Pobór do wojska z perspektywy monarchistycznej. Czy państwo ma prawo rozporządzać życiem swoich obywateli?

[Artykuł trochę odrealniony. Obecnie Polska nie jest niezależnym krajem, a dobro jej obywateli, bynajmniej nie jest priorytetem państwa. Bronienie granic Polski, w tym momencie jest raczej absurdem, gdyż skoro wróg dawno już przejął kontrolę nad Polską, po prostu nie ma czego bronić, oprócz własnego życia, które faktycznie może być widziane jako pewien zasób narodowy, być może do potncjalnego wykorzystania w bardziej sprzyjających warunkach.VB]

Dyskusja o przywróceniu powszechnego poboru do wojska staje się w Polsce coraz bardziej aktualna. W obliczu zagrożeń geopolitycznych i niepewności co do przyszłości bezpieczeństwa europejskiego pojawia się pytanie o to, w jaki sposób państwo powinno przygotować się do ewentualnej wojny.

Czy rozwiązaniem musi być obowiązkowa służba wojskowa, czy też należy postawić na armię zawodową, ochotników oraz odpowiednio wyszkolone rezerwy?

Z perspektywy monarchistycznej problem ten wymaga spojrzenia szerszego niż wyłącznie militarne kalkulacje. Dotyczy bowiem samej natury państwa, jego stosunku do człowieka, rodziny i społeczeństwa, a także granic władzy politycznej. Nie wystarczy zapytać, ilu żołnierzy można powołać pod broń – trzeba również zapytać, jakiego rodzaju wspólnotę polityczną chcemy budować i na jakich zasadach ma się opierać jej obrona.

Państwo nie jest właścicielem człowieka

Jednym z podstawowych argumentów przeciwko powszechnemu poborowi jest jego ingerencja w naturalny porządek społeczny. Mężczyzna nie istnieje wyłącznie jako jednostka administracyjna, którą państwo może w dowolnej chwili wyłączyć z życia rodzinnego i zawodowego. Jest synem, mężem, ojcem, pracownikiem, rzemieślnikiem, przedsiębiorcą i członkiem lokalnej wspólnoty. Jego obowiązki wobec Ojczyzny nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od odpowiedzialności za rodzinę, utrzymanie bliskich oraz pracę służącą dobru wspólnemu.

Masowy pobór może oznaczać przerwanie nauki, opóźnienie założenia rodziny, utratę dochodów oraz osłabienie małych przedsiębiorstw i gospodarstw rodzinnych. W przypadku długotrwałego konfliktu skutki te mogą być jeszcze poważniejsze. Państwo, które chce bronić swojego narodu, powinno zatem uwzględniać nie tylko liczebność armii, lecz także trwałość rodzin, kondycję gospodarki i zdolność społeczeństwa do samodzielnego funkcjonowania.

Nie oznacza to, że obowiązek obrony Ojczyzny jest nieuzasadniony. Oznacza natomiast, że nie może on być traktowany jako jedyne zobowiązanie człowieka wobec wspólnoty. Państwo ma obowiązki nie tylko wobec własnych granic, ale również wobec ludzi, którzy te granice zamieszkują.

Armia zawodowa zamiast masowej mobilizacji?

Drugim istotnym argumentem jest efektywność militarna. Współczesne siły zbrojne wymagają specjalistycznego wyszkolenia, znajomości zaawansowanych systemów uzbrojenia, sprawnej logistyki oraz wieloletniego doskonalenia umiejętności. W wielu dziedzinach nie wystarczy kilkutygodniowe czy kilkumiesięczne przeszkolenie, aby żołnierz mógł skutecznie wykonywać zadania na współczesnym polu walki.

Z tego względu część konserwatystów i zwolenników ograniczonej roli państwa opowiada się za armią zawodową, wspieraną przez dobrze wyszkolone rezerwy i ochotnicze formacje obronne. Ich zdaniem jakość wyszkolenia, motywacja, wyposażenie i zdolność dowodzenia mogą mieć większe znaczenie niż sama liczba osób objętych poborem.

Pojawia się również problem moralny. Żołnierz powołany pod przymusem, pozbawiony przekonania o sensie swojej służby i niedostatecznie przygotowany do walki, może nie wykazywać takiego zaangażowania jak człowiek, który świadomie wybrał karierę wojskową. Nie należy oczywiście zakładać, że każdy poborowy będzie pozbawiony motywacji ani że każdy żołnierz zawodowy będzie kierował się honorem. Niemniej sposób rekrutacji, jakość szkolenia i poczucie odpowiedzialności za sprawę, której się służy, mają istotne znaczenie. Armia nie może być jedynie wielką ewidencją nazwisk – musi być rzeczywistą siłą zdolną do obrony kraju.

Monarchia, honor i osobista wierność

Monarchistyczne spojrzenie na wojsko odwołuje się do historycznego związku między służbą wojskową, honorem, wiernością i odpowiedzialnością. W tradycyjnym porządku monarchicznym armia była związana z osobą suwerena, ciągłością dynastii oraz obroną królestwa. Służba nie musiała być rozumiana wyłącznie jako podporządkowanie się bezosobowej administracji, lecz mogła wynikać z przysięgi, obowiązku stanowego, osobistej lojalności i przekonania o słuszności bronionej sprawy.

Nie oznacza to, że dawne monarchie opierały swoje siły zbrojne wyłącznie na ochotnikach. W różnych epokach funkcjonowały wojska zawodowe, najemne, kontyngenty stanowe, obowiązki lenne, mobilizacje nadzwyczajne oraz rozmaite formy przymusowego werbunku. Historyczna monarchia nie była zatem jednym, niezmiennym modelem organizacji armii. Jej doświadczenie pozwala jednak postawić ważne pytanie: czy skuteczność wojska wynika wyłącznie z przymusu prawnego, czy również z poczucia honoru, wierności i wspólnoty celu?

W monarchistycznym ideale władca nie jest jedynie urzędnikiem stojącym na czele aparatu państwowego. Jest strażnikiem ciągłości państwa i reprezentantem porządku, który ma przetrwać dłużej niż jedno pokolenie. Z tego wynika również jego odpowiedzialność za tych, których wzywa do służby. Nie wystarczy żądać ofiary – należy zapewnić żołnierzom właściwe wyszkolenie, wyposażenie, opiekę nad ich rodzinami i pewność, że ich poświęcenie nie będzie marnowane przez nieodpowiedzialność rządzących.

Wierność monarsze nie powinna być zatem rozumiana jako bezwarunkowe przyzwolenie na każde rozporządzenie władzy. W tradycji monarchicznej obowiązek władcy i obowiązek poddanych tworzą relację wzajemnej odpowiedzialności, choć nie muszą oznaczać równych ani identycznych zobowiązań.

Wojsko zawodowe, pospolite ruszenie i gwardie ochotnicze

Historyczne doświadczenia pozwalają wyróżnić kilka modeli organizacji obrony państwa:

Wojsko zawodowe – opiera się na wyszkoleniu, dyscyplinie, stałej gotowości oraz długotrwałym doskonaleniu umiejętności. Może służyć monarsze i państwu, a jego etos może wyrastać z honoru, przysięgi oraz poczucia obowiązku.
Pospolite ruszenie – stanowiło w dawnej Rzeczypospolitej formę mobilizacji szlachty do obrony kraju. Nie należy utożsamiać go bez zastrzeżeń z nowoczesną armią ochotniczą, ponieważ udział w nim wynikał z określonego statusu prawnego i obowiązków stanowych. Pokazuje ono jednak, że obrona państwa mogła być organizowana w ramach historycznych wspólnot i ich praw, a nie tylko za pośrednictwem jednolitego, powszechnego poboru.
Formacje ochotnicze – mogą skupiać ludzi połączonych przekonaniami religijnymi, lojalnością polityczną, przywiązaniem do lokalnej wspólnoty lub wolą obrony własnego sposobu życia. Przykładem są rojalistyczni powstańcy wandejscy podczas rewolucji francuskiej oraz hiszpańscy karliści, odwołujący się do obrony monarchii, religii i tradycyjnego porządku społecznego. Ich motywacji nie należy jednak sprowadzać wyłącznie do miłości do króla i Boga, ponieważ oba ruchy miały złożone podłoże społeczne, polityczne i religijne.
Z perspektywy monarchistycznej przykłady te przypominają, że gotowość do obrony kraju może wyrastać z żywej więzi z określoną wspólnotą, a nie tylko z nakazu administracyjnego. Nie dowodzą one jednak, że ochotnicza mobilizacja zawsze wystarczy do odparcia agresji ani że każda historyczna formacja ochotnicza była skuteczna militarnie.

Czy powszechny pobór jest koniecznością, czy przejawem etatyzmu?

Współczesny spór o pobór przebiega również wewnątrz samego obozu konserwatywnego. Konserwatysta narodowy lub państwowy może uznać powszechną służbę za narzędzie przygotowania społeczeństwa do wojny, wzmacniania dyscypliny i kształtowania poczucia wspólnoty. Konserwatysta wolnorynkowy może natomiast widzieć w niej nadmierną ingerencję państwa w życie obywateli, gospodarkę i rodzinę.

Monarchista powinien przy tym unikać uproszczenia, że każdy poborowy system jest z natury totalitarny, a każda armia zawodowa stanowi rozwiązanie idealne. Powszechny pobór występował również w państwach monarchicznych, zaś armie zawodowe i ochotnicze funkcjonują także w republikach. Sam ustrój nie przesądza więc o modelu rekrutacji.

Można jednak postawić tezę, że państwo powinno wykazać konieczność tak daleko idącej ingerencji w życie człowieka, zanim uczyni z niej powszechny obowiązek. W pierwszej kolejności należałoby rozważyć, czy wystarczające będą odpowiednio finansowana armia zawodowa, dobrowolne szkolenia wojskowe, sprawny system rezerw i rozsądne zachęty do służby.

Jeżeli zagrożenie egzystencjalne rzeczywiście wymaga powszechnej mobilizacji, argument obrony państwa może przeważyć nad zwykłymi względami indywidualnymi. Taki środek powinien jednak odpowiadać rzeczywistym potrzebom, być proporcjonalny do zagrożenia i podlegać kontroli prawnej. Nie może stać się wygodnym sposobem na ukrywanie wieloletnich zaniedbań w organizacji armii.

Podsumowanie: obowiązek obrony a granice władzy

Spór o pobór nie sprowadza się do prostego przeciwstawienia patriotyzmu i egoizmu ani do wyboru między silnym państwem a wolnością jednostki. Rzeczywisty problem polega na znalezieniu właściwej równowagi między obowiązkiem obrony wspólnoty a ochroną jej naturalnych podstaw: rodziny, pracy, lokalnych więzi i odpowiedzialności osobistej.

Z perspektywy monarchistycznej obrona Ojczyzny nie powinna być traktowana jako wyłączna własność aparatu państwowego. Jest obowiązkiem związanym z przynależnością do wspólnoty historycznej, której państwo ma służyć. Władza może w sytuacji skrajnej zażądać wielkich ofiar, lecz powinna najpierw wykazać, że sama wypełnia swoje obowiązki wobec narodu.

Nie wystarczy bowiem powołać ludzi pod broń. Trzeba mieć armię, którą rzeczywiście można uzbroić, wyszkolić, zaopatrzyć i odpowiedzialnie dowodzić. Trzeba również pamiętać, że naród pozbawiony stabilnych rodzin, zdrowej gospodarki i silnych więzi społecznych nie staje się automatycznie silniejszy tylko dlatego, że większa liczba jego obywateli przejdzie szkolenie wojskowe.

Monarchistyczny ideał wojska powinien zatem opierać się na honorze, profesjonalizmie, wierności i odpowiedzialności — zarówno żołnierza wobec Ojczyzny, jak i władzy wobec tych, których powierzono jej opiece. W razie najwyższej konieczności obowiązek powszechnej obrony może okazać się nieunikniony, nie powinien jednak być pierwszym odruchem państwa ani ideologicznym celem samym w sobie.

Silne państwo nie jest tym, które potrafi zmusić największą liczbę ludzi do służby, lecz tym, które potrafi zorganizować obronę Ojczyzny, nie niszcząc zarazem wspólnot, dla których ta Ojczyzna istnieje.

Arkadiusz Jakubczyk
https://myslkonserwatywna.pl

Kto mieszka w Polsce, w cyrku szlocha rzewnie

„Wojna to pokój. Wolność to niewola” – George Orwell „Rok 1984”.

Do dzisiaj nie wiedziałem, kim jest generał Bogusław Samol i muszę przyznać, że bez tej wiedzy moje życie było lepsze. Niestety, ów generał w stanie spoczynku udzielił wywiadu dla Polskiego Radia 24, a ja wywiad przeczytałem. Tak, wiem, chcącemu nie dzieję się krzywda, więc sam sobie zgotowałem to zanurzenie się w odmętach szaleństwa.

Otóż według pana generała Rosja chce uśpić naszą czujność, zarówno społeczeństwa jak i służb specjalnych, i dlatego wciąż i wciąż atakuje nas hybrydowo. Powtarzam – atakuje, żeby uśpić czujność, czyli nas uspokoić. Co tu jest niezrozumiałe? Bokser, który zasypuje przeciwnika gradem ciosów, ma na celu uspokojenie tamtego przed zadaniem finalnego uderzenia. Kat wtłaczający do żył truciznę skazańcowi powoduje u niego chęć na zaplanowanie kolacji dla dwojga w przyszłym tygodniu. Uśpienie czujności poprzez atak. Clausewitz mógłby buty czyścić panu generałowi, jak dobrze, że ten już nie jest w czynnej służbie. I chyba powodem do odejścia nie był wiek, ale wyniki badań medycznych.

Paragraf 22 jest fajny, gdy opowieść o nim snuje Heller. Gorzej, gdy taką logikę stosuje osobnik onegdaj pełniący funkcje dowódcze w systemie bezpieczeństwa państwa.

Jeżeli ataki mają uspokoić atakowanego, to brak ataków powoduje u ofiary czujność i podejrzenie wobec państw nas nieatakujących, ze wkrótce taki atak przeprowadzą.

Jesteśmy więc w stanie wojny albo tuż przed z Niemcami, Czechami, Słowacją, Białorusią, Ukrainą i Litwą i w najbliższym czasie możemy spodziewać się inwazji ze strony tych państw. Jedynie Rosja nas nie napadnie, przynajmniej dopóki atakuje nas w sposób hybrydowy. Gdy przestanie, jak nic podciągnie wojska pod granicę z Polską. Ten „hybrydowy” oznacza naruszenie przestrzeni przez ukraińskie drony, ludzi z latarkami w obwodzie kaliningradzkim, dwóch zabitych w Przewodowie ukraińską rakietą, ale niesmak pozostaje, nacinanie szyn kolejowych, wysyłanie balonów z papierosami z Białorusi, alarmy bombowe w samolotach i o czym tam jeszcze pisały nasze media głównego nurtu. Wszystkiemu jest winny Putin. Nawet 100 konkretów w 100 dni sabotował i dlatego jest, jak jest.

A dlaczego Rosjanie to robią?

Pan generał spieszy z odpowiedzią. Robią to dlatego, że ciągle widzą wroga w Zachodzie, a przecież ten nie ma zamiaru atakować Rosji.

No patrzcie tylko – od lutego 2022 roku kolektywny zachód śle na Ukrainę uzbrojenie, amunicję, instruktorów, „urlopowanych” specjalistów od systemów walki, a ta cholerna Rosja myśli, że to zagrożenie dla jej egzystencji.

Przecież to jak z uśpieniem czujności poprzez atakowanie. Jeżeli NATO i UE wspomaga wysiłek wojenny Ukrainy, to tylko i wyłącznie w celu propagowania pokoju, a nie w celu osłabiania potencjału militarnego Rosji, celem rozszarpania osłabionej. Jak można pomyśleć inaczej? Przecież to niedorzeczne. Oczywiście według Samola i samolo-podobnych.

To tyle. Idę wypić pół litra wódki, żeby wytrzeźwieć.

Autorstwo: Daniel Tokar

07.11.2026 wolnemedia.net/kto-mieszka-w-polsce-w-cyrku-szlocha-rzewnie

Jak międzynarodowa oligarchia finansowa nadal rządzi światem

Alex Krainer twierdzi, że Imperium Brytyjskie przetrwało w formie transnarodowej sieci finansowej. Analizuje, jak wykorzystuje ono państwa i korporacje do utrzymania swojej dominacji poprzez zadłużenie.

Benjamin Disraeli, 1846: „Światem rządzą zupełnie inne osoby, niż wyobrażają sobie ci, którzy nie stoją za kulisami”.




Rozmowa ekspertów
12 października 2026 r. Pascal Lottaz i Alex Krainer wystąpili na kanale Pascala Lottaza na YouTube, Neutrality Studies.

Dyskusja koncentrowała się na trwałym wpływie rzekomo upadłego Imperium Brytyjskiego. Teza Krainera głosi, że choć Imperium Brytyjskie rzeczywiście przestało istnieć jako terytorialne imperium kolonialne, to jednak napędzana finansami Wielka Brytania – City of London – nigdy tak naprawdę nie utraciła władzy. Jako struktura władzy z transnarodowymi elitami, bynajmniej nie zniknęła. Przeciwnie, przekształciła się z jawnie imperialnej formy rządów w w dużej mierze niewidzialny system obejmujący kapitał finansowy, sieci polityczne, agencje wywiadowcze, strategiczne think tanki i instytucje międzynarodowe, który umiejętnie ukrywa swoją rolę.

Krainer nazywa ten byt „nieumarłym Imperium Brytyjskim”. Ma na myśli potęgę, która formalnie i w odczuciu opinii publicznej już nie istnieje, ale której fundamentalne interesy, sposoby myślenia i metody rządzenia trwają niczym bardzo aktywne zombie.

NEOKOLONIALIZM
Decydująca zmiana, jak twierdzi, polega na tym, że ta wciąż imperialna władza nie musi już być sprawowana przede wszystkim poprzez bezpośrednią okupację obcych terytoriów. Wystarczy kontrolować warunki ekonomiczne i polityczne, w jakich inne państwa podejmują decyzje.

Kto udziela pożyczek, określa prawa własności, kontroluje koncesje na surowce, wpływa na elity polityczne i organizuje zależności militarne, może dominować nad państwami bez ich oficjalnej kolonizacji. Dochody w dużej mierze trafiają do kieszeni oligarchii finansowej w postaci odsetek i bezpośrednich zysków biznesowych, a firmy działające bezpośrednio w poszczególnych krajach pełnią funkcję stacji taśmowych, którymi bogactwo tych krajów jest transportowane do skarbców londyńskiego City i Wall Street.

PAŃSTWA NARODOWE I KORPORACJE JAKO NARZĘDZIA TRANSFERU BOGACTWA
Zgodnie z tym poglądem Imperium jest nie tyle bytem terytorialnym, co międzynarodowym systemem dominacji, który wykorzystuje państwa narodowe i korporacje międzynarodowe jako instrumenty realizacji swoich interesów. City of London i Wall Street jawią się jako centralne węzły jednej globalnej sieci finansów i władzy.

Stany Zjednoczone nie są w istocie suwerennym następcą Imperium Brytyjskiego. Raczej – podobnie jak reszta zbiorowości Zachodu – są również narzędziem w rękach wspomnianego systemu dominacji, który wykorzystuje potęgę ekonomiczną i militarną USA dla własnych korzyści i wyłącznie w swoim interesie. W związku z tym w USA rzekomo rywalizują różne siły: z jednej strony zwolennicy amerykańskiej suwerenności narodowej, z drugiej – ugruntowane sieci, takie jak tzw. „głębokie państwo”, które Krainer przypisuje transnarodowej elicie imperialnej.

W tym kontekście termin „brytyjski” nie odnosi się zatem do ludności brytyjskiej ani do rządu w Londynie – choć rząd ten pilnie i posłusznie wykonuje zadania swoich panów, podobnie jak ma to miejsce w całej Europie. To określenie geograficzne odzwierciedla raczej fakt, że znaczna część wspomnianego systemu dominacji ma swoje korzenie i siedzibę w Wielkiej Brytanii.

Kluczowym pytaniem w polityce światowej nie jest zatem to, które państwo oficjalnie sprawuje największą władzę, ale kto, za pośrednictwem swojej władzy finansowej, kontroluje struktury polityczne, finansowe i instytucjonalne, za pośrednictwem których władza ta jest sprawowana.

Konwencjonalne narracje historyczne – których wszyscy uczymy się w szkołach na Zachodzie – prezentują zupełnie inny punkt widzenia: jeśli rozumiemy imperia wyłącznie jako państwa z koloniami, pomijamy te struktury władzy, które przetrwały upadek formalnych rządów kolonialnych i nadal działają pod nowymi nazwami i podobnymi strukturami – strukturami, które są w dużej mierze kontrolowane przez imperium finansowe koordynowane przez pokolenia.

(...)
Jugosławia: Jak społeczeństwo staje się teatrem wojny
Krainer wyjaśnia, co od dziesięcioleci skłania go do analizowania tych powiązań. Jako młody, dwudziestokilkuletni mężczyzna bezkrytycznie przyjął narrację o rzekomych przyczynach wojny w ówczesnej Jugosławii i zaciągnął się jako ochotnik. Później jednak był bardzo zdezorientowany i zadawał sobie pytanie: „Jak w ogóle mogła wybuchnąć ta wojna?”. To pytanie nigdy go nie opuściło.

„Gdybyś zapytał kogokolwiek w byłej Jugosławii – w Chorwacji, Serbii lub którejkolwiek innej republice – o wojnę zaledwie tydzień przed jej wybuchem, 99% ludzi odpowiedziałoby, że to niemożliwe. Wojna nigdy się nie wydarzy”.
Alex Krainer
Jego matka jest Serbką, a ojciec Chorwatem.

„Wiele osób było w podobnej sytuacji. Mieli mieszane pochodzenie. Nie wiedzieliśmy nawet, kto jest kim, bo to nie miało znaczenia. Ludzie wyglądali zupełnie normalnie. Nawet mniejszość muzułmańska – kiedy się z nimi rozmawiało, wyglądali zupełnie jak ja. Nie było wahabizmu. Nie było ekstremizmu i tak dalej”.
Alex Krainer

Nie jest to wojna etniczna ani religijna

Opisuje społeczeństwo, w którym ludzie o różnym pochodzeniu religijnym i etnicznym żyli pokojowo razem w całym kraju, zakładali rodziny i w życiu codziennym nie definiowali się w żaden sposób poprzez przynależność narodową. Jak to możliwe, że tak pokojowe społeczeństwo rozpadło się w stosunkowo krótkim czasie i pogrążyło w gwałtownym konflikcie?

Ilustruje swoją odpowiedź współczesnym mitem o czerwonych i czarnych mrówkach w słoiku: Dopóki mrówki w słoiku żyją obok siebie, nie niepokojone, nie walczą ze sobą. Jednak gdy słoik zostanie gwałtownie potrząśnięty, wpadają w panikę i zaczynają atakować się nawzajem. Nagle postrzegają inne mrówki jako zagrożenie, mimo że nic w ich fundamentalnej naturze się nie zmieniło. To mocny obraz, choć biolodzy nie potwierdzają go jednoznacznie.
Rzecz jednak w tym, że różnice etniczne i religijne niekoniecznie prowadzą do wojny. Można je jednak wykorzystać do celów politycznych, zinterpretować jako zagrożenie egzystencjalne i podsycić do szaleństwa. Gdy tylko ludzie zaczynają wierzyć, że druga grupa chce ich zaatakować, a nawet zniszczyć, pojawia się strach, postawa obronna, a ostatecznie przemoc.

Przyczyna wojny: Geopolityczne ambicje międzynarodowej oligarchii finansowej

Wojna ta nie była zatem wynikiem wewnętrznego rozpadu, odwiecznej wrogości, różnic religijnych ani rzekomo nieuchronnego rozpadu etnicznego. Wynikała raczej z decyzji politycznych, propagandy, instytucjonalnych walk o władzę i nasilania się postrzeganych zagrożeń, celowo podżeganych z zewnątrz. Krainer jest przekonany, że „nieumarłe” Imperium Brytyjskie odegrało kluczową rolę w popchnięciu tego regionu do wojny w tamtym czasie.

Zamierzony cel: osłabienie Rosji

Podobnie jak w czasie I i II wojny światowej oraz zimnej wojny, celem było maksymalne osłabienie Rosji. Dlatego postanowili przekształcić Jugosławię w beczkę prochu, a następnie podpalić lont. Paralela do wojny na Ukrainie jest uderzająca. Państwo centralne, takie jak Ukraina czy Jugosławia, jest zachęcane do zwalczania niepodległościowych i secesjonistycznych dążeń republik lub regionów, które pragną oderwać się od rządu centralnego lub przynajmniej nie chcą już być przez niego rządzone. Belgrad pod rządami Slobodana Miloševicia, podobnie jak Kijów pod rządami Wołodymyra Zełenskiego, został wykorzystany instrumentalnie, aby wciągnąć Rosję w wojnę w regionie i tym samym go osłabić.

Mówi się, że brytyjska oligarchia finansowa odegrała decydującą rolę w zaostrzeniu konfliktów w byłej Jugosławii i ukierunkowaniu rozpadu kraju w określonym kierunku. Początkowo popierała scentralizowaną strukturę państwa jugosłowiańskiego pod przywództwem Belgradu, mimo że polityka ta musiała wywołać opór ze strony republik dążących do niepodległości. Jednocześnie zachodnie embarga na broń utrudniały separatystycznym republikom obronę militarną. Dla Związku Radzieckiego rosnące wpływy Zachodu na Belgrad i centralizacja jego władzy stanowiły realne zagrożenie – doskonale wiedząc, że londyńskie City od dziesięcioleci dążyło do demontażu Rosji. W związku z tym obeszło zachodnie embargo na broń wobec republik wchodzących w skład Jugosławii i sprzedawało broń na przykład Chorwacji.

Skorumpowani przywódcy jako kozły ofiarne

Krainer podkreśla, że ​​nie postrzega ówczesnych serbskich przywódców pod wodzą Slobodana Miloševicia jako bezinteresownych przedstawicieli narodu serbskiego. Sam Milošević był jednym z tych skrajnie amoralnych aparatczyków, którym tak naprawdę nie leżało na sercu dobro narodu serbskiego. Raczej wykonywał rozkazy. Został wysłany na cztery lata do Nowego Jorku przez klan rodzinny, który wówczas zarządzał Narodowym Bankiem Serbii, aby reprezentować jeden z największych banków w byłej Jugosławii. Po powrocie z Nowego Jorku został nagle mianowany przewodniczącym Serbskiej Partii Komunistycznej i zaczął przygotowywać grunt pod przejęcie władzy w celu centralizacji Jugosławii pod rządami Belgradu. Czyniąc to, cieszył się stałym poparciem zachodnich struktur władzy. Wolności poszczególnych republik zostały ograniczone, co wstrząsnęło mrowiskiem.

Błędna interpretacja historii

Krainer sprzeciwia się interpretacji historii, która wyjaśnia konflikty przede wszystkim poprzez lokalne napięcia etniczne i traktuje wpływy zewnętrzne jedynie jako późniejszą ingerencję. Jego kontrmodel jest następujący: o ile lokalne konflikty dostarczają paliwa, to zewnętrzne interesy władzy decydują, kiedy i jak eskalują one do pełnoskalowego konfliktu.

Geopolityczne znaczenie Bałkanów: konflikt regionalny jako potencjalny czynnik wywołujący poważną wojnę

Bałkany mają szczególne znaczenie dla globalnych strategii potęgi. Krainer wskazuje na strategiczne położenie regionu między Morzem Śródziemnym a Europą Wschodnią. Bałkany leżą na skrzyżowaniu głównych szlaków transportowych, stref ekonomicznych i wojskowych stref wpływów. Co więcej, region ten historycznie wielokrotnie stanowił punkt wyjścia dla poważnych konfliktów europejskich. Nieprzypadkowo bezpośrednia przyczyna I wojny światowej miała tam swoje źródło. Ponowny kryzys na Bałkanach mógłby trwale sparaliżować i osłabić Rosję. W tym kontekście sam region nie jest rzeczywistym celem, lecz raczej geopolityczną dźwignią przeciwko Rosji. Jak pokazuje wojna na Ukrainie, celem jest utrzymanie presji na Rosję poprzez łańcuch kryzysów regionalnych rozciągających się od Morza Bałtyckiego, przez Bałkany, po wschodnią część Morza Śródziemnego i dalej do Azji Wschodniej.

Ciągłość strategii imperialnej

W tym kontekście Krainer odwołuje się do brytyjskiego geografa i geopolityka Halforda Mackindera, który na początku XX wieku podkreślił znaczenie Eurazjatyckiego Serca dla globalnej równowagi sił.

Idee Mackindera zaliczają się do klasycznych teorii geopolityki, a dzisiejsza polityka odzwierciedla trwający program imperialny: mocarstwa morskie powinny otoczyć serce Eurazji strategicznymi strefami wpływów i punktami newralgicznymi, aby żadna potęga kontynentalna nie mogła zdobyć dominującej pozycji.

Głównym celem jest tutaj Rosja, która – ze względu na swój zasięg terytorialny, zasoby naturalne i położenie geograficzne – jest postrzegana jako potencjalny rywal zachodnich potęg morskich.

Z tej perspektywy dzisiejsza geopolityka nie jawi się jako seria niezależnych od siebie kryzysów. Raczej składa się z różnych teatrów długotrwałej walki o kontrolę nad przestrzenią euroazjatycką.

Bośnia i Hercegowina: celowo utrzymywana niestabilność

Argumentacja Krainera staje się szczególnie oczywista na przykładzie Bośni i Hercegowiny. Opisuje on strukturę państwową tego kraju jako konstrukcję polityczną, która po porozumieniu z Dayton z 1995 roku zakończyła wojnę, ale jednocześnie utrzymała napięcia instytucjonalne. Kraj charakteryzuje się złożonym podziałem władzy między Bośniakami, Serbami i Chorwatami, a także między różnymi szczeblami władzy. System ten nie jest jedynie trudnym kompromisem między grupami ludności o odmiennych interesach, ale raczej strukturą, która w każdej chwili może doprowadzić do eskalacji.

Jest to widoczne w Republice Serbskiej, zdominowanej przez Serbów jednostce w Bośni i Hercegowinie. Według jego relacji, ingerencja międzynarodowa, działania polityczne podejmowane przez instytucje państwowe oraz presja na przywódców Republiki Serbskiej znacznie zaostrzyły napięcia. Argumentował, że polityka brytyjska sprowokowała serbskie władze i stworzyła sytuację, w której secesja, środki zaradcze rządu centralnego i konflikt zbrojny wydawały się coraz bardziej prawdopodobne – wszystko to jako próba otwarcia kolejnego frontu w konfrontacji między Zachodem a Rosją na Bałkanach.

(...)

Widzimy tu zatem prawdopodobnie najważniejszy powód wojen zarówno na Ukrainie, jak i obecnie z Iranem: Rosja, Chiny i Iran są dla tych krwiopijców niedostępne. Muszą więc zostać zmuszeni do uległości, zanim ich polityka – nastawiona na suwerenną gospodarkę realną – rozprzestrzeni się na cały świat. A przynajmniej ten moment należy odsunąć w czasie tak daleko, jak to możliwe.
Globalne Południe, państwa BRICS i wiele innych konsekwentnie podążają jednak drogą do suwerenności. Jeśli ten stan rzeczy utrzyma się na całym świecie, potęga finansowa „nieumarłych zombie” opisywanych przez Krainera dobiegnie końca. W tym kontekście staje się jasne, dlaczego obecna wojna światowa toczy się tak zaciekle i nieubłaganie, i dlaczego nie ma możliwości dyplomatycznych rozwiązań: to agonia neokolonializmu. Pasożyt ginie, gdy nie może już znaleźć żywiciela – i nie można z nim negocjować.

Andreas Mylaeus 7 listopada 2026 forumgeopolitica/how-the-international-financial-oligarchy-continues-to-rule-the-world

https://dakowski.pl/author/dakowski/


***
Iran elegancko realizował scenariusz kowidowej mistyfikacji, a to co autor mówi to to że Bank Centralny w Rosji jak i Chinach jest państwowy i nie jest zarzadzany z zewnątrz. Wydawało mi się, że tak nie jest..  VB

Awantura o TK dobitnie pokazała brutalną prawdę o Polakach

 

Gdybym miała krótko podsumować wydarzenia ostatnich dni pod Trybunałem Konstytucyjnym, sparafrazowałabym słynne tłumaczenie się Radka Sikorskiego z afery taśmowej: „polscy patrioci” zrobili „łaskę” Donaldowi Tuskowi. Nie ma jednak tak lekko. W niniejszym artykule poznęcam się nad nimi wszystkimi nieco dłużej.

Wywołanie potężnej awantury wokół TK nie było przypadkowe. Dlaczego akurat teraz rozgorzały tak zaciekłe pyskówki, a nawet doszło do przepychanek w obronie organu powołanego w PRL? Być może chodziło o to, by odwrócić uwagę od druku sejmowego nr 3003, na co zwrócili już uwagę niektórzy kumaci obserwatorzy.

Szczególnie bystry obserwator, Krzysztof Zagozda, postrzega wydarzenia wokół TK nieco szerzej. Zdaniem publicysty to kolejny polityczny spektakl sterowany przez Sanhedryn, w którym patriotyzm i narodowe emocje służą manipulowaniu Polakami oraz budowaniu nowego mitu jedności prawicy, gdzie Kaczyński i Braun, mimo pozornych różnic, wpisują się w tę samą grę, a Polacy po raz kolejny dają się wciągnąć w przedstawienie, nie dostrzegając, kto naprawdę rozgrywa tę partię.

W tym kontekście warto dodać, co ma do powiedzenia szara eminencja III RP. Żyd z Charkowa, który trzęsie polską polityką, czyli Józef Orzeł, z nadzieją spogląda na Karola Nawrockiego i przypisuje mu znacznie większą rolę niż tylko funkcję prezydenta. Orzeł widzi w nim potencjalnie kluczowego patrona i integratora całej prawicy, z Konfederacją [najwyraźniej jedną i drugą] włącznie.

Uważam, że spostrzeżenia Zagozdy są zasadne. Coś jednak nie zostało za kulisami dopracowane, bo póki co nowo namaszczony wódz polskiej prawicy, mimo napinania mięśni i robienia groźnej miny, wychodzi raczej na mięczaka. Na całej awanturze Tusk wyszedł bowiem nieco lepiej niż Nawrocki, w czym – o ironio! – kluczową rolę odegrali przeciwnicy premiera, stający murem za prezydentem.

WSZYSCY COŚ NABROILI

W sporze o Trybunał Konstytucyjny obie strony konfliktu mają coś na sumieniu. Zaczęło się w 2015 roku, kiedy prezydent Andrzej Duda odmówił odebrania ślubowania od trzech sędziów prawidłowo wybranych przez Sejm kończącej kadencję koalicji PO-PSL.

Tymczasem art. 194 Konstytucji przyznaje Sejmowi kompetencję wyboru sędziów TK, a prezydent nie ma kompetencji do zatwierdzania ani wetowania wyboru sędziów przez Sejm. Potwierdził to sam Trybunał w wyroku K 34/15 z 3 grudnia 2015 roku. Trzeba jednak pamiętać, że w tym samym czasie Sejm wybrał również dwóch sędziów niezgodnie z Konstytucją.

Podobne kontrowersje powróciły za prezydentury Karola Nawrockiego, który odmówił odebrania ślubowania od nowo wybranych sędziów TK. Choć prezydent nie może dowolnie blokować objęcia urzędu przez osoby prawidłowo wybrane przez Sejm, ustawa przewiduje składanie ślubowania właśnie wobec głowy państwa. Dlatego skuteczność ślubowania złożonego z pominięciem prezydenta pozostaje przedmiotem sporu prawnego.

Oliwy do ognia dolały ostatnie, chaotyczne próby odsunięcia od kierowania Trybunałem prezesa Bogdana Święczkowskiego i wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego. W działaniach tych powoływano się na konkretne przepisy, jednak ich zastosowanie w tej sytuacji budzi poważne wątpliwości prawne i sprzeciw znacznej części prawników. Próby przejęcia sterów za pomocą wewnętrznych zarządzeń, przy udziale służb mundurowych, tylko pogłębiły chaos wokół Trybunału.

Sytuację pogorszyło zachowanie rządu, który odmówił publikacji niewygodnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Nawet jeśli gabinet premiera ma rację, kwestionując status obecnego TK, władza wykonawcza nie może przecież sama decydować, które orzeczenia jej się podobają, a które nie.

W związku z tym „prawdziwi polscy patrioci” ruszyli z odsieczą pod bramę Trybunału Konstytucyjnego. Nagły kryzys i zaostrzenie sporu o kierownictwo TK zaskoczyły Nawrockiego w przestworzach, gdy leciał z oficjalną wizytą do Senegalu. Natychmiast podjął decyzję o zawróceniu samolotu, przerwaniu podróży i powrocie do kraju.

Po wylądowaniu w Polsce prezydent pojechał prosto pod Trybunał Konstytucyjny, gdzie w drzwiach doszło do szarpaniny z sędziami blokującymi wejście. Nawrocki zignorował ostrzeżenia swojej ochrony i siłą przecisnął się do środka budynku. Rząd oskarżył go o fizyczny atak na sędziów (w tym kobietę), natomiast otoczenie prezydenta twierdziło, że to jego nietykalność została naruszona. Po spędzeniu nocy w gmachu TK prezydent opuścił budynek nad ranem, niczego nie osiągnąwszy.

W międzyczasie przed siedzibą Trybunału wyrosło miasteczko protestacyjne, tworzone przez działaczy opozycji, Kluby „Gazety Polskiej”, rolników i „Solidarność”. Demonstranci z biało-czerwonymi flagami zaczęli blokować budynek, aby uniemożliwić przejęcie go przez rząd i policję.

Choć przeciwnicy premiera (tzw. „obóz patriotyczny”) grzmieli z powagą o zamachu stanu, ich wiec protestacyjny szybko przerodził się w festyn – z wesołymi śpiewami, grochówką i ulicznym handlem. Nie zabrakło też prześmiewczych inscenizacji, z udziałem przebierańców w mundurach ZOMO.

Całość transmitowała Telewizja Republika, a fragmenty nagrań trafiły do internetu i rozeszły się w mediach społecznościowych. Dzięki temu szeroka publiczność dowiedziała się popisach wokalnych posła Michała Wójcika oraz nowym biznesie Tomasza Sakiewicza. Wysługująca się partii PiS stacja telewizyjna ruszyła bowiem ze sprzedażą pamiątkowych zegarków „obrońcy ojczyzny”. Pecunia non olet.

OKIEM PRAWNIKÓW

Zanim jeszcze rozkręcono imprezę z tanecznymi szlagierami, na której zarabiają „prawdziwi patrioci”, awanturą wokół TK zainteresowały się zagraniczne media. Początkowo z zewnątrz wyglądało to całkiem poważnie, gdyż znajomi z innych krajów pisali do mnie zmartwieni, dopytując o sytuację w Polsce. Przyznaję, że nie taka prosta sprawa wyjaśnić polskie bagno zagranicznemu obserwatorowi.

Poprosiłam znajomych prawników, żeby wytłumaczyli to możliwie najprostszym językiem.

Adwokat Paweł Czuga, powiedział wprost:

„Dawno straciłem rachubę i przestałem śledzić spór, który zaczął się już w 2015 r., kiedy ustępujący Sejm z większością PO i PSL, na podstawie specjalnie przygotowanego przepisu nowej ustawy o TK, 8 października 2015 r. wybrał „na zapas” pięciu sędziów Trybunału, w tym dwóch na miejsca, które zwalniały się dopiero w grudniu (czyli w kadencji nowego Sejmu już z większością PiS). Trybunał w wyroku z 3 grudnia 2015 r. (K 34/15) uznał, że w tej części przepis był niezgodny z Konstytucją.”

Prawnik dodał:

„Stawiam diamenty przeciwko orzechom, że niewielu z protestujących w ogóle pamięta, od czego zaczął się cały problem, i rozumie, na czym polegały dalsze działania PiS oraz na czym polegają obecne działania PO. Nie mówiąc już o tym, kto miał prawo zwołać Zgromadzenie Ogólne i dlaczego dla jednych ośmioro sędziów to wymagane kworum, a dla drugich za mało.”

Prawniczka Joanna Modzelewska uważa, że spór wokół Trybunału Konstytucyjnego jest niezrozumiały z perspektywy obywateli. Moja rozmówczyni podziela opinię, że wielu z nich opowiada się za swoimi liderami politycznymi, nie umiejąc ocenić sytuacji prawnej.

„Jest tu kilka wątków: historyczny, polityczny, logiczny, celowościowy, sytuacyjny. Zacznę od tego co najprostsze, czyli kwestii odbioru przysięgi sędziów powołanych przez sejm. Niedawno doszło do szarpaniny w TK z prezydentem Nawrockim, który wykrzyczał do sędziów, że nie są sędziami bo nie złożyli przysięgi. Jaki to problem by w takim momencie udać się do jednej z sal trybunału (będąc w środku) i będąc obok siebie wysłuchać ich przysięgi? To byłoby rozwiązanie problemu w dużej jego część i nie generowałoby kolejnych.”

Zdaniem Modzelewskiej to najprostsze wyjaśnienie, że problem tkwi gdzie indziej.

„W tym miejscu warto też wspomnieć, że pensja sędziego tj. około 50 tys. miesięcznie, a emerytura to ok. 30 tysięcy – tyle ma według oficjalnych źródeł Krystyna Pawłowicz z ramienia PiS. Oznacza to, że pensja sędziego jest wyższa niż pensja prezydenta. Warto też spojrzeć na kwestię potocznie nazywanych sędziów dublerów, czyli sędziów na zapas. To istotne zarzewie konfliktu. PiS powołał dodatkowe osoby do składu co dało możliwość różnego liczenia kworum.”

Prawniczka dostrzega również inny ciekawy aspekt dotyczący osób związanych z PiS, które z oburzeniem mówią teraz o rzekomym zamachu stanu. Modzelewska przypomina, że PiS bardzo ceni sobie doktrynę Piłsudskiego i chętnie się na nią powołuje. Tymczasem to właśnie ich idol, Józef Piłsudski, dokonał zamachu stanu.

CZY JEST CZEGO BRONIĆ?

Paweł Czuga ubolewa, że Trybunał Konstytucyjny, w którego obronie śpiewa się dziś „Rotę”, sam rzadko bronił obywateli. Adwokat zaczął sypać przykładami. Oto niektóre z nich:

„W wyroku z 7 maja 2014 r. (K 43/12) Trybunał nie dopatrzył się niczego niekonstytucyjnego w podniesieniu wieku emerytalnego do 67 lat (czytaj: harujcie do śmierci). W wyroku z 4 listopada 2015 r. (K 1/14) pobłogosławił przeniesienie do ZUS ponad połowy oszczędności zgromadzonych w OFE, przypominając, że prawo do zabezpieczenia społecznego „nie oznacza prawa do uzyskania świadczenia o określonej wysokości” (czytaj: twoje pieniądze nie są twoje tylko nasze)”.

Zdaniem Pawła Czugi, Trybunał nie tylko nie chronił praw socjalnych obywateli. Nie chronił również wolności słowa i wolności zgromadzeń.

„W wyroku z 30 października 2006 r. (P 10/06) TK uznał, że karanie za zniesławienie z art. 212 k.k. jest zgodne z wolnością słowa z art. 54 Konstytucji, i dodał, że „zaostrzenie odpowiedzialności karnej za zniesławienie »medialne« jest więc uzasadnione” (czytaj: sprawa karna za post w Internecie). W wyroku z 16 marca 2017 r. (Kp 1/17) zaakceptował uprzywilejowanie zgromadzeń „cyklicznych” kosztem wszystkich innych i uznał to ograniczenie wolności zgromadzeń za proporcjonalne (czytaj: wszyscy mogą demonstrować, ale niektórzy bardziej).”

Adwokat przyznał ponadto, że z bezczynnością Trybunału wobec problemów obywateli zetknął się również osobiście. W październiku 2025 roku złożył skargę do TK w ważnej sprawie dotyczącej wolności słowa, którą obecnie tłamszą przepisy karne. Do dziś nie ma żadnej informacji, co się z nią dzieje.

Modzelewska zauważa, że dyskusja czy istnienie Trybunału Konstytucyjnego ma w ogóle sens pojawia się co jakiś czas. Prawniczka zachęca do analizy, by na chłodno spojrzeć komu zależy na rozchwianiu sytuacji w kraju oraz kto ma interes w przewrocie i przejęciu władzy. Jej zdaniem nie są to rządzący.

„To już kwestia prostej logiki. Upraszczając: gdy biblijny król Salomon zaproponował przecięcie dziecka dwóm kobietom twierdzącym, że są matkami – prawdziwa matka oddała dziecko, bo nie chciała jego śmierci. I tu podobnie – ten kto zwodzi ludzi do podgrzania konfliktu – nie chce dobra i bezpieczeństwa kraju. A analizy przepisów, która są proste, nie wymagają wielu głów i tłumaczeń. One są proste.”

Paweł Czuga nie zamierza się pochylać nad sytuacją pod Trybunałem. Jego zdaniem, z punktu widzenia obywatela jest to kwestia całkowicie nieistotna.

„Całe to zamieszanie służy wyłącznie dalszemu dzieleniu społeczeństwa i odwracaniu jego uwagi od rzeczywistych problemów, z którymi zmaga się kraj, a także zbijaniu punktów poparcia przed nadchodzącymi wyborami. Szczególny niesmak budzi we mnie widok politycznych kreatur, które stają na czele protestujących i grają na tanich emocjach swoich wyborców” – podsumował gorzko adwokat.

LANSOWANIE NA TRYBUNALE

Piknik pod Trybunałem Konstytucyjnym okazał się dobrą okazją nie tylko do zbijania kapitału politycznego, ale także szeroko pojętego lansu. W mediach społecznościowych Polacy prześcigali się w komentowaniu sporu, o którym nie mają pojęcia. Przez kilka dni wyskakiwały mi na Facebooku czyjeś zdjęcia w sędziowskiej todze, takie przerobione przez AI.

Przy tej okazji nie mogło zabraknąć dyżurnych „patriotycznych celebrytek” czyli Marianny Schraiber i Samueli Torkowskiej. Pod bramę Trybunału przybiegły (oddzielnie) z polską flagą, by bronić nie wiadomo czego. Dumnie pozowały z biało-czerwoną na tle kordonu policyjnego. Winszuję – lajkom pod foto nie było końca.

Obie przed laty rozpoczęły karierę w „Top Model”, lewackim reality show nadawanym przez antypolską szczujnię TVN. Najpierw pozowały do zdjęć ocierających się o pornografię, a potem weszły w buty prawicowych dziennikarek. Klasyka gatunku.

Ta pierwsza przykleiła się do PiS, a swego czasu dostała nawet autorski program w telewizji wPolsce.24, propagandowej tubie tej partii. Karierę rozbudowała na głośnych romansach i mordobiciu za pieniądze na galach MMA.

Ta druga zakręciła się koło Konfederacji Korony Polskiej i Kamratów. Aktorom ogrywającym rolę największych antysystemowców w Polsce, najwyraźniej nie przeszkadza jej przeszłość. W 2020 roku zapolowała na golasa ze swoim facetem do sesji zdjęciowej promującej zamordyzm covidowy pod hasłem „zostań w domu”.

Ale co tam jakaś modelka, która zapewne chciała sobie tylko dorobić. Ciekawsze jest to, że koncesjonowani antysytemowcy dość szybko zapomnieli, iż zamordyzm covidowy firmował także obecny prezydent, który wygrał wybory dzięki ich poparciu.

Przypominam zatem, że w czasie fałszywej pandemii Karol Nawrocki popierał drakońskie obostrzenia wprowadzane przez rząd PiS (wspierany w tej kwestii przez PO) i aktywnie promował szprycowanie. Jako dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku był m.in. twarzą akcji informacyjnych, rygorystycznie egzekwował obostrzenia sanitarne, a muzealny apartament wykorzystywał do izolacji i pracy zdalnej.

Obowiązkiem wolnych i niezależnie myślących osób jest pamiętać po wsze czasy i nieustannie przypominać, że rządowe restrykcje w tamtym okresie, w tym drastyczne ograniczenie dostępu do pomocy medycznej, przyczyniły się do blisko ćwierć miliona nadmiarowych zgonów Polaków i wielu innych tragedii naszych rodaków. Firmowanie towarzystwa mającego krew na rękach jest niewybaczalną hańbą.

„Polscy patrioci” najwyraźniej zapomnieli także o tym, że prezydent którego teraz tak mocno wspierają, jeszcze kilka lat temu, jako prezes IPN, w wywiadzie dla PAP powielał antypolską narryrację, mówiąc o Polakach mordujących Żydów w Jedwabnem. Teraz robią z Nawrockiego bohatera, który „dla ojczyzny ratowania” wrócił się przez morze, przerywając podróż do Senegalu.

Nakręcanie tego całego szaleństwa podbił Grzegorz Braun, który jest zdecydowanie lepszym reżyserem niż politykiem. Najpierw zrobił sobie uśmiechnięte selfie z Jarosławem Kaczyńskim na proteście pod TK. Potem poleciał do PiS-owskiej telewizji wPolsce24, gdzie budował dramaturgię, formułując alarmujące twierdzenia dotyczące rzekomego zagrożenia dla życia obecnego prezydenta.

Aby uzasadnić swoje obawy o życie Karola Nawrockiego, Braun wprost odwołał się do losu prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który zginął w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem.

W tym kontekście chcę przypomnieć głośny wywiad (ponad milion wyświetleń na YouTube), jakiego 15 lat temu udzielił mi generał Sławomir Petelicki. Domagał się on postawienia Donalda Tuska przed Trybunałem Stanu z powodu sposobu, w jaki ówczesny rząd postąpił po katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku.

Petelicki sugerował ponadto, że bałagan panujący w Polsce mogą zmienić tylko wyborcy przy urnach. Zdecydowanie się pomylił. Kolejne wybory wygrał PiS, który rządził przez dwie kadencje, mając do dyspozycji prezydenta Andrzeja Dudę oraz wiele innych narzędzi.

Jakoś nigdy nie postawili Tuska przed Trybunałem Stanu, mimo iż słynny generał podał im powód i argumenty na tacy.

ODBIERANIE WŁASNOŚCI

Czy w państwie prawa można naprawiać wcześniejsze naruszenia Konstytucji poprzez działania, których zgodność z prawem również budzi poważne wątpliwości? Joanna Modzelewska przyznała, że odpowiedź na to pytanie wymaga uwzględnienia szerszej perspektywy historycznej i zastanowienia się, jaki punkt odniesienia przyjąć.

„Czy powinien nim być okres rządów PiS? A może rok 1989 lub nawet czasy po II wojnie światowej? Odpowiedź nie jest prosta. Dam podpowiedź. Żeby żyć trzeba mieć. Na czym polegała zmiana systemu po II wojnie światowej? Na zmianie klas społecznych. Na likwidacji tzw. burżuazji, tzw. obszarników, tzw. posiadaczy ziemskich. Czyli na pozbawieniu praw i własności.”

W tym kontekście Modzelewska uważa, że kluczem do oceny jest sprawdzenie co zrobiono w zakresie przywracania zagrabionego mienia Polakom.

„Za rządów PiS cała Polska poznała problem reprywatyzacji. Bierut po II wojnie światowej odebrał masowo własność Polakom. Po 1989 roku nie było łatwo ją odzyskać. Ale – co ciekawe – właśnie za rządów PiS Trybunał Konstytucyjny zablokował możliwość odzyskania mienia zagrabionego przez komunistów. To niewygodny fakt. Ale wart świadomości przy ocenie. A zatem trzeba rozwiązać problem wszelkimi możliwymi legalnym środkami. Nawet takimi, które nie są komfortowe. Bo brak działań to też działania przez zaniechanie” – podsumowała prawniczka.

W związku z powyższym nie sposób przemilczeć istotnej korelacji. Tuż przed wybuchem awantury o TK, gwałtownie przyspieszyły w komisjach prace nad drukiem sejmowym 3003 i przeszedł on kluczowe etapy legislacyjne przed końcowym głosowaniem.

Podczas gdy Polacy ekscytowali się pyskówkami i śpiewami pod TK, kontrowersyjna ustawa została przepchnięta przez parlament. 6 listopada 2026 roku Sejm oficjalnie uchwalił ustawę wynikającą z druku 3003 w trzecim czytaniu. Projekt przeszedł większością głosów koalicji rządzącej, po tym jak w październiku został rozpatrzony przez połączone komisje sejmowe.

Krytycy ostrzegają, że zgodnie z ustawą urzędnicy będą mogli zabrać lub zablokować komuś majątek i firmę bez wcześniejszego wyroku sądu. Wystarczy jedna decyzja ministra, aby wpisać przedsiębiorcę na listę sankcyjną i zamrozić jego pieniądze. To jawne uderzenie w prawo własności, bo zanim poszkodowany człowiek udowodni w sądzie swoją niewinność, jego biznes może już całkowicie zbankrutować.

Innym poważnym problemem związanym z drukiem 3003 są przepisy o walce z tzw. „obcą manipulacją” i dezinformacją. Niezależni eksperci alarmują, że te przepisy są napisane bardzo niejasno i dają rządowi narzędzie do cenzurowania niewygodnych mediów oraz uciszania krytyki politycznej. Dodatkowo w sprawę mają być zaangażowane liczne służby specjalne, co budzi ogromny strach przed nadużyciami władzy wobec zwykłych obywateli.

No cóż, część z tego przerabiałam już na własnej skórze jeszcze w czasach rządów PiS, kiedy podległa premierowi Mateuszowi Morawieckiego bezpieka zablokowała mojego bloga przed czytelnikami. Powód? Wymyślili sobie, że zagrażam bezpieczeństwu państwa. Zbiegło się to w czasie, kiedy stanowczo krytykowałam zamordyzm covidowy i rozbrajanie Polski poprzez wysyłanie broni na Ukrainę.

Co znamienne, podobny los spotkał wówczas kilka innych portali. Nie przeszkadzało to jednak redaktorom naczelnym niektórych z nich uwiarygadniać teraz swoją obecnością PiS-owski happening pod Trybunałem Konstytucyjnym.

Kończąc, powtórzę popularny slogan: „PiS i PO jedno zło!”. Jednak Polacy najwyraźniej cierpią na polityczną odmianę syndromu sztokholmskiego, bo wciąż przywiązują się do tych samych oprawców i nie wyciągają wniosków.

I przestańcie wreszcie stosować wobec mnie szantaż emocjonalny, sugerując, że jeśli nie popieram „obozu patriotycznego”, to automatycznie popieram Tuska. Przecież to właśnie Zjednoczona Prawica, mając władzę i możliwości, nie postawiła go przed Trybunałem Stanu. Ja bym to zrobiła.

Żeby sprawiedliwości stało się zadość, do odpowiedzialności karnej powinni zostać pociągnięci nie tylko Tusk, ale również Morawiecki i Kaczyński. Nie łudźcie się jednak – nikt z obecnej polskiej sceny politycznej nie odważy się podjąć takiego działania.

Agnieszka Piwar

PS Spektakl z gnojeniem Polski i rozgrywaniem Polaków jeszcze się nie kończy. Wręcz przeciwnie – przyspiesza i wchodzi w decydującą fazę. Wszyscy wkrótce zapłaczą.

tutaj można postawić mi kawę

https://piwar.info/wspieraj-wolne-slowo/

Bunt bankomatów

Nie chodzi tu o popularyzowaną ostatnio w mediach wojnę wyemancypowanej sztucznej inteligencji z człowiekiem. Dzisiejszy artykuł opisuje efekt polityki finansowej Ueno – największego banku w Paragwaju. Bankomaty powszechnie nazywane w Polsce „ścianą płaczu” doprowadziły w tym tygodniu do łez miliony Paragwajczyków. Odmówiły wypłaty ich własnych pieniędzy.

Kryzys wybuchł po tym, jak Bank Centralny Paragwaju przejął kontrolę nad bankiem Ueno, powiązanym z prezydentem Santiago Peña, co doprowadziło do zamrożenia depozytów około trzech milionów osób, w tym emerytów i właścicieli małych firm, którzy obawiają się utraty swoich oszczędności. Źródło.

Protesty w Paragwaju po zamrożeniu oszczędności milionów obywateli.
Źródło.

Protesty doprowadziły do rezygnacji jednego, stojącego na świeczniku sprawcy – prezydenta Santiago Peña. Czy to jest sukces? Ależ skąd – sukces będzie dopiero wtedy, gdy otrzymają swoje skradzione przez skorumpowany bank pieniądze i wszyscy sprawcy staną przed sądem.

Problem polityczny polega na tym, że Peña był partnerem biznesowym właścicieli banku Ueno do marca 2025 roku. Bank należy do Grupo Vázquez, a Peña posiadał udziały w jego spółce holdingowej, dopóki nadzwyczajne zgromadzenie akcjonariuszy nie unieważniło jego udziałów w tym miesiącu. W kwietniu 2025 roku oświadczył, że nigdy nie był akcjonariuszem ani inwestorem samego banku, a Ueno potwierdza to samo. W 2023 r. mianował również Carlosa Carvallo na stanowisko prezesa banku centralnego, po tym, jak Carvallo pełnił funkcję prezesa poprzednika Ueno, firmy Financiera Ueno, do połowy 2023 r. Bank centralny twierdzi, że Carvallo wyłączał się z podejmowania wszelkich decyzji dotyczących Ueno. Źródło.


Były prezydent Paragwaju Santiago Peña aresztowany po postawieniu go w stan oskarżenia w związku ze skandalem bankowym.

Wyobraź sobie, że chcesz wybrać pieniądze z bankomatu, a ten twierdzi, że z „przyczyn technicznych” transakcja nie doszła do skutku. Szukasz innego bankomatu i tam zebrała się grupa wzburzonych klientów. Dowiadujesz się, że właśnie twój bank ogłosił upadłość. Widzisz, jak klienci innych banków dumnie korzystają z usług maszyny wypłacającej ich pieniądze. Nie przyjdzie im do głowy, że w rosyjskiej ruletce jedna kula przypada na sześć miejsc w bębenku.

W Europie taki scenariusz nie jest przecież możliwy! Mamy gwarancję wypłacalności do wysokości odpowiadającej 100 tysięcy euro. Te wypłaty są gwarantowane przez państwo, a państwo także może zbankrutować. Do bankructwa całego państwa dochodzi wtedy, gdy nie może ono spłacić kolejnej raty oprocentowania zaciągniętych długów. Tak było w przypadku kryzysu w roku 2008 w Grecji. Wtedy zastosowano trick zwany bailout. Pieniądze podatników innych krajów (na przykład Niemiec) wykorzystano do „ratowania” euro. Takie sztuczki nie zadziałają w przypadku bankructwa większych dłużników jak Francja czy Włochy.

Podstawy kapitalizmu ze zniewolonym rynkiem.

Jedynym „ratunkiem” jest wtedy dodruk pieniędzy, ponieważ te skradzione z upadłego banku lub państwa już dawno zniknęły. Małe banki nie doprowadzą do kryzysu, ponieważ minister finansów poradzi sobie po cichu z takim problemem. Jednak gdy jak w przypadku Paragwaju pada największy bank opiekujący się ponad połową kont wszystkich mieszkańców kraju, to skutki odczują wszyscy, nie tylko klienci tego banku.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

7. listopada 2026 Marek Wojcik world-scam/bunt-bankomatow

OMNIWAR – Wojna TOTALNA. Cyber-ataki, ruchy protestacyjne, infrastruktura krytyczna.

Transformacja NATO w procesie przejścia od świata jednobiegunowego do wielobiegunowego

Świat w transformacji

Między końcem października a początkiem listopada 2026 r. zaobserwowano niezwykłą serię zdarzeń:

Konflikt zbrojny z Iranem ponownie się zaostrza. We francuskich miastach dochodzi do zamieszek, przemocy i grabieży; w kilku krajach europejskich systemy sterowania urządzeniami chłodniczymi żywności padają ofiarą cyberataków. Wkrótce potem, obiekty francuskiej służby krwiodawstwa również padają ofiarą ataków na ich systemy chłodnicze. W Niemczech, ogólnokrajowe demonstracje pokolenia Z również prowadzą do gwałtownych starć. Wielka Brytania apeluje do swoich obywateli o przygotowanie się na kilkudniowe przerwy w dostawach. Jednocześnie, w innych częściach świata, zmienia się mobilizacja polityczna za pośrednictwem sieci cyfrowych.

Na pierwszy rzut oka wydarzenia te wydają się mieć ze sobą niewiele wspólnego. Dotyczą różnych krajów, aktorów i konfliktów politycznych. Wskazują jednak na istotny czynnik w polityce bezpieczeństwa: współczesna wojna coraz rzadziej ogranicza się do bezpośrednich starć zbrojnych.

Coraz częściej przedmiotem konfliktów strategicznych stają się także infrastruktura cywilna, procesy gospodarcze, systemy komunikacyjne, stabilność społeczna i procesy podejmowania decyzji politycznych.

Nasuwa się zatem fundamentalne pytanie: Czy jesteśmy jedynie świadkami szeregu niezależnych kryzysów, czy też już teraz wyłania się szerszy konflikt, w którym przeplatają się wymiary militarny, gospodarczy, technologiczny i społeczny? 

OMNIWAR – Wojna we wszystkich wymiarach (1)

Termin OMNIWAR opisuje konflikt, którego strefa wpływów wykracza daleko poza tradycyjne pole bitwy. Obejmuje on rosnące powiązanie wymiarów militarnego, ekonomicznego, technologicznego, informacyjnego, psychologicznego i społecznego.

Nie chodzi tu tylko o wojnę hybrydową w konwencjonalnym sensie. Koncentruje się ona na całym funkcjonowaniu społeczeństwa: jego zaopatrzeniu w energię i żywność, sieciach komunikacyjnych, produkcji przemysłowej, infrastrukturze medycznej, procesach podejmowania decyzji politycznych oraz więziach społecznych.

W niniejszym artykule termin OMNIWAR jest używany jako termin analityczny, a nie jako oficjalna doktryna NATO. Ma on na celu ujednolicenie różnych wymiarów potencjalnego konfliktu o charakterze kompleksowym, bez sugerowania scentralizowanej kontroli nad wszystkimi wydarzeniami.

Kluczowe pytanie brzmi: Czy można zdestabilizować społeczeństwo bez klasycznego ataku militarnego?

Wojna nie kończy się na skraju pola bitwy. 

Wydarzenia militarne na Bliskim Wschodzie wpisują się w ten szerszy kontekst geopolityczny. Amerykańskie ataki na cele irańskie na początku listopada 2026 roku miały miejsce w okresie politycznie wrażliwym, bezpośrednio poprzedzającym wybory parlamentarne w USA. Moment ten jest godny uwagi, nawet jeśli ograniczonych ataków nie należy utożsamiać z początkiem nowej wojny. Konflikt z Iranem istniał już wcześniej.

Istotną obserwacją jest również to, że decyzje militarne coraz częściej podejmowane są w otoczeniu, w którym krajowe interesy polityczne, międzynarodowa rywalizacja sił i strategiczna komunikacja są ze sobą powiązane.

Podczas gdy uwaga opinii publicznej skupia się na operacjach wojskowych, rozwija się drugi, mniej widoczny poziom konfliktu: podatność społeczeństw cywilnych na ataki.

12 października francuskie supermarkety padły ofiarą fali ataków na systemy chłodnicze. Na początku listopada pojawiły się doniesienia o podobnych cyberatakach w kilku krajach europejskich. W niektórych przypadkach doszło do manipulacji systemami sterowania urządzeniami chłodniczymi i zamrażalniczymi, co zagrażało lub niszczyło zapasy żywności. (2)

4 listopada pojawiły się kolejne doniesienia: zaatakowano również systemy chłodzenia i monitoringu technicznego w trzech regionalnych placówkach francuskiej służby krwiodawstwa. Same zapasy krwi pozostały nienaruszone, ponieważ personel w porę przeszedł na niezależne systemy chłodzenia. (3)

To coś więcej niż typowy incydent informatyczny.

Zaopatrzenie w żywność i opieka zdrowotna są fundamentalne dla każdego społeczeństwa. Ich podatność na zagrożenia technologiczne może mieć poważne konsekwencje w przypadku kryzysu. Atak na system sterowania agregatem chłodniczym nie musi bezpośrednio zagrażać ludzkiemu życiu, aby mieć strategiczne konsekwencje. Może on spowodować szkody gospodarcze, zakłócić łańcuchy dostaw i podważyć zaufanie do bezpieczeństwa żywnościowego.

Ujawnia to nową jakość podatności: celem ataku mogą stać się nie tylko elektrownie, obiekty wojskowe czy centra komunikacyjne, ale także pozornie mało spektakularne systemy techniczne.

Infrastruktura cywilna jako strategiczny cel ataku

Szczególnie wymowne są techniczne aspekty ataków. Według dostępnych raportów, ataki czasami dotyczyły starszych połączeń zdalnego serwisowania i niewłaściwie zabezpieczonych systemów sterowania. Systemy firmy Danfoss wielokrotnie pojawiały się w atakowanej bazie danych.

W rezultacie istnieją dwie możliwości.

Po pierwsze, atakujący mogliby systematycznie wykorzystywać znane luki techniczne. Podobne systemy w różnych krajach stałyby się wówczas celem tej samej metody ataku, niezależnie od jakiegokolwiek kompleksowego planowania politycznego.

Po drugie, ataki mogły być częścią strategii celowego sabotażu, w której dostawy żywności zostały celowo wybrane jako wrażliwy element europejskiego społeczeństwa.

Istnieje znacząca różnica między tymi dwiema możliwościami. Fala ataku technicznego nie jest automatycznie strategicznie skoordynowaną operacją. Aby tak było, konieczne byłoby udowodnienie wspólnych sprawców, śladów technicznych, połączeń komunikacyjnych, rozpoznawalnego wyboru celów i odpowiednich intencji.

Dotychczasowe wydarzenia uzasadniają przeprowadzenie szczegółowego śledztwa, ale nie pozwalają jeszcze na ostateczne wskazanie sprawców.

Niemniej jednak, ujawnia się strategiczna podatność, wykraczająca daleko poza konkretne szkody. Każdy, kto może zakłócić dostawy towarów i usług dla ludności, dysponuje siłą nacisku, która w pewnych okolicznościach może mieć również wpływ polityczny.

NATO od dawna myśli w kategoriach szerszych kategorii społecznych. 

W tym momencie transformacja NATO staje się ważną częścią śledztwa.

16 lipca 2026 r. NATO opublikowało Wytyczne dotyczące wzmacniania współpracy publiczno-prywatnej na rzecz odporności . (4) Dotyczy ono współpracy między agencjami rządowymi a przedsiębiorstwami prywatnymi w celu wzmocnienia odporności.

Dotyczy to w szczególności zaopatrzenia w żywność i wodę, energii, komunikacji, opieki zdrowotnej, transportu i logistyki. Prywatne zasoby i zdolności produkcyjne powinny być dostępne zarówno dla ludności, jak i sił zbrojnych w czasach kryzysu i konfliktu.

Podejście to zostało określone w Podstawowych Wymaganiach NATO w zakresie Odporności z 15 września 2026 r. Obejmują one między innymi niezawodne zaopatrzenie w żywność i wodę, gotowość na wypadek masowych obrażeń i kryzysów zdrowotnych oraz solidne cywilne systemy łączności.

Opiera się to na koncepcji podejścia obejmującego całe społeczeństwo : zdolność obronna państwa nie jest już mierzona wyłącznie skutecznością sił zbrojnych. Obejmuje ona odporność społeczeństwa jako całości.

To oznacza zasadniczą zmianę w myśleniu o polityce bezpieczeństwa.

Gospodarka cywilna, firmy prywatne, łańcuchy dostaw, placówki medyczne i sieci komunikacyjne stają się elementami zdolności obronnych kraju i zbiorowej.

Nie oznacza to oczywiście, że NATO stoi za obecnymi cyberatakami ani ich przyczyną. Takiego związku nie udowodniono. Związek ten leży przede wszystkim na innym poziomie: NATO uważa, że ​​właśnie te obszary społeczeństwa, których podatność na ataki została ujawniona, są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa.

Od TRADOC do wojny społecznej

Rozwój ten nie rozpoczął się w 2026 roku. Można go zaobserwować już od pewnego czasu w zmianach w amerykańskiej doktrynie wojskowej.

Już koncepcja TRADOC Force XXI Operations z 1994 r. (5) uwzględniała zmianę sposobu prowadzenia działań wojskowych w warunkach przewagi technologicznej i informacyjnej.

Dekady transformacji naznaczone były zamętem, kryzysami, konfliktami i wojnami. Wraz z nimi pojawiły się narzędzia do zainicjowania tej transformacji: operacje inne niż wojna (OOTW). Tak jak „wilk w owczej skórze” został wybrany na godło Brytyjskiego Towarzystwa Fabiańskiego ponad 100 lat temu, tak wsparcie cywilne, operacje pokojowe, pomoc w przypadku katastrof, zwalczanie powstań i kontrola zbrojeń – wszystkie miały prowadzić do wojny.

1994–2014: Od doktryny operacyjnej do praktyki interwencji globalnych 

Dokument TRADOC „Operacje Sił XXI” z 1 sierpnia 1994 r. opisuje zmienioną rzeczywistość operacyjną po zakończeniu zimnej wojny. Przypisuje on kluczowe znaczenie operacjom innym niż wojna (OOTW) i zakłada, że ​​przyszłe operacje armii amerykańskiej będą coraz częściej odbywać się poza tradycyjnymi wojnami międzypaństwowymi.

Rozwój praktyczny potwierdza rosnące znaczenie tego podejścia: według raportu Departamentu Armii – Podsumowanie Historyczne, Rok Budżetowy 1994, liczba operacji armii amerykańskiej za granicą wzrosła o 300 procent w porównaniu z okresem zimnej wojny. Tylko w 1994 roku żołnierze i pracownicy cywilni zostali wysłani do ponad 70 krajów. Armia brała udział zarówno w operacjach bojowych, jak i misjach poza utartymi szlakami (OOTW).

Artykuł „Training for the Future: Operations Other Than War” autorstwa porucznik Carolyn F. Belveal (1995) pokazuje (6), jak ta nowa rzeczywistość operacyjna została systematycznie włączona do szkoleń i procedur operacyjnych. W dziesięciodniowym scenariuszu ćwiczeń w Hohenfels, pierwsze cztery dni poświęcono operacjom poza wojną (OOTW) przed przejściem do walki konwencjonalnej. Punkty kontrolne, posterunki obserwacyjne, gromadzenie informacji wywiadowczych, wsparcie cywilne i współpraca z podmiotami cywilnymi – wszystko to stanowiło część koncepcji szkolenia.

Ujawnia to kluczowy rozwój sytuacji: OOTW nie było jedynie teoretycznym rozszerzeniem zadań wojskowych. Globalna praktyka operacyjna uległa rozszerzeniu, a jednocześnie szkolenia, rozpoznanie i planowanie operacyjne zostały dostosowane do tej nowej formy obecności wojskowej.

W latach 1994–2014 w kilku regionach objętych konfliktami można było zaobserwować powtarzający się schemat eskalacji: destabilizację polityczną, międzynarodową interwencję kryzysową, działania pokojowe lub humanitarne, a wreszcie użycie siły militarnej. W tym celu warto przeanalizować szereg studiów przypadku.

Bośnia – Kosowo – Irak – Afganistan – Libia – Syria – Ukraina. 

Przede wszystkim należy wyjaśnić następujące pytanie: Kto odniesie korzyści geopolityczne z tych wyników? 

Doktryna „Win in a Complex World 2020–2040 ” (7) z jesieni 2014 roku pogłębiła rozumienie konfliktu. Konflikty zbrojne zaczęto postrzegać w coraz większym stopniu w złożonym otoczeniu politycznym, gospodarczym, społecznym i technologicznym.

Rewizja z 2018 roku zintensyfikowała nacisk na strategiczną rywalizację z Chinami i Rosją. Obejmowała ona nie tylko militarne zaangażowanie sił wroga, ale także zdolność do wykrywania, wpływania i destabilizowania systemów wroga.

Należy rozpatrywać ten rozwój sytuacji w kontekście obecnych zmian zachodzących w amerykańskich siłach zbrojnych i NATO.

Przestrzeń operacyjna staje się coraz bardziej wszechstronna. Oprócz klasycznego wymiaru militarnego, obejmuje coraz częściej cyberprzestrzeń, przestrzeń informacyjną, gospodarkę i struktury społeczne.

To również przesuwa granicę między wojną a pokojem. Konflikty mogą być prowadzone poniżej progu wojny wypowiedzianej, bez bezpośredniego uznania ich przez ludność dotkniętą konfliktem za element konfrontacji militarnej.

Kluczowa zmiana polega na tym, że społeczeństwo nie stanowi już jedynie środowiska dla operacji wojskowych. Może samo stać się ich przedmiotem.

Niemcy: Kto organizuje protesty pokolenia Z? 

W tym kontekście wpisują się również ogólnokrajowe demonstracje pokolenia Z, które odbyły się 31 października 2026 r.

Początkowo mogło się wydawać, że to spontaniczny ruch młodzieżowy, który pojawił się jednocześnie w wielu miastach. Jednak dostępne obecnie badania rodzą dodatkowe pytania.

Gazeta BILD doniosła 30 października 2026 r. o 18-letnim Akramie Selo, który miał zarejestrować wydarzenia protestacyjne w 20 miastach. (8) Gazeta podała, że ​​spodziewana liczba uczestników wyniosła nawet 142 000.

Zamiast adresu prywatnego w Altendorfie pojawia się szwajcarska firma JL Consulting GmbH. Dalsze poszukiwania prowadzą do Dolnej Saksonii i mężczyzny w tym samym wieku, który podobno pracował jako grafik.

Śledztwo BILD rodzi pytania o faktyczne uwarunkowania organizacyjne i ekonomiczne. Związek zawodowy policjantów również domaga się wyjaśnień. 

Krytyczna analiza nocnych zamieszek we Frankfurcie 

Po wielokrotnych atakach z użyciem pirotechniki i kamieni, policja rozpędziła zgromadzenie we Frankfurcie. Później doszło do grabieży, zniszczeń mienia i kolejnych ataków na służby ratunkowe.

Jeśli grupy tworzą się dopiero po rozproszeniu demonstracji, celowo atakują firmy i wykorzystują ogólną eskalację, należy zbadać, czy doszło do wcześniejszej koordynacji. Historia rozmów, dane komunikacyjne, nagrania wideo, wzorce ruchu w czasie oraz powiązania między zidentyfikowanymi podejrzanymi będą istotne dla tego śledztwa.

W odpowiedzi na zapytanie Apollo News (9), frankfurcka policja poinformowała o aresztowaniu 54 mężczyzn, a 18-letni Syryjczyk przebywa w areszcie pod zarzutem kradzieży broni. Około trzy czwarte aresztowanych posiada obywatelstwo obce, niektórzy posiadają również obywatelstwo niemieckie. Rannych zostało 180 policjantów. Minister spraw wewnętrznych Hesji, Roman Poseck (CDU), szacuje, że 80–90% uczestników zamieszek ma pochodzenie migracyjne. Co te dane tak naprawdę mówią o składzie, dynamice i przyczynach zamieszek?

Dane wskazują na znaczny udział osób z obywatelstwem zagranicznym wśród zidentyfikowanych dotychczas podejrzanych. Nie pozwalają one jednak na uzyskanie reprezentatywnego zestawienia wszystkich osób biorących udział w zamieszkach.

Minister policji i spraw wewnętrznych Poseck początkowo szacował liczbę awanturników i chuliganów na 1000–1500. Liczba ta kontrastuje z 55 zidentyfikowanymi dotychczas podejrzanymi. Poseck powiedział dziennikowi „Frankfurter Allgemeine Zeitung” (FAZ), że na podstawie twarzy osób niosących koktajle Mołotowa oszacował pochodzenie migracyjne około 80% awanturników i chuliganów. Jest to jego spostrzeżenie, ale nie jest to statystycznie wiarygodna metoda. Szacowana liczba może być dokładna, ale nie została jeszcze potwierdzona opublikowanymi danymi.

Pierwsza ocena sytuacji policyjnej z 1 listopada jest szczególnie wymowna.

Policja wyraźnie rozróżniała dwie grupy:

Mniejsza grupa, która pod koniec demonstracji zachowywała się agresywnie.

Później inna grupa wywołała zamieszki w centrum miasta i splądrowała sklepy.

Według szefa operacji, druga grupa składała się głównie z młodych mężczyzn o pochodzeniu migracyjnym, z których niektórzy byli już znani policji.

Komendant policji Stefan Müller wyjaśnił, że początkowo podejrzewano, iż osoby te pochodziły z rodzin poszukujących mocnych wrażeń. Nie było wyraźnego motywu politycznego. (10)

Oto ważne rozróżnienie: nie każda przemoc w pobliżu demonstracji politycznej musi mieć podłoże polityczne – może być również wprowadzona w samą demonstrację.

Minister spraw wewnętrznych Hesji mówił także o powiązaniach między różnymi środowiskami przemocy: ekstremistami lewicowymi i młodymi ludźmi nastawionymi na przemoc, mającymi korzenie migracyjne. (11) 

Kluczowe są trzy pytania: 

Kim są podejrzani? Ich pochodzenie jest istotne dla polityki bezpieczeństwa i należy je zidentyfikować, nie uogólniając na osoby z doświadczeniem migracyjnym.

Autorowi trudno uwierzyć, że ludzie, którzy znaleźli schronienie w tym wolnym kraju i stali się częścią tego wyjątkowego systemu społecznego, mieliby teraz wystąpić przeciwko niemu. Pytanie, które należy zbadać, brzmi: kto czerpie korzyści z tych zamieszek, jaki jest cel tych podżegaczy? Jakie grupy społeczne są zaangażowane? Należy rozróżnić ekstremistów politycznych od sprawców przemocy, których motywacje polityczne nie są oczywiste. Ich wspólne występowanie nie wskazuje na istnienie wspólnej organizacji.

Czy istnieje koordynacja ponadregionalna? Podobne eskalacje w kilku miastach sugerują wspólne kanały mobilizacji i ukierunkowaną kontrolę.

Istotne jest rozróżnienie między eskalacją lokalną a potencjalnie skoordynowanymi procesami ponadregionalnymi.

Analizowane kategorie TRADOC – Zamieszki – Kryzys – Konflikt – Wojna – stanowią ramy do analizy procesów eskalacji. Nie dowodzą jednak, że zamieszki we Frankfurcie były częścią takiej strategii.

Z naukowego punktu widzenia interesujące jest raczej pytanie:

Czy można zidentyfikować powtarzające się wzorce destabilizacji społecznej, a jeśli tak, to kto je tworzy, wzmacnia, wykorzystuje lub kontroluje?

Wymaga to zbadania: samego zdarzenia, przyczyn społecznych i politycznych, możliwych powiązań organizacyjnych oraz strategicznego wykorzystania powstałego kryzysu.

Dzisiejsze wydarzenia, zwłaszcza we Francji i Niemczech, zostały przewidziane już w 2008 roku przez pewnego amerykańskiego generała:

Dyrektor CIA Michael Hayden ostrzega przed niepokojami społecznymi w Europie

W swoim wykładzie Landona na Uniwersytecie Stanowym Kansas 30 kwietnia 2008 r. generał Haydern rzeczywiście mówił o zmianach demograficznych, migracjach, napięciach społecznych, ekstremizmie i ryzyku niepokojów społecznych. (12) Szczególnie godne uwagi jest to, że wyraźnie odniósł się do wynikających z tego napięć społecznych również w odniesieniu do Europy.

Najszybciej rosnącą mniejszością w Europie są ludzie, którzy imigrowali z krajów o przeważającej liczbie muzułmanów, a także ich potomkowie.

Wówczas szacował, że we Francji mieszka pięć milionów muzułmanów, w Niemczech trzy miliony, a w Wielkiej Brytanii prawie dwa miliony.

Według jego szacunków w całej Unii Europejskiej liczbę tę szacuje się na około 16 milionów, czyli nieco ponad trzy procent populacji.

Podkreśla, że ​​wskaźnik urodzeń wśród tej grupy ludności jest wyższy niż w pozostałej części populacji europejskiej.
Kluczowy fragment znajduje się w akapicie 50 jego przemówienia. Hayden stwierdza:

„Integracja społeczna imigrantów będzie stanowić poważne wyzwanie dla wielu krajów przyjmujących, co ponownie zwiększy ryzyko niepokojów społecznych i ekstremizmu”.

Hayden wyraźnie wskazuje na związek między imigracją z regionów o słabej sytuacji ekonomicznej, trudnościami w integracji społecznej oraz rosnącym ryzykiem niepokojów społecznych i rozwoju ekstremizmu.

Wyjaśnia, że ​​opisane zmiany demograficzne przyczynią się do wzrostu złożoności zagrożeń bezpieczeństwa, z którymi Stany Zjednoczone będą musiały się zmierzyć w nadchodzących dekadach.

Prognozy amerykańskiej polityki bezpieczeństwa już w 2008 r. wskazywały na potencjalne procesy destabilizacji wewnętrznej w Europie. 

Wielka Brytania: Ludność powinna przygotować się na kryzysy

Kolejnym elementem jest brytyjska polityka emerytalna.

Rząd brytyjski zaleca swoim obywatelom przygotowanie się na co najmniej trzy dni potencjalnych przerw w dostawach. Dotyczy to wody pitnej, żywności o długim terminie przydatności, baterii, latarek, radia zasilanego bateryjnie, powerbanku i ważnych dokumentów. (13)

Rekomendacja opiera się na różnych scenariuszach kryzysowych, w tym ekstremalnych warunkach pogodowych i cyberatakach. Nie jest to konkretna zapowiedź zbliżającej się wojny.

Mimo to analogia czasowa i merytoryczna jest niezwykła: podczas gdy NATO systematycznie zwiększa odporność infrastruktury cywilnej i współpracę z firmami prywatnymi, ludność jest bezpośrednio przygotowywana na ewentualne zakłócenia w dostawach.

Są to różne poziomy rozwoju tej samej polityki bezpieczeństwa.

Kluczowym pytaniem jest, w jakim stopniu ten środek ostrożności przeniknął już do rzeczywistości społecznej i czy obywatele są wystarczająco informowani o rzeczywistych zagrożeniach.

Społeczeństwo będzie odporne tylko wtedy, gdy nie będzie czekało wyłącznie na instrukcje, ale zrozumie powiązania i będzie potrafiło działać niezależnie.

Brazylia: Konflikt polityczny w przestrzeni cyfrowej

O tym, że debata społeczna odbywa się obecnie także za pośrednictwem sieci cyfrowych, świadczy inny proces: mobilizacja polityczna w Brazylii.

Kampanii wyborczej Luiza Inácio Luli da Silvy i Flávio Bolsonaro towarzyszyła znacząca mobilizacja cyfrowa. Według doniesień BBC, kanał WhatsApp „Armia Luli” osiągnął 10,8 miliona obserwujących. Kampanię zorganizował kongresmen André Janones.

Skala ta pokazuje, jak duże znaczenie mają obecnie struktury komunikacji cyfrowej dla mobilizacji politycznej i kształtowania opinii.

Również w tym przypadku należy rozróżnić zasięg od faktycznego wpływu. Liczba obserwujących nie jest tożsama z liczbą aktywnych aktorów politycznych. Podobnie, nie można na tej podstawie wnioskować, jaki wpływ kampania miała na wynik wyborów.

Późniejszy wyjazd Flávio Bolsonaro do USA również budzi wątpliwości polityczne. Nie ma jednak dowodów na to, że operacja ochrony była prowadzona przez wywiad.

Przypadek brazylijski nie powinien zatem zostać uwzględniony w niniejszym badaniu jako domniemany dowód wspólnej operacji międzynarodowej. Ujawnia on raczej inny wymiar współczesnej przestrzeni konfliktu: rosnące znaczenie sieci cyfrowych dla kształtowania władzy politycznej, kontrmobilizacji i polaryzacji społecznej. (14)

Scenariusz czy strategiczne połączenie?

Przejdźmy do sedna sprawy: Czy istnieje jakiś wspólny mianownik pomiędzy tymi wydarzeniami?

Czasowe nagromadzenie zdarzeń sugeruje taką hipotezę. Jednak analiza geopolityczna musi wykraczać poza proste zestawienie uderzających zbiegów okoliczności.

Wyróżniłbym trzy hipotezy:

Pierwsza hipoteza: przypadek.

Wydarzenia te są w dużej mierze od siebie niezależne. Mają różne przyczyny i jedynie ze względu na bliskość czasową sprawiają wrażenie wspólnego zdarzenia.

Druga hipoteza: Konwergencja strategiczna.

Różni aktorzy dążą do własnych interesów, ale wykorzystują podobne słabości techniczne, społeczne i polityczne. Ich działania mogą się wzajemnie wzmacniać bez wspólnego centrum dowodzenia.

Trzecia hipoteza: koordynacja strategiczna.

Poszczególne wydarzenia są celowo powiązane lub operacyjnie skoordynowane w celu osiągnięcia ogólnego efektu politycznego lub militarnego.

W oparciu o obecny stan wiedzy druga hipoteza wydaje się najbardziej prawdopodobna.

Cyberataki stanowią rozpoznawalny kompleks ataków. Ogólnonarodowa mobilizacja protestów pokolenia Z była zorganizowana i ma niejasne podłoże personalne i organizacyjne. Jednocześnie NATO nadal rozwija swoje koncepcje odporności społecznej. Eskalacja militarna na Bliskim Wschodzie i cyfrowa mobilizacja polityczna w Brazylii wpisują się w szerszy kontekst geopolityczny.

Nadal brakuje dowodów na istnienie wspólnego systemu kontroli dla wszystkich tych procesów.

Nie jest to drobne ograniczenie, ale raczej istotna granica między rzetelną analizą a z góry ustaloną narracją.

Prawdziwy wymiar geopolityczny: Przejście do świata wielobiegunowego

Obecnych wydarzeń nie można rozpatrywać w oderwaniu od zmiany układu sił na arenie międzynarodowej.

Zdominowany przez Amerykę porządek świata, istniejący od 1990 roku, znajduje się pod coraz większą presją. Chiny, Rosja i inne państwa domagają się niezależnej roli w porządku międzynarodowym. Zderzenie jednobiegunowych i wielobiegunowych wizji porządku kształtuje obecnie liczne konflikty.

W takiej fazie przejściowej znaczenia nabierają zasoby militarne, ekonomiczne i informacyjne.

Sama przewaga militarna nie gwarantuje już stabilności politycznej. Zależności technologiczne, podatność gospodarcza, polaryzacja społeczna i kontrola nad przepływem informacji mogą stać się równie ważnymi czynnikami wpływającymi na potęgę międzynarodową.

To również zmienia znaczenie Europy.

Europa to nie tylko przestrzeń geograficzna między głównymi ośrodkami władzy. Sama w sobie jest strategicznym obszarem gospodarczym, technologicznym i operacyjnym. Jej zaopatrzenie w energię, baza przemysłowa, szlaki transportowe, sieci cyfrowe i stabilność społeczna stają się kluczowymi czynnikami polityki bezpieczeństwa.

NATO odpowiada na tę sytuację, włączając do planowania obronnego więcej zasobów cywilnych i prywatnych.

Pytanie brzmi: w jaki sposób można wzmocnić niezbędną odporność społeczeństwa, nie zacierając jednocześnie granic między życiem cywilnym a planowaniem wojskowym?

Ludność nie może być postrzegana wyłącznie jako zasób w ramach kompleksowej strategii obronnej. Musi również pozostać nośnikiem demokratycznej wolności podejmowania decyzji.

Co teraz należy zbadać 

Dotychczasowe ustalenia rodzą konkretne pytania badawcze.

W kontekście cyberataków kluczowe jest ustalenie, czy za atakami na placówki gastronomiczne i opieki zdrowotnej stoją te same luki techniczne, narzędzia i grupy sprawców. Szczególnie istotne jest rozróżnienie między wykorzystaniem podobnych luk technicznych a celową operacją sabotażową o zasięgu transgranicznym.

Należy zbadać faktycznych organizatorów, źródła finansowania, powiązania organizacyjne i struktury komunikacji cyfrowej protestów pokolenia Z. Konieczne jest również zbadanie, czy istniały jakiekolwiek powiązania operacyjne między ogólnokrajową mobilizacją a gwałtownymi zamieszkami.

Podczas transformacji NATO konieczne jest zbadanie skutków włączenia infrastruktury cywilnej i przedsiębiorstw prywatnych do planowania obronnego na rzecz kontroli demokratycznej i samostanowienia społeczeństwa.

Wreszcie, należy wziąć pod uwagę wymiar geopolityczny: jakie relacje władzy zmieniają się w wyniku tych wydarzeń? Kto korzysta na osłabieniu europejskiego bezpieczeństwa dostaw? Którzy aktorzy mogą czerpać strategiczne korzyści z polaryzacji społecznej i niestabilności politycznej?

Na te pytania nie da się odpowiedzieć, opierając się na założeniach. Wymagają one dokumentów, badań technicznych, weryfikowalnych powiązań i starannej rekonstrukcji wydarzeń.

Społeczeństwo już dawno stało się częścią strefy konfliktu.

Być może prawdziwe znaczenie obecnych wydarzeń nie leży w tym, że wszystkie opierają się na jednym, centralnie sterowanym scenariuszu.

Rozwój sytuacji może mieć jeszcze poważniejszy charakter: granice między przestrzenią wojskową i cywilną, między wojną i pokojem oraz między zagrożeniem zewnętrznym i wewnętrzną destabilizacją stają się coraz bardziej przepuszczalne.

Cyberatak na system chłodniczy może zakłócić dostawy żywności. Kampania cyfrowa może wywołać mobilizację polityczną na masową skalę. Demonstracja może zostać wykorzystana przez grupy stosujące przemoc do własnych celów. Zakłócenie funkcjonowania infrastruktury krytycznej może mieć reperkusje ekonomiczne i społeczne. Kryzys militarny może wystawić na próbę cały europejski porządek bezpieczeństwa.

Nie każde z tych wydarzeń musi być częścią tej samej operacji, aby miało strategiczny wpływ jako całość.

To właśnie stanowi wyzwanie analizy geopolitycznej: nie określać przedwcześnie żadnego centralnego kierunku, ale też nie ignorować strukturalnych powiązań.

Kluczowe pytanie nie brzmi już zatem tylko, gdzie będzie toczona następna wojna.

Czy nasze społeczeństwo nadal stanowi środowisko, które należy chronić w konfliktach zbrojnych, czy też już dawno stało się przestrzenią operacyjną?

Każdy, kto chce odpowiedzieć na to pytanie, musi nie tylko obserwować ruchy sił zbrojnych. Musi również zbadać systemy zaopatrzenia technicznego, sieci polityczne, przepływ informacji i zmiany społeczne.

Bo wojna przyszłości może zacząć się nie tylko tam, gdzie padną strzały. Może zacząć się tam, gdzie społeczeństwo traci zdolność do samodzielnego życia, rozumienia siebie i
decydowania o swojej przyszłości.

Autor: Wolfgang Effenberger apolut/omniwar-cyberangriffe-protestbewegungen-kritische-infrastruktur

+++
Notatki i źródła

Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez Stany Zjednoczone, służąc jako kapitan w Niemieckich Siłach Zbrojnych. Przed ukończeniem dwunastoletniej służby wojskowej, studiował politologię wieczorowo w Monachium, a następnie uzyskał dyplom nauczycielski (budownictwo/matematyka). Do 2000 roku wykładał w wyższej szkole technicznej na kierunku inżynieria budowlana. Od tego czasu prowadzi badania i publikuje prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki Stanów Zjednoczonych, a także aktywnie działa na rzecz pokoju w kraju i za granicą.
Jego najnowsze publikacje obejmują:
• „Czarna Księga UE i NATO” (2020)
• „Niedoceniana moc” (2022)
• „Od wojny do porządku świata” (czerwiec 2026)
• „Zimny ​​duch wojny” (październik 2026)
+++
1) Wolfgang Effenberger: Zimny ​​duch wojny: strategia nieuchronności. Swalmen/NI 2026, tutaj rozdział „Komponenty militarne”, s. 154–174
2) https://www.reuters.com/business/retail-consumer/temperature-soars-swedish-grocery-store-freezers-one-store-blames-hackers-2026-11-02/ ?
3) https://www.reuters.com/business/healthcare-pharmaceuticals/several-french-blood-banks-hit-by-cyberattack-nov-2-health-ministry-says-2026-11-04/ ?
4) https://www.nato.int/en/about-us/official-texts-and-resources/official-texts/2026/09/15/2026-resilience-baseline-requirements ?
5) Departament Armii: Operacje Sił XXI, 1 sierpnia 1994 r., https://history.army.mil/portals/143/Images/Publications/catalog/101-25.pdf ?
6) Szkolenie na przyszłość: operacje inne niż wojna, autorstwa porucznik Carolyn F. Belveal, opublikowane w czasopiśmie wojskowym Military Intelligence Professional Bulletin, nr 4/1995.
7) https://ntrl.ntis.gov/NTRL/dashboard/searchResults/titleDetail/ADA611359.xhtml ?
8) https://www.bild.de/politik/inland/wer-ist-eigentlich-genz-regelt-ein-teenie-phantom-steckt-hinter-den-massenprotesten-6ae4d4e3e467df8435900296
9) https://apollo-news.net/frankfurter-krawallnacht-drei-viertel-der-tatverdchtigen-haben-auslndische-staatsangehrigkeit/ ?
10) https://www.tagesschau.de/inland/regional/hessen/krawalle-frankfurt-polizei-bilanz-100.html ?
11) https://innen.hessen.de/presse/erste-einordnung-nach-gewaltausbruechen-waehrend-und-nach-der-versammlung-der-generation-z?utm_source=chatgpt.com
12) https://www.k-state.edu/landon/speakers/michael-hayden/transcript.html
13) https://beready.campaign.gov.uk/be-ready-for-emergencies/
14) https://www.bbc.com/news/articles/cwz0vg4v3ndeo