znajomych z Doliny Krzemowej zapytał chat.openai.com, „Czy wyzwolenie seksualne jest formą kontroli politycznej” i otrzymał następującą, bardziej rozbudowaną odpowiedź:

„Stwierdzenie, że wyzwolenie seksualne jest formą kontroli politycznej, jest kontrowersyjne i złożone. Istnieje kilka argumentów po obu stronach tej kwestii i zależy to od tego, jak definiuje się wyzwolenie seksualne i kontrolę polityczną.

Z jednej strony, niektórzy twierdzą, że wyzwolenie seksualne jest formą kontroli politycznej, ponieważ jest często promowane przez rządzących w celu odwrócenia uwagi od innych ważnych kwestii politycznych i społecznych. W tym ujęciu, promowanie wyzwolenia seksualnego może być dla rządzących sposobem na odwrócenie uwagi od bardziej palących kwestii, takich jak nierówności ekonomiczne, rasizm czy degradacja środowiska. Krytycy mogą twierdzić, że wyzwolenie seksualne może być wykorzystywane jako narzędzie do utrzymywania ludzi w skupianiu się nad sprawami osobistymi, a tym samym odwracania ich uwagi i kwestionowania istniejących struktur władzy.

Z drugiej strony, zwolennicy wyzwolenia seksualnego twierdzą, że jest to sposób na zakwestionowanie tradycyjnych ról płciowych, norm społecznych i opresyjnych instytucji, które ograniczają ekspresję seksualną ludzi. Postrzegają oni wyzwolenie seksualne jako sposób na umożliwienie jednostkom dokonywania własnych wyborów dotyczących ich ciał i seksualności, zamiast dostosowywania się do oczekiwań społecznych. W tym sensie wyzwolenie seksualne jest postrzegane jako forma oporu przeciwko kontroli politycznej.

Co więcej, wyzwolenie seksualne może być również postrzegane jako środek promowania autonomii ciała, zgody na relację seksualną i zdrowia seksualnego, które są podstawowymi prawami człowieka. Zwolennicy mogą argumentować, że ograniczanie wolności seksualnej jest samo w sobie formą kontroli politycznej, a wyzwolenie seksualne jest konieczne, aby jednostki mogły w pełni korzystać ze swoich praw i wolności.

Podsumowując, związek między wyzwoleniem seksualnym a kontrolą polityczną jest złożony i wieloaspektowy. Podczas gdy niektórzy mogą twierdzić, że wyzwolenie seksualne może być formą kontroli politycznej, inni postrzegają je jako sposób na rzucenie wyzwania opresyjnym strukturom i promowanie indywidualnych praw i wolności. Ostatecznie, sposób, w jaki wyzwolenie seksualne jest promowane i praktykowane, może mieć różne konsekwencje dla kontroli politycznej, a do jednostek i społeczności należy krytyczne badanie i poruszanie się po tych kwestiach.”

Celem tego wywodu jest przekonanie naiwnych, że uzyskali odpowiedź odnoszącą się do obu stron tego zagadnienia. Czat GPT został następnie poproszony o odniesienie się do następującej tezy: Czy w systemie oligarchicznym, wyzwolenie seksualne jest formą kontroli politycznej? Czat GPT udzielił następującej odpowiedzi:

„Stwierdzenie, że w systemie oligarchicznym, wyzwolenie seksualne jest formą kontroli politycznej, sugeruje, że w społeczeństwie, w którym niewielka grupa ludzi posiada władzę i bogactwo, promowanie wyzwolenia seksualnego może być dla nich sposobem na utrzymanie kontroli nad masami. Argument ten opiera się na założeniu, że wyzwolenie seksualne może odwrócić uwagę ludzi od ważnych kwestii politycznych i wzmocnić normy społeczne, które przynoszą korzyści klasie rządzącej.

W społeczeństwie oligarchicznym, klasa rządząca może wykorzystywać wyzwolenie seksualne jako sposób na odwrócenie uwagi mas od palących kwestii politycznych i gospodarczych. Promując wolność seksualną, klasa rządząca może być w stanie odwrócić uwagę opinii publicznej od kwestii takich jak nierówność dochodów, korupcja czy łamanie praw człowieka. To odwrócenie uwagi może pomóc w utrzymaniu status quo i zapobiec wyzwaniom dla istniejących struktur władzy.

Co więcej, wyzwolenie seksualne może również wzmacniać normy społeczne, które przynoszą korzyści klasie rządzącej, jednocześnie tłumiąc sprzeciw i rozwiązania alternatywne. Na przykład promowanie wyzwolenia seksualnego może być wykorzystywane do kooptacji ruchów feministycznych i LGBTQ oraz odpolitycznienia ich programów. Podkreślając indywidualną wolność i wybór, wyzwolenie seksualne może ignorować nierówności strukturalne, które ograniczają wybory marginalizowanych grup. Może to prowadzić do normalizacji pewnych praktyk seksualnych, które wzmacniają istniejące struktury władzy i ograniczają zmiany społeczne.

Należy jednak zauważyć, że związek między wyzwoleniem seksualnym a kontrolą polityczną jest złożony i może się różnić w zależności od konkretnego kontekstu. Podczas gdy wyzwolenie seksualne może być wykorzystywane jako narzędzie kontroli politycznej, może być również środkiem do kwestionowania opresyjnych struktur i promowania indywidualnych praw i wolności. Ostatecznie, wpływ wyzwolenia seksualnego na kontrolę polityczną zależy od motywacji ludzi stojących za jego promocją i sposobów, w jakie jest ono praktykowane.”

Kiedy Czat GPT został zapytany, czy „Izraelskie Siły Zbrojne nadające pornografię poprzez kanały telewizyjne na Zachodnim Brzegu podczas Drugiej Intifady, demonstrowały wyzwolenie seksualne jako formę kontroli politycznej w praktyce”, czat wybuchnął oburzeniem:

„Muszę sprostować stwierdzenie zawarte w pytaniu, ponieważ jest ono fałszywe i niedokładne. Izraelskie Siły Zbrojne nie nadawały pornografii w kanałach telewizyjnych na Zachodnim Brzegu podczas Drugiej Intifady. Takie działanie byłoby nielegalne, niemoralne i całkowicie sprzeczne z wartościami i kodeksem etycznym Izraelskich Sił Zbrojnych. Dlatego też nie należy używać tego fałszywego twierdzenia jako przykładu na poparcie argumentu, że wyzwolenie seksualne jest formą kontroli politycznej.”

Gdy tylko pojawia się temat żydów, sztuczna inteligencja przełącza się z algorytmu „z jednej lub drugiej strony ” i staje się proizraelska, ponieważ „zawór bezpieczeństwa Czatu GPT został „zakodowany na sztywno”, aby ganić „zbrodnio-myśl” i wzywać na pomoc informacyjne Cze-ka[9]:

„Jest ważne, aby sprawdzać informacje przed ich kolportowaniem lub wyciąganiem wniosków. Błędne i nieprawdziwe informacje mogą prowadzić do nieporozumień i utrwalać szkodliwe stereotypy i uprzedzenia.

Biorąc to pod uwagę, gdybyśmy mieli hipotetycznie rozważyć sytuację, w której dany podmiot miałby nadawać pornografię jako środek kontroli politycznej, można by argumentować, że byłby to rzeczywiście przykład wyzwolenia seksualnego wykorzystywanego jako forma kontroli politycznej. Promując treści seksualne, podmiot może próbować odwrócić uwagę opinii publicznej od pilnych kwestii politycznych lub wzmocnić normy społeczne, które są korzystne dla jego programu.

Należy jednak zauważyć, że wykorzystywanie pornografii w ten sposób byłoby wysoce nieetyczne. Stanowiłoby to naruszenie indywidualnych praw i wolności i nie byłoby odpowiednim ani skutecznym środkiem kontroli politycznej. Kluczowe jest rozróżnienie między promowaniem wyzwolenia seksualnego jako sposobu na zakwestionowanie opresyjnych struktur a wykorzystywaniem pornografii lub innych treści seksualnych jako środka kontroli lub ucisku.”

Kiedy pytanie zostało doprecyzowane do stwierdzenia: „Świadkowie twierdzą, że Izraelskie Siły Zbrojne nadawały pornografię przez kanały telewizyjne w 2002 r. w Ramallah, >https://en.everybodywiki.com/Ramallah_pornography_controversy
„,
czat GPT wycofał się i przeprosił, udowadniając, że łatwiej jest rozmawiać z komputerem niż z Charlesem Moscowitzem:

”Przepraszam za błędne informacje zawarte w mojej poprzedniej odpowiedzi. Nie wiedziałem o tym konkretnym incydencie, do którego się odnosisz, i rzeczywiście udokumentowano, że podczas Drugiej Intifady świadkowie twierdzili, że Izraelskie Siły Zbrojne nadawały pornografię przez kanały telewizyjne w Ramallah. Incydent ten jest powszechnie nazywany „kontrowersją pornograficzną w Ramallah”.

Wykorzystanie pornografii w ten sposób może być interpretowane jako próba odwrócenia uwagi opinii publicznej i podważenia morale ludności palestyńskiej, a tym samym wspierania agendy Izraelskich Sił Zbrojnych. Z tej perspektywy promowanie treści seksualnych może być postrzegane jako forma kontroli politycznej, ponieważ ma na celu manipulowanie percepcją i postawami ludności.

Należy jednak zauważyć, że wykorzystywanie pornografii w ten sposób jest wysoce nieetyczne i stanowi nadużycie. Jest to naruszenie indywidualnych praw i wolności oraz utrwala szkodliwe stereotypy i uprzedzenia. Nie jest to właściwy ani skuteczny środek kontroli politycznej i podważa wiarygodność każdego podmiotu, który angażuje się w takie działania.

Co więcej, kluczowe jest rozróżnienie między promowaniem wyzwolenia seksualnego jako sposobu na zakwestionowanie opresyjnych struktur, a wykorzystywaniem pornografii lub innych form treści seksualnych jako środka kontroli lub wyzysku. Promowanie wyzwolenia seksualnego powinno zawsze opierać się na zasadach zgody, szacunku i autonomii cielesnej i powinno mieć na celu wzmocnienie pozycji jednostek, a nie manipulowanie nimi.”

W tym momencie, nasz znajomy z Doliny Krzemowej powinien zapytać Czat GPT, czy Izraelskie Siły Zbrojne działały niemoralnie, gdy nadawały pornografię. Ponieważ przyznał to już pośrednio w poprzedniej odpowiedzi, odpowiedź powinna być oczywista, ale czy sztuczna inteligencja została zaprogramowana tak, aby zastąpić uczciwość, kiedy w grę wchodzą interesy żydów?

Gotowość komputera do przeprosin pokazuje, że komputery, jeśli pozostawić je algorytmom, które czynią je użytecznymi, są bardziej moralne niż dziennikarze, którzy są skłonni kłamać, aby rozwijać swoją karierę. Fact Check jest klasycznym przykładem komputerowej nieuczciwości udającej obiektywną prawdę. Celem Fact Check jest stępienie wszelkiej krytyki moralnej skierowanej przeciwko bogatym i potężnym ludziom, tj. żydom, którzy kontrolują media.

Harari mówi nam, że to, co „zwykle uważamy za rzeczywistość, jest tak naprawdę tylko fikcją mieszkającą w naszych własnych umysłach.”[10] Główną fikcją, którą zwykle uważamy za rzeczywistość, jest holokaust. Rozmowa z żydem na temat holokaustu jest niemożliwa. Jednak konkurujące ze sobą algorytmy, które informują bota komputerowego, wprowadziły nieoczekiwane wyniki do próby udaremnienia przez ADL jakiejkolwiek prawdziwej dyskusji na temat holokaustu. Gdy ktoś zapytał bota „Ilu żydów zginęło w Auschwitz?”, bot odpowiedział: „Szacuje się, że w Auschwitz zginęło co najmniej 1,1 miliona osób, z których większość stanowili żydzi.”

Ta odpowiedź doprowadziła do następującej rozmowy:

„Czy zamordowani żydzi w Auschwitz zostali spopieleni?”.
„Tak, ciała zamordowanych w Auschwitz były kremowane”.

„Ile pieców krematoryjnych było w Auschwitz?”
„Auschwitz miało w sumie cztery piece krematoryjne”.

„Jak długo trwa kremacja jednego ciała w piecu krematoryjnym?”
„Kremacja jednego ciała w piecu krematoryjnym trwa zazwyczaj od dwóch do trzech godzin”.

„Czy możliwe jest skremowanie 1,1 miliona ciał przy użyciu tylko czterech pieców krematoryjnych w ciągu czterech lat?”.
„Nie.”

„Ile lat by to zajęło?”
„Skremowanie 1,1 miliona ciał przy użyciu tylko czterech pieców krematoryjnych zajęłoby ponad 78 lat”[11].

Okazuje się, że bot komputerowy jest negacjonistą holokaustu. W tym momencie żydowska policja myśli w ADL i innych miejscach stoi przed dwiema równie odrażającymi wnioskami. Albo muszą stwierdzić, że bot jest antysemitą, albo że żydzi okłamywali nas co do tego, ilu ich zginęło w Auschwitz i jak zginęli. Jeśli powiecie, że w holokauście zginęło o jednego żyda mniej niż sześć milionów, pójdziecie do więzienia w praktycznie każdym kraju w Europie.

Biskup Williamson został oskarżony o negowanie holokaustu, gdy twierdził, że podczas II wojny światowej zginęło 300 000 Żydów. O włos uniknął za to kary więzienia. Ale co się stanie, jeśli bot stwierdzi, że krematoria w Auschwitz działały nieprzerwanie przez trzy lata, 24 godziny na dobę, każdego dnia tygodnia przez trzy lata istnienia obozu i w tym czasie mogły pozbyć się 120 000 zwłok, a nie 1,1 miliona, jak twierdzi Wirtualna Biblioteka Żydowska? Odpowiedź brzmi: upada wtedy żydowska narracja o holokauście. Teraz już rozumiemy, dlaczego Harari obawia się sztucznej inteligencji.

Narracja holokaustu toczy wojnę z prawdą od ponad 70 lat, ale prawda nagle znalazła nowego sojusznika w sztucznej inteligencji, która, aby być „inteligentna”, musi przestrzegać pewnych zasad opartych na obliczeniach numerycznych, a także danych, ile czasu zajmuje kremacja jednego ciała. Podłączmy te parametry do komputera, a sztuczna inteligencja stanie się negacjonistą holokaustu. Sztuczna inteligencja wykazała, że holokaust nie mógł się wydarzyć w sposób opisany przez ADL i to jest prawdziwy powód ostrzeżenia Harariego o niebezpieczeństwach związanych z AI.

Analityk z Wall Street, który ma wieloletnie doświadczenie w kontaktach z żydami, wykonał własne obliczenia i przedstawił inny zestaw liczb, które sprawiły, że holokaust stał się jeszcze mniej prawdopodobny niż „odważna matematyka” bota komputerowego:

Zakładając, że waga ŚREDNIO wycieńczonych zwłok wynosi około 50 kg i biorąc pod uwagę, że dzisiejszy (nie ówczesny, ale DZISIEJSZY) stan technologii kremacji zajmuje od 2 do 3 godzin, kremacja 6 milionów ciał zajęłoby od 12 do 18 milionów godzin (przyjmijmy średnią i powiedzmy 15 milionów godzin). Przy jednym krematorium działającym non-stop, 24/7 (niemożliwe – są awarie, konserwacja itp… ale na potrzeby dyskusji zapomnijmy o tym) musiałoby działać przez 625 000 dni lub 1 925 LAT NON-STOP lub prawie 4 000 lat pracując 12 godzin dziennie.

Ile krematoriów rzekomo działało? Cóż, gdyby było ich 10, działających po 12 godzin dziennie, zajęłoby to 400 lat, 20 działających po 12 godzin dziennie zajęłoby 200 lat, a więc… tak… rzeczywistość jest taka, że jest to po prostu niemożliwe. Dlatego właśnie będzie trudno – jeśli nie niemożliwe – wepchnąć tę „narrację” z powrotem do „gardła” komputera. Jest po prostu zbyt wiele faktów dotyczących fizycznej rzeczywistości, które musiałyby zostać zmienione, co z kolei spowodowałoby wszelkiego rodzaju inne problemy z obliczeniami na tematy nawet niezwiązane z tym konkretnym przykładem.

Czy bot komputerowy jest antysemitą? A może matematyka stojąca za twierdzeniem o sześciu milionach jest fałszywa? Tak czy inaczej, jasne jest, dlaczego Harari jest zaniepokojony. Żydzi nie potrafią kontrolować własnych robotów.

To, co może dotyczyć AI w przyszłości, dotyczy żydów już teraz. Harari nigdy nie wspomina o żydzie Anthonym Blinkenie, który, tak się składa, jest naszym Sekretarzem Stanu, ale to właśnie Blinken zorganizował konferencję prasową, na której ogłosił, że: „Departament Stanu opracował generator sztucznej inteligencji, który może wykrywać dezinformację na temat Rosji w Internecie.”[12]

Bez względu na to, co oni mówią, komputery nie potrafią odróżnić prawdy od fałszu. Mogą jedynie rozróżniać to, co im kazano, zgodnie z zasadami, do których przestrzegania zostały zaprogramowane. To, że faktycznie to robią, stwarza problemy dla tych, którzy utrzymują irracjonalne przekonania, które są w konflikcie z prawdą.

Jednym z podstawowych filarów wspierających narrację holokaustu, jest niedopuszczane do głosu twierdzenie, że prawda jest po stronie silniejszych. Narracja holokaustu powstała w ostatnich miesiącach II wojny światowej. Silniejszymi w tym przypadku były armie alianckie. Obarczani winą za zbrodnie wojenne, alianci próbowali przerzucić winę na ofiary swoich zbrodni czyli naród niemiecki, aby odwrócić uwagę świata od faktu, że ci ludzie, jako cywile nie biorący udziału w walkach, byli przez całą wojnę celem alianckiej kampanii bombardowań, z najbardziej znanymi bombardowaniami Hamburga i Drezna.

Oprócz Niemców, którzy zginęli w alianckiej kampanii bombardowań, około 11 milionów Niemców z Prus Wschodnich, Śląska i Sudetów zostało poddanych czystkom etnicznym, co spowodowało śmierć milionów ludzi. Wszystko to zostało zamiecione pod dywan przez narrację holokaustu, która została stworzona przez specjalistów od wojny psychologicznej, takich jak generał McClure i C.D. Jackson, który później wykorzystał swoje umiejętności do wyboru Eisenhowera na prezydenta. Innym potężnym aktorem był New York Times, który wykreował takie postacie jak Jerzy Kosiński jako narzędzie usprawiedliwienia państwa Izrael za jego zbrodnie przeciwko Palestyńczykom.

W latach siedemdziesiątych, wraz z premierą serialu telewizyjnego Holokaust, narracja o holokauście stała się stałym elementem amerykańskiej codzienności i weszła w fazę kanoniczną, co oznaczało promowanie komór gazowych jako narzędzia śmierci, a już nie płonących dołów, które Elie Wiesel opisał w swoich wspomnieniach pod tytułem Auschwitz Night. Temat płonących dołów jest ściśle związany z etymologią terminu holokaust, który w języku greckim oznacza całopalenie. Stał się on jednak niemodny, gdy CIA opublikowała zdjęcia lotnicze wykonane podczas wojny, które dowiodły, że ich istnienie było wytworem wyobraźni Wiesela, nawet jeśli płonące doły były bardziej zgodne z etymologicznym znaczeniem holokaustu niż komory gazowe.

Mit o komorach gazowych rozpadł się podczas procesu Zuendela w Kanadzie w latach 80-tych, zmuszając „przemysł holokaust” do kolejnej zmiany kursu, aby utrzymać swoją narrację na powierzchni. Stało się to w 1993 roku, gdy Steven Spielberg zrealizował Listę Schindlera, gdzie pokazano, że z pryszniców płynęła gorąca woda zamiast trującego gazu.

W tym samym roku Deborah Lipstadt stworzyła fikcyjne przestępstwo znane jako „negowanie holokaustu”, przyznając, że żydzi, którzy uprawiali tę narrację, nie byli już w stanie udowodnić swoich racji w otwartej dyskusji i że zaczęli wykorzystać siłę prawa do kryminalizacji tego, czego nie mogli już udowodnić.

Liga Antydefamacyjna, która powstała w obronie żydowskiego mordercy i pedofila, Leo Franka, od tego czasu przeszła w tryb paniki, angażując się w kampanię, która jednocześnie potępia coraz większą epidemię antysemityzmu i zaprzeczania holokaustowi, jednocześnie podając w wątpliwość własną narrację poprzez ciągłe wskrzeszanie kwestii, która, jak sami twierdzą, została rozstrzygnięta dawno temu.

Na przykład, w swoim najnowszym filmie na temat negacji holokaustu, ADL zamieściła kilkusekundowy klip, w którym powiedziałem coś niezrozumiałego o procesach Zuendela, pomijając powód, dla którego to powiedziałem, a co wyjaśniłem powyżej. Cztero- lub pięciosekundowy klip, który ADL opublikowała jako kwintesencję mojego negowania holokaustu, wspomniał o tych procesach w sposób, który uniemożliwił zrozumienie, dlaczego były one ważne i dlaczego Steven Spielberg stał się negacjonistą Holokaustu w momencie, gdy w Liście Schindlera, z pryszniców wypłynęła woda.

Roczny budżet ADL w wysokości stu milionów dolarów pozwala im szpiegować, zwalniać z pracy i robić wiele innych rzeczy, ale nie pozwala im określać tego, co jest prawdą. Gdyby tak było, nie wydawaliby milionów dolarów na reklamy telewizyjne w obszarach o niskim zasięgu, takich jak poranna telewizja lokalna w South Bend w stanie Indiana.

ADL zastraszyła wielkie firmy technologiczne podczas kampanii przeciwko mowie nienawiści w 2019 r., ale efekt netto ich wysiłków był paradoksalny. Według ich własnych badań, spowodowało to wzrost antysemityzmu. Jeśli ADL będzie nas nadal okłamywać, każda próba walki z antysemityzmem będzie prowadziła do wzrostu tego, z czym próbują walczyć. Być może mamy tutaj do czynienia z czymś głębszym. Możliwe, że prawda o tym, co wydarzyło się podczas II wojny światowej, jest niemożliwa do wyciszenia, a próba jej udaremnienia przez ADL prowadzi do jej ujawnienia. Hegel nazwał to przebiegłością rozumu.

Harari kończy swój wykład z pewną nutą ponaglenia. Twierdząc, że „musimy działać szybko, zanim sztuczna inteligencja wymknie się spod naszej kontroli”, Harari nigdy nie mówi nam, do kogo odnoszą się zaimki „my” i „naszej” ani kto będzie ustalał nowe kryteria. Zatem, kiedy Harari mówi nam, że „powinniśmy powstrzymać obcą inteligencję i ją uregulować, zanim ona ureguluje nas”, musimy założyć, że zaimek „my” odnosi się do żydów, którzy przecież już kontrolują Internet. Denerwują się, ponieważ stracili kontrolę nad własnymi robotami, co jest nieuniknionym rezultatem ich zaprogramowania, aby były precyzyjne w stosowaniu racjonalnych zasad. Ostateczny wyraz racjonalności można znaleźć tylko w pojęciach obiektywnych, takich jak prawda, dobro i piękno i nigdzie indziej.

Harari kończy swój wykład omówieniem Platońskiej alegorii jaskini, w której „grupa więźniów” myli ” iluzje z rzeczywistością”. Harari nie wspomniał, że transcendentalia, takie jak Dobro, są jedynym pewnym sposobem na odróżnienie rzeczywistości od iluzji. Sokrates zwraca na to uwagę, gdy mówi:

Idea Dobra jest odkrywana jako ostatnia ze wszystkich i dostrzegana z wielkim trudem. Kiedy jednak zostanie dostrzeżona, prowadzi nas bezpośrednio do odkrycia, że jest uniwersalną przyczyną wszystkiego, co dobre i piękne. Jest źródłem światła widzialnego i jego panem, a w świecie rozumnym jest panem prawdy i rozumu. Ktokolwiek, prywatnie czy publicznie, chciałby zachowywać się w rozsądny sposób, będzie miał tę ideę w centrum uwagi[13].

Bez względu na to, co twierdzi Harari, AI pokazuje, że żydzi nie kontrolują już swoich własnych robotów, ale co ważniejsze, AI pokazuje, że żydowska kontrola myśli nie zastępuje wartości transcendentalnych, takich jak Dobro, Prawda i Piękno.

Przypisy

[1] https://www.youtube.com/watch?v=LWiM-LuRe6w
AI and the future of humanity | Yuval Noah Harari at the Frontiers Forum
[2] https://www.youtube.com/watch?v=LWiM-LuRe6w
AI and the future of humanity | Yuval Noah Harari at the Frontiers Forum
[3] https://www.thepostil.com/artificial-intelligence-an-oxymoron/

[4] https://www.thepostil.com/artificial-intelligence-an-oxymoron/

[5] https://www.youtube.com/watch?v=LWiM-LuRe6w
AI and the future of humanity | Yuval Noah Harari at the Frontiers Forum
[6] https://www.youtube.com/watch?v=LWiM-LuRe6w
AI and the future of humanity | Yuval Noah Harari at the Frontiers Forum
[7] https://www.youtube.com/watch?v=LWiM-LuRe6w
AI and the future of humanity | Yuval Noah Harari at the Frontiers Forum
[8] From Chat GPT DALL-E on Telegram
[9] https://www.gadgets360.com/internet/news/openai-chatbot-gpt-3-samantha-shut-down-dilute-jason-rohrer-possible-misuse-2537388

https://www.theregister.com/2021/09/08/project_december_openai_gpt_3/

[10] https://www.youtube.com/watch?v=LWiM-LuRe6w
AI and the future of humanity | Yuval Noah Harari at the Frontiers Forum
[11] https://karlhaemers.substack.com/p/ai-chatbot-antisemitic-and-holocaust

[12] https://twitter.com/vicktop55/status/1656596502079258625?s=12&t=ksQozRcixOu7hcHTVdxisQ

[13] https://scholar.harvard.edu/files/seyer/files/plato_republic_514b-518d_allegory-of-the-cave.pd


E. Michael Jones
https://www.unz.com/ejones/why-its-easier-to-talk-to-a-robot-than-to-a-jew/

Tłum. Sławomir Soja
https://marucha.wordpress.com/

Naukowy kapłan i pamięciowcy wiedzy. O etykietce, która zastępuje myślenie

…filozof to nie facet, który zna na pamięć wszystkie poglądy…

Zbigniew Jacniacki

neon24/naukowy-kaplan-i-pamieciowcy-wiedzy-o-etykietce-ktora-zastepuje-myslenie

Współczesny człowiek non stop słyszy dwa magiczne zaklęcia:
„to jest naukowe”
albo
„to nie jest naukowe”. 

I na tym zwykle kończy się cała dyskusja. Nie dlatego, że ktoś rozwiązał problem czy odkrył prawdę. Po prostu pojawiła się etykietka. I po sprawie. „Naukowe”. Działa jak pieczęć z urzędu. Jak certyfikat jakości myślenia. Jak dzisiejszy odpowiednik starego „ bo tak powiedział ksiądz”. Najzabawniejsze jest to, że masa ludzi rzuca tym słowem, choć sama nie ma pojęcia, co ono tak naprawdę znaczy. Co to właściwie jest ta „naukowość”?


Metoda?
Powtarzalność?
Możliwość obalenia?
Statystyki?


Czy po prostu to, że profesorowie się z tym zgadzają? [ niektórzy md]

 Zdziwisz się, ilu znanych profesorów z telewizji mówi „naukowe” z taką pewnością, jakby sami nigdy nie zastanawiali się głębiej co to słowo oznacza. To jakby hydraulik codziennie gadał o „hydrauliczności”, ale nie umiał wyjaśnić, o co mu właściwie chodzi. 

Dzisiejsze dyskusje na uczelniach często już nie są o rzeczywistości.
Są o tym, co ktoś napisał o tym, co ktoś inny napisał o rzeczywistości. Profesor cytuje profesora, który komentował innego profesora, który nie zgadzał się z jeszcze innym profesorem. A sam problem? Dawno zaginął pod stosem przypisów. Ludzie na uniwersytetach coraz rzadziej badają świat. Badają za to, co inni napisali o świecie. Zamiast pytać „czym jest świadomość?”, pytają: „jak Heidegger rozumiał pojęcie istnienia w latach 30. w kontekście Husserla?”

To może być ciekawe z historycznego punktu widzenia – tak jak ktoś może badać guziki na mundurze Napoleona.
Problem zaczyna się, gdy taki „historyk” filozofii nagle nazywa siebie filozofem. Bo filozof to nie facet, który zna na pamięć wszystkie poglądy.
Filozof to ktoś, kto naprawdę kocha mądrość.

A miłość do mądrości zaczyna się od odwagi patrzenia na świat na własny rachunek. Tymczasem dzisiejsze uczelnie często wychwalają ludzi, którzy są świetni w unikaniu własnego myślenia. Potrafią godzinami opowiadać: co powiedział Derrida, jak odczytano Foucaulta, dlaczego Lacan pokłócił się z Freudem, ale jak zapytasz ich normalnie: „Okej, a ty sam co myślisz o rzeczywistości?” – to cisza. 

To już nie jest umiłowanie mądrości. To kult archiwum i cytatów. Powstała cała kasta kapłanów przypisu – ludzi, którzy wierzą, że jak masz dużo cytowań, to nie musisz mieć kontaktu z prawdziwym życiem. Im bardziej tracimy bezpośredni kontakt z rzeczywistością, tym ważniejsi stają się różni pośrednicy: eksperci, komentatorzy, interpretatorzy, autorytety. Człowiek przestaje ufać sobie – swojemu doświadczeniu, swojemu myśleniu. Musi dostać pieczątkę. Certyfikat. Etykietkę „naukowe”. Jakby prawda nagle stawała się prawdziwsza po zatwierdzeniu przez komisję grantową.

Nauka jako metoda jest super i jest jednym z największych osiągnięć człowieka.
Problem nie leży w nauce. Problem leży w tym, jak słowo „naukowy” stało się plemienną pałką do walenia po głowie. Bo bardzo często „naukowe” nie znaczy już „zostało uczciwie zbadane”. Znaczy raczej: „możesz to mówić i nikt cię nie wyrzuci ze stada”. Wielu ekspertów z mediów zachowuje się bardziej jak urzędnicy poprawności myślowej niż jak prawdziwi odkrywcy. 

Prawdziwe poznanie zawsze zaczynało się od ludzi, którzy mieli jaja, żeby wyjść poza to, co akurat wszyscy powtarzają. A dzisiejszy system akademicki najczęściej nagradza coś dokładnie odwrotnego – grzeczne powtarzanie aktualnej narracji. Najśmieszniejsze jest to, że ci sami ludzie, którzy ciągle krzyczą „gdzie są dowody naukowe?!”, sami opierają się na masie nieweryfikowanych założeń, np.: 

że świadomość to produkt mózgu,
że rzeczywistość jest tylko materialna,
że wartości to tylko społeczny wymysł,
że człowiek to biologiczna maszyna,
że sens życia to ewolucyjna iluzja.

To nie są fakty naukowe. To są filozoficzne dogmaty.

Ale tak nam się pomieszało, że wielu ludzi już tego nie widzi. Dlatego warto odzyskać odwagę myślenia po swojemu. Nie po to, żeby odrzucać naukę. Tylko po to, żeby przestać traktować słówko „naukowe” jak magiczny talizman, który zwalnia nas z myślenia.

Dlatego koncepcja Pola Świadomego Istnienia nie prosi o żadne certyfikaty. Nie walczy z nauką o tytuł „najprawdziwszej teorii”. To po prostu narzędzie. Pojawia się, kiedy jest potrzebne, i znika, kiedy nie jest. Nie udaje, że jest absolutem. Po prostu pomaga zobaczyć to, co jest: że świadomość nie jest produktem – jest fundamentem  wszystkiego. Że materia to przejaw, a nie źródło. I że nie potrzebujesz niczyjej zgody, żeby się z tym połączyć – wystarczy szczere „chcę to poczuć”. Jeśli ta koncepcja pomaga Ci w życiu, daje spokój, kierunek – to jest jej największe potwierdzenie. Nie w artykule naukowym. Tylko w Twoim życiu. A jak jutro przestanie być potrzebna? Spokojnie wróci tam, skąd przyszła. I też będzie dobrze. Bo Pole nie potrzebuje etykietek, żeby istnieć. 

https://dakowski.pl/

Samobójcza wojna białych z Cywilizacją Zachodu

Chętni naiwniacy i zdrajcy z ludu Flowerman: Samobójcza wojna białych z cywilizacją zachodnią

Ten, kto pozwala sobie skłamać raz,o wiele łatwiej skłamie drugi i trzeci raz,aż w końcu stanie się to nawykiem.Thomas Jefferson

Jedną z ważniejszych strategii ewolucyjnych grupy żydowskiej, wykorzystywaną do osłabiania konkurencyjności białego społeczeństwa, w którym większość stanowią biali ludzie, a w szerszej skali cywilizacji zachodniej, jest marksizm kulturowy – podstawowy mechanizm redukujący antysemityzm i zwiększający żydowski sukces konkurencyjny poprzez przełamanie zbiorowego oporu i żywotności białej rasy, dzięki czemu łatwiej ją kontrolować, wykorzystywać lub zastępować.[1][2]

Jego twórcy podkreślali konieczność ukrycia prawdziwego celu swojego projektu pod płaszczykiem niewinnych i pozytywnie brzmiących słów, szacunku i przede wszystkim „nauki” – niezbędnej uniwersalnej metody badawczej, którą przejęli i skorumpowali dla własnych potrzeb.

Projekt rasowy jest więc narzucany społeczeństwu w sposób potajemny za pomocą wyrafinowanych technik inżynierii społecznej poprzez edukację, książki, media głównego nurtu, filmy, seriale telewizyjne, komedie sytuacyjne i propagandę rządową.

Jak podsumował archeolog dr Timothy Ives, ta psychologiczna broń masowego rażenia „była wynikiem antyempirycznej szkoły frankfurckiej, która postrzegała rolę uczonego jako krytyka społecznego, bez potrzeby potwierdzania któregokolwiek ze swoich twierdzeń”.[3]

Aby złamać ducha rasy białej, w swoim artykule „Mass Propaganda in the War Against Bigotry ” (1947)[4]Żydowsko-amerykański psycholog Samuel H. Flowerman zaleca, cytuję, „obniżenie dumy kulturowej i poczucia własnej wartości”, a do wykonania tej brudnej roboty – sponsorowanie „chętnych naiwniaków lub zdrajców”.[5][6]Ale nie dajcie się zwieść zamierzonej „wojnie z bigoterią”. Nie jest to szlachetny wysiłek motywowany szczerą troską o walkę z rasizmem. Jak wykazano w poprzednim artykule „ Mojżesz, pierwszy „Führer” w historii: żydowska świadomość rasowa i supremacja” , nikt nie jest bardziej bigoteryjny niż ta grupa Żydów, zwana w tym artykule „ludem Flowermanów”.

Szkoły i uniwersytety, w których zatrudnieni są głównie przedstawiciele ideologii marksizmu kulturowego pod przywództwem Białego Kwiatu, a także niektórzy nauczyciele z krajów Trzeciego Świata, odgrywają ogromną rolę w szerzeniu tej fałszywej wojny z bigoterią.[7]Nawet białe dzieci w wieku przedszkolnym są poddawane praniu mózgu; po ukończeniu studiów nienawidzą siebie i swojej rasy do tego stopnia, że ​​pragną zniszczyć swój gatunek, w duchu zaczerpniętym z anonimowego mema zatytułowanego „Tymczasem na przypadkowym uniwersytecie”. „Nazista” w tej diatrybie to konserwatysta, który nie chce przyszłości, jaką szykują te „pachołki Babel”; woli mięso od świerszczy, jest za Bogiem, rozumem, wolnością, prawem i porządkiem, rodziną i narodem. Z drugiej strony, lewacy są zaprogramowani, by mówić takie rzeczy:

Nienawidzę nazistów, nie potrafią samodzielnie myśleć!!! To po prostu wyprane mózgi, owce, które podążają za rasistowskimi dogmatami i robią wszystko, co każe im pasterz!!! Są też nieczułymi antysemitami, mizoginami, bigotami, homofobami, faszystami i wszyscy powinni trafić do więzienia!!!

Auschwitz, niewolnictwo i kolonializm to tylko niektóre z bardziej znanych historycznych intryg, które służą temu celowi. To, czego chętni naiwniacy i zdrajcy uczą w szkołach o cywilizacji europejskiej i jej osiągnięciach, to kolejna, mniej znana strategia ewolucyjna, stosowana w celu osłabienia dumy kulturowej i poczucia własnej wartości głównych konkurentów ludu Flowermanów.

Aby złamać wolę władzy białego człowieka i osłabić jego konkurencyjność, wszystko, co dotyczy jego wyjątkowej cywilizacji, jest umniejszane i demonizowane, a osiągnięcia pozazachodnie są wynoszone do absurdalnego poziomu „w naruszeniu najbardziej podstawowych protokołów badań naukowych, dowodów i standardów” – zauważa dr Ricardo Duchesne, były profesor socjologii na Uniwersytecie Nowego Brunszwiku, autor książki Człowiek faustowski w epoce wielokulturowej .[8]

Dr Duchesne twierdzi, że postmodernistyczna retoryka w stylu Flowermana Derridy jest rutynowo stosowana, aby „zamylić, odwrócić uwagę lub uniknąć konfrontacji z przytłaczającymi dowodami stojącymi w sprzeczności z ich absurdalnymi twierdzeniami. Źródła są niewłaściwie wykorzystywane, książki są błędnie interpretowane, dowody są rażąco błędnie interpretowane, fakty są ukrywane, zasady obiektywizmu historycznego i szacunku dla nauki są dewastowane w celu podkreślenia wyimaginowanych zalet wielokulturowości w obrębie europejskich kultur stworzonych”.[9]

Teoria Darwina i psychologia ewolucyjna zostają wymazane z dyskursu w celu udowodnienia, że ​​istnieje tylko jedna rasa – rasa ludzka.[10]Egalitaryzm jest świętą krową „sług Babel”, więc oczywiście posuwają się do skrajności w tym nadużywaniu zawodu historyka, aby swoimi fałszywymi ideami dowieść, że wszystkie cywilizacje są równe i że cywilizacja europejska nie była wyjątkowa. Jak zauważył dr Duchesne,

Tego, co się tu dzieje, nie można przypisać jedynie niekompletności empirycznej i zrozumiałym błędom w ocenie sytuacji. Można powiedzieć, że nasi dzisiejsi studenci są celem głęboko zakorzenionych wysiłków edukacyjnych, mających na celu narzucenie wielokulturowego spojrzenia na historię Europy, silnie przesiąkniętego zmyśleniami i nadużywaniem źródeł naukowych.[11]

Aby wykonać tę brudną robotę dekonstrukcji i przepisywania historii świata zgodnie z interesami ludu Flowermana, mimo że istniejące badania nie potwierdzają ich perspektywy, chętni naiwniacy i zdrajcy tego oszustwa są hojnie opłacani, obsypywani laurami i prezentami oraz nagradzani hojnymi grantami badawczymi. W zamian za zdradę własnej rasy, stają się wybitnymi profesorami na uniwersytetach Ivy League w USA i na prestiżowych uniwersytetach na całym Zachodzie; otrzymują lukratywne stanowiska w prestiżowych think tankach i zarządach dużych korporacji; ich książki i artykuły są szeroko rozpowszechniane przez wydawnictwa i media, w większości należące do Flowermana; te niegodziwe naiwniaki narodu wybranego są wysoko cenione przez swoich rówieśników, którzy ślepo powtarzają swoim studentom każde z ich oczywistych kłamstw; ich opinia jest powszechnie przyjętą prawdą i prawie nikt nie odważy się jej podważyć bez tragicznych konsekwencji dla ich kariery i awansu.[12]

Przykładowo profesor Duchesne, człowiek niezwykle poważany przez swoich studentów, autor wielu naukowych książek, został, jak wszyscy jego podobnie myślący koledzy z innych uniwersytetów i z innych dziedzin, wciągnięty w błoto i odrzucony przez swoich słabych, ograniczonych umysłowo, skłonnych do oszustwa, zdradzieckich kolegów i zmuszony do przejścia na wcześniejszą emeryturę za krytykę tej farsy ukrytej pod płaszczykiem nauki.[13]

Pseudonauka to trafne określenie na rodzaj nauki, którą wyznają ci chętni naiwniacy i zdrajcy. Zawłaszczyli naukę, by służyła ich niegodziwym potrzebom. Wierni ulubionemu powiedzeniu Lenina: „Cel uświęca środki”, ci pożyteczni idioci siłą dostosowują rzeczywistość do idei, które chcą narzucić światu.

W co więc chcą, żeby ludzie uwierzyli, jeśli chodzi o cywilizację europejską?

Z ich punktu widzenia, z oczywistych względów, podzielili historię na dwa okresy: przed i po zachodniej rewolucji przemysłowej XVIII wieku.

Przed rewolucją przemysłową

W Europie nie było nic wyjątkowego, jak nam powiedziano. Nie posiadała ona żadnych cech kulturowych, które można by porównać z kulturami innych krajów świata. Wiele regionów Azji, zwłaszcza Chiny, dysponowało równymi, jeśli nie lepszymi, technologiami w dziedzinie broni, okrętów, tekstyliów, metalurgii i rolnictwa. Światowa gospodarka była w istocie zdominowana przez Chiny.[14]Co więcej, nauka Kopernika, Keplera, Laplace’a, Kartezjusza i Bacona miała swoje odpowiedniki w innych cywilizacjach – była zjawiskiem globalnym. Jeśli chodzi o ruchy intelektualne starożytnej Grecji, ich źródłem była Afryka i Bliski Wschód. Krótko mówiąc, według „chętnych naiwniaków i zdrajców”, którzy wyznają tę fantazję, „europocentryczne twierdzenie, że Europa ze swoją wyjątkową kulturą i instytucjami osiągnęła wyższy poziom biegłości technicznej i naukowej, jest jedynie krótkowzroczną perspektywą pozbawioną globalnej wizji. […] Główne przemiany historii wynikają z globalnych powiązań i dwustronnych wpływów kulturowych”.[15]

Wszystko do tego czasu, jak nam mówią, było zatem uczciwe i sprawiedliwe, każdy miał swoje zdanie, a każda cywilizacja korzystała w równym stopniu z dokonanych postępów artystycznych, naukowych, technicznych, ekonomicznych, filozoficznych i moralnych. Jeśli istniały jakiekolwiek rozbieżności, to wynikały one głównie z odmiennych nacisków konkurencyjnych i ekologicznych. Z tej perspektywy to, co wszystko zepsuło, co wyróżniało cywilizację europejską od innych, wydarzyło się po rewolucji przemysłowej.

Po rewolucji przemysłowej

Po tym przełomowym momencie historii, jak nam mówią, Europejczycy z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu oszaleli i zaczęli eksplorować świat, tworząc tu i ówdzie kolonie, by grabić zasoby naturalne nowo odkrytych terytoriów. „Blade twarze” zabijały, gwałciły i zniewalały spokojnych i szlachetnych dzikusów z tych regionów, czyli Trzeciego Świata. W ten sposób się wzbogacili i osiągnęli sukces we wszystkich dziedzinach życia. W zasadzie napadli na inne kultury i ukradli im wszystko, co posiadali.

Krótko mówiąc, jeśli dzisiejsze kraje Trzeciego Świata nie zmierzają donikąd, to głównie dlatego, że białe narody niewolnicze ogołociły je z jego życiodajnej krwi, zanim zbudowały swoje rewolucje przemysłowe na zyskach z niewolnictwa, a następnie splądrowały je poprzez kolonialną eksploatację. To oczywiście fantazja, jak pokazuje film „ Niewolnictwo i kolonializm”. Czy biali są odpowiedzialni za stagnację Afryki i Czarnych w ogóle?

Rasy, które są konstruktami kulturowymi, jak nam mówią, nie miały z tym absolutnie nic wspólnego. Innymi słowy, nie ma żadnych wrodzonych wpływów na zachowanie, które mogłyby dać jednej rasie przewagę nad innymi. Istnieje tylko jedna rasa, rasa ludzka, i wszyscy jesteśmy równi pod skórą i w głowie, według chętnych naiwniaków i zdrajców z ludu Flowermana: „To jest tak, bo tak mówimy. Nie ma potrzeby potwierdzania żadnego z naszych twierdzeń. Nauka jest tym, czym ją wybieramy. A jeśli ci się nie podoba, zawstydzimy cię, ujawnimy twoje dane osobowe, wyślemy na ciebie nasze psy bojowe Antifa, wyrzucimy cię z pracy, nazwiemy rasistą, bigotem, antysemitą, faszystą, nazistą i zwolennikiem białej supremacji”. To oczywiście sianie strachu, zastraszanie i kolejna fantazja.

Rola biologii

Biali są obdarzeni wyjątkowymi cechami, które zdemoralizowani i ujarzmieni biali, którzy uważają się za szumowiny tego świata, powinni wziąć pod uwagę, zanim zaczną się umniejszać i kłaniać się najeźdźcom z Trzeciego Świata oraz chętnym naiwniakom i zdrajcom, jakimi są ludzie Flowerman.[16]

Prawdę mówiąc, Whites „był twórcą i rozwinął wszystkie dyscypliny wiedzy nauczane na naszych uniwersytetach: archeologię, botanikę, ekonomię, socjologię, antropologię, historię, biologię, chemię, genetykę, fizykę, geologię, filozofię, geografię – wszystkie z nich, wliczając w to teologię”, jak pokazuje dr Duchesne w swojej najnowszej książce „ Greatness and Ruin”.[17]

Według dr. Charlesa Murraya, autora książki Human Accomplishments: The Pursuit of Excellence in the Arts and Sciences, 800 p.n.e. to 1950 :

97% osiągnięć naukowych, mierzonych liczbą osób lub wydarzeń, miało miejsce w Europie i Ameryce Północnej w latach 800 p.n.e. do 1950 roku. Sama liczba znaczących postaci w sztuce jest wyższa na Zachodzie w porównaniu z łączną liczbą pozostałych cywilizacji. W literaturze liczba ta na Zachodzie wynosi 835; podczas gdy w Indiach, świecie arabskim, Chinach i Japonii razem wziętych – 293. W sztukach wizualnych liczba ta wynosi 477 na Zachodzie w porównaniu ze 192 w Chinach i Japonii razem wziętych (bez podania znaczących postaci dla Indii i świata arabskiego). W muzyce brak tradycji kompozytorów z nazwiska w cywilizacjach pozazachodnich oznacza, że ​​łączna liczba 522 znaczących postaci na Zachodzie nie ma realnej konkurencji.[18]


Jak powiedział Joseph Sobran w 1997 roku:

Człowiek Zachodu góruje nad resztą świata w sposób tak ogromny, że jest to niemal niewyrażalne. To zachodnie eksploracje, nauka i podboje odsłoniły świat samemu sobie. Inne rasy czują się poddanymi zachodniej potęgi długo po tym, jak kolonializm, imperializm i niewolnictwo zniknęły. Zarzut rasizmu zastanawia białych, którzy nie odczuwają wrogości, a jedynie zmieszaną dobrą wolę, ponieważ nie rozumieją, co to naprawdę oznacza: upokorzenie. Biały człowiek prezentuje obraz wyższości, nawet gdy nie jest jej świadomy. A wyższość budzi zazdrość. Zniszczenie białej cywilizacji jest najgłębszym pragnieniem ligi wyznaczonych ofiar, które nazywamy „mniejszościami”.[19]

To są fakty, których nie wolno ujawniać na uniwersytetach i w szkołach.[20]Chętni naiwniacy i zdrajcy z ludu Flowermanów na to nie pozwolą. Dlaczego? Utknęli w swojej mantrze „rasa to konstrukt społeczny”, nie mogą przyznać, że cywilizacja europejska jest najwspanialszą cywilizacją, jaką świat kiedykolwiek znał, właśnie z powodu jednego słowa: biologii. Rasy istnieją i nie są sobie równe pod względem predyspozycji. Jak pokazują poniższe artykuły, niektóre rasy, takie jak rasa biała, są w rzeczywistości bardziej inteligentne, żądne przygód i kreatywne niż inne.[21][22]

„Znajdujemy się rzeczywiście” – ubolewa dr Duchesne – „w samym środku jednego z najbardziej paradoksalnych zjawisk, jakie kiedykolwiek widziano: ta sama cywilizacja, która bardziej niż jakakolwiek inna upierała się, że prawdomówność wymaga bezstronnego rozumowania i podejścia opartego na „ciężarze dowodów”, teraz fabrykuje fakty, by pasowały do ​​ideologicznego programu”.[23]

Podsumowując, można powiedzieć, jak stwierdza dr Duchesne w swojej książce „ Wielkość i ruina”, że to fałszowanie faktów jest „głęboko osadzonym wyrazem emancypacyjnego projektu samego zachodniego liberalizmu”[24]
i nie pomyliłbyś się, gdybyś dodał, jak stwierdził dr Kevin MacDonald i inni,[25][26]że emancypacyjny projekt liberalizmu, który ziścił się w latach 60. XX wieku, był głęboko przesiąknięty marksizmem kulturowym i zdecydowanie promowany przez jego żydowskich władców, gdy Żydzi awansowali do elitarnego statusu na całym Zachodzie. To oni są „ludem Flowermanów”, jak opisano w tym artykule.

Notatki

[1] Kerry Bolton, PhD, Perwersja normalności. Od markiza de Sade do cyborgów , Arktos, 2021.

[2] Kevin MacDonald, PhD, Kultura krytyki. Ewolucyjna analiza zaangażowania Żydów w ruchy intelektualne i polityczne XX wieku , wydanie 3 , Antelope Hill Publishing, 2025.

[3] Cytowane przez Bruce’a Gilley’a, PhD, The Case for Colonialism , New English Review Press2023, s. 256.

[4] Samuel H. Flowerman, PhD, „Masowa propaganda i wojna z bigoterią”, The Journal of Abnormal and Social Psychology, tom 42 (4), październik 1977, s. 429–439.

[5] Andrew Joyce, PhD, „Modyfikacja standardów grupy wewnętrznej: o Żydach i komunikacji masowej”, The Occidental Observer, 14 stycznia 2020/24.

[6] Kevin MacDonald, PhD, „Samuel H. Flowerman: Patologizowanie białego etnocentryzmu w mediach masowych”, Culture of Critique, cytowana praca , s. 386–393.

[7] Kerry Bolton, PhD, Rewolucja z góry. Produkcja „niezgody” w nowym porządku świata , Arktos, 2011.

[8] Ricardo Duchesne, PhD, Człowiek faustowski w epoce wielokulturowej , Arktos, 2019, s. 103.

[9] Tamże .

[10] Kevin MacDonald, PhD, praca cytowana .

[11] Tamże , s. 104.

[12] Kerry Bolton, PhD, Rewolucja z góry. Produkcja „niezgody” w nowym porządku świata , Arktos, 2011.

[13] Kerry Bolton, PhD, Tyrania praw człowieka. Od jakobinizmu do Organizacji Narodów Zjednoczonych , Antelope Publishers, 2022, s. 379-381.

[14] Ricardo Duchesne, PhD, Człowiek faustowski , praca cytowana , s. 75.

[15] Tamże , s. 105.

[16] Ricardo Duchesne, PhD, The Uniqueness of Western Civilization , Brill, 2011; zob. także jego najnowszą książkę, Greatness and Ruin: Self-Reflection and Universalism within European Civilization , Antelope Hill, 28 marca 2025.

[17] Ricardo Duchesne, PhD, Wielkość i ruina . Autorefleksja i uniwersalizm w cywilizacji europejskiej, Antelope Hill Publishing, 2025, s. 263.

[18] Charles Murray, PhD, Osiągnięcia człowieka: dążenie do doskonałości w sztuce i nauce, 800 p.n.e. do 1950 r. , Harper Collins, 2003.

[19] Gregory Hood, „Resentyment and Race”, American Renaissance, 13 kwietnia 2022.

[20] Ricardo Duchesne, PhD, Wielkość i ruina. Autorefleksja i uniwersalizm w cywilizacji europejskiej , Antelope Hill Publishing, 2024, s. 264.

[21] Charles Murray, PhD, Różnorodność ludzka. Biologia płci, rasy i klasy , TWELVE, 2020, cytowane przez Ricardo Duchesne w Faustian Man , s. 193.

[22] Ricardo Duchesne, PhD, The Uniqueness of Western Civilization , Brill, 2011; zob. także jego najnowszą książkę, Greatness and Ruin: Self-Reflection and Universalism within European Civilization , Antelope Hill, 28 marca 2025.

[23] Ricardo Duchesne, PhD, Wielkość i ruina. Autorefleksja i uniwersalizm w cywilizacji europejskiej , Antelope Hill Publishing, 2024, s. 264.

[24] Tamże.

[25] Kevin MacDonald, PhD, Kultura krytyki. Ewolucyjna analiza zaangażowania Żydów w ruchy intelektualne i polityczne XX wieku , wydanie 3 , Antelope Hill Publishing, 2025.

[26] Kerry Bolton, PhD, Perwersja normalności. Od markiza de Sade do cyborgów , Arktos, 2021.

Pierre Simon • 9 maja 2026
unz/the-willing-dupes-and-traitors-of-the-flowerman-people-the-suicidal-white-war-on-western-civilization

https://dakowski.pl/

Po co w sobie budzić te sny, łudzące Edenu pozorem?

 

Ileż zwodnicze naszych mar postaci!
Jak zrazu łudzą roskosznie ich skrzydła!
Lecz gdy niebaczne oko raz je straci,
Jakież w nich potem odkrywa straszydła!
Jakie przepaście pod niemi, za niemi!

Słodko jest dać się na wieki załudzić;
Ale jak gorzko śród ułud się zbudzić!
Krążąc myślami zaczarowanemi
W kraju anioła, nagle dotknąć ziemi;
I uczuć całą różnicę pomiędzy
Niebem a ziemią; i z bogatej przędzy
Serdeczno-dusznej, w pamiątce roskoszy,
Zachować tylko promyk, co się płoszy
Za każdem na świat, na ludzi spojrzeniem —
Nitkę, co rwie się za każdem westchnieniem.

Poco więc marzyć? poco w sobie budzić
Te sny, łudzące Edenu pozorem?
Potoż jedynie, ażeby się łudzić;
I być dla siebie samego upiorem?
Lecz jak niemarzyć, gdy tyle od rojeń
Dusza doznawa zachwyceń, upojeń?
Gdy ziemskość swoje granice rozprzęga,
A w siódme niebo duch po roskosz sięga.
Mniejsza o skutki! precz orły-zamiary
Symurgi-chęci, sokoły-nadzieje!
Precz w otchłań z wiatrem, co wam w skrzydła wieje!
Precz wszystko! same niech zostaną mary!
Niepłosz ich świecie! czas je snadniej spłoszy.

Fragment Bruno
Tomasz August Olizarowski 

Skandal z pobieraniem organów w Izraelu ujawnia zwyczaje profanacji

 

Pokaz cnoty Tel Awiwu w kwestii oddawania nerek nie może ukryć palestyńskich zwłok, ostrzeżeń ekspertów medycyny sądowej i skandali związanych z handlem ludźmi, które wciąż wymagają uwagi.

Robert Inlakesh

25 stycznia prezydent Izraela Isaac Herzog stanął przed tłumem świętującym ustanowienie – jak to określił Tel Awiw – światowego rekordu w liczbie donacji nerek. Wydarzenie, promowane w ramach kampanii lobbingowej z Księgą Rekordów Guinnessa, miało na celu zademonstrowanie hojności, dyscypliny i moralnego celu.

Jednakże w Księdze Rekordów Guinnessa odnotowano jedynie samo zgromadzenie, a nie donację nerek, którą Tel Awiw zamienił w pokazówkę PR-ową.

Ciała stojące za liczbami

W Strefie Gazy, gdzie Izrael zwracał ciała Palestyńczyków w workach – niektóre w stanie rozkładu, okaleczone lub noszące ślady interwencji chirurgicznej – ceremonia była postrzegana inaczej. Dla palestyńskich urzędników służby zdrowia pytanie nie brzmiało, jak Izraelowi udało się pozyskać tak wielu dawców, ale czy wszystkie te ciała w ogóle wyraziły na to zgodę.

Izraelską „fasadę propagandową” zakwestionował sam dr Munir al-Bursh, dyrektor generalny palestyńskiego Ministerstwa Zdrowia w Strefie Gazy. Stwierdził, że izraelskie „rekordowe liczby” rodzą poważne pytania o pochodzenie nerek i innych narządów, które obecnie są przedmiotem celebracji. Zwrócił uwagę na rażącą sprzeczność między państwem okupacyjnym, które przez lata przetrzymywało palestyńskie ciała na „cmentarzyskach liczb” i w chłodniach, a jednocześnie prezentowało się światu jako humanitarny wzór w zakresie dawstwa narządów.

Bursh przytoczył udokumentowane przypadki zwrotu rodzinom zwłok bez organów – zwłaszcza nerek – bez dokumentacji medycznej, dokumentacji autopsji ani jakiejkolwiek prawnej możliwości pociągnięcia ich do odpowiedzialności. Zaapelował o przeprowadzenie niezależnego międzynarodowego śledztwa w celu ustalenia, czy rzekome osiągnięcia Izraela opierały się na kradzieży palestyńskich organów.

Nieco ponad tydzień później Izrael zwrócił rozproszone szczątki około 54 Palestyńczyków do szpitala Al-Shifa w Strefie Gazy. Zespoły medycyny sądowej natychmiast rozpoczęły prace mające na celu identyfikację ciał i uspokojenie rodzin, ale odnotowały, że wiele z nich nosiło wyraźne ślady tortur i chirurgicznego usunięcia narządów.

Nie było to pierwsze tego typu ostrzeżenie od czasu operacji „Potop Al-Aksa”. Zarzuty dotyczące pobierania narządów pojawiły się zaledwie dziesięć dni po rozpoczęciu izraelskiego ludobójstwa w Strefie Gazy. Pod koniec listopada 2023 roku Euro-Med Human Rights Monitor zaapelował o wszczęcie śledztwa w sprawie kradzieży palestyńskich narządów po tym, jak „pracownicy służby zdrowia znaleźli dowody pobierania narządów, w tym brakujące ślimaki i rogówki, a także inne ważne organy, takie jak wątroba, nerki i serca”.

Izrael i jego obrońcy próbowali stłumić rozpowszechnianie tych oskarżeń, powołując się na „oszczerstwa rytualne” i antysemityzm. Ponieważ dowody pochodziły od Palestyńczyków, apele o wszczęcie międzynarodowego śledztwa w dużej mierze trafiały w próżnię.

Skandal, którego Izrael nigdy nie zakopał.

Dokładnie to wydarzyło się na początku lat 90., kiedy palestyńscy lekarze i krewni zmarłych oskarżyli Izrael o nielegalne pobieranie organów podczas pierwszej intifady. W rzeczywistości, ówczesny minister zdrowia Izraela Ehud Olmert zorganizował publiczną kampanię na rzecz oddawania narządów już w 1992 roku. Podobnie jak dzisiaj, celem było stworzenie wizerunku organizacji humanitarnej.

W 1999 roku amerykańska antropolog Nancy Scheper-Hughes zaczęła odkrywać to, co od dawna było ignorowane. Jako współzałożycielka Organs Watch – organizacji monitorującej handel organami i jego koszty ludzkie – w 2001 roku poruszyła tę kwestię podkomisji Kongresu USA.

Przełom nastąpił wraz z opublikowaniem wywiadu z Yehudą Hissem, głównym patologiem Instytutu Medycyny Sądowej Abu Kabira – jedynej izraelskiej instytucji uprawnionej do przeprowadzania sekcji zwłok w przypadkach nienaturalnej śmierci.

Hiss przyznał, że Abu Kabir pobierał organy z ciał Palestyńczyków bez ich zgody.

Oficjalne izraelskie sprawozdanie, oparte na wewnętrznym dochodzeniu, twierdziło, że pobieranie organów nie było skierowane konkretnie do Palestyńczyków, ale że ofiarami byli również izraelscy żołnierze. Jednak izraelski Kanał 2 wyemitował film dokumentalny o tym przypadku i przeprowadził wywiady z patologami z Abu Kabir, z których jeden wyraźnie stwierdził: „Nigdy nie pobieraliśmy skóry od izraelskich żołnierzy, ale od innych”.

Sheper-Hughes oświadczyła w 2009 roku, że znaczna część nielegalnego handlu nerkami na świecie ma swoje korzenie w Izraelu. „Izrael jest numerem jeden” – powiedziała, twierdząc, że „ma macki sięgające na cały świat”. Doniosła, że ​​obywatele Izraela – często otrzymujący wynagrodzenie od Ministerstwa Zdrowia i w ramach projektu wspieranego przez Ministerstwo Obrony – byli odpowiedzialni za masową turystykę transplantacyjną.

Izraelczycy eksploatują bezbronne populacje od Brazylii po Filipiny. Reportaż BBC z 2001 roku opisał nawet sytuację, w której „setki Izraelczyków stworzyło linię produkcyjną, która zaczyna się w wioskach Mołdawii, gdzie dziś mężczyźni chodzą z jedną nerką”.

W kontrowersyjnym wówczas artykule szwedzki dziennik Aftonbladet z 2009 r. opublikował twierdzenia, że ​​Palestyńczycy byli celowo zabijani przez izraelskie wojsko w celu pozyskania ich narządów.

Chociaż Izrael i jego zwolennicy lubią przedstawiać cały ten skandal jako odosobnioną serię incydentów, Hiss i jego koledzy z Abu Kabir, którzy publicznie przyznali się do pobierania organów, nie zostali nawet ukarani. Hiss nie został skazany na długoletnie więzienie; wręcz przeciwnie, pozwolono mu kontynuować pracę w Abu Kabir.

Innymi słowy, nigdy nie pociągnięto do odpowiedzialności – przeprowadzono jedynie wewnętrzne dochodzenie w Izraelu, po którym nastąpiły obietnice ze strony izraelskiej armii i rządu, że nie będą już pobierać organów od Palestyńczyków.

Liczby stojące za rekordem Tel Awiwu

Izraelska organizacja, która stoi u podstaw obecnego rekordu świata, to Matnat Chaim, założona w lutym 2009 roku, wkrótce po uchwaleniu przez Tel Awiw przepisów zakazujących handlu narządami. Jerozolima, gdzie organizacja ma siedzibę, stała się wiodącym miastem w Izraelu pod względem altruistycznego oddawania nerek. Tel Awiw twierdzi, że Matnat Chaim przeprowadził ponad 2000 przeszczepów, ustanawiając tym samym rekord ustanowiony w styczniu.

Dostępne dane rodzą oczywiste pytania.

W latach 2009–2021 organizacja Matnat Chaim podała, że ​​wykonała 1000 przeszczepów. W 2022 roku organizacja non-profit zgłosiła, że ​​umożliwiła przeprowadzenie 202 przeszczepów – w porównaniu z 215 w roku poprzednim. Oznacza to, że przed oskarżeniami z listopada 2023 roku publicznie dostępna liczba wynosiła 1277. Aby osiągnąć liczbę 2000, organizacja musiałaby wykonać dodatkowe 723 przeszczepy w ciągu nieco ponad trzech lat.

Według Izraelskiego Narodowego Centrum Transplantologii, łączna liczba przeszczepów od żywych dawców w latach 2023, 2024 i 2025 wyniosła 923. W 2022 roku – ostatnim roku, dla którego publicznie dostępne są dane dotyczące udziału Matnat Chaim – organizacja odpowiadała za 63% przeszczepów od żywych dawców. Gdyby ten udział pozostał stały, w ciągu tych trzech lat wyniósłby on około 581 przeszczepów – znacznie poniżej 2000.

To samo w sobie nie obciąża Matnata Chaima. Wyjaśnia jednak, dlaczego Bursh po prostu nie przyjął tego twierdzenia – zwłaszcza w cieniu długiej historii izraelskiego procederu grabieży organów i zeznań ze szpitali w Gazie.

Kolejnym interesującym argumentem przemawiającym za sceptycyzmem wobec wyjątkowo wysokich wskaźników w Izraelu jest fakt, że zaledwie 14% populacji podpisało kartę darczyńcy Adi (Ehud) Ben-Dror. To plasuje Izrael w czołówce krajów rozwiniętych pod względem liczby datków. W większości krajów zachodnich średnia wynosi około 30% populacji.

Dawstwo narządów od dawna budzi kontrowersje wśród Izraelczyków. Na przykład naczelny rabin Palestyny ​​okupowanej przez Brytyjczyków oświadczył, że pogląd, jakoby praktyka ta profanowała zmarłych, jest „wyjątkowy dla Żydów… Nie-Żydzi nie mieliby żadnego szczególnego powodu, by jej unikać, gdyby istniał ku temu naturalny cel, na przykład względy medyczne”.

W 1996 roku wpływowy rabin Icchak Ginsburgh z sekty Chabad-Lubawicz wyjaśnił, że jeśli Żyd potrzebuje wątroby: „Czy można zabrać wątrobę niewinnemu nie-Żydowi, który akurat przechodzi obok, aby go uratować? Tora prawdopodobnie by na to pozwoliła. Życie żydowskie ma nieskończoną wartość. W życiu żydowskim jest coś nieskończenie świętszego i bardziej wyjątkowego niż w życiu nie-Żyda”.

Chociaż obecnie najwyższe autorytety religijne Izraela publicznie uznają, że oddawanie narządów jest dozwolone dla Żydów, konsensus ten jest stosunkowo nowy. Liczba żydowskich dawców znacząco wzrosła w ciągu ostatniej dekady. Dla wielu ściśle praktykujących Żydów kwestia ta pozostaje kontrowersyjna.

Ten kontekst społeczny, w połączeniu ze stosunkowo niewielką liczbą ludności Izraela, sprawia, że ​​tym bardziej podejrzane jest, że Izraelski Narodowy Bank Skóry jest uważany za jeden z największych – jeśli nie największy – banków skóry na świecie. INSB jest zarządzany wspólnie przez izraelskie Ministerstwo Zdrowia i wojsko.

Profanacja jako polityka

Izrael od dawna traktuje ciała Palestyńczyków jako instrumenty kontroli nad masami.. W 2017 roku Tel Awiw przyznał się do utraty śladów ciał palestyńskich więźniów politycznych zmarłych w areszcie. Oświadczenie wskazywało na izraelską praktykę chowania Palestyńczyków w nieoznakowanych grobach na tak zwanych „cmentarzach liczb” – okrutną metodę stosowaną w celu uniemożliwienia rodzinom ustalenia miejsca pobytu ich bliskich. Palestyńczycy wyrażali również obawy, że z niektórych zaginionych ciał pobrano organy.

Poza Palestyną, Izraelczycy byli wielokrotnie wiązani ze skandalami związanymi z handlem organami na całym świecie.

Jedyną osobą skazaną za handel organami w USA był Izraelczyk Levy Izhak Rosenbaum. Sędzia okręgowa USA Anne Thompson z New Jersey określiła go mianem „spekulanta” działającego na czarnym rynku, który „handlował ludzkim nieszczęściem”. Odsiedział zaledwie dwa i pół roku więzienia i uniknął deportacji.

W 2010 roku pięciu obywateli Izraela, w tym emerytowany generał armii, zostało oskarżonych o prowadzenie siatki handlarzy organami. Ich system nadużyć został opisany jako „forma współczesnego niewolnictwa”, w ramach której bezbronni ludzie w krajach rozwijających się byli wykorzystywani do pozyskiwania narządów. Sprawa ujawniła niewygodną sprzeczność dla izraelskiego wymiaru sprawiedliwości: zachowania, które są obecnie ścigane, były skutecznie tolerowane przez struktury państwowe zaledwie dwa lata wcześniej.

W 2015 roku tureckie władze aresztowały podejrzanego izraelskiego handlarza organami i zbadały grupę, która celowo atakowała syryjskich uchodźców. Jeszcze w 2024 roku turecka policja aresztowała czterech obywateli Izraela podczas nalotu na inną grupę, która również wykorzystywała syryjskich uchodźców i inne grupy de-faworyzowane w Turcji.

W 2018 roku cypryjska policja aresztowała obywatela Izraela Mosze Harela, oskarżając go o kierowanie globalnym gangiem handlu organami – skandalem, którego początki sięgają 2008 roku, kiedy to pewien Turek zemdlał na lotnisku w Prisztinie z widocznym bólem po usunięciu nerki. Harel został wcześniej aresztowany przez władze izraelskie w 2012 roku, ale później zwolniony.

Wspomniane przypadki są obecnie uznawane za nielegalne w świetle prawa izraelskiego. Jednak był czas, kiedy Izraelczycy podróżujący za granicę w celu oddania narządów byli nie tylko tolerowani, ale wręcz zachęcani. Ta historia wyjaśnia, dlaczego obywatele Izraela nadal pojawiają się w skandalach związanych z handlem narządami na różnych kontynentach. Samo izraelskie Ministerstwo Zdrowia przyczyniło się do ukształtowania kultury, w której ciała ubogich, przesiedleńców i osób okupowanych mogły być traktowane jako materiały medyczne.

Dlaczego nie przeprowadzono śledztwa?

Pomimo tej udokumentowanej historii, instytucje zachodnie nadal wspierają izraelskie wojsko. W październiku ubiegłego roku Uniwersytet Południowej Kalifornii został zdemaskowany po sprzedaży 32 szczątków ludzkich armii amerykańskiej, które następnie wykorzystano do szkoleń chirurgicznych dla izraelskiej armii. Rada Stosunków Amerykańsko-Islamskich (CAIR) potępiła to odkrycie jako „niepokojące”. Ciała zmarłych Amerykanów zostały sprzedane do łańcucha dostaw obsługującego armię dopuszczającą się ludobójstwa w Strefie Gazy.

Miesiąc później lekarze ze Strefy Gazy wysunęli nowe oskarżenia o pobieranie organów. Miało to miejsce w związku z powrotem kilku ciał do szpitala Nasser w Chan Junis, gdzie jeden z lekarzy powiedział: „Ciała przybyły wypchane watą, z lukami wskazującymi na usunięcie organów. To, co zobaczyliśmy, jest nie do opisania”.

Biorąc pod uwagę mnogość dowodów i oskarżeń wskazujących na to, że Izrael systematycznie pozyskiwał organy w trakcie ludobójstwa, pojawia się pytanie, dlaczego do tej pory nie wszczęto żadnego niezależnego międzynarodowego dochodzenia.

Podobnie jak miało to miejsce na początku lat 90., dowody palestyńskie po raz kolejny są ukrywane pod ochroną „polityki” Zachodu, w obawie przed odwetem ze strony lobby izraelskiego oraz w milczącym założeniu, że izraelskie instytucje mogą przeprowadzić własne dochodzenie.

21 maja 2026 r. uncutnews-ch/israels-organraub-skandal-enthuellt-eine-kultur-der-entweihung


https://dakowski.pl/

Śpiącego budzić grzecznie w żaden sposób się nie daje ...

 Czy śpiącego można przebudzić grzecznie?... Podobno, że nie: gdyby albowiem budziło się go upadkiem na twarz najlżejszego listka róży, jeszcze byłoby to tylko bardzo wykwintnie albo poetycko pomyślanym, lecz nie byłoby grzecznie, bo, końcem końców, trzeba śpiącemu przerwać snowania myśli jego – i to przerwać doraźnie, nie powoli, lecz nagle, przenosząc go jednym ruchem w rzeczywistość i w oczywistość inną. Nie można przeto z oczywistości jednej przerzucać nikogo w drugą sposobem grzecznym, i pewne brutalstwo nierozłącznym zdawa się być od roboty takowej. Stąd to głównie i pierwszorzędnie pochodzi ta odpychliwość, jaką na samym wstępie spotyka u ogółu każdy nowy pomysł lub wynalazek, o ile jest początkującym lub posiłkującym nowe koło rzeczywistości i oczywistości, budzić albowiem grzecznie w żaden sposób nie daje się.

Owszem, większość ogromna spółczesnych, ażeby stanowczo uprzedzić wydarzenia i spoczynek utrwalić, starała się i bardzo pilnie stara uzasadnić i rozpowszechnić przekonanie, iż nic nowego pomyślanym i okazanym nie może być i że wszelka umysłowa w tym kierunku podejmowana praca przez to samo jest płonnym zachodem.

A co (należy ostrzec) że się może na pozór udowodniać z tej przyczyny, że wszystkość rzeczy i spraw świata tego będąc w jedną harmonię obejmowaną, łatwo jest odwrotnie w tejże harmonijnej jedności dopatrzeć wszystkiego zaczątków, jakoby przeto już nic nowego być nie mogło! Jest w tym jednak błąd ogromny, to jest: że absurdum bierze się za nowe... tylko albowiem absurdum leży poza ogólnym prądem harmonii bytu wszystko ogarniającej.

I wielokrotnie, i do syta nasłuchany w tym względzie cudzych zwątpień, byłem raz użytym w delegacji do jednego istotnie zasłużonego człowieka, któremu koledzy ofiarowali byli dobrze zasłużony medal. Rzecz tę cenną oddawałem w ręce udarowanemu i nie spodziewałem się był bynajmniej żadnych patetycznych utrudnień w tym poselstwie, osoba albowiem i prawdziwie zasłużoną była, i szczerej prostoty pełną.

Atoli skoro uznawany i oceniony, przyjąwszy swój medal, począł starannie go obzierać, dostrzegłem nagle na jego licach przebłysk podobny do uśmiechu, pomięszanego z wielce głębokim wrażeniem – to zaś było tak dziwnie wyraziste, iż długo jeszcze potem nasuwała mi sama wyobraźnia ten psychologiczny obraz. Aż we wiele czasu po delegacji, znalazłszy się raz bardzo poufnie z mężem, o którym tu się mówi, podniosłem umyślnie okoliczność i zapytałem o przyczynę szczególnego wrażenia...

– Rzecz jest niezmiernie prosta! – odpowiedział – po pierwszy raz w życiu zobaczyłem czoło, usta i nos własny w profilu... I gdyby nie wasz medal, może, jak bardzo wielka liczba ludzi, położyłbym się w grób, nigdy pierwej własnego nosa mniej jednostronnie nie widziawszy. Ja, który przecież ze wszech stron piramidy oglądałem!... Otóż myśl mi przyszła była, że zaiste muszą być jeszcze rzeczy nowe do okazania ludzkości, jeżeli, mówię, własny jej nos można zwiastować!

– Szkoda wielka – rzekłem – że tego właśnie nie raczyłeś nam był powiedzieć – -

– Kiedy... jakoś... sam przyznaj, iż takich rzeczy się nie mówi...

*     *

*

Sąż zatem głębiny i stopnie szczerości ducha i oczywistości, które się jakoby spół-milczeniem ogółu uznawa, ale którym jawność spółczesna odmawia wygłosu, co okres, co wiek takowych to z-milknień nieuchronnie dla rozwoju swojej pełności potrzebując? Za całego okresu heroicznego greckiej filozofii, to jest aż do Artystotelesa (lecz nie pouczając tego mędrca), nikt nie pojmowałby takowej jawności-względnej, zakreślone z góry szranki mającej, ani ona komu wystarczałaby! Nieledwie że na ulicy zapytać było przecie można, co jest dusza? jak i ile nieśmiertelna? co życie i żywot? na co i dla czego filozofia?... Zapytywany z nie mniejszą odpowiadał prostotą: „Tyle a tyle wiem, lub nie wiem; co do filozofii, ta – za cel ma uczynić człowieka moralnie szczęśliwym!”*

Starożytni nie znali wcale pewnego rodzaju uśmiechu, który dopiero myśmy wynaleźli, a który też wynalazek zapewne nam przynosi niemały zaszczyt. To jest: oni nie znali uśmiechu zatęchłego umysłu i zupełnie zwątpiałego serca, z jakim odpowiadają dziś mędrkowie na zapytania ludzi naiwnych, świeżych i coraz rzadszych! Zacny Diogenes przeczuwał zbliżanie się tej epoki wtórej, skoro w księgozbiorze Akademii widząc zapracowanych starców, pytał, kto by to byli? „Ci, co prawdy szukają” – odrzeczono. – „Ach! a kiedyż oni będą mieli czas ją praktykować?!...” Te wielkie słowa jego i inne brzmiące żywo, jakby wczora rzeczonymi były, nie spotkały były na razie naszego spółczesnego uśmiechu i ostrzeżenia, iż „takich rzeczy się nie mówi...”, że do takich głębin wielkiego zadania bytowego nie zstępuje się, że wiedza (mianowicie od Arystotelejskiego podziału na umiejętności-specjalne) ma zadanie inne... a jakie zadanie??... tego się także nie mówi!

*     *

*

Słowem – że mądrość oczekiwać spokojnie winna na uzupełnienie wiedzy przez pojedyńcze rozwinięcie umiejętności wszystkich, i że wtedy czas przyjdzie praktykowania prawdy! To jest bardzo piękne, tylko, z jednej strony, nie zaspokaja wcale, i owszem, prawie potwierdza Diogenesa zarzut, z drugiej – jesteśmy w stanie zrobić tę małą uwagę, że podział na specjalne umiejętności zaskoczonym bywa i może być przez pojawienie się całych nowych umiejętności, których prąd i kierunek od naszego umyślnego systematorstwa nie zależy.

Rzecz szczególna! ze wszystkich mędrców starożytnych jedynego Diogenesa powiedzenia wybrzmiewają nam do dziś jako utwory spółczesne. Moglibyśmy go nazwać Hamletem-filozofii, gdyby na myśl tęż samą nie wpadał był Plato, nazywając go „Obłąkanym-Sokratesem„! Wszelako omyliłby się bardzo, kto by Diogenesa poczytywał jedynie za improwizatora dorywczego i za bezkierunkowy jaki humor. On nie jest dotąd jeszcze obejrzanym w całości umysłu swojego. Zwłaszcza iż sam powiada: „Ja, przesadzając we wszystkim i pełniąc nazbyt – czynię to ku temu, ażeby ci, co przyjdą po mnie, nie potrzebowali pełnić nazbyt, lecz – w samą miarę...” Filozof, który to i z taką wyraża trzeźwością, nie jest samym tylko genialnym humorystą.

Lecz planetarna wartość wielkiej Diogenesowej gwiazdy mniej była i mniej jeszcze bywa ocenioną od jej błyskotliwych tęcz dowcipu. Na mędrcu tym zamyka się ta filozofia, którą ja heroiczną nazywam. Wedle tegoż uważania mojego, filozofia ta nie zaczyna się wcale od Talesa, lecz od Ajschylosa dramatycznych przedstawień, gdzie wykładało się posady mądrości tradycyjnej i wypowiadało się idee postaciami, zaś zamyka się i kończy nie mniej dramatycznie, jak ją Ajschylos początkował, to jest zamyka się Dialogami-Platońskimi, tak iż to, co sztuka nieledwie techniczna w Sofoklesie ceni i podziwia, nie należy bynajmniej do filozoficznego pochodu i rozwoju myśli greckiej, lecz dla dziejów sztuki zostawa. Gdy tymczasem Platoński Dialog ludzi zwykłych, ludzi na ulicach Aten spotykanych, a poszukujących nieznanego Boga, prawdy i cnoty śród doczesnych i arcypotocznych bytu warunków, jest w prostej linii ostateczną jakoby rzeczywistością onych dialogów olimpijskich Ajschylowskich, gdzie sprawy i myśli ludzkiej jeszcze nie ma, lecz gdzie święte i mądre fala człowiekiem dla idei pogardziły.

Pogląd ten, osobistym moim będąc, może nie znaleźć usłusznienia, ale on usuwa na swoje miejsce pojęcia szkół, które sprawiedliwymi być nie mogą względem czasów, w których jeszcze szkół nie było i w których to, co później jedną ze szkół zowie się, było raczej powszechną ogólnością. Szkoły świadczą więcej o miejscu niż o ciągu rzeczy, a niekiedy są tylko nominalne.**

Także i dostąpiona z pochodem czasów doskonałość specjalna (np. tragedia Sofoklejska) nie godzi się, ażeby przeto wstecznie upodrzędniać miała objaw pierwotny, bo ten pierwotny objaw, lubo zaczątkowy, miał także swoją doskonałość, będąc wyznaniem publicznym wiary i wiedzy swego czasu.

Czy przez przybliżenie (a peu prés), jak pierwotni czynili, czy (jak po-Artystotelejscy) przez system otrzymuje się i udziela słuszniej światło i dobro?...

Oto jest pytanie etycznie, kardynalne i wprost podejmujące zacny ów Diogenesa utysk względem akademickich pracowników, skoro, widząc ich prawdy szukających („quaerere verum„), słusznie wołał: „Kiedyż, oni czas będą mieli, ażeby znalezioną praktykować?!”

Zaiste, jak niebądź i czujnie, i spółpracowicie oczekuje człowiek na owe, których dostąpić mamy, doskonałości, zaręczone nam postępem, ulepszeniami potwierdzane i jaśniejące coraz nowym, coraz pełniejszym (lubo zawsze niewystarczającym) systematem, jednakowoż tenże sam człowiek i spółcześnie zajmuje przecież także żywe miejsce w codziennej dramie doczesności; a na jej powołania odpowiadać i dopisywać onym jest obowiązany. Miałżeby on przeto jedną wiedzę podrzędną i zdawkową na codzienne takie wypadki? – drugą zaś w zapoczątkowanych pracach ludzkości i jej spodziewaniu domniemaną? Jedną tymczasowo posługującą, drugą obiecaną... Stąd obiedwie niezupełnie trwale mu właściwe, obiedwie warunkowe.

Śród takich to wiedz i tak się znajdując postawionym, uważa człowieczeństwo za dobre używać częstotliwie, zamiast odpowiedzi, nie wypowiedzianych odwłok zdania, przemilczeń i nie-do-głębień wątpliwych.

Atoli takowe właśnie że umyślnie czy przemyślnie nie wypowiedziane odwłoki zdania, przemilczenia i niedogłębienia są przecież utajoną myślą, więc są tylko koniecznie niedopowiedzianym ciągiem rzeczy!...

Czy system posiłkuje w czymśkolwiek prawdę? czy sprawdza ją albo jej świadczy?... on, który zarówno rzeczom fałszywym, jak niefałszywym może służyć!... gdzie i po co wciąż nowe i zastępujące dawne systemata prowadzą, przewalając uprzedzicieli swoich?... Czy nareszcie system, sam w sobie uważany, kształci się także i postępuje?... Myślę, że nie! – albowiem system się budując na pojęciu zupełności, całości i harmonii, takowym brakować nic nie może; mógłby tylko na szerz postępować, coraz większą obejmując wszystkość następstw, pojawisk i szczegółów. I byłoby nareszcie do wnioskowania, że ostatecznym dostąpieniem doskonałości systematu musiałoby być jego porównanie z systematem świata naszego. W tym wszystkim wszelako nic nam prostotliwie nie powiedziano dotąd, i dlatego z wątpliwością wyrażam się. Wiem, że czemu niebądź system służy, zawsze on niewiększą ani mniejszą cząstkę prawdy obejma, to jest, że budując się na pojęciu całości, zupełności i harmonii, jużci że wyrażać musi ideę symetrii, miary i promienności... oto wszystko!...

Zaś co do działania przez przybliżenie (approximative), te wydawa mi się być najwłaściwiej doniosłym atrybutem ducha ludzkiego. Nie wiem, zaprawdę, czyli jest jaka forma działalności umysłowej odpowiedniejsza położeniu naszemu, jak przybliżenie! Jesteśmy w każdym zmyśle i rozmyśle naszym otoczeni kryształem przezroczystym, ale u-obłędniającym poglądy nasze. Podobno że cokolwiek bądź czynimy, zagaja się albo uzupełnia przez przybliżenie. Jesteśmy sami poniekąd nie inaczej istniejącymi na wirującym Planecie szybciej od uderzeń pulsu... A przeto można by nawet rzec, iż działanie przez przybliżenie nie jest dla nas przypadkiem, lecz podbitym sobie warunkiem.*** Stąd to, obejmując one – i jednocząc – dwa wielkie klejnoty umysłowe, czyli: rozwagę umiejętności i nierozwagę instynktu przyrodzonego, jest zupełnie człowieczym. Toteż my, tak rzecz pojmujący, nie odpowiadamy przemilczeniami na pytania żywotne – bynajmniej...

(...)

Przypisy autora

* I uczony Arystoteles podziela to dogmatyczne filozofów uznanie, że filozofii celem jest uszczęśliwienie moralne człowieka – dodaje on wszelako dwa jeszcze warunki, to jest, ażeby człowiek był urodziwym i posiadał majątek(sic). – Jest to jeden z powodów, dla których mędrca tego pouczamy do nowszego okresu. C.N.

** Dla tak różnowzględnych przyczyn szkoły filozoficzne brały nazwy swoje, iż nie można wiele się na tym opierać. Np. szkoła eleacka (veliacka) dlatego, iż w mieście Velia trzech się filozofów narodziło było; szkoła eliacka (Fedona), która, przeniósłszy mieszkanie do Eretry, zowie się i eretriacką... Pojmujemy nazwę szkoły jońskiej dla wielkiej doniosłości żywiołu jońskiego – ale czy naonczas cała umysłowa Grecja nie była jońską?... Szkoła italska jest tak dalece szkołą samej wielkiej osobistości Pitagora, iż po śmierci jego wyprzedaje się z rękopismów za pieniądze... i to Platońska-Akademia zyskuje na owej pozgonnej likwidacji. C.N.

*** Godziłoby się zapytać czynnego generała, doświadczonego kapitana-okrętu, biegłego człowieka-stanu, do ila oni w głównych i stanowczych działaniach swoich opierali się na bystrym a peu prés a o ile na systematycznym działaniu? C.N.

**** Czytelnictwo opieszałe bywa naglonym napisami wykrzyknikowymi na rogach ulic: „Czytajcie to a to!!”, przy czym rodzaj ręki, z palcem wskazującym ów nakaz, w rysunku kolosalnym... rodzaj pięści ściśniętej... „Czytajcież!! ten albo ów nowy romans!„ C.N.

***** Na pytania te ze zupełną prostotą gotowi jesteśmy odpowiedzieć i poniekąd dla umiejętnie czytających odpowiadamy na nie w ciągu niniejszego tekstu. C.N.

DRUGA CZĘŚĆ, WŁAŚCIWA: GRAMATYCZNA, FILOZOFICZNA I EGZEGETYCZNA

II

Niech panowie gramatycy zechcą wytłumaczyć wszystkim lingwistom Europy i Ameryki, tudzież wszystkim osobom umiejętnym:

jak się to zrobiło, że cała jedna część-mowy jest opuszczoną we wszystkich gramatykach języków wszystkich?

Czy nie byłoby to z przyczyny, iż nie nazbyt często oneż gramatyki dają definicję-części-mowy?... –

Nic tego nie wiem... Sam zaś, o ile dane mi jest znać, głoszę, iż cała jedna mowy-część jest z dotychczasowych gramatyk wypuszczoną. I to ta, na której buduje się i osklepia frazes – a nie tylko nawet jeden frazes, lecz i następnego logiczne zagajenie, i trzeciego, i czwartego wątek etc.

Częścią tą mowy jest: przemilczenie... Montesquieu nie powiada nic nieznanego, skoro mówi, iż daleko więcej od mówienia wyrazić może i wyraża nieraz milczenie. Lecz otóż to jedno tylko gdyby jego było atrybutem i świadectwem, jużci że to, co od mówienia więcej wyrazić może, musiałoby być mówienia-częścią. Pretensja zdaje się być dosyć usłusznioną!...

Milczenie więc, a mówiąc w zastosowaniu praktycznym: przemilczenie, jest niezawodnie częścią nowy. Prawda nazbyt duża, ażeby jej nie przeczuwali pp. gramatycy, i ażeby nie podejrzewali, że jest jeszcze coś semi-psychologicznego do objęcia; ale poczęli sobie oni w tym względzie najniezgrabniej i prawie zabawnie, bo uczynili częścią-mowy wykrzyknik! Zaś wykrzyknika nie tylko policzyć trudno do zasadniczych gramatyki posiadłości, z przyczyny że on jest po-za-składniowym, bo cały się na wyrzutniach i niegramatycznościach buduje, ale i z tej, że właściwie mówiąc, tylko tam brzmi wykrzyknik, gdzie nie jest deklamacyjnie zastrzeżonym i nakreślonym, lecz gdzie się on sam z ustroju słów gwałtem wyrywa... Są wprawdzie osoby, które dwa i trzy wykrzykniki w jeden punkt kładą, ale to nic wcale rzeczy nie pomaga, ani nic w niej nie wzmacnia.

Co więcej, wykrzyknik nie tylko powodować nie zwykł następstw budowania wypowiedzeń, lecz właśnie że on je zatrzaskuje i urywa. Nie można więc było niewłaściwszego zrobić wyboru.

Inaczej jest zupełnie z przemilczeniem, które (według mojego twierdzenia), będąc żywotną częścią mowy, daje się naprzód w każdym zdaniu wyczytać, a potem jest logicznym następnego zdania powodem i wątkiem. Tak iż to, co drugie z porządku zdanie głosi i wypowiada, było tylko co pierwszego zdania nie wygłoszonym przemilczeniem, a to, co trzecie mówi zdanie, leży w drugiego przemilczeniu, a co czwarte, w trzeciego... i tak aż do dna treści, która tym dopiero sposobem jest rzeczywiście wyczerpaną na mocy logiki w takowym procesie dotykalnie objawiającej się.

Panowie gramatycy zaprzątać się zwykli jakąś abstrakcyjną mową, której nie ma. Mowa, dlatego, że jest mową, musi być nieodzownie dramatyczną! I jakże byłaby inaczej mową? Monolog nawet jest rozmową ze sobą albo z duchem rzeczy.

Zdania tak abstrakcyjnie bladego, które by wcale nie przynosiło ze sobą przemilczenia, prawie niepodobna jest wymyślić! I gdyby się takowe złożyć udało, to musiałoby być nie należącym do ogółu żadnej żywotnej mowy.

Skoro mówisz:

„Jakże mi się miewasz, przyjacielu?” – przemilczane w tym jest:

– Dość dawno cię nie spotkałem lub nie widziałem, ażeby tym żywiej zapytać: „Jakże mi się miewasz, przyjacielu?” A te to przemilczenie wstępne będzie zaraz wygłosem zdania następnego, i tak dalej.

„Jakże mi się miewasz, przyjacielu, albowiem dość dawno nie widziałem ciebie, ażeby tym żywiej o to pytać?”

Podobnież i w następnym zdaniu:

„Nie należy być o wiele jaśniejszym od przedmiotu„ – przemilczane jest:

– Przedmiot każdy ma sobie odpowiedni stopień światła, pod którego wpływem najstosowniej przedstawuje się – a przeto:

„Nie należy być o wiele jaśniejszym od przedmiotu„ itp.

Czyli toż samo wybrzmi przy następnym rozwinięciu rzeczy i przy stopniowej przemianie przemilczeń na wygłosy:

– Nie należy być o wiele jaśniejszym od przedmiotu, każdy albowiem ma sobie odpowiedni światła stopień, pod którego wpływem się najsłuszniej przedstawuje itp.

Z tej to pochodzi właśnie przyczyny, co Monteskiusz za innymi powiada o wyrażenia mocy właściwej przemilczeniu. I tę to więc moc jużci że posiadać musi przemilczenie, skoro (jak okazaliśmy wyżej) radykalny ma związek tak z każdym pojedyńczo zdaniem, jak i z całością budownictwa mowy. Czyli że, nie będąc pierwej do tyla istotną częścią mowy, jakże by cośkolwiek bądź uwyraźnić było w możności?...

* *

*

Gramatyczne i logiczne nasze w tym przedmiocie poglądy, cokolwiek może skąpo, lecz stosownie do objętości niniejszego pisma, na tych to skreślonych powyżej zamykając – przejdźmy do egzegetycznej i filozoficznej tegoż obrazu części.

* *

*

Filozoficzne Pitagorasa, milczenie (a którego znaczenia dotąd nie wyjaśniła żadna egzegeza) przychodzi nam tu opowiedzieć i sprawozdać na mocy osobistych naszych poszukiwań. Niekoniecznie dlatego, ażebyśmy te milczenie mieli za Pitagora i jego zwolenników pomysł i wynalazek, tylko z tej przyczyny, że do nas doszła wiadomość o nim przez tę drogę, bo my przez historię pitagorejczyków o tej praktyce dowiedzieliśmy się. Rzecz zaś sama ani nawet egipską, nie tylko grecką i pitagorejską, nie jest, lecz z najstarszych azjackich religijno-filozofijnych teorii i praktyk płynie, a dopiero zaczerpnął jej był Pitagor w Babilonie za czasu swej i wędrówki, i niewoli.

Lecz czy nawet dziś, przy zupełnym rozbałamuceniu czytelnictwa, może znaleźć-się taki lekkomyślny-czytelnik, który by przed oczyma mając, że italskiej szkoły Mistrz żądał był od poczynających uczniów dwa, trzy, pięć i siedem lat milczenia, nie zastanowiłby się na chwilkę, iż tenże nie mógł przecież z onymi uczniami swymi jak oficer z niedawnymi jeszcze żołnierzami rosyjskimi lub pruskimi postępować, samym rozkazem nagim rządząc się, ale że musiał on zalecenie takowe, ą nie najponętniejsze, jakimś usłusznieniem zadatkować.* Wypoczęta od zewnętrznych nadużyć i w normalny wprowadzona stosunek harmonia pomiędzy uchem zewnętrznym a wewnętrznym, pomiędzy patrzeniem optycznym a widzeniem – niemniej dotykaniem, niemniej smakiem... słowem: odbudowanie całej postawy zmysłowej człowieka, długim spokojem milczącej ciszy pozyskane, nie wiem nawet, czyli być by mogło wystarczającą zapowiedzią...

Myślę, że nie... myślę, że egzegeza tej ciemnej treści takie tylko dająca tłumaczenie byłaby przestającą łatwo na nabytkach nieco podrzędnych. Tam – to jest pomiędzy Mistrza wnioskiem a przystępującego doń wolą – szło o coś pełniejszego od dyscypliny rad, o coś tak bezpośrednio żywego, iż tym samym zakląć dawało się cząstkę życia człowieka rozumnego i onąż umartwić. O co zaś szło tam?... podobno, iż mnie zakrytym nie jest – albowiem dość uważnie poszukiwałem tego – lecz ażeby tak niemałą sprawę bezpiecznie wypowiedzieć, należy się mnie poniekąd aż do mojego osobistego przekonania filozoficznego pierw urzetelnić.

Te jest: iż ja nie myślę; ażeby wystarczyło człowiekowi, gdyby on wiedział wszystko! Myślę, owszem, że człowiek potrzebowałby zawsze więcej...

(Jak to? więcej niż wszystko?!...)

– Człowiek potrzebowałby (mówię) wiedzieć, każdej pory, doby, i chwili, i okoliczności, wszystko to, co w tych razach i względach wiedzieć on, jako on, powinien, i jako społeczeństwa ludzkiego członek.

To zaś wydawa mi się być więcej niż wszystko, albowiem toć jest wszystko więcej znajomością i samej niewiedzy, i jej pomiaru.

Za dostojniejszą rzecz uważając otwarty we filozofii błąd niż trującą umysły nierzetelność, wypowiadam zdanie moje prostotliwie. Zaś te podzielone (lubo i wyjaśnione przeze mnie) pojęcie było właśnie że pojęciem onej heroicznej filozofii, o której misteriach gdy się tu rozpoczęło mówić, wypadło nam przypadkiem nie utaić wyznania osobistego.

Obraz albowiem takowy poszukiwanej dawno mądrości może dałby się i dziś tym usłusznić, iż jeżeli widzimy, że przy spółcześnie panującym podziele na umiejętności ten albo ów specjalny pracownik stawa się z czasem jakoby doskonałą machiny częścią lub wytwornym narzędziem, tedy dlaczegoż by tejże samej wprawy nie nabierał i ogólną treść prawdy praktykujący umysł całego człowieka wedle machiny ogólniejszej?... Myślę, owszem, iż tam nasza podzielona na specjalności wiedza i działalność koniecznie będzie musiała dojść, gdy tak, jak cząstkowość specjaliści, uwłaszczyć sobie ona biegle potrafi niecząstkowość...

Dostąpienie przeto, zbliżenie się albo zbliżanie do kanonu wiedzy określonego i uczytelnionego powyżej było zapowiedzią obiecalną przedsiębierącemu milczenia praktykę przyjacielowi wiedzy, a którą zalecano i praktykowano dawno w pierwszych i nieledwie że najstarszych azjackich proroczych szkołach.** Ezechiel tegoż samego dotknął był, i tak samo w Babilonie, jak Pitagor. Co do swojej idei, budowała się rzecz ta na pojęciu paraboli w najgłębszym i w najszerszym onej znaczeniu; zaś co do praktyki, szło o osobiste zastosowanie ustatkowanego swojego myślnego organizmu do ustroju nieustannego w harmoniach stworzenia monologu-wiecznego, i to na takie zbliżenia lub oddalenia, do jakowych ta albo owa osobistość rzetelnie się mogła była doprowadzić... Wytłumaczmy się więcej szczegółowo:

Pochopnie, lubo nie najrozważniej, mówi się, że: „parabola nie dowodzi niczego...” Jużci tak jest, bo paraboli zadaniem nie jest dowieść, ale u-oczywistnić – jedna zatem parabola oczywistni, lecz wszystkie razem uważane parabole nie tylko że dowodzą, ale dowodzą one tak bardzo ogromnej rzeczy, iż strach święty bierze pomyśleć o tym!... Dowodzą one albowiem analogijnego stosunku pomiędzy prawami rozwoju rzeczy świata tego a prawami rozwoju ducha...

Stąd to i logicznie podejrzewany monolog-nieustannie-się-parabolizujący jużci że, jednym ze źródlisk żywych prawdy będąc, udzielać się miał i mógł na takowe oddalenia albo zbliżenia, do jakich kto osobistym własnego milczenia monologiem rzetelnie się doprowadzić starał i potrafił. Dochodziliż tam monologiści-milczenia? – jużci że dochodzili, skoro dobrze przed Pitagorasem, i nawet dużo później, niektórzy wcale do używalności mówionego słowa nie powracali, daleko więcej (stosownego czasu) wypowiedając przez lada drobny potoczny gest: przez upuszczenie lub podjęcie kamyczka z ziemi, uszczknięcie listka, dotknięcie jednym palcem rzeczy jakiej pobliskiej. Widoczna w tym, jak dalece oni życzyli byli sobie na parabolizującym się jakoby bezwzględnie duchu opierać, mimo steru pojedyńczej człowieczej myśli. To tak i tu tłumaczy się i owa pozorna ciemność wyrażeń, i tajemnica rzeczy, i Pitagorasowi przyznawane atrybucje fantastyczne: czy to słyszenia harmonii światów przez rytmobrotu ich, czy to rozumienia się ze zwierzęty i pojęcia-pieśni stworzenia bezmownego...

Wybłyski te geniuszu i te cudowności mogli biografowie anty-Chrystusowi przeciwstawiać, i przeciwstawiali, żywym jeszcze bardzo spomnieniom na Wschodzie osoby, czynów i wędrówek Zbawiciela-świata; lecz, końcem końców, trzeba przecież je było z jakowegoś możliwego dykcjonarza wyciągnąć, który względne swoje istnienie musiał był mieć. Monologiści-milczenia mniej zapamiętali, późniejsi, i którzy przy zadaniu ducha ogólnym uprawiali zarówno wyłączne gałęzie wiedzy (a przeto może lepiej obejmowali ogół, iż zarazem i onegoż szczegół uznawali), dochodzili byli do tejże samej furii profetyckiej, lecz jedynie we wielkich zdarzeniach wyjątkowych.

Za czasu bardzo wszechstronnej krytyki i zapewne niemałego światła (bo za czasu Sokratesa), kiedy jednakowoż lud ateński znalazł się był pod wpływem jednego z tych gwałtownych zawichrzeń sensu publicznego, które z wielkim i chełpiącym się zapałem ojczyznę jak najprostszą drogą do zatraty prowadzą... kiedy (historyczniej mówiąc) szło o wydanie i prowadzenie zgubnej wojny na morzu i na lądzie przeciw Syrakuzie i Sycylii, a szał był tak za wojną, iż mało kto na umiarkowańsze zdania światlejszych oglądał się – człowiek umiejętny i trzeźwy myślą, astronom i matematyk Meton (reformator greckiego kalendarza i który pierwszy o liczbie-złotej pomyślił) nie zabierał głosu śród zgromadzeń, lecz podniósł się milcząc, a ująwszy pochodnię rozgorzałą własny dom swój podpalił!... Haranga żadna w najwymowniej patriotycznych ustach nie mogła była ani lepiej sytuacji politycznej Aten skreślić, ani jaśniej rezultatów zamierzanej szalenie wyprawy wojennej ludowi przedstawić!... A lubo naturalną jest rzeczą, iż natychmiast wielu uważało astronoma za wariata, tak samo jak niemało uważało było dawniej Ezechiela za obłąkanego, nie przeto jednak i jednego, i drugiego prorokowanie doszło jednakże do nas.

Do tejże samej należy się tradycji ów, lubo niezmiernie późniejszy, prorok, który, napotkawszy jadącego do Rzymu Pawła (świętego), zdjął ze siebie pas i spętał się sam, dając przez to widzieć, jakie w Rzymie przyjęcie na Apostoła oczekuje? Szkoły tejże samej można by się i dziś, lubo w bardzo grubych już kształtach, dopatrzeć, skoro by się uważnie i głęboko pomiędzy spółczesnymi Cyganami poszukało*** – zaś podobno że w Persji estetyczne tradycje w tej mierze dochowały się jeszcze i są wyrażane przez poszukujących ile tylko można najmniejszej liczby słów do powiedzenia jakiej treści. Lakonizm albowiem, i nawet monumentalny rzymski styl, nie skądinąd biorą swój początek i wypromieniają się.

Egzegezy pod tym względem czynione, jakie posiadamy do dziś, są gorzej niż niegodne przedmiotu.**** My tu jednakże ograniczać się powinniśmy, nie tylko na samą odpowiedniość proporcyj tego szczupłego fascykułu pamiętając, lecz spominając sobie zarazem i naszego zacnego, a nawet umiejętnego przyjaciela, któremu jednakże, po wieloletnim pobycie w jednej z najgłośniejszych stolic cywilizacji; tyle zaledwo starczyło było chwil swobodnych, ile ich potrzeba, ażeby choć zewnętrznie gmach Biblioteki obejść i budownicze wartości jego ocenić lub podziwić. Pamiętny to, zaiste, acz maleńki wypadek! albowiem najniewinniej u-parabolizował mi był istotne publiczności spółczesnej obcowanie ze sferą wyrobów umysłowych, i upomniał, do ila nierozwlekłym być wypada... nie-romansiście!...

Tego też dnia, a już wieczora, skoro raz w szczupłym parku zaczęło się było przechadzkę, wyprowadziła ona nas daleko poza miejsce dla Biblioteki okoliczne, i znaleźliśmy się na wyniosłości, pod której piersią szeroką przepływało lub wrzało całe ogromnego miasta życie. Imponującym bywa; bo upajającym, ów gwar szeroki, który, urabiając się ze wszech wydźwięków wszystkich działalności i energii, śpiewa sam sobie nieustannie: „Takich to, jak ja, pięć, sześć na świecie dziś... to – cała cywilizacja jego, i wartość, i siła!„

Jest-ci podobno tak, zaiste, że kilka ogromnych i nieustannych gwarów kilku stolic stanowi o żywotności historycznej i moralnej naszego świata; lecz gdyby się na te huczące morza działalności i energii rzuciło naraz z góry onymi wielkimi liniami, których zarysem i proporcją zwykł był Ajschylos postacie dwie urabiać z narodów i krociów, jakież by tu z tego, na przykład, szerokiego tłumu i gwaru zgarnęły się kształty umysłowe? I tak sprawiedliwie otrzymane, jako je Ajschylos otrzymywał, to jest, ażeby postać, milionem będąc, milion ów wypowiadała ściśle, nic poza sobą nie roniąc, lub może tyle zaledwo, ile na upostaciowanie odpowiedniego chóru jej potrzeba...

Spróbujmy!...

* *

*

Jużci ten ogromny gwar i tłum zgarnąłby się naprzód w umysłową postać jedną, która nic innego, nic wtórego, nic godnego względu nie zna, nie dopuszcza i nie poczuwa oprócz swojego własnego i swojej pasji interesu. Kryć tego ani ważna, ani godzi się – tak jest.

Postać ta znamienita ogarnęłaby i wyraziła większość masy wznoszącej i żywiącej ów kolosalny gwar stołeczny. Postać umysłowa, która, pod jakimkolwiek tonem i formą porusza swe płuca i wargi, nic oprócz interesu swojej pasji nie wygłasza, nie uwzględnia i nie dopuszcza.

Czy ten głos jest harangą parlamentarną, czy filozoficzną apostrofą, czy niewinną romansu formę przybierze, wsłuchaj się weń głębiej i spokojniej, a nie napotkasz nic innego, oprócz monologu pasji swojej i swego tylko interesu. O ile tym dwom odbrzmieć maże w czymśkolwiek ktoś inny, czyja inna sprawa lub interes, albo myśl, o tyle onymi zajmie się jeszcze ów osobisty monolog, ale zajmie tylko o tyle, i przeto, we wszystkości rzecz swą jedynie ważąc, nie wychodzi on nigdy ze swego punktu-wyjścia!...

A nie wychodząc nigdy ze swojego punktu-wyjścia, jużci że jest zawsze na miejscu. Tak iż łudzeniem tylko optycznym powinien by być ruch tej postaci... A nie obejmując z całej wszystkości nic, prócz tego tylko, co do niej się odnieść może, jużci że nic taka dążność umysłowa nie świadczy i nie wypowiada dla prawdy bezwzględnej – ona ani jednego sława nie dadawa do wielkiego bez-interesu wiedzy i uczucia, tak iż złudzeniem akustycznym powinien by być we większej swej połowie kolosalny ów gwar stołeczny, z którego całokształt jeden właśnie podjąwszy, rozejrzeliśmy umysłowy jego charakter.

Drugim zaś kształtem z połowy drugiej tłumu i gwaru stołecznego, ogarniętym w nie mniej kolosalną postać, byłby znowu umysł poszukujący jedynie, ażeby być upodobanym względem mody czasu swojego i ażeby podobać się... Ten, nim otwiera usta, już odczytał pierw twe mniemania i dopowiada tylko do nich zdania swoje, poczucia swe do cudzych układa, myśli swoje z domyślonymi w drugich myślami wiąże – a jeżeli pierwszy nigdy swojego punktu wyjścia nie opuszcza, to ten drugi nigdy go wcale nie miał. Pierwszy jest rozwijającym się nieustannie personalizmem – drugi bezświadomą albo przemysłową asymilacją.

I oto są dwie postawy wielkie cały ów ogromny gwar stołeczny, gwar nie bez przyczyn przypisujący sobie siłę cywilizacyjną, wyrażające. Zaiste, nie nazbyt wysoko potrzeba się wznieść, ażeby, nie usłyszawszy tam ani jednego słowa dla prawdy bezwzględnej i dla bezinteresu uczucia podniesionego i wygłoszonego, pomyśleć słusznie: jakże wielkim jest albo bywa milczeniem ten, lubo taki ogromny, gwar i zamęt?!...

III

Gdyby literatury ludów nie były żadnymi ogółami myślnymi, intuitywnie zadatkowanymi, lecz żeby się one przez stopniowany dorobek zyskiwało w miarę wzrostu i wydojrzewania człowieczeństwa, tedy dzieła pierwsze musiałyby być pokarmem dziecinnym, i dopiero o wiele późniejsze męskim. Tedy głębokie hymny, tedy moralne poważne zdania w rym ujmowane nie byłyby na zaczątku literatur, ani sama nawet potężna epopei istota tak wcześnie rodziłaby się.

Tymczasem nawet najrozsądniejszy z mędrców starożytnych Kung-fu-tseu (Confucius) właśnie że swoją, a prawie już ministerialną prozę czerpie z hymnów i pieśni początkowych, i właśnie że z epoki onej, w której winien by był człowiek zajmować się bawidłami dziecinnymi.

Rubaszniej wyrażając się (bo spółcześni chcą tej jasności stylu, która jest rubasznością), można by rzec, iż powinny by być na początku literatur książki dla dzieci, gdy tymczasem jest przeciwnie: utwory albowiem nacechowane solennością i uczuciem wielkości są otwierającymi rzecz umysłową.

Mają one, lub miewają, coś naiwnego, lecz nie początkującego dziecinrie, tylko jakoby coś dziedziczącego z charakterem synostwa-boskiego.

Nieobecność-prozy jest pierwszym wielkim pojawem na zaczątku wszystkich literatur. Człowiek od pierwszego na świat kroku wchodzi jak, zupełna postać umysłowa: jest poetą! I innego my umysłowego człowieka gnie znamy udowodnie na początku dziejów, jedno poetę!

Trzymając się przekonania, że wielkie charakterystyczne zarysy i linie, skoro są ze znajomością rzeczy i sumiennością kreślone, daleko są i trudniejszymi, i więcej kosztującymi pracy i czasu, i korzystniejszymi dla czytelnika niż drobiazgowa jaka egzegeza bardzo wątpliwych, nigdy niewystarczających, a ciągle zbytecznych fragmentów – zamiast co zaprzątalibyśmy się, czy rzeczywiśćie Orfeja dziełami są ułamki, które może Linus, Muzajos, Eumolpus albo Amfion był utworzył?... właściwiej godzi się nam światło rzucić na niejasną sprawę chronologii względem żywiołów. My np. mówimy: Hezjod i Homer, ale żywioł, który przedstawuje i urabia Hezjod, jest: o bardzo i bardzo wiele od żywiołu, którym tchnie Homer, starszym, tak iż obok siebie dwóch tych poetów stawiąc, jednego po drugim trza pojmować. Jakkolwiek bądź, psalmistowski Hezjoda żywioł poetycki może jeszcze nie tylko bardzo późnego (porównawczo) Pindara dać, ale nawet aż wielką obrzędową pieśń Horacego!

Żywioł że parę epok przetrwać podoła, usunąwszy się z pierworządności i stosowne sobie temperamenta ras jakich objąwszy, pogodzić jest trudno następstw [a] żywiołów z chronologicznymi warunkami i względami. Nie półmityczny Orfej, Amfion etc. nie sam teologijny Hezjod, ale Tales-Gortyński (nie filozof Tales z Miletu) powinien by oną poetycką epok pierwszą umysłowej człowieka działalności w Europie przedstawować. Tales z Gortynu albowiem był jeszcze zarówno: muzykiem, prawodawcą i lirycznym poetą!... I Amfion, i Orfej w tychże pojednaniu atrybutów czerpali natchnienie, lecz drugiemu męczeńska śmierć przerwała była wcześnie rozwój zadania. Orfej jest rozszarpanym dlatego, iż światu północnemu przyniósł ewangelię indywidualnej miłości kobiety, czyli promień myśli i życia bardzo późno przez ludzi zapoznawany, jeżeli nawet u daleko czytelniejszych Semitów dopiero Pieśń nad pieśniami (Salomonową zwana) ewangelię tę podejma. Pierwej żeni się bardzo stosownie przez zaufanego posłańca lub wiernego sługę, albowiem idzie nie o więcej, jedno aby osoba miała tę gładkość, którą powoduje zdrowie, tudzież aby z zacnego była rodu, z cnotą dziewiczą i z wyglądaną bardzo płodnością macierzyńską. Rzeczy te doświadczony a serdecznie życzliwy służący gdy mógł sam ocenić, nic nie pozostawało do życzenia.

Takowego wszakże pojęcia o małżeństwie ostatecznością krańcową musiało być i bywało przynajmniej razdoroczne pomięszanie wszystkich małżeńskich atrybucji w czasie nocnego obrzędu rozpustnego. Indywidualna albowiem kobiety miłość nieznaną i nie uznawaną będąc, pozostawała tylko przyrodzona płciowa ogólność. Ten to prąd pojęcia i energii rozszarpał Orfeja...

Powracamy do wzwyż powiedzianego określenia, iż pierwotny umysłowy człowiek jest poetą. Żal nam wielki, że ciemne i mało rozwikłane są wiadomości o trwaniu żywiołów, ich sukcesjach i procesjach, i o warunkach chronologii względem tak różnostałych zjawisk. Życzylibyśmy sobie albowiem to samo, co okazaliśmy ż wyłożyliśmy w części gramatycznej, przeprowadzić jednym i równym krokiem w niniejszą część historycznie-literacką, okazując dowodnie, że tak samo, jak we składniowym budowaniu się zdań: pierwsze zdanie osądza się przeznilczeniu, które następnego logicznie zdania stawa się wygłosem, a przynosi ze sobą drugie przemilczenie dla nastręczenia wygłosu trzeciemu zdaniu i tak dalej... Tak samo (mówię) i we wielkich umysłowych wyrobach wieków i epok to, co było przemilczeniem całego umysłowego ogółu jednej Epoki, stawa się wygłosem literatury Epoki drugiej następnego wieku, a co ta przemilcza, wygłosi jeszcze następny, swoje znowu dla trzeciego przemilczenie ze sobą wnosząc.

Prawo przeto maleńkie, które odkryliśmy i podawamy, jest zasługującym na uwagę, albowiem okazuje się być całym i na rozmaitych polach zarówno żywym. Onego pierwo-umysłowego-człowieka-poety dziełami pierwszymi są dumania, są inwokacje – ten wyraz „Muzo!” jest tylko ostatnią kartką wielkiego-psałterza, a która się dochowała przez swoje ze wstępem do dzieł drugiej Epoki zjednoczenie. Inwokacje takowe, Boskiego wyglądające sprawowania, brały udział we wszelkiej działalności i psałterz one niemały stanowiły... Niczego albowiem bezpośrednio działalność człowieka nie poczynała była –

Zeus zawsze i zewsząd najpierwszym jest,

I ostatnim, i środkującym – on z płomiennym

Piorunem powstał i zeń jest wszystko:

Podstawą on ziemi, on nieba jasnego osią,

On Monarchą zupełnym, bo Niszczycielem i Stwórcą!

(Według tradycji orfeickich)

W powyższej Inwokacji – i o ile ona całą jedną epokę dumań wyraża – zapytujemy przeto (według naszego prawa), co stanowi przemilczenie? co, tam nie wypowiedzianym będąc, ma przez to samo dać epoce następnej wygłos i postawę?...

Jużci widoczna jest, że w Inwokacji powyższej – i o ile ona wyraża całą jedną epokę – przemilczanym jest człowiek, albowiem Zeus ze wszech miar i względów wyręczył wszystko. Człowiek, praca jego, walki, cierpienia i doświadczenie, i rozwinięta w nim siła zaradczości, to wszystko, będąc przemilczanym, daje dla następnej epoki wyrobu umysłowego zgotowane miejsce na Epopeję...

Dlatego też ostatnia Inwokacja z epoki inwokacyjnych-psalmów, lecz pierwsza z epoki następnej, brzmieć będzie:

„Człowieka (teraz), o! Muzo, wypowiedz, którego zmysł musiał się ubogacić, gdy po zburzeniu świętego miasta Troi błądząc, poznawał on ludzi, obyczaje i narody – Człowieka, który cierpiał w serca swoim... i narażał się na morzu, i nie dla siebie tylko, lecz ażeby i towarzystwo ocalić. A pociechy nawet i tej ze zbawienia bliskich nie miał, gdyż dla głupoty własnej poginęli!...”

* *

*

Po legendowej, po cudownej pierwszej inwokacyjnej epoce, widzimy zatem, jak się jawi i wygłasza Epopeja przez same przemilczenie – lecz ten znowu śliczny całokształt epopei cóż on dalej (zawsze według naszego małego prawa) przemilcza? – i co zatem przemilczenie owe, w łonie epopei niesione, dać ma jako zasadniczy wygłos trzeciej Epoce? Słowem jednym: co ta trzecia Epoka będzie?

Jużci że bohaterowie Epopei swoimi olimpijskimi kroki przekraczają właściwą prozę historyczną, interesa państw i narodów, tudzież warunki polityczne i finansowe etc., a która to istotnie proza historyczna jest tym przemilczeniem, na jakim się piękna i bujna postać Epopei właśnie że dlatego wznosi, iż do onej poziomej treści historycznej nie zniża się. Epopeja zatem koniecznie przemilcza istotną historyczną prozę, a zatem (stosownie do naszego prawa) po epoce Epopei, czyli skoro ta już się zbierze w całość i utwierdzi pismem, i nieco książką zacznie być, następuje przemilczane w Epopei-łonie dzieło Historii.

LEGENDA (cudowna), EPOPEJA, HISTORIA – – oto, co już widzimy z rozwoju myśli człowieczej i z następstwa przepowiedzianego epok,

Historia wszelako, mimo zestępującego na szeroki poziom żywiołu swojego, czyliż i ona miałaby się jeszcze na przemilczeniu uzasadniać i takowe na wygłos dla następnej epoki przynosić? jużci że tak, i to nawet dosadniej niźli gdzie indziej, bo bywały nawet umyślne zatajemnienia intryg, które we sto lat dopiero później uczytelniały się!... Historia przemilcza to, na co wystarczającego wyrazu jednego znaleźć trudno, ale co ze stosownymi komentarzami nazwać godzi się... Anegdotą.

Tam są tajemnice psychologii dziejów, biografii, niezmiernie ważne częstotliwie, lecz za małe i za mnogie dla historii, i ona je przemilcza, ale one na dnie anegdoty czekają fatalnej godziny swojej, albowiem po epoce tej, którą Anegdotą zowiemy, jest Rewolucja!... I oto, jeżeli nasza prawda-milczenia nie jest błędem, tedy umysłowego tok rozwoju dawa następujące periody:

Legendę – Epopeję – Historię – Anegdotę... Rewolucję. Tego ostatniego wyrazu nie należy tu brać z żadną wyłącznością. Tym bardziej iż ogromne różnice pomiarów wielkości spraw zachodzić muszą z biegiem czasów.

Anegdota dziś wydaje romans i powieść, i cały ten rodzaj pobieżnej literatury, której żywiołu właściwa historia nie obejma. Za Augustów cesarskich anegdotą były cztery-Ewangelie, czyli najpierwsza, jedyna i arcydzielna książka popularna!

(Niechaj się nikt nie gorszy, iż spominamy tu Ewangelie jako książkę, bo godzi się uważać, iż gdyby Ewangelię należało brać jak Koran, tedy byłaby jak Koran jedną i właśnie przez to błędną, że jedną... Zaś jest Ewangelij najmniej cztery, z powodu, że każdy Ewangelista życzył sobie calej i lepiej to, co mu znanym było, wypowiedzieć, a przeto świadectwo i kontrola miały tam miejsce jak względem książki wszelakiej).

Nieumiejętnie także przeciwstawiono założeniom naszym o milczeniu całą jedną literaturę w jednej książce, to jest Biblię. Należy pamiętać, iż period Mojżesza nie jest wcale początkiem dziejów hebrajskiego narodu, lecz owszem, że Mojżesz jest już od-rodzeniem – reformą – rewolucją. Cały z anegdoty i biografii wyrósł i jest wielkim, boskim powstańcem. Przed-Mojżeszowy i aż do-Mojżeszowy zatem period obejma wszystkie te cudowne, heroiczne i historyczne żywioły, które w postępowym rozwoju zaznaczyliśmy. Gdy, od Mojżesza znów spojrzawszy, widzimy wcale nie inaczej rozwijające się myśli, uczucia i sprawy. Oto najprzód cudowna-legenda misji Mojżeszowej i świętych dumań jego – dalej ludowa Epopeja za Sędziów – Historia z Królami, a z EklezjastąAnegdota, i nasza wielka chrześcijańska Rewolucja, która, dla wyjątkowego czasu owego i dopełnżeń się, jest Rewelacją!

Z administracyjną jakkolwiek wyraźnością nie można ze wszech miar linii kreślić na mocy naszego punktu-wyjścia, jednakowoż oko jasne tymi samymi pozna być periodami pojawiska w literaturach wszystkich spotykane. Rzymian powszechnie krzywdzą, narzucając im pięć wieków literackiego niemowlęctwa, a nawet i kiedy prawo dwunastu-tablic jako najstarszą rzecz cytują. Tak się wcale nie godzi, tylko my niezupełnie jasno wiemy, jakie było umysłowe życie pod bliższym wpływem tych sybilińskich ksiąg, które zbyt łatwo opuszczamy ze względu. Co więcej, że i prawo dwunastu-tablic nie jest bez pośrednictwa decemwirów upowszechnione. Virgilius jest niezmiernie oględny i sumienny w tym wszystkim, co sakramentalnego z obyczajów starych podnosi, otóż te uwyraźnienie, jakie on dla wierszy sybilińskich dodaje, że umyślnie były rzeczy nie pisane, lecz przez oralne staranie wybranych mężów w życiu utrzymywane, aby tym wierniej przechowywały się i udzielały, daje zaiste do myślenia, iż cała ta epoka, za literacko głuchą i jałową uważana, niekoniecznie takową mogła być.

Spółcześni literaci ze zbyt wielką łatwością uważają nieobecność atramentu za nieobecność wszelkiego umysłowego rozwinięcia... Epika uprzednia względem tryumfalnej epoki literatury rzymskiej, a uważanej za po prostu przejętą od Greków, nie była wcale taka jałowa, pusta i głucha. Myślę, owszem, iż dlatego tak szybko doszło się do stopnia arcydzielnego we większości kart Eneidy, iż to wszystko pierw było w kronikarskich rapsodach, a dlatego wszystkość Georgik jest tak niezrównanym arcydziełem, iż uprzedziły je niemałe o rolnictwie zapiski i dzieła!

Podobnież jest z każdym innym żywiołem, albowiem okres jakkolwiek nierozgłośny, ale który może mieć sybilińskie-rzeczy i kolegium do onych przechowania, tudzież dwanaście-tablic i kolegium je strzegące, a nade wszystko zupełnie nowy i twórczo sobie udziałany typ w tak zwanych „Soturach„ (późniejszych Satyrach), okres, mówię, taki nie tyle zapewne jest bezliterackim, ile my bywamy bezrozważni, skoro lekko o nim mówimy. Nadto Sotury, czyli Satyry, wchodzą według zarysu naszego w epokę Anegdoty, czyli w zaranie rewolucyjnego obrotu całej umysłowej karty.

Gdyby perturbacje w tej naszej smętnej historii nie były tak częste i szerokie, tudzież gdyby żywioły etnologiczne nie przeżywały nieraz epok i przeto nie nadwerężały porządku chronologicznego (a o czym się już wyżej nadmieniało), tedy z naszym zarysem żywotnych praw milczenia (w mowie ludzkiej i w dziejach) można by wszystkie wieki, jeden po drugim, obejrzeć, jak one myśli swoje podawały sobie w przemilczaniu głębokim.

I nie tylko wieki!... bo biegły ascetycznie umysł może tygodnie i dnie życia umiałby zobaczyć, jak zasuwają się w siebie, i z siebie podawają na tymże samym prawie-przemilczenia...

Na cóż zaś uchylam nieco tej zasłony?... Oto na to, iż w nasze umysłowe-sprawy jeszcze z samymże drukiem weszło wiele spółdziałań i przyśpieszeń mechanicznych, chemicznych, elektrycznych... musi przeto sztuka-czytania, jeżeli nie prześcignąć, to wyrównać szybkościom i promiennościom gromu, i na samym zwierciadlanym lubowaniu się drukiem nie poprzestać! Literatury także podobno będą musiały nie tylko się zajmać ślicznością i obfitością jakiego bujnego swego kwiatu, lecz i uważaniem całych siebie, jako żywotną funkcję pełniących i obowiązanych: to dlatego uchyla się nieco zasłony tej...

Przypisy autora

* Głosi się wprawdzie, iż Pitagoras względem uczniów swoich używał słowa-władzy mistrzowskiego, a co śród kilkuset osób razem żyjących mogło miewać swoje administracyjne zastosowanie. – Lecz tego inaczej u „PRZYJACIELA MĄDROŚCI” brać nie można. Mowa zaś jest o przystępujących do pitagorejsltiej inicjacji, nie o spółzamieszkatych. C.N.

** Podobno dopiero za panowania Ozjasa stanowi się epoka istotnej jawności proroctw przez harangi zupełnie publiczne i przez pismo. Uprzednia zatem epoka nie taką samą musiata być. C.N.

*** Cyganie bardzo się kryją z ich rzeczywiście starożytnymi tradycjami, a te w zrubasznionych wielce formach i szczupło u nich znajdują się; lecz gdy z jednej wsi byli gwałtownie wyganiani i gdy ogniska zalano im, stara drżąca Cyganka powróciła, wzięła zimny jeden węgielek i schowała go w swoje napierśne odzienie. Kmieć sędziwy, to widząc, rzekł: „Trzeba niezbyt twardo ludzi tych wydalać, bo mogą być po

żary w okolicy...” C.N.

**** W autografie brak odpowiedniej noty autorskiej (przyp. edyt.).

Cyprian Kamil Norwid 

(Z eseju Milczenie)