0 pisarzach z Dziennika Kisielewskiego

 To chyba wiem na pewno, że pisarz, kiedy już pisze, powinien być sam. Co prawda właśnie na samotność skarży się Czesław Miłosz w książce „Widzenia nad zatoką San Francisco”, którą teraz czytam. Smutna to książka, autor jakby dostał w tej Ameryce lęku przestrzeni. A po cóż on właściwie emigrował - przez tchórzostwo Janki? Gnębi go brak czytelnika: tam można być drukowanym, tu za to ma się czytelnika — wybór trudny. Ale poezje mógł pisać tutaj, tego się cenzura nie ima. To wielki poeta i wielki mój przyjaciel, ale ktoś skaził mi jego obraz mówiąc, że on całe życie kierował się dwoma lękami: lękiem przed bolszewikami (to u ludzi ze Wschodu obsesja) i lękiem przed nędzą. A Janka jeszcze te dwa lęki w nim rozbuchała. Poznałem ją przed wiekami w Warszawie, gdy była jeszcze żoną reżysera filmowego Cękalskiego. Śliczna była i bardzo inteligentna, ależ apodyktyczna! Refleks tego widzę w książce Czesława, gdy pisze, że kobiety spiskują przeciw mężczyznom w zmowie z naturą.

**
Skończyłem książkę Miłosza „Widzenia nad zatoką San Francisco”. Pomyśleć, że piętnaście lat temu, gdy przeczytałem „Rodzinną Europę” (było to w Poroninie), to po prostu siadłem i napisałem do niego długi list - teraz nie tylko, że nie ma mowy o liście, ale boję się pokazywać książkę, bo to „druk nielegalny”. Ale z nas wystrugali głupków, ha!

Książka świetnie napisana, okropnie pesymistyczna, miejscami drażniąca ubezpieczaniem się autora na wszystkie strony, chciałoby się rzec drażniąca za dużą jego inteligencją i wszechwiedzą. Zarzuciłbym mu, że on, realista i człowiek ceniący sobie zawsze zdrowe uroki życia, tutaj uległ jakimś światoburczym zwątpieniom i drapie się tam, gdzie go nie swędzi, ulegając (choć się temu sprzeciwia) buntowi młodych amerykańskich narkomanów, a także swego uniwersyteckiego kolegi Marcuse’a. Po prostu Czesio żył niehigienicznie. Żyć higienicznie, to żyć w małym kręgu spraw, w których ważność i w ogóle losy jest się osobiście zaangażowanym — to nadaje wyższy sens codziennemu istnieniu i chroni przed szkodliwym zawrotem głowy. Nie można żyć nad dwoma oceanami i kibicować całemu światu — człowiek gotów rozpłynąć się wtedy w trwodze i w bezosobowej, obserwatorskiej wizyjności. Miłosz często myślenie zastępuje wizją, a że jest piekielnie inteligentny, więc, ubezpieczając się wciąż przed wszelkiego rodzaju jednostronnościami, wysypuje tych wizji taką masę, że w końcu przestaje już stać za którąkolwiek z nich, angażować się, twierdzić cokolwiek — jest zbyt ostrożny (intelektualnie też), aby w pełni podpisać się pod jakąś tezą — jeśli w końcu opowiada się za Ameryką „cnotliwą” (wypada to w końcu zadowolonemu z życia gościowi tego kraju — to tylko hucpa Kott zamienił się tam w Czarną Panterę), to czyni to z mnóstwem zastrzeżeń i aneksów, aby go tylko ktoś nie posądził o „ograniczenie”. A jednak presja intelektualistów, zażywających marihuanę i pogardzających przyziemnym dobrobytem, musi tam być piekielna i do tego terroryzująca moralnie, jeśli nie wypada człowiekowi inteligentnemu im się sprzeciwiać. Cale szczęście, że Moskale są tak bardzo prynctpialni i zamiast w Pana Boga wierzą w swój święty proletariat, więc nie popierają tej rewolty bogatych paniczów — gdyby ją oficjalnie „doktrynalnie” poparli, zrobiliby Amerykanom nieliche „kuku”. A tak, na proletariat przemysłowy czekać mogą długo, bo on jest w Ameryce zamożny i konserwatywny - co najwyżej z Murzynów będą mieli profit. O kwestii murzyńskiej zresztą pisze Czesław rewelacyjnie — w ogóle cała ta jego książka mogłaby śmiało wyjść w Polsce (jest tam jedynie kilka wypadów antymarksistowskich — zresztą en passant), tyle że na szczęście nasi tępi sekciarze do tego nie dopuszczą. Na szczęście, bo przecież cała nasza nadzieja to wiara w Amerykę pozytywną i cnotliwą. Czesław też się do tej wiary przyznaje, ale wstydliwie, bo nie wypada mu zdradzać swoich „jajogłowych” intelektualistów. A ja mam jajogłowych w dupie, a roztkliwiać się nad zwariowanymi maoistami, trockistami, marcusowcami etc. ani mi głowie. Myślę, że w końcu zdrowy nacjonalizm amerykański da tym rewolucjonistom z nadmiaru dobrobytu porządnie w łeb — czego im szczerze życzę.

Miłosz o Polsce nic już prawie nie wspomina, nie chce pewno być „prowincjonalny”. Jakby nie rozumiał, że dla pisarza mikrokosmos jest ważniejszy niż makrokosmos, bo ułatwia uchwycenie praw świata na materiale konkretnym — a prawa te wszędzie są w istocie takie same. Kant całe życie nie ruszał się z Królewca. Myślę, że Czesław zatruł się pozornym ogromem świata i Ameryki - stąd trochę upozowana rozpacz jego, świetnej zresztą, książki. O ileż mądrzej postąpił Giedroyc: stworzył sobie polski mikroko-smos w Paryżu, żyje Polską i konkretnymi pracami dla niej — mimo swoich „hobby” i dziwactw politycznych jest w gruncie rzeczy pracownikiem pięknego i pożytecznego polskiego ogródka kulturalnego. Żyjąc polskim konkretem uniknął w istocie choroby duchowej, jaką jest emigracja. Żyje w Polsce swoich wyobrażeń i wspomnień, w jakiej w gruncie rzeczy żyli Mickiewicz, Słowacki, nawet Chopin. A Czesław jest już bez miejsca na świecie, choć usiłuje się do tego nie przyznawać, drapując się w szaty myśliciela ponadkontynentalnego. Ale jego głos przechodzi nie zauważony, czyli w rezultacie ma to samo, co gdyby został w kraju i podlegał tutejszej cenzurze. Po cóż więc wyjechał: dla wygody, dla ciekawych wrażeń i pejzaży? Tak, oczywiście, po cóż więc przebiera się w szaty nie zrozumianego cierpiętnika?! Toć to nawet nie wypada!
**
W nowym numerze paryskiej „Kultury” Czesław Miłosz pisze o moich „Cieniach”. Bystro i inteligentnie, to mój przecież całożyciowy czytelnik, który odkrył „Sprzysiężenie”. Mało mam tych czytelników, więc sprawa dla mnie ogromnie cenna. W poprzednim numerze tegoż miesięcznika była też recenzja podpisana „Jacek Salski” — domyślam się, kto ją napisał. Ale w ogóle to pozostaję pisarzem nieznanym — paradoksalna sytuacja. Aha, Czesław (w związku też z moją lekturą) zrozumiał wreszcie, że jedyna dla Polski szansa duchowego przetrwania to nacjonalistyczny patriotyzm, jaki mają na przykład Żydzi w Izraelu. Wyzbył się więc swych libertyńsko-liberalistycznych przesądów — a czas był najwyższy, to mnie zawsze od niego oddalało, zwłaszcza gdy wygadywał, że jest Litwinem i ma „warszawską” Polskę w nosie. Nie stać nas dzisiaj na takie luksusy!
**
Byłem u poety Herberta, zaprosił na wieczór nas (Lidia nie poszła) i Stommów. Makabryczny był to wieczór, facet rozpity okropnie, straszny niby kozak, ganił Stommę za „kolaborację”, a w gruncie rzeczy nic nie wie o Polsce i tutejszych stosunkach. O mało nie doszło do awantury, tyle że pijany i Kasia go jakoś ochraniała. Przysiągłem sobie więcej nie chodzić do wariatów, a tu, za parę dni, będąc na Pradze wstąpiłem do Jerzego Andrzejewskiego. Siedział w domu z jakimś chłopakiem, zresztą dosyć inteligentnym, piliśmy wino. Jerzy właściwie miły, pesymista, ale walczyć nie chce, chce wydawać książki w Polsce, dał mi przykład „Cieni w pieczarze”, książki jego zdaniem świetnej (!!), o której nikt w Polsce nie wie. Sam pisze nową rzecz, słoniowych rozmiarów, coś w rodzaju własnego życiorysu z sylwetkami „swoich współczesnych”. Czytał mi fragmenty, m.in. o Marii Dąbrowskiej. Dobre to, choć nieco starcze — jakby ustawiał się w cierpiętniczym, polskim panteonie przeszłości. Tłumaczyłem mu, że nie jest jeszcze taki stary, ale on upierał się, że jest — robi sobie ze starości aureolę, to tak u pedałów bywa.
**
A literaci (Słonimski, Herbert, Woroszylski etc.) wysyłają podobno jakieś protesty, np. teraz w sprawie jakiegoś Przybylskiego, który napisał artykuł o Dostojewskim, podobno „nieprawomyślny” w piśmie „Teksty”. Nie znam tej sprawy ani tego pisma, myślę jednak, że takie protesty raczej służą ich sygnatariuszom niż ogólnemu dobru. Podpisywacze protestów zyskują dobrą markę na Zachodzie, który ma nieczyste sumienie, więc chętnie ich tuli i daje stypendia, a tu zbytnio sobie nie szkodzą. Tyle że taka walka o szczegóły bez uderzania frontalnego nie jest walką, tak jak nie jest leczeniem badanie objawów choroby, nie zaś jej przyczyn. Należałoby uderzyć w cenzurę, zasadniczo, w szeroko udokumentowanym memoriale, ale tego to słonimszczaki nie zrobią, bo nie chcą palić mostów. Jest w „Kulturze” znakomity artykuł Orwella z roku 1943 (miał być wstępem do „Folwarku zwierzęcego”), gdzie atakuje on wściekle angielską prasę za zakłamanie, za lizanie dupy Rosji — i to w czasie wojny. Ba. A u nas zakłamanie wsiąkło już w krew tych nawet, co przeciw niemu protestują!
**
Widziałem w telewizji odstręczający przykład starczej megalomanii: wywiad z Wańkowiczem. Jakżeż się ten stary komediant ustawia „na szanowno”, kryguje, maluje swój portret dla potomnych, chytrze (jak sądzi) ukrywając wszelkie swe błędy, luki, potknięcia, bajdy. Oczywiście mówi o swoich błędach, ale tylko po to, aby je rozładować, aby zwrócić światło na błędy drugorzędne, mniej istotne, aby jeszcze mieć profit, że taki skromny i autokrytyczny („Słyszeliście moją samokrytykę? Genialna, co?”). W istocie cały ocieka miłością do samego siebie i pychą ze swej pracy, za to pokory ani tam za grosz. Ciekawe, czy on o tym wie? Zawsze sądziłem, że autor, pokazując się publiczności, winien okazać raczej zażenowanie czy rozdwojenie — zresztą kronika duszy to kronika skandali i rozdwojeń, konfliktów i dwuznaczności. Pisarz nie wątpiący o sobie, nie rozdarty, niewart jest pokazywania się publiczności — tymczasem Wańkowicz uważa, że taki tylko jest wart pokazania, że błędy i wstydliwości należy przemilczeć. Jest to właściwie psychika amerykańskiego, „budującego”, umoralniającego gwiazdora telewizyjnego, zresztą na gwiazdora nadaje się ten chytry a zakochany w sobie starzec niezwykle, bardzo jest fotogeniczny, gdy udaje zadumę nad zadanym sobie pytaniem, które na pewno sam wymyślił i wyreżyserował. A żeby tak opowiedział, jak parę zaledwie lat temu został aresztowany rzekomo za „Wolną Europę” i nawet skazany — tyle że potem jakoś się wyprosił u Gomułki - „cza-ruś” dla ubogich! To by było najciekawsze i najbardziej kontrowersyjne, co by mógł opowiedzieć, znacznie atrakcyjniejsze od obłudnego dziwienia się, że nakłady jego książek błyskawicznie znikają z księgarń. Ale oczywiście o tym idiotycznym zresztą aresztowaniu mowy dziś nic ma — publiczność zapomniała, niczym na rozkaz („a cierpliwa publika łyka i łyka...”), jeśli zaś kto pamięta, to ma z tego stary Wańkowicz tvlko dodatkowy laur. Tak to mu w życiu wszystko idzie - cha! cha!

Druga, niestety, książka pełna samoubóstwienia to migawkowe wspominki Grażyny Bacewicz, wydane w zbiorku. I tu aż wszystko ocieka od miłości do samego siebie, i tu autorka nie ma o tym pojęcia, sądząc, że jest na zewnątrz arcyskromna. Czy ludzie muszą tak kochać siebie i swoją twórczość, może bez takiej miłości nie można w ogóle być twórcą? A przecież doskonale sobie wyobrażam, że człowiek tworzy, lecz nie lubi swojej twórczości, bo jest niedoskonała, bo go fałszuje i przeinacza. To by był dopiero prawdziwy problem wart pokazania - mamy go w „Zapiskach z życia” Irzykowskiego, ten rozumie, że z psychologii twórcy tylko i jedynie rozdwojenie, autorozbicie, autozwątpienie są rzeczami, które warto pokazywać. Ale czy ja sam stosuję się do tej zasady w niniejszych notatkach?! Oto jest pytanie!
**
A propos wzbogacania się góralszczyzny, dowiedziałem się, że stary Książę krzywi się na moje ostatnie „dzieło”, dopatrując się w nim „proreżymowości” (będę już o tych sprawach pisał w tym dzienniku, pal diabli ostrożność!). Zdumiewające to spostrzeżenie - a ja myślałem, że cała ta książka (a raczej maszynopis) jest jedną nieustającą polemiką z marksizmem. Ale on, jak się zdaje, nie chce polemiki z marksizmem, lecz pali się do „rewizjonizmu”, przy tym stał się socrealistą a rebours, chce, żeby każda książka potwierdzała jego tezy, chce tego zwłaszcza ode mnie, którego uważa za polityka, podczas gdy ja, zwątpiwszy o możliwości politykowania tutaj, chcę właśnie (rychło w czas!) zostać literatem. Piętrowe to nieporozumienie, trudne do rozwikłania na odległość, poza tym Stary, chociaż contrę coeur, obiecuje książkę wydać. Wychodzi jednak na to, że jestem niepożądany ani tu, ani tam, zapewne dlatego, że zbrzydzony do marksistowskich metod literackich nie chcę wyrażać żadnej tendencji, lecz być obiektywnym świadkiem, fotografować. Niewdzięczna to widać w naszej epoce rola, takiego śwdadka wszyscy biją i popychają.
**
Pokłóciłem się mocno z Andrzejem M. [Micewskim] o jego świeżą książkę „Postawy i poglądy”. Zrobił sobie pewne nazwisko dwiema książkami z historii II Rzeczpospolitej, a tu, czort wie po co (dla wazeliny?!), wrócił do swej epoki młodzieńczej, zetempowsko-Bolciowej. Książka nudna, namaszczona i pseudonaukowa, pisana komunistycznym żargonem, gdzie każde słowno znaczy co innego, niż znaczy („socjalizm”, „ruch robotniczy”, „lewica” etc.). Język, twierdzę, jest najważniejszy, tym fikcyjnym językiem, „nowomową” komuniści zaklinają przeciwników w capa. Kto przyjmie ten język, ten już przegrał, bez względu na to, co w nim powie. Przegrał też i Andrzej: dobrowolnie utwierdza komunistyczne kłamstwo, drapując się w togę nader poważnego niby-naukowca. Komiczne by to było, ale jest też smutne. On należy do pokolenia oszukanych, którym zmieniono język — oni już po ludzku mówić nie będą. W dodatku on kocha ten żargon, wyżywa się w nim, myśli, że to coś znaczy. Szkoda chłopa, choć pewny jest siebie jak diabli — jeszcze na mnie nakrzyczał. No cóż — każdy kocha siebie i swoje myśli.
**
Lidia mi robi zarzut, że ten dziennik jest zbyt polityczny, że nie ma w nim nic osobistego, że zatruty jestem polityką. Może i prawda, ale takie są czasy, że wszyscy o niczym innym nie gadają, chociaż gówno wiedzą. Jako przykład dziennika łączącego osobiste z publicznym L. podaje mi „Miazgę” Jerzego Andrzejewskiego, którą teraz czytamy. Przedziwna to książka: złożona z elementów wysoce mnie irytujących (snobistyczny dziennik, w typie Iwaszkiewicz--Nałkowska), sama powieść, czy raczej miazgowaty szkic powieści „z wyższych sfer komunistycznych” (Tyrmand się kłania), też działająca na nerwy, osobiste konfesje Jerzego nie nazbyt smaczne — tymczasem w sumie książka miejscami wręcz porywająca, buchająca polskością, sugestywna. Oczywiście — cały smak jest w dygresjach, jeśli mu je powycinają (a muszą — bo wymyślania na Rosję), wyjdzie całkiem co innego. Ciekawym, czy Jerzy zdecyduje się wydać rzecz tutaj, a więc zgodzić się na skreślenia — ma on w tym jakiś chytry zamysł, a także w tym, że książka krąży w odpisach. Całość szaleńczo odważna — ale i dwuznaczna. Ze też, kiedy już mamy wieszcza, musi to być osobliwy Narcyz, przepuszczający wszystko przez pryzmat swej mimozowatej natury! Budzi niechęć, choć i podziw — kawał roboty jednak zrobił!

Nałkowska w PRLu

 (...)

Uroki dworu

Flirt z nową władzą wywoływał jednak oburzenie nieprzejednanych. Anna Kowalska uznała, że „czołowa pisarka lewicowa” tak naprawdę jest „przede wszystkim starą kurwą”. Niewiele lepiej wypowiadała się Maria Dąbrowska:

„Nałkowska olśniewała – opisywała ze złością posiedzenie PEN Clubu w lutym 1947 roku. – Trzyma się coraz lepiej, musi mieć świetnych masażystów i kosmetykarzy, bo nawet gładka zrobiła się na gębie i na szyjsku. I co za ton, co za pewność siebie, już nie znakomitej pisarki, ale wielkiej figury politycznej! – Co za protekcjonalne kiwanie paluszkiem na mężczyzn, którzy w podrygach podbiegają, by jej podać papierosa lub przyjąć na ucho jakieś szeptane zlecenie królowej. Byłam zaskoczona, nigdy jej w życiu nie widziałam w tak triumfującej, apodyktycznej formie. Musi mieć jeszcze chyba kochanka, bo niepodobna, by same tylko sukcesy w karierze dały jej taki tupet!”.

Od 1945 roku Nałkowska działa w oddziale łódzkim Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce. Wizytowała miejsca masowej zagłady, co niebawem zaowocowało Medalionami – zbiorem opowiadań opisujących hitlerowskie porządki. To był jej wkład w nową rzeczywistość, tego oczekiwały od niej władze. A pani Zofia znów była wielką damą, tak jak przed wybuchem wojny.

Podczas pobytu w Moskwie na spotkanie w fabryce traktorów założyła „kapelusz z ogromnym piórem i suknię naszywaną dżetami”, co wywołało prawdziwą sensację. Nic dziwnego, że jeden z młodych rosyjskich pisarzy stwierdził, że „ona caryca, ona pierwsza wielka dama, jaką widział”.

W Łodzi pisarka zamieszkała w luksusowym trzypokojowym mieszkaniu „umeblowanym i urządzonym do drobiazgów nawet, jak firanki w oknach i lampy na stołach”. Jednak nie czuła się tam dobrze, mówiła, że wolała własne „wysłużone mahonie warszawskie od tych poniemieckich wspaniałości”. Ale Warszawa leżała w ruinach, zresztą w Łodzi trzymała ją współpraca z wydawanym tam tygodnikiem „Kuźnica”, brała też czynny udział w życiu miejscowej elity kulturalnej.

„Otoczona jak zwykle przyjaciółmi – opisywał spotkanie z pisarką Wacław Barcikowski – pełna dowcipu i godności, wypowiadająca się skrótami, jak gdyby oszołomiona doniosłością i znaczeniem przewrotu społecznego, chciała w nim brać udział”.

Nie potrafiła żyć bez spotkań towarzyskich, wzajemnej inspiracji i wymiany myśli. Chociaż zmienił się ustrój, uważała, że zasady salonu literackiego nadal obowiązują. Zdarzało się jednak, iż przyjeżdżając do Warszawy na posiedzenia Sejmu, czasami zapominała o swoich wymaganiach i „sypiała w Hotelu Sejmowym na poduszkach ze słomy”. Ale był to tylko wyjątek, w rzeczywistości powróciła do przedwojennych obyczajów.

„Nałkowska prowadziła tryb życia bardzo towarzyski, to prawda – pisał Wilhelm Mach. – Bywało u niej stale dużo ludzi. I chciała tego, i męczyła się nadmiarem własnej gościnności. […] Sama dopinała się o odwiedziny, występowała z inicjatywą spotkań. Lubiła obecność ludzi”.

W 1950 roku otrzymała mieszkanie w stolicy na Brackiej, niebawem jednak przeprowadziła się do trzypokojowego lokalu w Domu Literatów przy Krakowskim Przedmieściu. Znów otaczali ją ludzie sztuki, a sama pisarka błyszczała i jak przed wojną pomagała początkującym twórcom. Nigdy nie była zazdrosna o talent i ta cecha pozostała jej do końca życia.

„Zwłaszcza była ciekawa pisarzy – wspominał Zawieyski – młodych przede wszystkim, którzy wnosili coś nowego. […] Lubiła czytać cudze teksty, których znoszono jej pełno, do ostatnich dni życia. Czytała te teksty z ołówkiem, tropiąc w nich brzydotę stylistyczną, powtarzanie się słów w bliskich odstępach, ich złe brzmienie fonetyczne, nagłe rymowania. Nawet Iwaszkiewiczowi przy lekturze jego książki o Szopenie wytknęła kilkanaście błędów […]”.

Kobieta z przeszłością

W dwudziestoleciu międzywojennym autorkę Medalionów uważano za „Messalinę polskiej literatury”. Zarzucano jej niepohamowany apetyt seksualny i piętnowano związki ze znacznie młodszymi partnerami. Panie, zazdroszcząc jej dobrej prezencji, mawiały z przekąsem, że „literatura konserwuje”, a złośliwi twierdzili, iż młodzi mężczyźni w Warszawie mają dwie drogi zrobienia kariery. Pierwsza wiodła przez łóżko Nałkowskiej, a druga przez łóżko Iwaszkiewicza…

Było w tym nieco prawdy, Marian Kister z wydawnictwa Rój wspominał, że pewnego dnia zjawił się u niego mocno zaniedbany (ale bardzo przystojny) młody człowiek z rękopisem. Wydawca był zajęty, ale wysłał go do słynnej pisarki…

„W tydzień czy dwa później chłopak zjawia się u mnie wystrojony, w nowym garniturze, ostrzyżony, ogolony, z pochlebnym listem od Nałkowskiej. Co mam robić, drukuję, zresztą to podobno niezłe. Ale chłopaczyna się urządził. Sam nie wiedziałem, że przyczynię się do tego”.

Był to Bogusław Kuczyński, różnica wieku wynosiła dwadzieścia dwa lata, co stało się przyczyną licznych komentarzy.

„Patrzyłam na tę niemłodą – wspominała Krzywicka – tęgą, nieforemną kobietę, o pięknej twarzy (w ówczesnej konwencji), ale która według mnie, nie mogła pociągać już żadnego mężczyzny, ze swoim wielkim biustem i ciężką figurą. Patrzyłam z pewnym przestrachem i zdumieniem, bo obok niej znajdował się nieodstępnie młody, przystojny chłopak, który mógłby być jej synem”.

Kuczyński wprowadził się do pisarki, przejmując obowiązki agenta literackiego. Sprawnie negocjował nowe umowy, dbał o wznowienia dawnych tytułów i honoraria za przekłady, zapewnił jej finansową stabilizację. Prozaiczka mogła poświęcić się wyłącznie pisaniu. Związek ten przetrwał aż do wybuchu wojny, oboje w pierwszych dniach września opuścili Warszawę. Kuczyński wybrał jednak emigrację, natomiast Zofia nie chciała porzucać chorej matki i powróciła do stolicy.

Był on ostatnim mężczyzną z którym pisarka związała się na dłużej. Wbrew bowiem krążącym plotkom, pani Zofia nie miała aż tak wielkiego temperamentu seksualnego. Dwa razy wychodziła za mąż, a czterech innych partnerów zagościło w jej życiu na dłużej. Z kilkoma innymi mężczyznami do pełnego zbliżenia nigdy nie doszło, nieodwzajemniona pozostała również jej wielka miłość do Karola Szymanowskiego. Kompozytor pozostał zwolennikiem miłości greckiej i pomimo całej sympatii do autorki nigdy nie pokonał granicy własnej seksualności. Natomiast prawdą jest, że Nałkowska promowała swoich partnerów erotycznych. Dzięki niej zadebiutował Bruno Schulz i można podejrzewać, że gdyby nie Zofia, świat nigdy by nie poznał twórczości skromnego nauczyciela z Drohobycza. Wiele zawdzięczał jej również Michał Choromański, chociaż romans z nim nigdy nie został do końca skonsumowany.

Pisarka zawsze ceniła męską urodę, co pozostało jej do końca życia. Czasami nosiło to charakter wręcz mistycznego przeżycia.

„Na ławie naprzeciwko – notowała wrażenia z podróży pociągiem do Belgradu w 1946 roku – ujrzałam pogrążonego we śnie młodzieńca. Spał siedząc wyprostowany, obciśnięty jakimś wojskowym mundurem, z łokciem pod skronią, z opuszczoną małą głową, z domkniętymi ciasno powiekami. Tę cudną młodą postać o piersi szerokiej, najszczuplejszych biodrach i długich nogach nazwałam sobie w pierwszym olśnieniu Endymionem. Był niewiarygodny. Był zbyt piękny. Ale ta przesada nie trwała długo na szczęście. Poruszył głową, inaczej ją umieścił wobec mego wzroku – i jego piękność stała się do zniesienia”.

Podobnych dygresji na kartkach Dzienników można znaleźć wiele; pani Zofia, poznając młodego mężczyznę, nigdy nie zapominała dodać, że był przystojny, czarujący lub chociażby uprzejmy. Na kobiety nie zwracała aż tak wielkiej uwagi.

Podczas pobytu w Jugosławii spotkała jedną z największych miłości swojego życia, Miroslava Krležę. Od ich paryskiego romansu minęło czternaście lat i teraz ze zgrozą obserwowała zmiany w aparycji dawnego ukochanego. Chociaż Chorwat był od niej młodszy o dziewięć lat, zauważyła, że jest „stary, z pulchnymi policzkami i wpadłymi ustami”, zmieniony „nie do poznania”.

Osobiście zawsze dbała o wygląd i do pasji doprowadzały ją koleżanki nieukrywające upływu lat.

„– Cóż to za siwiznę sobie pani zapuściła? – pytała zgorszona Hannę Mortkowicz-Olczakową. – Jak to tak można? Kompromituje pani osoby o tyle starsze. Proszę spojrzeć na mnie. Tylko parę siwych włosów. Tyle, ile na srebrnym lisie. Żeby było widać, że nie farbowane”.

Po zakończeniu wojny w Warszawie pojawił się Bogusław Kuczyński. Za granicą pozostawił włoską żonę (znaną projektantkę kostiumów filmowych) i próbował odnowić związek z pisarką.

„[…] po wojenno-emigracyjnej tułaczce – wspominał Wilhelm Mach – znalazł się znowu blisko Nałkowskiej – tak mi się wydawało – prawem swoistej inercji, przyjętej do wiadomości przez obojga, poświadczonej koleżeńską, solidną rzeczową ugodą. Po prostu wrócił, był znowu, przychodził – dość w sobie zamknięty, trochę sarkastyczny, odrobinę zdziwaczały, pedantycznie schludny, młodo się jeszcze prezentujący starszy pan […]”.

Zofia nie dopuściła już jednak do wspólnego zamieszkania i Bogusław osiadł w Skolimowie pod Warszawą. Upływ lat nie osłabił jego „niemal maniackiej pasji dla jej prac, jej papieru”. Ale nie przeszkadzało mu to w dostrzeganiu innych kobiet, a szczególnie młodych. W 1948 roku poznał maturzystkę Mirosławę Okolską, którą cztery lata później poślubił. Miał z nią syna, małżeństwo jednak rozpadło się już po śmierci Nałkowskiej. Inna sprawa, że poślubiając Okolską, nie miał rozwodu z pierwszą żoną.

Zofia nie byłaby jednak sobą, gdyby w jej życiu zabrakło flirtów. Coś łączyło ją z młodszym o prawie dwadzieścia lat Jerzym Zawieyskim. Literat i katolicki działacz polityczny zrobił na niej duże wrażenie, korespondowali ze sobą, a Nałkowska „postanowiła sobie przystać” na pocałunki. Przyznawała przed sobą, że decyzję o zakończeniu życia seksualnego „utrudniał jej erotyzm we wszystkich epokach jej biografii”. Wiedziała jednak, że ma już swoje lata i powinna postępować zgodnie z przyjętymi normami.

„Pamiętam – wspominał Jan Kott u schyłku lat 40. – jak jeszcze w Łodzi wróciła Nałkowska z parotygodniowego pobytu w Krakowie. […] Piliśmy herbatę do późna, Nałkowska była bardziej niż zwykle uróżowiona, wyglądała na odmłodzoną, oczy miała zawsze wspaniałe, ciemnoniebieskie i bardzo głębokie. O pierwszej w nocy powiedziała: »Poznałam w Krakowie młodego człowieka. Był bardzo ładny. Chciałam go zabrać ze sobą do Łodzi. Ale zrezygnowałam«. Chwilę milczała i dopiła herbatę. »Wie pan, panie Janie, nie mogłam; takie się ma obowiązki względem własnej biografii«”.

Pani Genowefa

W intymnym życiorysie prozaiczki można zauważyć pewną prawidłowość. Przez całe życie poddawała się męskiej dominacji, można wręcz odnieść wrażenie, że szukała możliwości podporządkowania się partnerowi. I chociaż to ona była z reguły stroną zrywającą, to agonia związków trwała długo, a czasami potrzebna była interwencja osób trzecich.

W latach okupacji w jej życiu pojawiła się Genowefa Goryszewska, trzydziestoletnia córka robotnika folwarcznego. Miała ukończone cztery klasy szkoły podstawowej i dotychczas pracowała jako służąca przy rodzinach inteligenckich. W domu Nałkowskiej przeszła zadziwiającą metamorfozę, stając się powierniczką i asystentką pisarki. Po wojnie uzupełniła wykształcenie tylko o jedną klasę, co nie przeszkodziło jej w zajęciu miejsca, które dotychczas w życiu Zofii zajmowali mężczyźni. Obie panie połączyła dziwna przyjaźń (bez podtekstów seksualnych), podobnie toksyczna jak związki Zofii z partnerami przeciwnej płci.

Genowefa była osobą „despotyczną, uwielbiającą, zajadłą, złą jak diabeł i zarazem zdolną do wszelkich poświęceń, zuchwałą i oddaną”. Powstanie warszawskie przeżyła w stolicy i ocaliła z mieszkania Nałkowskiej, co tylko się dało. Odtąd towarzyszyła pisarce na dobre i złe, wraz z nią przeniosła się do Łodzi, a następnie powróciła do Warszawy.

Złośliwi opowiadali, że „pani Zofia panuje, ale Genia rządzi”, i mieli całkowitą rację. Nałkowska była jedynym celem w jej życiu, a jej lojalność pozostawała poza wszelkimi podejrzeniami. W zachowanych listach do niej tytułuje ją „najdroższym, jedynym słoneczkiem”. A silnej ręki obok siebie pisarka zawsze potrzebowała.

„Poznałem ekscentryczną – opisywał wizytę na Brackiej Wilhelm Mach – rubaszną, wojowniczo-serdeczną pannę Genowefę, osobę godną powieści, piastującą co się widziało zaraz – szerokie pełnomocnictwa domowe, trochę się wystraszyłem jej żołnierskimi manierami”.

Faktycznie, mógł się wystraszyć, albowiem panna Goryszewska ewoluowała w zadziwiającym tempie. Podporządkowała sobie Zofię, zajęła miejsce Kuczyńskiego i zazdrośnie strzegła swojej pozycji. Pisarka umawiała się z przyjaciółkami za plecami groźnej asystentki, a panna Genowefa zawsze miała wytłumaczenie – nie pozwalała męczyć chlebodawczyni.

„Teraz często – wspominała Wanda Melcer – przychodząc do pani Zofii zastawałam u jej nóg Genowefę. Zofia przywiązała się bardzo do tej egzaltowanej dziewczyny, obdarzała ja kosztownymi podarunkami i całkowitym zaufaniem, podając się ze zwykłą biernością tyranii tego uczucia. Kontynuowała też misję uszczęśliwiania: znalazła Genowefie męża – choć pożycie trwało podobno zaledwie parę tygodni – a potem kupiła jej motocykl. Ale gdy czasami zdawało mi się spotkać ją samą na ulicy: »Umówmy się – prosiła – w jakiej kawiarni, tak, żebym mogła uciec Gieni«”.

Hanna Mortkowicz-Olczakowa spotkała kiedyś Nałkowską na odbudowanej warszawskiej Starówce. Pisarka była dumna, że wymknęła się spod nadzoru Goryszewskiej, i zaproponowała ciastka w kawiarni Pod Krokodylem. Niebawem jednak pojawiła się Genowefa, kategorycznie żądając, aby Zofia za godzinę stawiła się w domu. A ona potulnie zastosowała się do rozkazu.

Wobec osób nieprzestrzegających ustalonych zasad pomocniczka nie miała skrupułów. Gdy uznała, że odwiedziny trwają zbyt długo, bezceremonialnie wkraczała do akcji. Jan Kott wspominał, że „stukała i wyrzucała go za drzwi”, a Zofia to tolerowała…

Asystentka pisarki zmieniała się również fizycznie. Jadwiga Żylińska po przypadkowym spotkaniu na warszawskiej ulicy nie ukrywała zaskoczenia:

„Pewnego dnia zobaczyłam, jak przed Dom Literatów zajeżdża motocykl, z którego zsiadała Genowefa, ale jakże odmieniona. W owym czasie […] zaczęła prowadzić motocykl, nosiła spodnie i pulower, włosy obcięła po męsku, a witając się składała wojskowy ukłon, stukając przy tym obcasami. Mówiła (przedtem wcale nie mówiła) głosem szorstkim, krótko i stanowczo”.

Najwyraźniej w domu Nałkowskiej potrzebny był substytut męskiej obecności. Czy to przypadek, że jej wszystkie dojrzałe związki wyglądały podobnie? I że gdy mieszkała razem z partnerem, zgadzała się na jego hegemonię?

„Nie wiem – pisała Żylińska – jaki geniusz pchnął tę wątłą, astmatyczną, wiejską dziewczynę, z pewnym defektem wzroku, na tę karkołomną, w dosłownym i przenośnym tego słowa znaczeniu, drogę, jaką nieomylnie obrała. To, że jej aparycja od początku była aseksualna, umożliwiło teraz ową hermafrodyzyjską metamorfozę, w której była trudna do rozpoznania. W tej nowej wersji była zatrważająca jedynie przez to, że wymykała się łatwej klasyfikacji. Przewaga Genowefy nad panią Zofią była widoczna, a polegała jak myślę, na sile instynktu tej pierwszej”.

Goryszewska potrafiła rozdzielić pisarkę nawet z jej rodzoną siostrą. Przed wybuchem wojny Kuczyński zmusił matkę autorki do wyprowadzenia się ze wspólnego mieszkania, a teraz Gienia uznała, że jej pozycji zagraża Hanna Nałkowska.

„[…] w jej mieszkaniu – opowiadała Wanda Melcer – rej wodziła młoda kobieta, nie zawsze taktownie sprawując rządy, zabierając głos we wszystkich kwestiach, w każdej dyskusji narzucając własne zdanie, ba, drąc nawet umowy z wydawnictwami, które jej się nie podobały. Hania mieszkała początkowo razem z siostrą, ponieważ jednak Genowefa nie znosiła rywali, a wszelka kontrola wydawała jej się zbędna, Zofia pod jej wpływem poróżniła się z siostrą, która zresztą wyszła po raz drugi za mąż, tak, że nawet, kiedy pani Hania owdowiała, mieszkały już oddzielnie”.

Goryszewska nie przekraczała jednak pewnych granic i zdając sobie sprawę z przywiązania do siebie sióstr, traktowała Hannę na odmiennych zasadach. Wyraziła nawet zgodę na jej dłuższą wizytę – artystka modelowała w mieszkaniu popiersie Zofii. Pracowała w kuchni, a Genowefa, wiedząc, że to „podnosi rangę artystyczną domu o nowy stopień”, zrezygnowała ze zwyczajowych pretensji. I nie oponowała, gdy zwierzęta domowe (pies i koty) „roznosiły na łapach glinę po całym mieszkaniu”. A rzeźba Hanny miała w niedalekiej przyszłości posłużyć za model podobizny pisarki na jej grobie w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych.

„Nałkowska przyjeżdżała do gmachu radia – pisał Mieczysław Bibrowski – zawsze w towarzystwie tej osoby, która pomagała jej wysiadać z samochodu, prowadziła ją pewnie do celu, przytomnie telefonowała gdzie należy, jeśli trzeba było, pokrzykiwała na woźnych, była sprawna i efektywna, surowa nawet dla pani Zofii”.

Pisarka starzała się coraz bardziej, nigdy zresztą nie była wzorem porządku i samodyscypliny. Asystentka była jej potrzebna, albowiem często „zapominała o jakimś terminie spotkania, o miejscu, gdzie odłożyła rękopis, o zażyciu lekarstwa. Pani Genowefa korygowała niezwłocznie każdy błąd i wszystko płynęło dalej gładko”.

Właściwie tylko dawni znajomi prozaiczki mieli do Goryszewskiej pretensje, i to głównie o ograniczenie jej kontaktów z przyjaciółmi. Osoby obserwujące sytuację z dystansu dostrzegały zalety Gieni, uważając, że bez niej Zofia nie dałaby sobie rady. Nikt nie kwestionował jej oddania; pod płaszczykiem opryskliwości ukrywała swoje uczucia do artystki.

„Ale były to tylko pozory – dodawał Bibrowski – bo szorstka maniera, dryl prawie wojskowy, kryły człowieka całkowicie oddanego pani Zofii, kobietę, która uwalniała ją od powszednich trosk i kłopotów, wprowadzała do jej samotnego teraz życia element żelaznego ładu, dbała o sprzątanie, o dietę, terminy, porządek w papierach, była jej sekretarką, pomocą, damą do towarzystwa, opiekunką, przy tym niekiedy nieco despotyczną”.

Chyba najlepiej podsumowała sytuację Żylińska, pisząc, że nie wie, „czy pani Zofia była w tym układzie szczęśliwa. Ale nie była samotna.” A to miało dla niej ogromne znaczenie.

Ostatnie lata

Zdrowie Nałkowskiej coraz bardziej szwankowało, chociaż „mimo upadku sił fizycznych rozporządzała w dalszym ciągu świetnym umysłem gotowym na poczekaniu do trafnych i ciętych uwag na tematy literackie”. Poważnym problemem stał się natomiast słuch, Nałkowska ukrywała defekt, co „bardzo utrudniało konwersację”. Narzekała również na problemy z koncentracją, przeżywała to boleśnie, mawiała, że „wszystkiego byłaby się spodziewała, ale tego, że będzie stara, to nigdy”. Kilkanaście dni przed śmiercią przewodniczyła zebraniu Związku Literatów i „przez godzinę trzymała się dobrze, a potem zaczęła wyglądać jak upiór”. Wydawało się, że na pewien czas straciła kontakt z otoczeniem. Ale do końca pozostawała sobą.

„Po raz ostatni spotkałam panią Zofię – wspominała Stefania Podhorska-Okołów – w holu Domu Literatów. Było to na parę dni przed atakiem gwałtownej choroby, która położyła kres jej istnieniu. W towarzystwie nieodstępnej pani Geni wybierała się naprzód do lekarza, później do teatru. W nikłym różowym oświetleniu przedsionka, odziana w efektowne jasne futro wyglądała nieprawdopodobnie świeżo i młodo. Nie mogłam się powstrzymać, żeby nie wyrazić jej mojego uznania i podziwu z tego powodu. Przyjęła je z łaskawym uśmiechem”.

Ostatni zapis w Dzienniku pochodzi z 8 grudnia, nazajutrz znaleziono pisarkę nieprzytomną. W szpitalu przeżyła jeszcze osiem dni, aż wreszcie nastąpił zgon. „Słowo Powszechne” i „prowincjonalne mutacje »Expressu«” zamieściły nekrologi, zanim jeszcze zmarła. Pod tym względem najwyraźniej nic nie zmieniło się do dzisiaj: dla dziennikarzy zawsze najważniejsza pozostaje informacja, a nie człowiek.

Pogrzeb na Powązkach Wojskowych odbył się ze wszystkimi splendorami, autorka spoczęła w Alei Zasłużonych, niedaleko zmarłego rok wcześniej Juliana Tuwima.

Genowefa Goryszewska po śmierci chlebodawczyni znalazła zatrudnienie jako kierowniczka kancelarii Zarządu Głównego Związku Literatów Polskich. To chyba najlepiej świadczy o jej przemianie w trakcie lat spędzonych z Nałkowską. Ukończyła zaledwie pięć klas szkoły podstawowej, a pracowała na nowym stanowisku aż do śmierci w 1970 roku.

Tragicznie potoczyły się losy Bogusława Kuczyńskiego. Był w szpitalu w czasie ostatniej choroby Zofii, pełnił wartę przy jej zwłokach w Pałacu Prymasowskim. Dwa lata później wszedł w skład komitetu redakcyjnego jej Pism wybranych. Jego wkład w twórczość pisarki został doceniony, nie miał podobnych problemów, co Irena Krzywicka, pominięta w zespole przygotowującym pośmiertną edycję dzieł Tadeusza Boya-Żeleńskiego.

Wydawcy odrzucali jednak jego powieści (a tłumaczenia ukazywały się podczas wojny w Rumunii i Włoszech), w czasopismach publikował jedynie opowiadania i fragmenty. W 1960 roku wyjechał z kraju do Włoch, a następnie przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Żył w skrajnej nędzy, coraz bardziej podupadał na zdrowiu, chorował na nowotwór płuc. W lipcu 1974 roku strzelił sobie w usta, dwadzieścia lat po śmierci kobiety, której poświęcił życie.

PRL Żony i kochanki władzy 

Sławomir Koper 

Dlaczego wulgarne babska wylansowano na idolki Polek? - odpowiedź w Protokołach Mędrców Syjonu

[Materiał zawiera sporą dawkę wulgaryzmów, poniżej pewnego poziomu nie powinno się schodzić, nie ma co krytykować podludzi, że nie zachowują się odpowiednio, nie mniej jako przykład dosłownego niszczenia społeczeństwa, niech będzie, że opublikuję, choć tylko z sentymentu do Protokołów, które Pani Agnieszka wymienia na końcu. Kto źle trwi wulgarność, temu odradzam czytanie.]

Swoim fankom doradzają: „Jak Ci cipki nie wyliże, no to przestań mu gotować”, po czym wprost przyznają, że chcą „bogatego kutasa”. Autorki tych wulgarnych tekstów to Fagata i Natalisa, wypromowane w przestrzeni publicznej jako raperki. Czy spotyka je ostracyzm za demoralizowanie nieletnich? Nic bardziej mylnego. Zostały sowiecie nagrodzone.

Lista promowanych w Polsce patologicznych dewiantek jest znacznie dłuższa. Popularyzują one agresję, wulgarność, przekleństwa, goliznę, monetyzację seksualności, awantury, mordobicie, pornografię. W nagrodę zapraszane są na wywiady, do programów telewizyjnych, na branżowe wydarzenia w show-biznesie i do reklam.

Często karykaturalne, porobione przez chirurgów plastycznych, wytatuowane, z silikonem w piersiach, ustami napompowanymi botoksem i rzęsami w kształcie miotły. Promują życie polegające na zdobywaniu atencji w internecie, za co zgarniają gruby hajs. Z sondaży wynika, że wiele polskich nastolatek chce pójść w ich ślady.

SEKSUALNOŚĆ NA SPRZEDAŻ

Fagata (Agata Fąk) zaczynała jako influencerka, napędzająca zasięgi na konfliktach oraz zawodniczka freak fightów, gdzie promowana jest przemoc jako rozrywka. Uzyskaną popularność wykorzystała do wkroczenia na platformę OnlyFans, gdzie sprzedaje swoje nagie ciało. Zarobkami chwali się publicznie – w jej wypowiedzi wynika, że po pierwszym miesiącu obecności na „niebieskiej platformie” zgarnęła jakieś 220 tysięcy złotych.

W wypromowaniu patusiary pomogli m.in. Kuba Wojewódzki, zapraszając do swojego programu w TVN (Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji godzi się na to?) czy Dawid Swakowski, autor popularnego podcastu „Żurnalista”, który na swoim kanale gościł także Karola Nawrockiego, Grzegorza Brauna czy Wojciecha Cejrowskiego. Powinno dawać do myślenia, prawda?

Fagata i Natalisa w jednej ze swoich piosenek rapują słowami: „Ej, kutas jest dobry, jak mi od niego odpierdala / Cipka za dobra, żebym każdemu udostępniała / Jesteś fajna suka, to kolejka typów będzie stała / Mówię na swoim przykładzie, mam z czego wybierać mała”. W swoim najsłynniejszym utworze „Fiu, fiu” obwieszczają: „Jestem serio złą suką, ze mną przelot pierwsza klasa / Tak dobrze mnie wyruchał, że się prawie zakochałam”.

Druga z raperek dostała zaproszenie do trzeciej edycji programu TVN „Królowa przetrwania”. Dowiedziałam się o tym przypadkiem, gdyż jako użytkowniczka mediów społecznościowych zostałam zbombardowana nachalnymi rolkami z tego prymitywnego reality-show, choć nigdy nie zaobserwowałam profilu programu.

Influencerka Natalisa (Natalia Sadowska) paradowała przed obiektywem pokazując półnagie pośladki, chwaliła się wibratorem, który zabrała do dżungli czy opowiadała o swojej biseksualności. Program jest przeznaczony dla widzów od 16. roku życia, jednak fragmenty z kontrowersyjnymi wypowiedziami wyświetlają się na Facebooku czy Instagramie nie pytając o wiek użytkowników.

Wulgarne prostaczki rapujące o „cipach” i „kutasach” przypadły do gustu wieloletniemu reprezentantowi Polski w piłce nożnej. Wojciech Szczęsny zaprosił raperski duet na huczną imprezę z okazji 10. rocznicy swojego ślubu, którą zorganizował w Muzeum Historii Polski w Warszawie. Zdjęcia z wydarzenia szeroko obiegły internet, zapewniając Fagacie i Natalisie dodatkową popularność.

TRIUMF ANTYWARTOŚCI

Najnowszą edycję „Królowej przetrwania” wygrała Dominika Rybak – influencerka, której rozpoznawalność podbiły bijatyki się na ringu za pieniądze. 23-latka jest wręcz uwielbiana przez internautki, o czym świadczy ogrom komentarzy w sieci wychwalających swoją idolkę. Wielbicielki zachwycają się tym, że jest „bezpośrednia” i „naturalna”.

Z dziennikarskiego obowiązku przejrzałam profil Rybak na Instagramie. Kobieta ma ciało gęsto pokryte tatuażami i sztuczne usta, trudno więc pojąć, o jakiej naturalności piszą jej fanki. Nowa idolka młodych Polek buduje zdania, wtrącając: kurwa, dupa, zajebiście, wpierdol, gówno, napierdalać, chuj etc. W nagrodę dostaje liczne kontrakty reklamowe, w ramach których zachęca swoich fanów do kupowania ciuchów, kosmetyków, gadżetów.

Z fragmentów nagrań „Królowej przetrwania” zalewających social-media wynika, że Rybak była w programie agresywna, wulgarna, oszukiwała w konkrecjach i brała udział w linczu na jednej z uczestniczek. Opłaciło się – zgarnęła kasę za wygraną, została nową gwiazdą TVN-u, udziela wywiadów, bryluje na ściankach i gości w telewizji śniadaniowej.

Flagowy reality show TVN zaprasza popularne influencerki, które najczęściej promują patologię. Dla przykładu, w pierwszej edycji programu uczestniczyła Marta Linkiewicz. Rozgłos zdobyła w 2015 roku. Jako nastolatka poszła z koleżanką na koncert amerykańskich reperów z grupy Rae Sremmurd, a następnie chwaliła się w mediach społecznościowych, że uprawiała z nimi seks grupowy. „Z tym się jebałam, a temu ciągnęłam” – wyznała przyszła celebrytka.

W drugiej edycji „Królowej przetrwania” wystąpiła m.in. Marianna Schreiber, była żona polityka PiS Łukasza Schreibera. To właśnie stacja TVN w dużej mierze przyczyniła się do jej zaistnienia w show-biznesie – najpierw umożliwiając jej udział w programie „Top Model”, a następnie dwukrotnie zapraszając ją na kanapę do programu Kuby Wojewódzkiego.

Kobieta buduje swój kontent na epatowaniu seksualnością, romansach, regularnych pyskówkach, publicznym praniu brudów, wyzwiskach, biciu innych kobiet we freak fightach oraz nieustannym prowokowaniu. Najwięcej kontrowersji budzi fakt, że deklaruje publicznie przywiązanie do tradycyjnych i chrześcijańskich wartości, podczas gdy w praktyce totalnie im zaprzecza.

Do promowania zakłamanej atencjuszki przyczyniła się także Monika Jaruzelska, zapraszając ją dwukrotnie na wywiad. Dziennikarka podejmowała z Marianną Schreiber tak „ambitne” tematy jak operacja powiększenia piersi w tureckiej klinice. Innym razem do promocji Schreiber przyczyniał się Krzysztof Stanowski, również zapraszając ją na wywiady.

Marianna Schreiber dostała też własne programy – najpierw w „Super Ekspresie”, a następnie w internetowej telewizji wPolsce24, blisko związanej z partią polityczną Prawo i Sprawiedliwość.

CEL DEPRAWACJI

Pod koniec 2025 roku Fundacja Inspiring Girls Polska opublikowała wyniki badania „Młodzi i przyszłość. Aspiracje edukacyjne i zawodowe dziewczyn i chłopców w Polsce”. Raport oparto na badaniu ilościowo-jakościowym przeprowadzonym w okresie 13 czerwca–22 sierpnia 2025 r. na próbie 600 dzieci w wieku 11–17 lat, dobranej tak, by była reprezentatywna pod względem płci, wieku i wielkości miejscowości zamieszkania.

Wśród respondentek, zwłaszcza w grupie 15–17 lat, influencerka/youtuberka znajduje się wśród najczęściej wskazywanych wymarzonych zawodów. Uważam, że przyczyniły się do tego nie tylko wyżej wymienione patocelebrytki – i cała rzesza im podobnych – ale także każdy kto je wypromował w swoich programach. Jest to celowa i metodyczna robota.

Niestety nie zauważam stanowczego sprzeciwu. Co gorsza, z każdym kolejnym dniem wyłaniają się kolejne szokujące zachowania idolek dzisiejszych nastolatek. Dla przykładu, na epatowanie wulgarnością postawiła wylansowana na gwiazdę młodego pokolenia Helena Englert, córka aktorskiej party Beaty Ścibakówny i Jana Englerta, wieloletniego dyrektora artystyczna Teatru Narodowego w Warszawie.

Duma swoich rodziców, po wystąpieniu w kilku filmach i serialach, zaczęła budować karierę influencerki, a następnie zajęła się śpiewaniem. Oto słowa jednej z jej piosenek: „Raz, dwa, trzy, cztery, wypierdalaj! Milcz! Wystarczy, nie słucham. Milcz, kurwa, nie krzycz mi do ucha”. Jej muzyczną twórczość podbijają obsceniczne i wyuzdane teledyski.

Wyżej wymienione kobiety za swoją deprawującą aktywność dostają profity: programy w telewizji, zaproszenia na liczne wywiady i popularne wydarzenia, kontrakty reklamowe. Ja w tym samym czasie za moją dziennikarską aktywność doświadczam wykluczenia.

Przykładem jest spektakularne wyrzucenie mnie (jako autorki książki „Holokaust Palestyńczyków”) wraz z wydawnictwem 3DOM z Targów Wydawców Katolickich. Podeszła do nas w asyście ochrony pracownica administracji Zamku Królewskiego w Warszawie i kazała się wynosić, bo nie podobały się jej nasze książki. Najbardziej rozwścieczyło ją to, że w ofercie mieliśmy „Protokoły Mędrców Syjonu”. Według oficjalnej narracji wspomniana pozycja z początku XX wieku jest falsyfikatem.

Sęk w tym, że zawiera ona opis instrukcji, która realizuje się na naszych oczach. Zgodnie z wytycznymi zapisanymi w „Protokołach”, w celu podporządkowania narodów należało przejąć między innymi kontrolę nad mediami i kulturą, aby wpływać na społeczeństwo. Szeroko pojęta „rozrywka” ma kształtować postawy, a szczególnie młodzież, będącą elementem „podatnym” na taki wpływ.

Dlaczego to robią i jaki jest ich cel? Prowadzą wobec nas bezwzględną wojnę napastniczą, którą jako naród polski zdecydowanie przegrywamy. Daliśmy się podejść, bo nie zrozumieliśmy w porę, że wojen nie prowadzi się jedynie z użyciem bomb i czołgów.

Agnieszka Piwar 2026-06-13

 piwar/dlaczego-wulgarne-babska-wylansowano-na-idolki-polek

Soros i Rockefeller finansują czarną migrację do Polski

W debacie publicznej często słyszymy, że masowe procesy migracyjne do Polski są zjawiskiem spontanicznym i wynikają wyłącznie z decyzji samych migrantów oraz potrzeb polskiego rynku pracy.

Tymczasem coraz większą rolę odgrywają w tym dziele ukraińskie firmy rekrutacyjne oraz organizacje pozarządowe (NGO) finansowane przez żydowskie fundacje, dysponujące ogromnymi zasobami finansowymi. Dziś przyjrzymy się tym drugim.

Soros i Rockefeller finansują masową, czarną migrację do Polski. Jednym z przykładów tego działania jest fundacja Black Justice Poland. Na swojej stronie internetowej, organizacja deklaruje, że wspiera „osoby czarne”, „afrykańskie” i „afrodescendentów” mieszkających w Polsce. Informuje o zapewnianiu im pomocy prawnej, wsparcia mieszkaniowego, dostępu do opieki zdrowotnej oraz pomocy materialnej. Fundacja podkreśla również, że wspiera proces osiedlania się w Polsce oraz działa na rzecz wzmacniania pozycji osób pochodzenia afrykańskiego w polskim społeczeństwie.

Szczególnie interesujące jest finansowanie tego typu przedsięwzięć. Wśród podmiotów wspierających inicjatywę znajdują się organizacje należące do największych światowych żydowskich tzw. „filantropów”. Projektowi Black Justice in Poland realizowanemu przez Fundację na rzecz Różnorodności Społecznej, Rockefeller Brothers Fund przyznał grant w wysokości 100 tysięcy dolarów. Sama fundacja Rockefellerów otwarcie informuje o tym wsparciu.

Również Open Society Foundation, założona przez spekulanta finansowego George’a Sorosa, należy do największych na świecie grantodawców finansujących tę organizacje. Sieć Sorosa od dziesięcioleci inwestuje miliardy dolarów w organizacje promujące na całym świecie aborcję, ideologię multi-kulti, genderyzm oraz masową migrację murzynów oraz arabów do Europy.

Pojawia się więc pytanie o skutki działań tego typu inicjatyw w Polsce. Oczywistym i nawet nieukrywanym celem grantodawców jest bezpośrednie zwiększanie imigracji ludów „trzeciego świata” do Polski. Finansowanie organizacji zapewniających im pomoc prawną, mieszkaniową, integracyjną i społeczną to budowa trwałej infrastruktury wspierającej masowe osiedlanie się kolejnych grup migrantów.

Organizacje pokroju Black Justice Poland nie ograniczają się jednak wyłącznie do tzw. „pomocy humanitarnej”. Prowadzą także działalność edukacyjną, propagandową i polityczną, starając się wpływać na debatę publiczną, instytucje państwowe oraz kierunki polityki społecznej. W efekcie powstaje rozbudowana sieć podmiotów współkształtujących podejście państwa do kwestii migracyjnych. Co więcej, sieć ta -jako niezwiązana bezpośrednio z rządem warszawskim- ma za zadanie stwarzać pozory działalności oddolnej. W rzeczywistości są to marionetki żydowskich grandziarzy Sorosa i Rockefellera, wykorzystujących je jako słupy.

Dla lewicowców i naiwniaków działalność tych jaczejek to przejaw solidarności i pomocy osobom potrzebującym. Dla polskich patriotów stanowi kolejny przykład desantu zagranicznej, wrogiej nam ideologii, działającej destrukcyjnie na Naród i państwo polskie. Co więcej, według dostępnych danych, w 2026 roku w Polsce funkcjonować ma już aż 49 organizacji zajmujących się wsparciem migrantów i mniejszości pochodzenia afrykańskiego. Oznacza to powstanie rozbudowanej sieci instytucjonalnej zajmującej się podmianą Polaków na murzynów i forsowaniem u nas rasowego miksu, który nigdy nie kończy się dobrze.

Jeszcze raz podkreślmy – działalność tych organizacji nie jest zjawiskiem spontanicznym ani oddolnym. Stoją za nimi znaczące źródła finansowania oraz międzynarodowe sieci grantowe dysponujące dużymi środkami i jasno określoną wizją zmian społecznych w ramach sterowanej inżynierii zalewania białych krajów kolorowymi ludami. Gdyby ten proces był rzeczywiście naturalny, odbywałby się spontanicznie, bez potrzeby angażowania w niego milionów dolarów oraz rozbudowanej machiny propagandowej. Jest to operacja w pełni sztuczna, nakierowana na realizację celów ideologicznych.

Niestety, media, społeczeństwo i politycy w Polsce w ogóle nie słyszeli jeszcze o tym problemie. Jest on poważny, bo to faktyczna wojna, którą wytoczyli nam żydowscy globaliści, a jej narzędziem jest bombardowanie nas bronią D (demografia).

Szczególnie niebezpieczny jest fakt, że masowa imigracja murzynów prowadzona jest pod hasłami rzekomego rekompensowania krzywd białych, wyrządzonych murzynom przed wiekami. Na to właśnie wskazuje już sama nazwa fundacji „Black Justice Poland”, zupełnie jakby Polacy byli cokolwiek winni murzynom i w zamian za rzekome krzywdy, mieli obowiązek oddać im kraj w wiekuistą arendę.

Abstrahując od samej kolonizacji Afryki i kwestii dzisiejszej odpowiedzialności za nią potęg kolonialnych – NIE, my nie mieliśmy żadnych kolonii. Co więcej, sami byliśmy przez dziesiątki lat ofiarami reżimów Prus, Austrii, Rosji, ZSRS i III Rzeszy, które fizycznie niszczyły nasz naród oraz kolonizowały nas gospodarczo oraz demograficznie.

Czy znajdziemy w sobie wystarczająco sił, by postawić się tej nowej inwazji? Bez wątpienia pierwszym krokiem jest świadomość zagrożenia, rozpoznanie przeciwnika i jego metod. Temu służyć ma niniejszy artykuł.

10 czerwca 2026

 magnapolonia/soros-i-rockefeller-finansuja-czarna-migracje-do-polski

Kraje białe stały się fanatycznymi rasistami wobec białych ludzi

Podczas gdy pisałem ten artykuł, kilka tysięcy obywateli brytyjskich zebrało się przed komisariatem policji w Southampton w Anglii, domagając się odpowiedzi na pytania dotyczące morderstwa młodego białego brytyjskiego studenta, Henry’ego Nowaka, dokonanego przez czarnego imigranta i białą brytyjską policję.

Czarnoskóry imigrant i intruz zamordował Nowaka, dźgając go pięciokrotnie. Biała brytyjska policja zamordowała Nowaka, ignorując jego oświadczenie, że został dźgnięty nożem, a także jego ostatnie słowa: „Nie mogę oddychać”. Brytyjska policja, skutecznie wyszkolona w rozpoznawaniu białych jako agresorów, aresztowała – zamiast czarnoskórego imigranta i intruza, który zaatakował Nowaka, co okazało się śmiertelne – umierającego Nowaka, który zmarł w policyjnych kajdankach. „Uczulona na rasizm” biała brytyjska policja uwierzyła kłamstwu czarnoskórego imigranta [on był, jest ciapaty md] i intruza, że ​​Nowak użył rasistowskiego określenia. Nie uwierzyli Nowakowi, że został dźgnięty nożem. „Uczulona na rasizm policja” nawet nie sprawdziła, czy Nowak został dźgnięty nożem. Zamiast tego założyli kajdanki umierającemu mężczyźnie i nie wezwali pomocy medycznej.

Można by pomyśleć, że to skandal – i tak było – ale nie z właściwego powodu. Fanatycznie antybiały brytyjski premier Starmer nazwał kilka tysięcy białych protestujących – niewielką liczbą biorąc pod uwagę skalę niesprawiedliwości – „skrajnie prawicowymi buntownikami i rasistowskimi bandytami”. Innymi słowy, premier Anglii nie dostrzega rasizmu w niesprowokowanym, śmiertelnym ataku czarnego imigranta na białego Nowaka, ani w lekceważeniu przez brytyjską policję jego błagania o pomoc. Biały brytyjski premier Starmer dostrzega rasizm w proteście obywateli brytyjskich przeciwko temu, co się stało. Czy istnieje niższa forma czystego politycznego odpadu niż Starmer? Jak taki polityczny odpad może przetrwać jako premier Wielkiej Brytanii?

Teraz musimy zadać sobie pytanie, jak to możliwe, że biały, etnicznie brytyjski premier z Partii Pracy, która dawniej, przed nikczemnym Tonym Blairem, reprezentowała etnicznie brytyjską klasę robotniczą, mógł zostać tak zindoktrynowany i poddany praniu mózgu, że rasistami w społeczeństwie są biali ludzie, którzy cierpią z powodu kradzieży, gwałtów i morderstw z rąk imigrantów?

Zmierz się z tym faktem: Odchody, które pełnią funkcję premiera Wielkiej Brytanii, niegdyś wspaniałego i moralnego kraju, określiły protest przeciwko rasistowskiemu morderstwu białego obywatela brytyjskiego jako „biały rasizm”.

Taka jest sytuacja białych ludzi dzisiaj. W ŻADNYM kraju Zachodu biali, etniczni obywatele nie są chronieni przez prawo. Ich własny rząd jest im przeciwny.

Wielka Brytania, niegdyś naród etniczny, a obecnie Wieża Babel, ma „zobowiązanie do równości rasowej”. Co to oznacza? Cytując oficjalną odpowiedź: „Nie oznacza to traktowania wszystkich „równo” ani bycia „ślepym na kolor skóry”, ale raczej ograniczenie rasizmu do osób białych.

Tylko biali ludzie mogą być rasistami. Takie jest oficjalne stanowisko rządu Starmera w Wielkiej Brytanii. Było to oficjalne stanowisko reżimu Bidena i oficjalne stanowisko wszystkich rządów Europy Zachodniej. Trump woli oddać Izraelowi władzę, która w przeciwnym razie trafiłaby w ręce imigranckich najeźdźców.

Z tego powodu policja automatycznie uznała mordercę Nowaka za ofiarę, a Nowaka za rasistę.

Obecnie w Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie i całej Europie istnieją organizacje, intelektualiści, a nawet uniwersytety oraz szkoły publiczne i prywatne dla dzieci, których celem jest wpajanie dzieciom faktu, że białe grupy etniczne to rasiści, winni tak wielu przestępstw przeciwko „ludziom kolorowym”, że muszą teraz odsunąć się na bok i zaakceptować karę, znosząc rządy rzekomo niegdyś uciskanych narodów, które je wykorzystywały i znęcały się nad nimi – tak samo jak nie-Żydzi muszą ustąpić miejsca Żydom, aby zadośćuczynić za Holokaust.

Od kilku lat relacjonuję doniesienia skandynawskich mediów o gwałtach dokonywanych przez gangi imigrantów na białych, etnicznych Szwedkach, Norweżkach i Dunkach. Kobiety zazwyczaj boją się zgłaszać gwałty i gwałty zbiorowe – często publicznie, gdzie tchórzliwi Skandynawowie przymykają na nie oko – z obawy przed oskarżeniem o zbrodnię z nienawiści za zgłoszenie lub zakłócenie gwałtu na białej kobiecie dokonanego przez osobę czarnoskórą. W Szwecji gwałt na białych, etnicznych Skandynawkach przez czarnoskórych imigrantów jest niemal prawnie chronionym przywilejem. Europejczycy i Brytyjczycy są karani za wypowiadanie się przeciwko imigranckim najeźdźcom, tak jak Amerykanie za wszelką krytykę Izraela.

Jeśli nie jesteś przekonany, że świat zachodni jest tak bardzo antybiały, że białe grupy etniczne są demonizowane, rozważ poniższe:

Brytyjskie żłobki i przedszkola otrzymały polecenie zgłaszania „rasistowskich” trzylatków brytyjskiej policji. W Wielkiej Brytanii białe, brytyjskie trzylatki mogą zostać zgłoszone policji za „przestępstwa z nienawiści”.

Zgodnie z nowymi oficjalnymi wytycznymi popartymi przez rząd Partii Pracy, personel żłobków w Walii otrzymał polecenie, aby dzwonić na policję, jeśli istnieje podejrzenie, że dzieci w wieku trzech lat i starsze przejawiają „rasistowskie” zachowanie.

Polityka ta, wprowadzona przez Diversity and Anti-Racist Professional Learning (DARPL), organizację walczącą z rasizmem wśród białych i otrzymującą dotacje rządowe, szkoli personel żłobków i przedszkoli w ocenianiu, czy zachowanie dziecka można uznać za „zbrodnię z nienawiści” i, jeśli to konieczne, w powiadamianiu odpowiednich organów.

Multikulturalizm zamienił Wielką Brytanię w antybiałe szambo .

W całym świecie zachodnim białe grupy etniczne zostały poddane praniu mózgu, by uwierzyć, że są złe, rasistowskie i opresyjne, i że nie mogą już dłużej stawać na drodze rządom imigrantów-najeźdźców. I nie są. Ci zindoktrynowani biali ludzie wybierają teraz imigrantów-najeźdźców na urzędy publiczne, w tym prokuratorów, którzy natychmiast zabrali się za zniesławienie prezydenta Trumpa. Liderką brytyjskiej Partii Konserwatywnej jest czarnoskóra kobieta.

Jest wielu czarnych przywódców, ale nie ma przywódców białych. Żaden biały przywódca nie może się przeciwstawić, ponieważ wszelkie poparcie dla białego przywódcy jest z definicji rasistowskie. Nigdzie w świecie zachodnim nie ma białego przywódcy, który nie byłby uciskany przez swój własny biały rząd.

Dwupoziomowy system wymiaru sprawiedliwości w policji jest obecnie normą w świecie zachodnim. Zbliżamy się do czasów, gdy jedyni biali ludzie, którzy pozostaną na miejscu, będą eksponowani w ogrodach zoologicznych jako przykłady białych rasistowskich wyzyskiwaczy.

Paul Craig Roberts 10 czerwca 2026 r. uncutnews-ch/die-weissen-laender-sind-gegenueber-weissen-zu-fanatischen-rassisten-geworden

https://dakowski.pl/

Krótka historia ekspertyz kryminalistycznych w Auschwitz – Germar Rudolf

Patrz też Z wizytą w Auschwitz

„Auschwitz” stało się symbolem największej zbrodni w historii ludzkości. Znaczenie rzekomego morderstwa miliona lub więcej osób, w większości Żydów, w wyniku gazowania w niemieckim obozie koncentracyjnym o tej nazwie, spowodowało niekończące się dyskusje wśród filozofów, teologów, pisarzy, a także prawników i historyków, oraz zrodziło niezliczone ilości frazesów z ust dziennikarzy i polityków.

Tematem tego artykułu, jednakże, są następujące pytania:

Czy te rzekome potworne zbrodnie powinny być przedmiotem wnikliwego badania w postaci dogłębnej analizy kryminalistycznej?
Jakie ekspertyzy kryminalistyczne domniemanego miejsca zbrodni w Auschwitz zostały do tej pory przeprowadzone? Jak możemy ocenić ich rezultaty?
Moralny obowiązek badań kryminalistycznych
Późną wiosną 1993 roku, Instytut Maxa Plancka w Stuttgarcie wydał wewnętrzne pismo, w którym poinformował swoich pracowników, że jeden z doktorantów został zwolniony z powodu swoich badań na temat Auschwitz. Instytut wyjaśnił, że biorąc pod uwagę horror narodowosocjalistycznych zbrodni przeciwko Żydom, szczegółowe roztrząsanie sposobu, w jaki ofiary były zabijane lub próba ustalenia dokładniej liczby zmarłych, było czymś moralnie obrzydliwym. To, że jeden z największych na świecie instytutów naukowych zakomunikował swojemu personelowi, że ustalanie precyzyjnych danych jest nie tylko nieetyczne, ale również naganne i może skutkować zwolnieniem z pracy, nie pozbawione jest własnej ironii.

Czy naprawdę ma znaczenie, ilu Żydów straciło życie w niemieckiej strefie wpływów podczas drugiej wojny światowej? Czy to tak ważne, by po tylu latach próbować skrupulatnie badać to, jak zginęli? Przecież od strony moralnej z pewnością prawdą jest, że nawet jedna ofiara to za dużo; i nikt na poważnie nie zaprzecza temu, że wielu Żydów zmarło.

Jednakże aby stwierdzić te rzeczy, nie wystarczy podnieść uzasadniony głos sprzeciwu – moralny lub inny– wobec naukowego zbadania zbrodni, która jest uważana za wyjątkową i bez precedensu w całej historii ludzkości. Nawet zbrodnia, która rzekomo jest wyjątkowo nikczemna, musi być otwarta na procedury, które są standardowe w przypadku jakichkolwiek innych zbrodni: a mianowicie, że może – a wręcz musi – być ona poddana szczegółowym badaniom materiałowym. Ponadto: każdy, kto zakłada, że dana zbrodnia, rzekoma lub nie, jest wyjątkowa, musi być przygotowany na wyjątkowo wnikliwe dochodzenie w sprawie tej domniemanej zbrodni, zanim jej wyjątkowość zostanie zaakceptowana jako fakt.

Z drugiej strony, jeśli ktoś starał się chronić tak rzekomo bezprecedensową zbrodnię przed dochodzeniem poprzez stworzenie tabu w postaci moralnego oburzenia, to twórcy tego tabu, przynajmniej moralnie, sami popełniają swoiste przestępstwo: przypisują bezprecedensową winę, będącą poza jakąkolwiek krytyką czy obroną, całemu narodowi – Niemcom. Aby zademonstrować, jakiego rodzaju podwójne standardy są stosowane wobec „Holocaustu” (który zwykle jest definiowany jako zaplanowana zagłada milionów Żydów przez III Rzeszę), wystarczy zwrócić uwagę na międzynarodową reakcję na kilka najnowszych przykładów „zbrodni przeciwko ludzkości”. Po upadku Związku Radzieckiego w 1991 roku, odkryto i zbadano liczne masowe groby, w których znajdowały się setki tysięcy ofiar Sowietów. Określono nie tylko liczbę ofiar, ale w wielu przypadkach również dokładną przyczynę śmierci. Na tych samych obszarach, gdzie znaleziono te masowe groby, Einsatzgruppen rzekomo rozstrzelało milion lub więcej Żydów: jednak na przestrzeni ponad 50 lat, podczas których te obszary znajdowały się pod kontrolą ZSRR i krajów postradzieckich, żaden z takich grobów nie został kiedykolwiek odnaleziony, nie mówiąc już o jego rozkopaniu i zbadaniu.

Podczas konfliktu w Kosowie w 1999 roku, plotki o masowych morderstwach dokonanych przez Serbów rozeszły się po całym świecie. Po zakończeniu walk, międzynarodowa komisja sądowa przybyła do Kosowa przeszukując, wykopując i badając kryminalistycznie masowe groby. Groby te okazały się nie tylko mniej liczne, niż utrzymywali przeciwnicy Serbów – Albańczycy, ale także zawierały jedynie niewielki ułamek liczby ofiar, którą podawano wcześniej.

Czy alianci próbowali, w czasie wojny i bezpośrednio po niej, odnaleźć i zbadać masowe groby ludzi, którzy, jak się twierdzi, byli ofiarami Niemców? O ile wiadomo, tylko raz: w Katyniu. Ale ustalenia radzieckiej komisji sądowej, która za masowe morderstwo pogrzebanych tam kilku tysięcy polskich oficerów obwiniła Niemców, są dzisiaj powszechnie uważane za fałszerstwo. Z drugiej strony, raport międzynarodowej komisji sądowej zaproszonej przez Niemców w 1943 roku, w którym stwierdzono, że masowego mordu w Katyniu dopuścili się Sowieci, jest obecnie uznawany za wiarygodny nawet przez rząd rosyjski.

Definicja kryminalistyki
Kryminalistyka jest ogólnie postrzegana jako nauka wspierająca kryminologię. Jej celem jest gromadzenie i identyfikowanie fizycznych pozostałości po zbrodni, z których następnie wyciąga się wnioski odnośnie ofiar, sprawców, narzędzia zbrodni, czasu i miejsca zbrodni oraz sposobu popełnienia przestępstwa. Nauka ta jest stosunkowo nowa i po raz pierwszy została użyta w sądzie dopiero w 1902 roku, kiedy to w angielskim sądzie po raz pierwszy zezwolono na wykorzystanie odcisków palców jako dowodów. Komputerowa edycja Encyklopedii Britannica z 1998 roku tak pisze na temat kryminalistyki:

Szeroki zakres naukowych technik jest dostępny organom ścigania mającym na celu identyfikację podejrzanych lub ustalenie ponad wszelką wątpliwość związku pomiędzy podejrzanym a zbrodnią, o której mowa. Przykłady obejmują analizy śladów krwi i innych płynów ustrojowych (np. nasienia czy śliny), które mogą wskazywać na pewne cechy sprawcy. Włókna mogą być analizowane za pomocą mikroskopu lub analizy chemicznej, aby dowieść, na przykład, że włókna znalezione na ciele ofiary lub na miejscu zbrodni są podobne do włókien z odzieży podejrzanego. Próbki włosów, a zwłaszcza komórki skóry przytwierdzone do cebulek włosów, mogą być chemicznie i genetycznie porównane z próbkami włosów pochodzącymi od podejrzanego. Wiele substancji nieorganicznych, takich jak szkło, papier i farby, może dostarczyć istotnych informacji na podstawie analizy mikroskopowej lub chemicznej. Badanie problematycznego dokumentu może ujawnić, że został on sfałszowany, czego może dowodzić fakt, że papier, na którym został on napisany, został wyprodukowany przy użyciu techniki niedostępnej w okresie, z którego rzekomo pochodzi. Współczynnik załamania światła nawet małej cząstki szkła może być zmierzony w celu wykazania, że dany element lub fragment szkła był częścią określonej partii materiału wyprodukowanej w określonym czasie i miejscu.

W związku z tym, badania kryminalistyczne są dokładnie tym, co rewizjoniści, począwszy od Roberta Faurissona, nazywali poszukiwaniem dowodów rzeczowych. Rewizjonistyczne zapotrzebowanie na taki materiał dowodowy jest całkowicie zgodne ze standardową praktyką współczesnych organów ścigania. I jak się powszechnie przyjmuje, dowody kryminalistyczne są bardziej wiarygodne, niż zeznania naocznego świadka, czy dowody w postaci dokumentów.

Auschwitz i kryminalistyka
Proces załogi Auschwitz w Krakowie 1946-1947
W 1945 roku krakowski Instytut Ekspertyz Sądowych przygotował raport w sprawie śledztwa kryminalistycznego w Auschwitz, który następnie został przedstawiony jako dowód na procesie załogi Auschwitz w Krakowie.[1] Raport ten powinien być jednak traktowany z ostrożnością, ponieważ ekspertyzy kryminalistyczne i procedury sądowe pod zwierzchnictwem komunistów były dalekie od rzetelności, a Polska w 1945 roku była sowieckim państwem satelickim. Wystarczy tylko podać przykład Katynia, którego sowiecka interpretacja [wg komunistycznej propagandy zbrodni katyńskiej dokonali Niemcy – przyp. tłumacza] została w pełni zatwierdzona przez komunistyczny reżim w Polsce. [2]

Krakowscy badacze pobrali próbki włosów, prawdopodobnie pochodzących od ogolonych więźniów, oraz klamry do włosów z toreb znalezionych przez Sowietów w Auschwitz. Zbadali je na pozostałości cyjanku; zarówno włosy jak i klamry dały wynik pozytywny. Dodatkowo zbadano na obecność cyjanku ocynkowane metalowe pokrycie i również otrzymano wynik pozytywny. Krakowski Instytut twierdzi, że to metalowe pokrycie osłaniało wcześniej przewód spalinowy rzekomej ludobójczej „komory gazowej” w Birkenau.

Badania przeprowadzone przez instytut były analizami jakościowymi, a nie ilościowymi. Innymi słowy, można było tylko ustalić, czy cyjanek był obecny, czy nie, a nie, jak duże to były ilości.

Jeżeli zaś chodzi o wykazanie, czy ludobójcze gazowania za pomocą kwasu cyjanowodorowego miały miejsce w Auschwitz, to te analizy są bezwartościowe z trzech powodów:

Nie da się w żaden sposób określić pochodzenia i historii włosów oraz klamr uzyskanych z toreb w Auschwitz. Zakładając, że rezultaty analityczne są prawidłowe, z chemicznego punktu można odnotować następujący fakt: pozytywny wynik testu na obecność cyjanku w ludzkich włosach dowodzi jedynie tego, że te włosy były wystawione na działanie HCN (cyjanowodoru). Jednakże te rezultaty nie stanowią podstawy do twierdzenia, że ludzie, od których pochodzą te włosy, zostali zabici za pomocą cyjanku. Jest o wiele bardziej prawdopodobne, że włosy były już obcięte, kiedy zostały wystawione na działanie gazu: w niemieckich, jak również w alianckich obozach, obcinanie włosów więźniom ze względów higienicznych było standardową procedurą. Włosy o określonej długości były poddawane recyklingowi, [3] ale zanim to nastąpiło, musiały zostać wcześniej odwszawione (często za pomocą Cyklonu B, którego aktywnym składnikiem jest cyjanowodór). Dlatego też pozytywny wynik na obecność cyjanku w żaden sposób nie dowodzi gazowania ludzi.

Analogiczny problem jest w przypadku ocynkowanych pokryć, które rzekomo służyły do osłony przewodów wentylacyjnych rzekomej „komory gazowej”: ich dokładne pochodzenie i historia pozostają nieznane. Byłoby znacznie lepiej, gdyby krakowski Instytut zdecydował się zbadać próbki pobrane ze ścian rzekomych „komór gazowych”, zamiast pobierać próbki z kawałków metalu:
(a) Podczas gdy pochodzenie i historia tych metalowych pokryć była nieznana, pochodzenie i (przynajmniej częściowo) historia ścian kostnic rzekomo będących „komorami gazowymi” była znana.

(b) W przeciwieństwie do cementu i betonu, ocynkowane metalowe pokrycia zapobiegają formowaniu się stabilnych związków żelazocyjanków. [4] Proces formowania się związków cyjanku cynku jest stosunkowo niestabilny i należy się spodziewać, że zanikną one po krótkim czasie. [5]

(c) Tendencja porowatego materiału ściennego w wilgotnych, podziemnych pomieszczeniach do gromadzenia i wiązania cyjanowodoru, zarówno fizycznie jak i chemicznie, jest setki razy wyższa, niż w przypadku kawałku metalu.

(d) W rzeczywistości list towarzyszący próbkom przesłanym do krakowskiego Instytutu faktycznie wspomina, że próbka zaprawy murarskiej, rzekomo pobrana z tak zwanych „komór gazowych”, została również dołączona i powinna zostać zbadana na obecność cyjanku. Jednakże, z nieznanych powodów, krakowski Instytut nie wspomina o tej próbce w swoim raporcie, być może dlatego, że wynik testu nie był pozytywny.

Nie ma żadnych dowodów, że obie te analizy zostały z powodzeniem powtórzone.

Proces załogi Auschwitz we Frankfurcie nad Menem 1963-1965
Kilka ekspertyz zostało sporządzonych podczas procesu załogi Auschwitz we Frankfurcie, z których najbardziej znana jest ekspertyza monachijskiego Institut für Zeitgeschichte (Instytut Historii Współczesnej). [6] Jednakże żaden z tych raportów nie był ekspertyzą kryminalistyczną. Odnosiły się one do kwestii prawnych, historycznych lub psychologicznych. W trakcie całego tego gigantycznego procesu, ani sąd, ani oskarżenie, [7] ani obrona [8] nawet nie zasugerowały, że ślady materialne domniemanej zbrodni powinny zostać zabezpieczone i zbadane.

Prokuratura dysponowała licznymi świadectwami naocznych świadków oraz zeznaniami sprawców i uznała, że ten materiał w zupełności wystarcza do wykazania ponad wszelką wątpliwość istnienia programu eksterminacji Żydów w Auschwitz i innych miejscach w czasie trwania Trzeciej Rzeszy. [9] Ogromna ilość takich dowodów od tamtej pory była wykorzystywana do argumentowania, że brak dokumentalnych i fizycznych dowodów jest w tym przypadku nieistotny. [10] To, że podczas procesu załogi Auschwitz we Frankfurcie nie przedstawiono żadnych dowodów rzeczowych, zostało bez ogródek przyznane przez sąd w swoim orzeczeniu:

Sąd nie dysponował prawie żadnymi możliwościami przedstawienia dowodów, dostępnymi w trakcie zwykłego procesu o morderstwo w celu stworzenia prawdziwego obrazu zdarzeń w czasie popełnienia morderstwa. Brakowało ciał ofiar, raportów z autopsji, ekspertyz na temat przyczyny i czasu śmierci; brakowało jakichkolwiek śladów działalności morderców, brakowało narzędzia zbrodni, etc. Analiza zeznań świadków była możliwa jedynie w rzadkich przypadkach. Tam, gdzie zachodziły wątpliwości lub gdzie nie można było wykluczyć możliwości pomyłki, sąd nie poddawał ocenie zeznań świadków. […]

Proces załogi Auschwitz w Wiedniu w 1972
Między 18 stycznia i 10 marca 1972 roku, dwóch architektów odpowiedzialnych za zaprojektowanie i budowę krematoriów w Auschwitz-Birkenau, Walter Dejaco i Fritz Ertl, było sądzonych w Wiedniu. [11] W trakcie procesu przedstawiono przed sądem ekspertyzę dotyczącą możliwej interpretacji planów architektonicznych rzekomych komór gazowych w Auschwitz oraz krematoriów w Birkenau. Raport stwierdza, że dane pomieszczenia nie mogły być komorami gazowymi, ani też nie mogły być przekształcone na komory gazowe. [12] W wyniku tej pierwszej poprawnej metodologicznie ekspertyzy oskarżeni zostali uniewinnieni.

W poszukiwaniu masowych grobów
W 1966 Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau zleciło polskiej firmie Hydrokop wwiercić się ziemię na terenie obozu i przeprowadzić analizę próbek. Nie wiadomo, czy te badania były przeprowadzone w kontekście procesu załogi Auschwitz we Frankfurcie. Jednakże rezultaty tych badań zniknęły w muzealnych archiwach: nigdy nie zostały opublikowane, co samo w sobie wiele mówi. Niemniej jednak wiele lat później kilka stron z tego raportu zostało skserowanych, a następnie przesłanych niemieckiemu rewizjoniście, Udo Walendemu, który opublikował je wraz z komentarzem w jednym z numerów swojego periodyku. [13] Ślady kości i włosów, które rzekomo znaleziono w kilku miejscach, mogą wskazywać na obecność masowych grobów. Jednakże te kilka opublikowanych przez Walendego stron nie ujawnia, czy te odkrycia doprowadziły do wykopalisk lub dalszych badań kryminalistycznych tych śladów. Nie jest nawet jasne, czy zebrane próbki kości i włosów były pochodzenia ludzkiego czy zwierzęcego.

Faurisson pociąga za spust
Dopiero profesor literatury francuskiej jako pierwszy poinformował świat, że kwestia ustalenia, czy masowe mordy miały miejsce w Auschwitz, zależy od dowodów kryminalistycznych. Robert Faurisson, francuski profesor z Université de Lyon II, specjalista w dziedzinie analizy dokumentów, tekstów i zeznań świadków, zaczął wątpić w oficjalną wersję historyczną Holocaustu po wielu krytycznych analizach zeznań naocznych świadków i intensywnym badaniu dokumentów, które rzekomo stanowiły dowód na eksterminację. Faurisson najpierw postawił tezę, że „za rządów Adolfa Hitlera nie było nawet jednej komory gazowej” w 1978 roku, [14] a następnie uargumentował ją wieloma fizycznymi, chemicznymi, topograficznymi, architektonicznymi, dokumentalnymi i historycznymi dowodami. Istnienie ludobójczych komór gazowych określił jako „całkowicie niemożliwe.” [15] Pod koniec 1978 roku, Le Monde, czołowa francuska gazeta, pozwoliła profesorowi Faurissonowi zaprezentować swoje tezy w artykule. [16]

Jednakże musiało minąć prawie dziesięć lat, zanim pierwszy ekspert zdecydował się przyjąć wyzwanie Faurissona i przygotować raport kryminalistyczny na temat rzekomych „komór gazowych” w Auschwitz: był to Fred Leuchter i jego słynny już raport z 1988 roku. [17] Tło i historia Raportu Lechtera są dobrze znane czytelnikom Journal of Historical Review i nie ma potrzeby ich tutaj powtarzać. [18] Dość powiedzieć, że Raport Leuchtera był pionierską pracą, która zainicjowała całą serię publikacji, których zakres był coraz bardziej rozszerzany w kierunku różnych dziedzin kryminalistyki [19] i wkrótce objął wiele interdyscyplinarnych badań poświęconych fizycznym i dokumentalnym dowodom. [20]

Reakcja Instytutu Jana Sehna
Reakcja krakowskiego Instytutu Ekspertyz Sądowych, który przeprowadził wątpliwej jakości dochodzenie w 1945 roku – noszącego nazwę po komunistycznym sędzi, który przewodniczył procesom załogi Auschwitz oraz procesowi Rudolfa Hössa – na Raport Leuchtera, spowodowała sporo zamieszania w kręgach rewizjonistycznych. Do dziś wielu uważa, że w 1990 roku czterech badaczy potwierdziło Raport Leuchtera [21], ale to przekonanie jest błędne. Wyjaśnienie tego nieporozumienia wymaga szczegółowego odniesienia się do ustaleń krakowskiego Instytutu.

Krótkie wprowadzenie chemiczne
Ujawnienie błędów krakowskich badaczy wymaga przybliżenia pewnych elementarnych podstaw chemii – rzeczy tak podstawowych, że pominięte zostaną tutaj równania. Przede wszystkim, aż do roku 1979 Cyklon B był niemieckim znakiem towarowym dla pestycydu na bazie cyjanowodoru (HCN). Każdy student chemii wie, że cyjanowodór tworzy sole, które często są określane po prostu jako cyjanki. Podobnie jak sam cyjanowodór, sole te zwykle są bardzo trujące. Jednakże istnieje jedna grupa cyjanków, która w ogóle nie jest trująca. Najbardziej znanym przykładem tej grupy cyjanków są żelazocyjanki [cyjanożelaziany (II)], a zwłaszcza tak zwany błękit pruski – pigment, który został odkryty w Prusach kilka wieków temu. Błękit pruski jest dobrze znany każdemu studentowi chemii, bo jedną z ważniejszych rzeczy, jakiej musi nauczyć się chemik, to umiejętność usuwania trujących soli cyjanku bez narażania życia (w tym własnego). Należy po prostu zrobić z nich błękit pruski poprzez dodanie odpowiednich związków żelaza. Następnie można go spokojnie wylać do zlewu, gdyż błękit pruski jest niezwykle stabilny i nie wydziela cyjanku do otoczenia.

Kontrowersje narosłe wokół Raportu Leuchtera są znacznie łatwiejsze do zrozumienia, kiedy ktoś pamięta, że kiedy cyjanowodór i odpowiednie związki żelaza połączą się, to tworzą błękit pruski. To jest dokładnie to zjawisko, które możemy zaobserwować, kiedy wejdziemy do pomieszczeń służących do dezynfekcji Cyklonem B, które w okresie istnienia Trzeciej Rzeszy funkcjonowały w całej Europie. Niektóre z nich, na przykład te znajdujące się w obozach koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau, Majdanek czy Stutthoff, pozostają nienaruszone aż do dziś. Wszystkie te pomieszczenia mają jedną cechę wspólną: ich ściany są przesiąknięte pruskim błękitem. Nie tylko wewnętrzne powierzchnie, lecz także zaprawa znajdująca się miedzy cegłami, a nawet zewnętrzne ściany tych komór dezynfekcyjnych obfitują w żelazocyjanki, wykazując nieregularne niebieskie zabarwienie. Jednakże żadnej z tych rzeczy nie można zaobserwować w rzekomych ludobójczych „komorach gazowych” w Auschwitz-Birkenau. [22]

Związki żelaza potrzebne do wytworzenia pruskiego błękitu są integralną częścią wszystkich materiałów budowlanych: cegły, piasek i cement zawsze zawierają pewne ilości rdzy (tlenku żelaza, zwykle między 1 a 4 procent). Właśnie to nadaje cegłom ich czerwony lub ochry kolor i to samo sprawia, że większość piasków posiada kolor ochry.

Przyjrzyjmy się teraz, w jaki sposób badacze z Instytutu Jana Sehna podeszli do kwestii analizy i interpretacji próbek z Auschwitz.

Brak zrozumienia
Zespół badaczy krakowskiego Instytutu, w którego skład wchodzili Jan Markiewicz, Wojciech Gubała i Jerzy Łabędź, stwierdził, że nie rozumie, w jaki sposób błękit pruski mógł się wytworzyć na ścianach wystawionych na działanie gazu cyjanowodorowego: „Trudno sobie wyobrazić reakcje chemiczne i procesy fizykochemiczne, które mogłyby prowadzić do wytworzenia się błękitu pruskiego w tym miejscu.” [23]

Brak zrozumienia jakiegoś procesu to nie powód do wstydu. Tak naprawdę jest to początek każdej nauki: zrozumienie tego, czego wcześniej się nie rozumiało. W dawnych wiekach ludzie przejawiali tendencję do znajdowania mistycznych lub religijnych odpowiedzi na trudne pytania; współcześni naukowcy podchodzą do problemów, których nie rozumieją, i które czasem nawet przechodzą ich wyobrażenia, jak do próby sił – badają problem, aby go zrozumieć. To dążenie do wiedzy jest główną siłą napędową współczesnej ludzkości. Powinniśmy chyba zatem oczekiwać, że krakowscy naukowcy spróbują następnie dowiedzieć się, czy błękit pruski może wytworzyć się na ścianach wystawionych na działanie cyjanowodoru, a jeśli tak, to w jaki sposób?

Więcej braku zrozumienia
W 1991 roku dr Markiewicz napisał, za pośrednictwem wzajemnej korespondencji, że nie był w stanie zrozumieć, w jaki sposób błękit pruski mógł się wytworzyć na ścianach wystawionych na działanie cyjanowodoru. Uważał, że jest to mało prawdopodobne i zasugerował, że jego obecność może wynikać z innego źródła, na przykład z farb malarskich zawierających błękit pruski, które nadały wewnętrznym ścianom komór dezynfekcyjnych dziwaczne, nieregularne niebieskie zabarwienie. (Aż chciałoby się zapytać: po co? [24]) Zaproponowałem, żeby dr Markiewicz spojrzał na zewnętrzne ściany, które były wystawione na działanie warunków atmosferycznych, i które również mają częściowo niebieskie zabarwienie. Ich kolor nie może być wyjaśniony przez farby, ale wyłącznie przez związki cyjanku, które na przestrzeni lat rozprzestrzeniły się na zewnętrzne ściany i wytworzyły pruski błękit. Markiewicz odpowiedział, że te niebieskie plamy są trudne do wytłumaczenia, i że najpierw należy ustalić, czy to rzeczywiście jest pruski błękit. [25] Pojawiły się zatem kolejne pytania, które wymagały odpowiedzi, zanim można było przejść do przeprowadzania analizy.

Lekceważenie kluczowych pytań
Koniec końców w 1994 roku polscy naukowcy opublikowali artykuł na temat swoich ustaleń. [23] Co zaskakujące, uważna lektura ich artykułu ujawnia, że polscy badacze nie zrobili nic, aby ustalić, czy błękit pruski może wytworzyć się na ścianach wystawionych na działanie cyjanowodoru. Nic nie wskazuje, by przeprowadzili oni chociaż podstawowe badania, w jaki sposób związki cyjanków reagują w warunkach zbliżonych do tych, które są obecne na cegłach. Nie zrobili nic, aby ustalić, czy niebieskie plamy na zewnętrznych ścianach komór dezynfekcyjnych są spowodowane pruskim błękitem. Jeśli zastanawiacie się nad powodem takiego postępowania, to polecam się uzbroić w cierpliwość: dalej jest jeszcze gorzej.

Ignorowanie opinii peer review
Gdyby polskim badaczom udało się znaleźć naukowe źródło, które wykazałoby jednoznacznie, że błękit pruski nie może wytworzyć się na ścianach wystawionych na działanie cyjanowodoru, to tym lepiej dla nich, gdyż oznaczałoby to, że dotychczasowe ustalenia w tej kwestii są zdezaktualizowane. Z drugiej strony jednak, gdyby udało im się znaleźć fachową literaturę, w której dowiedziono by w naukowy sposób, że błękit pruski może wytworzyć się na ścianach wystawionych na działanie cyjanowodoru, to zgodnie z metodologią naukową, polscy naukowcy mieliby dwie opcje: albo wycofać się ze swojego twierdzenia, jakoby to błękit pruski nie mógł się w ten sposób wytworzyć, albo obalić przeciwne stanowisko poprzez wykazanie, że błękit pruski rzeczywiście nie może się tam uformować. Na tym właśnie polega proces badawczy: na weryfikowaniu lub obalaniu postulowanych tez za pośrednictwem metody peer review. Ignorowanie opinii peer review jest przykładem wysoce nienaukowego postępowania.

W rzeczywistości, krakowscy naukowcy zacytowali w swoim artykule jedną pracę, która obszernie porusza kwestię wytwarzania się błękitu pruskiego. [26] Jednakże gdy ktoś zapozna się z tą pracą, to szybko się przekona, że dowodzi ona czegoś zupełnie odwrotnego do tego, co twierdzi Markiewicz. Praca ta szczegółowo uzasadnia, kiedy i w jakich warunkach ściany wystawione na działanie cyjanowodoru mogą spowodować wytworzenie błękitu pruskiego, oraz że jest to nie tylko możliwe, ale również bardzo prawdopodobne, że takowy proces miał miejsce w komorach dezynfekcyjnych w Auschwitz.

Czy krakowscy naukowcy wspomnieli o tym, że książka ta dowodzi przeciwnego stanowiska? Ani trochę. W rzeczywistości cytują oni tę pracę nie po to, by odnieść się do jej chemicznych argumentów, lecz podają ją wyłącznie jako przykład badań naukowych, które pracownicy naukowi z Instytutu Jana Sehna starają się obalić za pomocą swojego raportu. Wszystkie argumenty przedstawione w tej pracy zostały zwyczajnie zignorowane, a sama książka została napiętnowana jako przykład „niepożądanej nauki”. A warto w tym miejscu przypomnieć, że Dr Markiewicz jest profesorem, co oznacza, że jego obowiązkiem jest stosowanie się do zasad obowiązujących w nauce i metodologii naukowej!

Wykluczanie tego, co niepożądane
Autorzy krakowskiej ekspertyzy zignorowali wszystkie argumenty, które udowadniały im, że są w błędzie, chociaż z pewnością byli ich świadomi, jako że zacytowali je w swoim artykule. Nie podjęli żadnej próby zweryfikowania lub obalenia swoich własnych twierdzeń. Nie zrobili kompletnie nic, aby zrozumieć to, czego twierdzili, że nie zrozumieli.

Czy był jakiś powód dla ich dziwnego zachowania?

Odpowiedź jest bardzo prosta: polscy badacze chcieli wykluczyć błękit pruski i podobne związku żelazocyjanków ze swojej analizy. Wykluczenie z analizy tych związków może być uzasadnione wyłącznie w oparciu o przesłankę, że błękit pruski obecny na ścianach komór dezynfekcyjnych musi pochodzić z innego źródła, np. z farby. Jak bowiem krakowscy badacze napisali w swoim artykule z 1994 roku:

Postanowiliśmy zatem określić jony cyjankowe za pomocą metody, która nie wywołuje rozpadu utworzonych związków żelazocyjanków (to właśnie ten dyskusyjny błękit) […]

Co to oznacza?

W rzeczywistości wykluczenie z analizy błękitu pruskiego musiało spowodować znacznie niższy poziom śladów cyjanku w komorach dezynfekcyjnych, jako że związki nie będące żelazocyjankami nie są zbyt stabilne i w związku z tym po pięćdziesięciu latach będą ledwo wykrywalne. To samo tyczy się każdego innego pomieszczenia, które kiedykolwiek było wystawione na działanie cyjanowodoru. Właściwie należy się spodziewać wartości zbliżonych do granicy wykrywalności. Są one na ogół tak niepewne, że poprawna interpretacja rezultatów jest prawie niemożliwa. Można więc się spodziewać, że analiza próbek badanych za pomocą takiej metody dostarczy podobnych rezultatów dla prawie każdej próbki materiału, która liczy sobie wiele lat. Taka analiza sprawia, że jest praktycznie niemożliwe, by odróżnić pomieszczenie, które często było wystawione na działanie cyjanowodoru, od tego, które nie było: obydwa pomieszczenia będą miały pozostałości cyjanku bliskie zeru.

Wydaje mi się, że to jest dokładnie to, co naukowcy z Instytutu Jana Sehna pragnęli osiągnąć: podobny poziom pozostałości cyjanku zarówno w komorach dezynfekcyjnych, jak i rzekomych ludobójczych „komorach gazowych”. To pozwoliło im stwierdzić: „Podobne ilości cyjanku, ergo podobna częstotliwość gazowania: ergo ludzie byli gazowani w krematoryjnych pomieszczeniach. Ergo Raport Leuchtera jest obalony.”

Analiza wyników krakowskiego raportu dokładnie to wykazała i pozwoliła jego autorom wyciągnąć odpowiednie wnioski.

Jeżeli zbadamy wyniki analizy próbek pobranych przez innych ludzi, otrzymane przy pomocy innej metody analizy, stanie się oczywiste, że Markiewicz i jego współpracownicy sfałszowali rezultaty poprzez dobranie takiej metody badawczej, która pozwoliła im otrzymać z góry założone wyniki.

Jeśli to nie śmierdzi naukowym oszustwem, to cóż… w każdym razie nie skończyliśmy jeszcze z krakowskim raportem.

Odrzucanie niepożądanych rezultatów
W 1991 roku z Instytutu Jana Sehna wyciekł dokument, który trafił w ręce rewizjonistów, a następnie został opublikowany w jednym z rewizjonistycznych periodyków. [21] Okazało się, że Dr Markiewicz i jego współpracownicy sporządzili pierwszy raport już w roku 1990. Raport ten nigdy nie został opublikowany. Jego wyniki były rozczarowujące: pomimo tego, że badacze już wtedy wykorzystali swoją błędną metodę analityczną, tylko jedna z pięciu próbek pobranych z rzekomych ludobójczych komór gazowych wykazała mikroskopijną zawartość cyjanku (0.024 mg/kg); reszta próbek nie wykazała żadnej zawartości cyjanku. Z drugiej strony, próbki pobrane z komór dezynfekcyjnych wykazały ponad 20-krotnie wyższe stężenie cyjanku (0.036-0.588 mg/kg). Rezultaty te zdawały się potwierdzać ustalenia Leuchtera. Dlatego też w swoim artykule z 1994 roku krakowscy badacze nie podali żadnej wzmianki na temat swoich wstępnych wyników. W normalnych okolicznościach naukowcy, którzy dopuścili się tego typu nieetycznego postępowania, są wydalani ze społeczności akademickiej.

Obecnie większość rewizjonistów jest świadoma ustaleń ujawnionych w 1991 roku, ale nie wszyscy znają ustalenia z 1994, które zdawały się obalać Raport Leuchtera.

Wytyczne krakowskich naukowców: nie prawda naukowa, ale polityczna agenda

W późniejszej korespondencji z krakowskimi badaczami zapytałem ich o naukowe wyjaśnienie ich metody analitycznej. Dałem im niezbity dowód, że błękit pruski może wytworzyć się na ścianach wystawionych na działanie gazu cyjanowodorowego, powołując się na najnowszy przypadek udokumentowany w literaturze fachowej. [28] Autorzy krakowskiej ekspertyzy nie byli w stanie podać naukowego uzasadnienia dla celowego wykluczenia z analizy błękitu pruskiego i nie chcieli przyznać, że popełnili błąd. [29]
Wreszcie, zarówno w swoim artykule jak i w liście adresowanym do mnie, krakowscy badacze stwierdzili, że celem ich artykułu było obalenie twierdzeń „negacjonistów Holocaustu” oraz udaremnienie prób wybielania Hitlera i Narodowego Socjalizmu. Innymi słowy, ich raport nie miał na celu poszukiwania prawdy, lecz miał służyć realizacji celów politycznych.

Wnioski
Podsumowując wyjątkowo nienaukowe i politycznie stronnicze podejście Markiewicza i jego współpracowników należy zauważyć, że:

Najważniejszym zadaniem naukowca jest spróbowanie zrozumienia tego, czego wcześniej się nie rozumiało. Badacze z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Prof. dra Jana Sehna w Krakowie zrobili dokładnie na odwrót: zdecydowali się zignorować i wykluczyć to, czego nie rozumieli (tj. proces formowania się błękitu pruskiego na ścianach wystawionych na działanie cyjanowodoru).
Kolejnym ważnym zadaniem naukowca jest omówienie prób zrozumienia danego problemu, które zostały podjęte przez innych naukowców. Krakowski zespół zrobił dokładnie na odwrót: zdecydował się zignorować i wykluczyć z dyskusji wszystko to, co pozwoliłoby mu (oraz przy okazji innym) zrozumieć proces formowania się błękitu pruskiego.
Te decyzje pozwoliły im na dobranie takiej metody badawczej, która pozwoliła im na otrzymanie pożądanych rezultatów.
Odrzucili wszystkie rezultaty, które nie pasowały do ich założeń.
Wreszcie przyznali, że celem ich badania nie było poszukiwanie prawdy, ale dalsze oczernianie nieżyjącego już od dawna Adolfa Hitlera.
Dlatego też publicznie nazywałem i nadal nazywam tych naukowców oszustami. Jest tylko jedno miejsce odpowiednie dla rezultatów ich badań: śmietnik. Ani Markiewicz, ani żaden z jego współpracowników nigdy nie odpowiedział na moje zarzuty. Dr Markiewicz, który nie był chemikiem, ale ekspertem w dziedzinie badań technicznych, zmarł w 1997 roku. Dwaj pozostali autorzy [Wojciech Gubała i Jerzy Łabędź] nadal milczą.

Niemieckie potwierdzenie Raportu Leuchtera
Na początku 1990 roku, kilka miesięcy po otwarciu mojego przewodu doktorskiego w Instytucie Maxa Plancka w Stuttgarcie (Max Planck Institute for Solid State Research), zacząłem badania mające na celu zweryfikowanie twierdzeń zawartych w Raporcie Leuchtera: a mianowicie, że wciąż należy się spodziewać obecności długoterminowych stabilnych związków cyjanku w rzekomych ludobójczych komorach gazowych, jeżeli masowe gazowania przy użyciu Cyklonu B miały tam rzeczywiście miejsce, jak twierdzili świadkowie. Początkowo byłem zainteresowany jedynie ustaleniem, czy powstały związek – błękit pruski – jest wystarczająco stabilny, by przetrwać po tym, jak przez 45 lat był wystawiony na działanie surowych warunków atmosferycznych. Kiedy zostało to potwierdzone, przesłałem wyniki do około dwudziestu ludzi, którzy, jak sądziłem, mogą być zainteresowani tymi rezultatami. Skontaktowałem się następnie z kilkoma inżynierami i prawnikami, z których ci pierwsi pomogli mi w prowadzeniu badań kryminalistycznych, a ci drudzy byli głównie zainteresowani wykorzystaniem wyników badań na potrzeby swoich klientów. Odbyłem dwie podróże do Auschwitz i przez następne osiemnaście miesięcy prowadziłem badania, a w styczniu 1992 roku pierwsza, 72-stronicowa wersja tzw. Raportu Rudolfa, została udostępniona środowiskom opiniotwórczym w Niemczech. Krótko mówiąc, raport ten potwierdzał tezy Leuchtera, czyli że z kilku technicznych i chemicznych powodów masowe gazowania, poświadczone przez świadków, nigdy nie mogły mieć miejsca. Mój raport był następnie aktualizowany oraz udoskonalany i ostatecznie został opublikowany w lipcu 1993 roku jako 120-stronicowa broszura. [30] Holenderska i francuska wersja raportu ukazała się w 1995 i 1996 roku, ale angielska wersja nie została nigdy wydana [pierwsza angielska edycja Raportu Rudolfa ukazała się w 2003 roku – przyp. tłumacza]. (Krótkie, 16-stronicowe streszczenie, które zostało opublikowane latem 1993 roku, często jest błędnie utożsamiane z pełna wersją mojego raportu.) Zaktualizowana i udoskonalona wersja jest obecnie w przygotowaniu; publikacja jest planowana na koniec tego roku. [31]

Jako że nie mogę być sędzią swojej własnej pracy, nie będę omawiał tutaj moich własnych badań. Naukowy dyskurs na temat mojego raportu zainicjowała niemiecka książka, składająca się głównie z bezpodstawnych ataków, wydana w 1995 roku. [32] Pierwsza jak dotąd poważna krytyka, choć niestety składająca się z wielu ataków ad hominem, ukazała się wyłącznie w Internecie. [33]. Jej autor, Richard Green, podobnie jak ja jest chemikiem posiadającym doktorat z chemii fizycznej. W swojej krytyce posunął się do dwóch daleko idących ustępstw:

(a) Aby zabić ludzi w tak krótkim czasie, jaki podają świadkowie, niezbędne jest użycie cyjanowodoru w podobnych stężeniach do tych, które stosowało się w procedurze odwszawiania. Leuchter był wielokrotnie atakowany przez swoich adwersarzy na tej podstawie, że do zabicia ludzi potrzebne były znacznie mniejsze ilości trucizny, niż do zabicia wszy. I chociaż generalnie jest to prawda, nie ma to zastosowania w sytuacji, w której setki ludzi ma zostać uśmierconych przy użyciu trucizny w przeciągu zaledwie kilku minut.

(b) Błękit pruski rzeczywiście może wytworzyć się na ścianach wystawionych na działanie cyjanowodoru i kiedy znajdowany jest w pomieszczeniach dezynfekcyjnych w Auschwitz czy w innych miejscach, jego przyczyną najprawdopodobniej jest HCN.

To drugie ustępstwo oczywiście niszczy reputację krakowskich badaczy (oraz ich zwolenników), którzy oświadczyli ad hoc, że te ogromne ilości błękitu pruskiego obecne na ścianach komór dezynfekcyjnych muszą mieć inne pochodzenie, co z kolei „pozwoliło” im wykluczyć go z analizy. Jednakże niewzruszony tym Green nadal twierdzi, że ich rezultaty powinny być traktowane przez wszystkich jako standardowe. Na moje pytanie, dlaczego krakowscy badacze nie odpowiedzieli na moje zapytania odnośnie ich oczywistego nienaukowego postępowania, Green odpowiedział następująco:

Rudolf narzeka, że Markiewicz et al. nie odpowiedzieli na jego zapytania. A dlaczegoż mieliby to robić? Jakąż to wiarygodność posiada Rudolf, że wymaga odpowiedzi na każdy ze swoich zarzutów, bez względu na ich zasadność?

Potrzeba kolejnych badań kryminalistycznych
Chemia oczywiście nie jest jedyną nauką, która może być pomocna jeżeli chodzi o wyjaśnianie tajemnic Auschwitz. Inżynierowie, architekci, lekarze, geolodzy oraz inni eksperci również mogą się do tego przyczynić. Ale ich praca nie może kończyć się na próbach rozszyfrowania ukrytego przesłania śladów materialnych na miejscu. Oryginalne dokumenty z czasów wojny dotyczące obiektów i wydarzeń w Auschwitz również wymagają ekspertyz inżynierów, architektów, lekarzy i geologów. Jeśli chodzi o rekonstrukcję obozowej infrastruktury (aż po funkcję i przeznaczenie każdego pojedynczego budynku i pokoju), tryb działania i techniczne możliwości poszczególnych instalacji, zakres i nowoczesność opieki medycznej w szpitalach, konsekwencje poziomu wód gruntowych z bagien wokół obozu, to większość z tych kwestii można określić na podstawie analizy dziesiątek tysięcy dokumentów, które zostały odnalezione lub opublikowane w ostatniej dekadzie. Historyk w pojedynkę po prostu nie jest w stanie wykonać całości tej pracy, podobnie również ja, jako chemik, także nie jestem w stanie w pojedynkę podołać temu zadaniu.

„Nie ma otworów? Nie ma ‚Holocau$tu’”!
Ditlieb Felderer był pierwszym badaczem, który intensywnie zajmował się kwestią istnienia otworów w dachach rzekomych ludobójczych „komór gazowych”, chociaż jak się wydaje, nie opublikował żadnych prac w tym temacie. Leuchter jedynie pobieżnie poruszył tę kwestię w swoim raporcie. To właśnie to zagadnienie, obok kwestii obecności pozostałości chemicznych trującego gazu, było głównym powodem mojej podróży do Auschwitz; chciałem osobiście poszukać tych otworów. 16 sierpnia 1991 roku, stojąc na zawalonym dachu rzekomej „komory gazowej” Krematorium II w Birkenau, straciłem swoją wiarę w „Holocaust”, ponieważ nie byłem w stanie znaleźć niczego, co przypominałoby te otwory. Opisałem to szczegółowo w moim raporcie. W 1994 roku Robert Faurisson wygłosił słynny już slogan, który jest podtytułem tego rozdziału [„Nie ma otworów? Nie ma Holocaustu.” (ang. „No holes? No Holocaust.”) – przyp. tłumacza]. Jednak trzeba było poczekać aż do roku 2000, kiedy trwał proces między Davidem Irvingiem i Deborą Lipstadt, żeby świat zwrócił uwagę na tezę rewizjonistów, że nie było żadnych otworów w dachu tej „komory gazowej”.

Charles Provan napisał w tamtym czasie internetowy artykuł, w którym twierdził, że obalił ustalenia rewizjonistów. Rzeczywiście udało mu się znaleźć otwory w dachu kostnicy Krematorium II. [34] Ale czy naprawdę są to te same otwory, przez które 55 lat temu wprowadzano Cyklon B do „komór gazowych”, jak twierdzili świadkowie? Czy może raczej są one jedynie wynikiem zawalenia się dachu, podczas którego betonowe filary podtrzymujące dach przebiły strop? Jestem przekonany, że to drugie. Jednakże moje przeświadczenie nie ma znaczenia. Liczą się fakty. Ale jak w tym przypadku ustalić, jakie są fakty?

Według Roberta Van Pelta:

W tym pomieszczeniu o powierzchni 210 metrów kwadratowych więcej ludzi straciło życie, niż w jakimkolwiek innym miejscu na tej planecie. Pięćset tysięcy ludzi zostało zamordowanych. Jeśli narysowalibyśmy mapę ludzkiego cierpienia, gdybyśmy stworzyli układ geograficzny okrucieństw, to właśnie to miejsce byłoby jego absolutnym centrum. [35]

Zastanówmy się teraz nad nieco innym, ale wciąż tragicznym przykładem. Wszyscy wiemy, co się dzieje po katastrofie lotniczej: setki ekspertów dwoją się i troją, aby zabezpieczyć szczątki samolotu, aby następnie złożyć wszystko razem, niczym gigantyczną, trójwymiarową układankę. Celem jest ustalenie przyczyn katastrofy, aby zapobiec podobnym tego typu przypadkom w przyszłości. Nikt nie szczędzi środków.

Czy nie należałoby podobnie postąpić w przypadku kostnic z Krematorium I i III w Birkenau? Zatrudnić setki historyków, inżynierów, architektów i archeologów w celu dokładnego zabezpieczenia wszystkich gruzów pochodzących z tych pomieszczeń, a następnie ponownego złożenia ich w jedną całość, żeby ustalić, jak naprawdę wyglądały te pomieszczenia pięćdziesiąt pięć lat temu. Czy nie byłoby logiczne spróbować określić, jakich konkretnie pozostałości powinniśmy się spodziewać w trakcie poszukiwań tych otworów, zanim zaczniemy wyciągać pochopne wnioski na widok zwykłej szczeliny w betonie?

W ciągu ostatnich kilku lat, ku mojemu przerażeniu, dochodziły mnie słuchy, że ludzie wchodzą do tych pomieszczeń i wyłamują pręty zbrojeniowe wystające z pęknięć oraz otworów, [36] lub że biorą łopaty i oczyszczają dach z gruzu w celu poszukiwania otworów. [37] Co by powiedział paleontolog, gdyby ktoś przy pomocy łopaty próbował wykopać szkielet Tyranozaura rexa? Czasem można się zastanowić: gdzie się podziali wszyscy przedstawiciele homo sapiens? Kiedy wreszcie ludzie w odniesieniu do Holocaustu zaczną myśleć i postępować, jak przystało na inteligentne istoty?

Kwestia istnienia lub nieistnienia otworów w dachu kostnicy Krematorium II nie jest wcale trywialna. Jeżeli ich nie było, to wprowadzanie Cyklonu B do tych rzekomych „komór gazowych” metodą, jaką opisali świadkowie, okazałoby się niemożliwe – co tym samym skompromitowałoby tych świadków. Jako że relacje naocznych świadków są jedynym filarem, na którym opiera się Holocaust, doprowadziłoby to prędzej czy później do zawalenia się całej narracji o Holocauście. A to wcale nie jest trywialną kwestią. Międzynarodowy porządek ustanowiony przez zwycięskie mocarstwa po drugiej wojnie światowej opiera się na Holocauście. Holocaust jest wykorzystywany do kontrolowania Niemiec (oraz całej Europy), do dławienia w zarodku ruchów narodowych, do utrzymywania amerykańskiej dominacji – nie wspominając już o tym, co czerpią z tego lewicowe i międzynarodowe ruchy oraz jaki pożytek z tego mają żydowskie i syjonistyczne grupy.

Kto zatem chce poznać prawdę? Czy nie byłoby prościej po prostu wysadzić w powietrze krematoria w Auschwitz i raz na zawsze usunąć ich pozostałości, tak aby można było w spokoju zadowolić się wyłącznie relacjami świadków?

Jeśli rewizjonistyczni badacze nie będą próbowali ustalić, co tak naprawdę miało miejsce w Auschwitz, to nikt tego nie będzie czynił. Biorąc pod uwagę nasze ograniczone środki oraz nałożone na nas ograniczenia prawne, można realnie ocenić, że nikt inny nie podejmie się tego zadania. Dlatego też wszystko, co możemy teraz zrobić, to starannie skartografować i udokumentować wszystkie pozostałości materialne w ich aktualnym stanie i mieć nadzieję, że rozsądek w końcu zwycięży.

Ślady zbrodni?
Interpretowanie w złowrogi sposób niejednoznacznych słów zawartych w niemieckich dokumentach jest dość powszechną praktyką w mainstreamowej historiografii Holocaustu. Jean-Claude Pressac nie był pierwszym, który dopuścił się tego typu interpretacji, ale był on prawdopodobnie najbardziej zdeterminowany, aby tego dowieść, wykraczając w swojej argumentacji daleko poza granice absurdu. [38] Odpowiedź rewizjonistów była obszerna i całkowicie druzgocąca dla eksterminacjonistów. [39] Interpretacje rewizjonistów były oparte zarówno o szczegółową znajomość dokumentów dotyczących Auschwitz – wliczając w to fotografie lotnicze wykonane przez aliantów – jak również znajomość ich kontekstu oraz o wiedzę ekspertów z różnych obszarów inżynierii i architektury.

Ślady uniewinniające!
Stanowisko rewizjonistyczne, oparte na ogromnej liczbie dokumentów na temat Auschwitz, przyniosło kolejne, o wiele istotniejsze rezultaty, które rzucają nowe światło na kompleks obozowy w Auschwitz. Samuel Crowell odkrył materiały źródłowe na temat schronów przeciwlotniczych zbudowanych przez SS w celu ochrony więźniów przed alianckimi nalotami. Hans Lamker i Hans Nowak szczegółowo wykazali, w jaki sposób SS zainstalowało w obozie nowoczesne i niezwykle kosztowne podgrzewane pomieszczenia dezynfekcyjne mające na celu ochronę zdrowia i życia więźniów. [40] Razem z Michaelem Gärtnerem i Wernerem Rademacherem pracują oni obecnie nad kompleksową historią obozu w Auschwitz, który wyposażony był we wszystkie potrzebne rzeczy, aby zapewnić przetrwanie dziesiątkom tysięcy więźniów: szpitale, dentystów, kuchnie, pralnie, rzeźnie oraz miejsca służące rekreacji takie jak boiska sportowe czy ogrody. W połączeniu z faktem, że całkowite koszty wzniesienia obozu wyniosły w przeliczeniu jakieś 500 milionów dolarów, obiekty te wyraźnie przeczą twierdzeniu, że zamiarem władz niemieckich było uczynienie z tego obozu miejsca eksterminacji. Są znacznie tańsze metody zabijania ludzi, niż takie, gdzie trzeba wydać 500 dolarów na głowę. [41]

Przyszłość ekspertyz kryminalistycznych w Auschwitz
Od zarania nauki, naukowcy poszukiwali perpetuum mobile. Wydaje się jednak, że nigdy nie zdołali zauważyć, że znaleźli go już na samym początku swoich poszukiwań: była nim sama nauka. Można się zatem spodziewać, że badania kryminalistyczne dotyczące Auschwitz nigdy nie będą miały końca, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę, że potencjalne ustalenia mogą wywołać kontrowersje i mieć spore konsekwencje ideologiczne. Kierunek i metodologia badań zostały precyzyjnie określone przez pionierów w tej dziedzinie, czyli rewizjonistów, którym nie brakowało ani przenikliwości, ani ciekawości potrzebnej do ustalenia, czy twierdzenia o masowych gazowaniach są prawdziwe, bez względu na polityczny i finansowy wymiar tych twierdzeń. Obóz Auschwitz będzie, podobnie jak dotychczas, w centrum uwagi tego wszystkiego.

Pozwolę sobie wymienić najnowszy przykład tego typu badań kryminalistycznych: na początku 2000 roku australijski inżynier Richard Krege użył georadaru w celu zlokalizowania (lub niezlokalizowania) masowych grobów w pobliżu rzekomych niemieckich „obozów zagłady”. Wyniki wstępnych badań zostały opublikowane w moim niemieckojęzycznym rewizjonistycznym kwartalniku na początku 2000 roku. [42] Krege obiecał przeprowadzenie bardziej szczegółowych badań, wraz z odpowiednim wprowadzeniem do tej geologicznej metody, która pozwala określić zakłócenia w glebie pod naszymi stopami. Jego praca może okazać się równie przełomowa, co praca Leuchtera sprzed trzynastu lat. Nie ulega wątpliwości, że nie będzie on ostatnim pionierem, który odważy się zakwestionować obowiązujące dogmaty i tabu.

Wnioski końcowe
Tak jak w przypadku wszystkich rzekomych zbrodni z przeszłości, kryminalistyka jest kluczem do tajemnic Auschwitz. Żadna grupa posiadająca uprawnienia do prowadzenia (lub żądania przeprowadzenia) badań kryminalistycznych na niezbędną skalę nie wydaje się być tym zainteresowana. Rządzący nie mają żadnego interesu w rewizji poglądów na temat Auschwitz i samego Holocaustu, gdyż jest to obowiązkiem samej kryminalistyki. Zamiast tego władze na całym świecie prześladują i ścigają tych, którzy opowiadają się po stronie tego typu badań. To może nas spowolnić, ale na pewno nas nie powstrzyma.

Za każdym razem, gdy rewizjonistyczni badacze osiągną jakiś nieoczekiwany przełom w wyniku swych badań kryminalistycznych, spotykają się nie tylko z oszczerstwami i prześladowaniami, ale również z akademickimi fałszerstwami, czego najlepszym przykładem jest krakowska ekspertyza kryminalistyczna. Jak bardzo zdesperowani muszą być obrońcy legendy Holocaustu, żeby uciekać się do takich metod? Strzegąc przed naukowymi badaniami  rzekome masowe groby i ruiny „komór gazowych”, ryzykują nie tylko upadek swojej własnej reputacji, ale także upadek mitu o Auschwitz.

Przypisy:
[1] Opublikowane w jęz. niemieckim przez Dokumentationszentrum des Österreichischen Widerstandes (Centrum Dokumentacji Austriackiego Ruchu Oporu) oraz Austriackie Federalne Ministerstwo Edukacji i Kultury, w Amoklauf gegen die Wirklichkeit (Vienna, 1991), pp. 36-40; oryginał znajduje się w Państwowym Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu.
[2] Zobacz F. Kadell, Die Katyn Lüge (Münich: Herbig, 1991).
[3] List od SS Wirtschafts- und Verwaltungs- hauptamt, Oranienburg, do komendantów obozów koncentracyjnych, 6 sierpnia1942, IMT dokument 511-USSR, cytowany w: Der Prozess gegen die Hauptkriegsverbrecher vor dem Internationalen Militärgerichtshof (Nuremberg, 1949), pp. 553f. List ten nakazywał recykling włosów więźniów o długości 20 cm lub więcej.
[4] Cynk zapobiega tworzeniu się rdzy, która jest niezbędna przy formowaniu się długoterminowych stabilnych związków żelazocyjanków.
[5] Podobnie jak cyjanki ziem alkalicznych, cyjanki cynku są powoli rozkładane przez wilgoć.
[6] H. Buchheim et al., Anatomie des SS-Staates (Freiburg: Walter, 1964).
[7] We wszystkich swoich pismach Adalbert Rückerl, jeden z najbardziej prominentnych niemieckich oskarżycieli w „procesach Holocaustu”, nie podaje żadnej wzmianki na temat dowodów rzeczowych. Zamiast tego oświadcza, że dowody w postaci dokumentów są najlepszą i najistotniejszą formą dowodu, nawet w przypadku braku dowodów rzeczowych mających służyć za potwierdzenie autentyczności i poprawności samych dokumentów (in J. Weber, P. Steinbach, eds., Vergangenheitsbewältigung durch Strafverfahren? [Munich: Olzog,1984] p. 77). Rückerl podaje, że jest praktycznie niemożliwe, aby uznać podejrzanego za winnego wyłącznie na podstawie dowodów w postaci dokumentów, a biorąc pod uwagę coraz dłuższy okres oddzielający rzekome zbrodnie od procesu, niemal zawsze jesteśmy zmuszeni opierać się na zeznaniach naocznych świadków, mimo tego, że ich niewiarygodność jest oczywista, zwłaszcza podczas procesów tzw. „narodowosocjalistycznych zbrodni” (A. Rückerl, NS-Verbrechen vor Gericht [Heidelberg: C. F. Müller, 1984], p. 249; Rückerl, Nationalsozialistische Vernichtungslager im Spiegel deutscher Strafprozesse [Munich: dtv, 1978], p. 34; Rückerl, NS-Prozesse [Karlsruhe: C. F. Müller, 1972], pp. 27, 29, 31.).
[8] Najlepszym przykładem tego typu totalnej naiwności, połączonej w prawniczą niekompetencją, jest obrońca Hans Laternser.
[9] Najbardziej prominentnym zwolennikiem tej tezy jest Profesor Nolte w swojej książce Streitpunkte (Berlin: Propyläen, 1993), pp. 290, 293, 297.
[10] Na przykład wyrok sądu Schwurgericht we Frankfurcie nad Menem brzmiał, że nie ma żadnych dowodów co do zbrodni, ofiar, narzędzia zbrodni, czy nawet samych sprawców; Ref. 50/4 Ks 2/63; cf. I. Sagel-Grande, H. H. Fuchs, C. F. Rüter, eds., Justiz und NS-Verbrechen, vol. 21 (Amsterdam: University Press,1979), p. 434.
[11] Ref. 20 Vr 6575/72 (Hv56/72); numer tego odnośnika jest inny od tego, który cytuje Robert Van Pelt w swoim raporcie: The Pelt Report, Irving vs. Lipstadt (Queen’s Bench Division, Royal Courts of Justice, Strand, London, David John Cawdell Irving ./. [1] Penguin Books Limited, [2] Deborah E. Lipstadt, Ref. 1996 I. No. 113; p. 135 n. 59: 20 Vr 3806/64 and 27 C Vr 3806/64).
[12] Prywatna wiadomość od eksperta, który przynajmniej na razie musi pozostać anonimowy. Zobacz Michael Gärtner, „Vor 25 Jahren: Ein anderer Auschwitzprozess,” Vierteljahreshefte für freie Geschichtsforschung (VffG)1, no. 1(1997), pp. 24f. (vho.org/VffG/1997/1/Gaertner1.html)
[13] Udo Walendy, Historische Tatsachen 60 (Vlotho: Verlag für Volkstum und Zeitgeschichtsforschung, 1993), pp. 7-10.
[14] Cf. Mémoire en défense (Paris: La Vieille Taupe, 1980); Serge Thion, ed., Vérité historique ou vérité politique? (Paris: La Vieille Taupe, 1980) (online: aaargh.vho.org/fran/histo/SF1.html); R. Faurisson, Écrits révisionnistes, 4 vols., opublikowane przez autora,Vichy,1999; zobacz także Faurisson, Es gab keine Gaskammern (Witten: Deutscher Arbeitskreis Witten, 1978).
[15] R. Faurisson, „Le camere a gas non sono mai esistite,” Storia illustrata 261 (1979), pp. 15-35 (online: aaargh.vho.org/fran/archFaur/RF7908xx2.html); cf. Faurisson, „The Mechanics of Gassing,” The Journal of Historical Review (JHR) 1, no. 1 (spring 1980), pp. 23ff. (online: aaargh.vho.org/engl/FaurisArch/RF80spring.html); Faurisson, „The Gas Chambers of Auschwitz Appear to Be Physically Inconceivable,” JHR 2, no. 4 (winter 1981), pp. 311ff. (online: vho.org/GB/Journals/JHR/2/4/Faurisson312-317.html)
[16] „‚Le problème des chambres à gaz’ ou ‚la rumeur d’Auschwitz,’” Le Monde, December 29, 1978, p. 8; see also „The ‚problem of the gas chambers,” JHR 1, no. 2 (summer 1980), pp. 103-114 (online: ihr.org/jhr/v01/v01p103_Faurisson.html).
[17] F. A. Leuchter, An Engineering Report on the Alleged Execution Gas Chambers at Auschwitz, Birkenau and Majdanek, Poland, Samisdat Publishers Ltd., Toronto 1988 (ihr.org/books/leuchter/leuchter.toc.html).
[18] Zobacz również świadectwo Leuchtera w: „Witch Hunt in Boston,” JHR 10, no. 4 (winter 1990), pp. 453-460; „The Leuchter Report: The How and the Why,” JHR 9, no. 2 (summer 1988), pp. 133-139.
[19] Pozwolę sobie wymienić tylko kilka bardziej znaczących wczesnych publikacji: J.-C. Pressac, Jour J, December 12, 1988, i-x; Pressac in: S. Shapiro, ed., Truth Prevails: Demolishing Holocaust Denial: The End of the Leuchter Report, (NY: Beate Klarsfeld Foundation, 1990); W. Schuster, „Technische Unmöglichkeiten bei Pressac,” Deutschland in Geschichte und Gegenwart (DGG) 39, no. 2 (1991), pp. 9-13 (vho.org./D/DGG/Schuster39_2); Paul Grubach, „The Leuchter Report Vindicated: A Response to Jean-Claude Pressac’s Critique,” JHR 12, no. 2 (summer 1992), pp. 248ff. (codoh.com/gcgv/gc426v12.html); Helmut Auerbach, Institut für Zeitgeschichte, list do Bundesprüfstelle, München, Oct. 10, 1989; Auerbach, November 1989, oba opublikowane w: U. Walendy, Historische Tatsache 42 (Vlotho: Verlag für Volkstum und Zeitgeschichtsforschung, 1990), pp. 32 and 34; zobacz również moją techniczną ocenę pism Auerbacha w Henri Roques, Günter Annthon, Der Fall Günter Deckert (Weinheim: DAGD/Germania Verlag, 1995), pp. 431-435 (vho.org/D/Deckert/C2.html); W. Wegner, „Keine Massenvergasungen in Auschwitz? Zur Kritik des Leuchter-Gutachtens,” in U. Backes, E. Jesse, R. Zitelmann, eds., Die Schatten der Vergangenheit (Frankfurt: Propyläen, 1990), pp. 450-476 (vho.org/D/dsdv/Wegner.html, wraz z moją krytyką); w tej kwestii cf. W. Häberle, „Zu Wegners Kritik am Leuchter-Gutachten,” DGG 39, no. 2 (1991), pp. 13-17 (online: vho.org/D/DGG/Haeberle39_2.html); J. Bailer, „Der Leuchter-Bericht aus der Sicht eines Chemikers,” in Amoklauf gegen die Wirklichkeit, pp. 47-52; cf. E. Gauss (alias G. Rudolf), Vorlesungen über Zeitgeschichte (Tübingen: Grabert, 1993), pp. 290-293; Gauss, „Chemische Wissenschaft zur Gaskammerfrage,” DGG 41, no. 2 (1993), pp. 16-24 (online: vho.org./D/DGG/Gauss41_2); J. Bailer, in B. Bailer-Galanda, W. Benz, W. Neugebauer, eds., Wahrheit und Auschwitzlüge (Vienna: Deuticke, 1995), pp. 112-118; cf. moją krytykę „Zur Kritik an ‚Wahrheit und Auschwitzlüge,’” in Herbert Verbeke, ed., Kardinalfragen zur Zeitgeschichte (Berchem: Vrij Historisch Onderzoek, 1996), pp. 91-108 (vho.org/D/Kardinal/Wahrheit.html); English: „Critique of ‚Truth and the Auschwitz-Lie’” (online: http://vho.org/GB/Books/cq/critique.html
); G. Wellers, „Der Leuchter-Bericht über die Gaskammern von Auschwitz,” Dachauer Hefte 7, no. 7 (November 1991), pp. 230-241.
[20] W szczególności należy tutaj wymienić prace włoskiego historycka Carlo Mattogno, amerykańskiego historyka Samuela Crowella, grupę inżynierów i architektów z południowych Niemiec: Michael Gärtner, Hans Lamker, Hans Jürgen Nowak, Werner Rademacher, Gottfried Sänger. Aby zapoznać się z obszerną listą ich prac wystrczy wpisać ich nazwiska w wyszukiwarce internetowej rewizjonistycznej bazie danych na stronie http://www.vho.org/i/a.html
.
[21] J. Markiewicz, W. Gubala, J. Labedz, B. Trzcinska, Prof. Dr. Jan Sehn Institute for Forensic Research, Department for Forensic Toxicology, Krakow, September 24, 1990; częściowo opublikowany w DGG 39, no. 2 (1991), pp. 18f. (vho.org/D/DGG/IDN39_2.html); W jęz. angielskim: „An Official Polish Report on the Auschwitz ‚Gas Chambers,’” JHR 11, no. 2 (summer 1991), pp. 207-216 (vho.org/GB/Journals/JHR/11/2/ IHR207-216.html).
[22] Sprawa wygląda nieco inaczej w przypadku obozu Majdanek i Stutthof, gdzie twierdzi się, że pomieszczenia, które bezsprzecznie służyły jako komory dezynfekcyjne rzekomo również służyły jako ludobójcze komory gazowe. Dlatego też nie możemy tutaj poczynić tego samego spostrzeżenia, co w przypadku Auschwitz. Jednakże, ponieważ generalnie przeważa opinia mówiąca, że wysokie stężenia pozostałości żelazocyjanków nie mogą być wynikiem ludobójczego gazowania – z błędnych powodów, których nie będziemy tutaj poruszać – to generalnie obie strony tej kontrowersyjnej kwestii zgadzają się, że niebieskie zabarwienie jest wynikiem wykorzystywania tych pomieszczeń jako komór dezynfekcyjnych.
[23] Jan Markiewicz, Wojciech Gubala, Jerzy Labedz, „A Study of the Cyanide Compounds Content in the Walls of the Gas Chambers in the Former Auschwitz and Birkenau Concentration Camps,” Z Zagadnień Nauk Sadowych / Problems of Forensic Science 30 (1994), pp. 17-27 (online: www2.ca.nizkor.org/ftp.cgi/orgs/polish/institute-for-forensic-research/post-leuchter.report).
[24] Nie istnieją żadne farby ścienne zawierające błękit pruski, ponieważ błękit pruski rozkłada się na świeżym tynku (jest niestabilny w środowisku zasadowym). W związku z tym nikt nie mógł pomalować tych ścian farbą z pruskim błękitem.
[25] Prof. Dr.(…) z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Prof. dra Jana Sehna, Zakład Toksykologii Sądowej, Kraków, list do W. Wegnera, niedatowany (zima 1991/92), podpis nieczytelny, ale prawdopodobnie autorstwa samego Dr. Markiewicza, nieopublikowany, częściowo zacytowany w: Rüdiger Kammerer, Armin Solms, eds., Das Rudolf Gutachten: Gutachten über die Bildung und Nachweisbarkeit von Cyanidverbindungen in den „Gaskammern” von Auschwitz (London: Cromwell Press, 1993) (vho.org/D/rga/krakau.html).
[26] E. Gauss (alias G. Rudolf), Vorlesungen über Zeitgeschichte (Tübingen: Grabert, 1993); na temat omawianych tutaj kwestii chemicznych cf. pp. 163ff., 290-294 (vho.org/D/vuez/v3.html#v3_4 and ~/v5.html#v5_5).
[27] G. Rudolf, Das Rudolf Gutachten, 2nd ed. (Hastings, Eng.: Castle Hill Publishers, 2001).
[28] Przypadek uszkodzenia budynku miał miejsce w 1976 roku w Bawarii (Meeder-Wiesenfeld), gdzie świeżo otynkowany kościół został zdezynfekowany przy pomocy Cyklonu B. Po kilku miesiącach tynk był pokryty niebieskimi plamami błękitu pruskiego. Zobacz Günter Zimmermann, ed., Bauschäden Sammlung, vol. 4 (Stuttgart: Forum-Verlag, 1981), pp. 120f.; reprint w: Ernst Gauss (alias G. Rudolf), ed., Grundlagen zur Zeitgeschichte (Tübingen: Grabert, 1994, pp. 401ff.; (codoh.com/inter/intgrgauss.html; English: vho.org/GB/Books/dth/fndwood.html). Ponadto, we wszystkich pomieszczeniach służących do dezynfekcji w byłych obozach koncentracyjnych w Europie Wschodniej, które stoją aż po dziś dzień, wykształciły się na ścianach ogromne ilości błękitu pruskiego, c.f mój raport, przypis 25 (vho.org/D/rga/prob9_22.html oraz kolejne strony); Jürgen Graf, Carlo Mattogno, KL Majdanek: Eine historische und technische Studie (Hastings, Eng: Castle Hill Publishers, 1998) (vho.org/D/Majdanek/MR.html); Jürgen Graf, Carlo Mattogno, Das Konzentrationslager Stutthof und seine Funktion in der nationalsozialistischen Judenpolitik (Hastings, Eng: Castle Hill Publishers, 1999) (vho.org/D/Stutthof/index.html).
[29] G. Rudolf, „Leuchter-Gegengutachten: Ein Wissenschaftlicher Betrug?,” DGG 43, no. 1 (1995), pp. 22-26 (vho.org/D/Kardinal/Leuchter.html; Engl.: vho.org/GB/Books/cq/leuchter.html); G. Rudolf and J. Markiewicz, W. Gubala, J. Labedz, „Briefwechsel,” Sleipnir 1, no. 3 (1995), pp. 29-33; przedruk w: Verbeke, ed., Kardinalfragen zur Zeitgeschichte, pp. 86-90 (online: jak powyżej).
[30] Kammerer, Solms, eds., Das Rudolf Gutachten (vho.org/D/rga/). Jeżeli chodzi o tło, historię i koncekwencje mojego raportu zobacz: W. Schlesiger, Der Fall Rudolf (London: Cromwell, 1994) (online: vho.org/D/dfr/Fall.html); W jęz. angielskim: The Rudolf Case (vho.org/GB/Books/trc); and Verbeke, ed., Kardinalfragen zur Zeitgeschichte (vho.org/D/Kardinal/); W jęz. angielskim: Cardinal Questions about Contemporary History (vho.org/GB/Books/cq/); cf. „Hunting Germar Rudolf,” vho.org/Authors/RudolfCase.html.
[31] Tę 350-stronicową książkę w twardej okładce można zamówić za $30 na stronie: http://www.tadp.org
lub pisząc do Theses & Dissertations Press, PO Box 64, Capshaw, AL 35742.
[32] J. Bailer, w B. Bailer-Galanda, W. Benz, W. Neugebauer, eds., op. cit. (zobacz przypis 19 powyżej); zobacz także moją replikę, „Zur Kritik an ‚Wahrheit und Auschwitzlüge’”/”Critique of Truth and the Auschwitz-Lie,” in Herbert Verbeke, ed., Kardinalfragen zur Zeitgeschichte. Znacznie mniej wyrafinowana krytyka: B. Clair, „Revisionistische Gutachten,” VffG 1, no. 2 (1997), pp. 102-104 (vho.org/VffG/1997/2/Clair2.html); i moja odpowiedź: „Zur Kritik am Rudolf Gutachten,” ibid., pp. 104-108 (vho.org/VffG/1997/2/RudGut2.html); następnie, La Vieille Taupe/Pierre Guillaume, „Rudolf Gutachten: ‚Psychopathologisch und Gefährlich’: Über die Psychopathologie einer Erklärung,” VffG 1, no. 4 (1997), pp. 224f. (vho.org/VffG/1997/4/Guillaume4.html). Robert Van Pelt nie spierał się z tezami zawartymi w moim raporcie, ale zamiast tego wolał powtarzać i wyolbrzymiać błędy Pressaca: op. cit. (zobacz przypis 11 powyżej); cf. G. Rudolf, „Gutachter und Urteilsschelte,” VffG 4, no. 1 (2000), pp. 33-50 (vho.org/VffG/2000/1/Rudolf33-50.html); bardziej wyczerpująco w: vho.org/GB/c/GR/RudolfOnVanPelt.html and …/CritiqueGray.html.
[33] Richard J. Green, „The Chemistry of Auschwitz,” May 10, 1998, holocaust-history.org/auschwitz/chemistry/, und „Leuchter, Rudolf and the Iron Blues,” March 25, 1998, holocaust-history.org/auschwitz/chemistry/blue/, z dużym „antyfaszystowskim” uprzedzeniem. Szczegółowy opis błędów w artykule Greena ukazał się w: „Das Rudolf Gutachten in der Kritik, Teil 2,” VffG 3, no. 1 (1999), pp. 77-82 (vho.org/VffG/1999/1/RudDas3.html); English.: „Some Considerations about the ‚Gas Chambers’ of Auschwitz and Birkenau,” vho.org/GB/Contributions/Green.html; zobacz także replikę: Richard J. Green, Jamie McCarthy, „Chemistry is Not the Science,” May 2,1999, holocaust-history.org/auschwitz/chemistry/not-the-science/. Artykuł w jakiś 50 % składa się z politycznych oskarżeń i szkalowania. Zobacz odpowiedź: G. Rudolf, „Character Assassin,” online: vho.org/GB/Contributions/CharacterAssassins.html.
[34] Charles D. Provan, „No Holes? No Holocaust?: A Study of the Holes in the Roof of Leichenkeller I of Krematorium 2 at Birkenau” ( http://www.revisingrevisionism.com
)
[35] Wypowiedź Van Pelta w filmie dokumentalnym Errola Morrisa „Mr. Death: The Rise and Fall of Fred A. Leuchter, Jr.”
[36] Czego dopuścił się przynajmniej jeden rewizjonista wiosną 1996 roku na dachu kostnicy (Leichenkeller 1) Krematorium II.
[37] Czego dopuścił się inżynier nazwiskiem Barford; jego koledzy pomagali w konserwacji i restauracji obozu dla administracji Muzeum Oświęcimskiego. Poinformował o tym Davida Irvinga.
[38] Jean-Claude Pressac, Auschwitz: Technique and Operation of the Gas Chambers (NY: Beate Klarsfeld Foundation, 1989); Les Crématoires d’Auschwitz: la Machinerie du meurtre de masse (Paris: CNRS, 1993).
[39] Krytyka pierwszej książki Pressaca: zobacz R. Faurisson, JHR 11, no. 1 (spring 1991), p. 25ff.; JHR 11, no. 2 (1991), p. 133ff. (W jęz. francuskim: http://www.lebensraum.org/english/04.adobe.faurisson/pressac.pdf
); F. A. Leuchter, The Fourth Leuchter Report (Toronto: Samisdat, 1991) ( http://www.zundelsite.org/english/leuchter/report4/leuchter4.toc.html
); krytyka drugiej książkie Pressaca, zobacz: Herbert Verbeke, ed., Auschwitz: Nackte Fakten (Berchem: VHO, 1995), pp. 101-162 (online: http://www.vho.org/D/anf/
; English: Auschwitz: Plain Facts, http://www.vho.org/GB/Books/anf
; krytyka podstawowych zasad metodologii Pressaca, zobacz: G. Rudolf, „Gutachten über die Frage der Wissenschaftlichkeit der Bücher Auschwitz: Technique and Operation of the Gas Chambers und Les Crématoires d’Auschwitz. la Machinerie du meurtre de masse von Jean-Claude Pressac,” in Schlesiger, Der Fall Rudolf ( http://www.vho.org/D/dfr/Fall.html#Gutachten
); w jęz. angielskim: zobacz http://www.vho.org/GB/Books/trc#expert-report
; zobacz także Pierre Guillaume’s criticism, De la misère intellectuelle en milieu universitaire, B.p. 9805, 75224 Paris cedex 05, 1995 ( http://www.aaargh.vho.org/fran/archVT/vt9309xx1.html
). Zobacz również różne prace S. Crowella i odpowiedzi do nich autorstwa Carlo Mattogno, obecne na stronie http://www.vho.org/i/a.html
, jak również w nadchodzącej angielskiej wersji mojego raportu, w którym zawarte będzie streszczenie tej kwestii.
[40] H. Nowak, „Kurzwellen-Entlausungsanlagen in Auschwitz,” VffG 2, no. 2 (1998), pp. 87-105; wersja angielska w: Gauss, ed., Dissecting the Holocaust (Capshaw, AL: Theses & Dissertations Press, 2000), pp. 311-324; H. Lamker, „Die Kurzwellen-Entlausungsanlagen in Auschwitz, Teil 2,” VffG 2, no. 4 (1998), pp. 261-273; zobacz także: Mark Weber, „High Frequency Delousing Facilities at Auschwitz,” JHR 18, no. 3 (May-June 1999), pp. 4-12.
[41] W. Rademacher, M. Gärtner, „Berichte zum KL Auschwitz,” VffG 4, no. 3-4 (2000), pp. 330-344.
[42] R. Krege, „Vernichtungslager Treblinka — archäologisch betrachtet,” VffG 4, no. 1 (2000), pp. 62-64.

Tekst ukazał się w The Journal of Historical Review, March/April 2001 (Vol. 20, No. 2), page 3.

Źródło: http://www.ihr.org/jhr/v20/v20n2p-3_Rudolf.html


Załącznik 1 – literatura:

Raport Germara Rudolfa (najnowsza, pełna wersja w języku angielskim)

Raport Germara Rudolfa (streszczenie w jęz. angielskim)

Raport Freda Leuchtera (wydanie krytyczne w języku angielskim)

Krakowska ekspertyza z 1994 roku (w języku angielskim)

Załącznik 2 – grafiki

Grafika 1: Analiza wyników próbek pobranych z „komór gazowych” i z komór dezynfekcyjnych. Zestawienie wyników ekspertyz chemicznych przeprowadzonych przez Leuchtera (L), Rudolfa (R) i Johna Balla (B). Pierwsze sześć słupków, których prawie nie widać, to rezultaty stężenia cyjanku w próbkach z kostnic z Krematorium I, II i III  oraz ruin Krematorium IV i V czyli „komór gazowych”, gdzie, jeśli wierzyć oficjalnej historiografii, zagazowano łącznie ponad milion ludzi. Natomiast te wysokie słupki po prawej stronie to rezultaty stężenia cyjanku z próbek pobranych w komorach dezynfekcyjnych. Różnica widoczna gołym okiem. Szczegółowe rezultaty próbek i interpretacja wyników tutaj.

Ilustracja 1: Rzekomy otwór do wprowadzania Cyklonu B na dachu kostnicy („komory gazowej”) Krematorium II. Stalowe pręty zbrojeniowe nie zostały nawet usunięte. Zostały po prostu wygięte.

Ilustracja 2: Rzekomy otwór do wprowadzania Cyklonu B na dachu kostnicy („komory gazowej”) Krematorium II. Jest to wejście do tej części pomieszczenia, która jest obecnie dostępna.

Ilustracja 3: Fotografia wnętrza ruin kostnicy (Leichenkeller I) Krematorium II. W tym miejscu Rudolf pobrał próbki gruzu. W przeciwieństwie do komór dezynfekcyjnych, nie ma tutaj niebieskich pigmentów na ścianach i suficie.

Ilustracja 4: Fotografia wnętrza pomieszczenia do dezynfekcji znajdującego się w północno-zachodniej części budynku BW 5a w Auschwitz-Birkenau. Ściana wewnętrzna wraz ze swoim intensywnym niebieskim zabarwieniem, spowodowanym przez błękit pruski, jest widoczna w tle.

Ilustracja 5: Zewnętrzna ściana pomieszczenia do dezynfekcji w budynku BW 5b jest intensywnie zabarwiona na niebiesko, co jest efektem stosowania cyjanowodoru w procedurze odwszawiania. Z upływem czasu cyjanek przeniknął przez ściany i wchodząc w reakcję ze związkami żelaza utworzył pigment, który jest doskonale widoczny nawet po 50 latach zmiennych warunków atmosferycznych.

Ilustracja 6: Nawet obecnie zewnętrzna ściana pomieszczenia do dezynfekcji w budynku BW 5b jest w niektórych miejscach niebieska. Pięćdziesiąt lat surowych warunków atmosferycznych nie miało żadnego wpływu na pigment.

Za: artykulyaryjskie.wordpress.com/2015/08/17/germar-rudolf-krotka-historia-ekspertyz-kryminalistycznych-w-auschwitz

Germar Rudolf – ur. 29 października 1964 roku w Limburg an der Lahn niemiecki chemik, doktorant, znany z pracy naukowej nad zagadnieniami Holokaustu.

Rudolf studiował chemię w latach 1983-1989 na Uniwersytecie w Bonn. Ukończył studia z największym wyróżnieniem summa cum laude i uzyskał tytuł dyplomowanego chemika (Dipl.-Chem.). W latach 1989-1990 odbył służbę wojskową w niemieckich siłach powietrznych. Podczas pisania pracy doktorskiej pracował w latach 1990-1993 jako chemik w renomowanym Instytucie Plancka w Stuttgarcie (Max-Planck-Institut für Festkörperforschung – ang. Max Planck Institute for Solid State Physics). W tym czasie zainteresował się opracowaniem znanym jako Raport Leuchtera (Leuchter Report), który ukazuje wyniki badań specjalisty od komór gazowych stosowanych w amerykańskich więzieniach, Freda Leuchtera, nad zagadnieniem masowego uśmiercania ludzi w obozach koncentracyjnych w Auschwitz, Birkenau i Majdanek. Widząc niedoskonałości stworzonego w 1988 roku Raportu Leuchtera, Rudolf zajął się zagadnieniem i opracował naukową interpretację, którą opublikował w styczniu 1992 roku pod tytułem: “Techniczny Raport dotyczący tworzenia się i możliwości detekcji związków cyjanowych w “komorach gazowych w Auschwitz””. Publikacja ta znana jest jako Raport Rudolfa. Stała się ona podwaliną do kilkusetstronicowej książki Dissecting the Holocaust (Dyssekcja, szczegółowa analiza Holokaustu).

Pomimo wystawienia przez promotora pracy doktorskiej doskonałej oceny, Uniwersytet w Stuttgarcie wycofał w 1993 roku stypendium, co spowodowało niedopuszczenie do obrony pracy doktorskiej. Pod naciskiem środowiska żydowskiego, Rudolf został również wydalony z pracy w Instytucie Plancka.

W latach 1993-1995 policja niemiecka przeprowadziła kilka rewizji mieszkania Rudolfa. W dwóch przypadkach rodzina Rudolfa została wyrzucona z zajmowanego mieszkania, za każdym razem w czasie, gdy żona Rudolfa była w ciąży. Małżeństwo Rudolfa nie wytrzymało próby i rozpadło się.

W 1994 roku sąd w Stuttgarcie skazał Rudolfa na karę 14 miesięcy więzienia, 30 tysięcy marek, zakazał rozprowadzania wydawanych przez Rudolfa publikacji i rozporządził spalenie wszystkich kopii Raportu Rudolfa. Określił go również jako “antysemitę, fanatycznie oddanego sprawie zaprzeczania Holokaustu”. Chcąc uniknąć odsiadywania wyroku jako więzień polityczny, Rudolf zbiegł w 1996 roku z Niemiec do Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, a później do Stanów Zjednoczonych.

W Stanach Zjednoczonych Rudolf rozwinął działalność założonego w Anglii wydawnictwa Castle Hill Publishers, które od 2003 do 2005 roku w formie drukowanej wydawało obszerny kwartalnik “Rewizjonista” (The Revisionist) (ISSN: 1542-376X).

Przebywając w Stanach Zjednoczonych, Rudolf ożenił się ponownie. Jako mąż obywatelki Stanów Zjednoczonych, wniósł 11 września 2004 roku w Chicago podanie o azyl polityczny. 19 października 2005 roku, podczas trwania procesu o azyl, Rudolf został aresztowany przez amerykańskie służby imigracyjne i 15 listopada 2005 roku deportowany do Niemiec. Aresztowany na lotnisku przez policję niemiecką, został osadzony w jednoosobowej celi w więzieniu w Badeni-Wirtembergii.

W międzyczasie, w roku 1996 oraz w roku 2004, Rudolf został zaocznie skazany przez sądy niemieckie, a wyrok sądu w Mannheim z sierpnia 2004 roku przejął całe bankowe konto Germara Rudolfa i jego wydawnictwa Castle Hill Publishers.

14 listopada 2006 przed sądem w Mannheim rozpoczął się proces przeciwko Germarowi Rudolfowi.

Germar Rudolf, 42-letni chemik niemiecki, został skazany w czwartek 15 marca 2007 r. przez sąd w Mannheim na 30 miesięcy pozbawienia wolności za “negowanie Holokaustu”. Rudolf, któremu pod naciskiem lobby żydowskiego nie przyznano azylu politycznego w Stanach Zjednoczonych i wydalono w zeszłym roku do Niemiec, znany jest jako twórca m.in. naukowego fizykochemicznego opracowania o zastosowaniu Cyklonu-B w obozie koncentracyjnym KL Auschwitz. W swoim opracowaniu Rudolf twierdzi, że nie ma żadnych śladów ani dowodów na użycie tego środka chemicznego do mordowania ludzi w pomieszczeniach pokazywanych jako komory gazowe obozu Auschwitz-Birkenau. Na początku rozprawy sądowej Rudolf powiedział, że prezentowany dzisiaj obraz Holokaustu jest “gigantycznym kłamstwem”.

Za: bibula.com

Witryna internetowa Germara Rudolfa: http://germarrudolf.com