W filmie „Love Field” (USA, 1993) Michelle Pfeiffer gra rolę pięknej blondynki, która uwielbia czarnoskórych mężczyzn. Akcja filmu rozgrywa się w 1963 roku w Stanach Zjednoczonych, gdzie prezydent Kennedy właśnie został zamordowany. Zrozpaczona Lurene postanawia wziąć udział w pogrzebie w Waszyngtonie, pomimo sprzeciwu męża, który odgrywa rolę miejscowego idioty. W autobusie spotyka czarnoskórego mężczyznę z córeczką. Mężczyzna pozostaje jednak chłodny i zdystansowany. Zachowanie tego „kolorowego mężczyzny” wydaje jej się podejrzane, a dziecko najwyraźniej zostało porwane. Na postoju postanawia zadzwonić na policję, zanim zda sobie sprawę ze swojego błędu: to dziecko rzeczywiście jest jej córką, a jeśli mężczyzna ją porwał, to tylko po to, by uwolnić ją z okropnego sierocińca po śmierci matki. Zakochana w dziewczynce, piękna blondynka postanawia ich nie porzucać i ucieka z nimi. Policja jest już na ich tropie, przekonana, że ten „czarnuch” porwał dziecko i młodą blondynkę, która miała zamiar na niego donieść.
Scena przemocy na tle rasowym nieco się opóźniła, ale w końcu nadeszła, zgodnie z oczekiwaniami: podczas gdy skradziony samochód się zepsuł, nasz czarnoskóry mężczyzna został brutalnie pobity przez trzech białych drani na wiejskiej drodze. Piękna blondynka zabrała go następnie do stodoły, aby opatrzyć rany i ofiarowała mu swoje ciało.
Od tego momentu kości zostały rzucone. W motelu, gdzie czeka na nią zazdrosny i wściekły mąż, wybucha bójka między dwoma mężczyznami. Dobroduszny, wyluzowany czarnoskóry mężczyzna najwyraźniej bierze górę nad spiętym, małostkowym i „nieśmiałym” białym mężczyzną, jak powiedziałby Alain Mine. Możemy być pewni, że ucieczka na oślep nie będzie trwała wiecznie, ale po aresztowaniach wszystko wróci do normy. Piękna blondynka rozwiedzie się i zamieszka z czarnoskórym mężczyzną. Ten piękny film jest dziełem Jonathana Kaplana. Reżyser, który wahał się między karierą filmowca a rabina, stworzył antyrasistowskie arcydzieło.
„Men in Black” (USA, 1997) to film, który uczy nas, jak witać w domu obcych – wszystkich obcych, nawet kosmitów. Możemy nie zdawać sobie z tego sprawy, ale wielu z nich już żyje wśród nas i przybrało ludzką postać.
Członkowie ściśle tajnej agencji specjalnej mają za zadanie regulować te nowe rodzaje migracji i utrzymywać istnienie tych istot pozaziemskich w tajemnicy, aby nie alarmować ludności. Nasi dwaj superagenci – jeden czarny, a drugi biały – zostają wezwani do upolowania wrogiego Obcego, który nie oprze się skuteczności tego dynamicznego duetu. Choć obaj są równie kompetentni, biały agent jest jednak nieco zmęczony. To właśnie czarny agent będzie kontynuował walkę i cieszył się względami swojej nowej partnerki – białej kobiety. Reżyserem filmu jest Barry Sonnenfeld, scenariusz napisał Ed Salomon, a muzykę Danny Elfman. Producentem filmu jest również Steven Spielberg.
W filmie „Tears of the Sun” (USA, 2003) czarnoskóry reżyser Antoine Fugua przedstawia wojnę domową między plemionami Afroamerykanów w Afryce. Oddział armii amerykańskiej otrzymuje zadanie uratowania młodej Amerykanki, która prowadzi szpital. Kobieta, co nie dziwi, jest głęboko oddana zasadom humanitarnym; do tego stopnia, że odmawia towarzyszenia Bruce'owi Willisowi i jego elitarnemu oddziałowi komandosów, jeśli ranni Afrykanie również nie zostaną przewiezieni do szpitala.
Willis nie wykona więc rozkazów i posunie się tak daleko, że każe wymordować połowę swojego oddziału, by ratować Afrykanów znajdujących się pod jego władzą.
Pewna linijka dialogu w filmie prowadzi widza do wniosku, że jeśli Amerykanie postępują w ten sposób, to po to, by „odkupić” wszystkie zbrodnie popełnione przez białych mężczyzn w historii. Jednak w ten sposób celowo pomija się fakt, że znaczną liczbę czarnoskórych sprzedanych w epoce niewolnictwa sprzedali inni czarnoskórzy, którzy bez skrupułów sprzedawali swoich współbraci białym. Gdyby reżyser Antoine Fuga chciał wspomnieć o przytłaczającej roli żydowskich handlarzy w handlu niewolnikami, jak również o muzułmańskich handlarzach niewolnikami, których handel na Oceanie Indyjskim trwał czternaście wieków, nigdy nie udałoby mu się nakręcić filmu.
Oto film katastroficzny: The Day After Tomorrow (USA, 2004).
Po wulkanach, tornadach i meteorach, globalne ocieplenie wywołuje tsunami, po którym następuje fala zimna. Film jest płaski i nudny, ale zakończenie ujawnia stan umysłu reżysera. Mieszkańcy Północy są zmuszeni do emigracji na Południe. Amerykański prezydent oświadcza: „Amerykanie i wiele innych narodów są teraz gośćmi w tym, co kiedyś nazywano Trzecim Światem. Byliśmy w potrzebie, a oni wpuścili nas do swoich domów; przyjęli nas. Wyrażam moją najgłębszą wdzięczność za ich gościnność”. Przesłanie reżysera Rolanda Emmericha jest zatem jasne: musimy wpuścić wszystkich imigrantów do naszego kraju, ponieważ możliwe, że jutro, w niepewnej przyszłości, my również będziemy ich potrzebować.
Nie zapominajmy, że Roland Emmerich jest również reżyserem filmu „Dzień Niepodległości”, w którym Ziemię ratują przed katastrofą czarnoskóry mężczyzna i chasydzki Żyd. Co za bohater, Rolandzie!
Po stronie francuskiej nie brakuje filmów antyrasistowskich i moralizatorskich. Uzupełnijmy naszą poprzednią listę. W filmie „L'Union sacrée” (Francja, 1989) dwóch policjantów zmuszonych jest połączyć siły w śledztwie dotyczącym siatki islamistycznej, która finansuje się z wszelkiego rodzaju handlu ludźmi. Żyd Simon Atlan (Patrick Bruel) i Arab Karim Hamida (Richard Berry) szczerze się nienawidzą. A jednak, mierząc się z nietolerancją i fanatyzmem złowrogich islamistów, stopniowo nawiązują przyjaźń. W tym filmie Żyd jest nieco ekscentryczny i sympatyczny, podczas gdy arabski policjant jest poważny i skuteczny.
Komisarz, grany przez Bruno Kremera, zwraca się do swoich ludzi bezpośrednim językiem: „Musicie zachowywać się jak
Krzyżowcy, których zadaniem jest obrona zachodniego świata! Z tymi draniami wszystko jest dozwolone! Chodzi o to, że w obliczu złowrogich islamistów, którzy zagrażają naszej pięknej, wielokulturowej demokracji, to rdzenni Francuzi muszą ponownie iść na śmierć. Islamiści są ewidentnie przedstawiani jako dzikie bestie. Posłuchajmy jednego z tych niebezpiecznych szaleńców, którego rozmowę podsłuchał filmowiec na tarasie kawiarni: „Zamienimy życie tego kraju w koszmar. Dziś atakujemy tu, jutro tam. Niewinni ludzie się nie liczą”.
Simon jest w separacji z Lisą, swoją żoną. Jest gojką, słodką Francuzką, która uwielbia Żydów, ale nie mogła znieść życia z Simonem, który był zbyt niedojrzały. Lisa już go nie znosi; poza tym, jak wyjaśnia Karimowi, jej teściowa kazała obrzezać syna, chociaż sama nigdy nie nalegała na chrzest w kościele. Lisa organizuje wernisaże i wystawy w galerii sztuki. Kiedy attaché ambasady, niejaki Rafjani, pojawia się na zorganizowanej przez nią wystawie dywanów, bez wahania wygłasza mu wykład na temat praw kobiet w jego kraju. Takie właśnie są Francuzki: moralizujące, pouczające, a przede wszystkim otwarte na wszelkie wpływy Wschodu. Takie je lubimy! A Lisa, po rozstaniu z Żydem, rzeczywiście ulegnie urokowi Karima.
Ale tak się składa, że ten Rafjani jest również szefem siatki islamistycznej – cóż za zbieg okoliczności! Siedziba tej mafii została w końcu zlokalizowana przez naszych dwóch supergliniarzy. To pseudokulturalne centrum. Islamiści, którzy są naprawdę okropnymi ludźmi, torturują tam biednego Kabyla, wpychając mu lejek do gardła i wlewając dwie butelki whisky. W środku dowiadujemy się: „To prawdziwy arsenał; można by pomyśleć, że jesteś w Bejrucie”. Stając twarzą w twarz z Rafjanim, nasz policjant Karim bez wahania rzuca mu to w twarz: „Wstydzę się, że należę do tej samej rasy co ty!”. Właśnie takich ich lubimy, muzułmanów: podzielonych, pełnych urazy i wstydu, gotowych się nawzajem pozabijać! Rafjani, który ma zostać wydalony z kraju, jest prawdziwie przepełniony nienawiścią: „Zemszczę się” – mówi – „nawet jeśli będę musiał podpalić Paryż. Allahu Akbar!”.
Kolejna scena: Lisa, nasza śliczna mała Francuzka, je kolację w restauracji z Karimem. Simon, który wciąż jest w niej zakochany, niespodziewanie się zjawia: „Sypiasz z moją żoną za moimi plecami!”. Zawsze impulsywny, Simon postanawia się w to wmieszać.
Rosyjska ruletka: „Wygrywasz, zatrzymujesz moją żonę”. Odważnie przykłada lufę rewolweru do skroni i strzela: klik. Karim odmawia gry w tę głupią grę i wstaje. Żyd strzela w powietrze i rozlega się strzał: „Jesteś martwy, wynoś się!”.
Karim jednak nie odejdzie ze spuszczoną głową i z wielką godnością uderzy Simona przed wyjściem. Warto zauważyć, że w tym przerażającym pojedynku o białą kobietę Żyd i Arab potrafią rywalizować z rozmachem.
Ale nikczemni islamiści są zdeterminowani, by wyeliminować tych dwóch nadgorliwych policjantów. Oto scena godna francuskiego kina. Koszerna restauracja matki Simona zostaje podziurawiona kulami w biały dzień, zupełnie jak w Chicago! Lisa, ciężko ranna, umiera w szpitalu. Podczas nabożeństwa żałobnego w kościele, Simon, owładnięty nienawiścią i pragnieniem zemsty, nie potrafi dłużej panować nad sobą i wybiega. Katolicka ceremonia religijna zostaje oczywiście przerwana (tak to lubimy!), a Simon ucieka. Następna scena przedstawia Simona modlącego się w synagodze, ubranego w jarmułkę i szal modlitewny. Słyszymy też, jak jego ojciec modli się za niego w restauracji: „Dajcie mu siłę, dajcie mu gniew!"
Islamski dyplomata zostaje ostatecznie wydalony, zanim Simon zdąży się zemścić. Przed kamerami telewizyjnymi Rafjani ponownie próbuje przedstawić się jako ofiara, narzekając na brutalne traktowanie, jakiego doświadczył ze strony „ojczyzny Voltaire'a i Anatola France'a, obrończyni uciśnionych” (ci islamiści są tacy zdradzieccy!). Na szczęście dla tego islamistycznego drania sprawy nie kończą się tak dobrze, gdy widzimy, jak jego samochód eksploduje w nocy, a w tle widać oświetloną Wieżę Eiffla. Film kończy się kilkoma zdaniami pojawiającymi się na ekranie: „Simon i Karim prawdopodobnie śnili o tej zemście. Prawo odwetu nigdy nie będzie odpowiedzią na przemoc. Ta historia to fikcja. Rzeczywistość jest równie okrutna”. Piękne, prawda? Potem pojawiają się twarze Żyda i Araba, wpatrzone w dal niczym posągi radzieckiej pary proletariackiej. Krótko mówiąc, to świetne kino. To Alexandre Arcady, który nie uważał tego za komedię. Wow!
Czarni i Semici są prawdziwą obsesją wśród kosmopolitycznych filmowców.
Fatou, pochodząca z Mali (Francja, 2001), ma 18 lat. Urodziła się we Francji, jej rodzice to Malijczycy, właśnie ukończyła liceum. Pracuje w salonie fryzjerskim Afro w Paryżu. Jest ładna, radosna, pełna życia i ambicji. Malijska rodzina jest idealnie zintegrowana, jak można się spodziewać. Jej ojciec pracuje jako sprzedawca.
Mieszkanie jest bardzo czyste i pięknie urządzone. Kolorowe afrykańskie stroje są wspaniałe: niczym w teatrze. Niestety, rodzice Fatou postanawiają wydać ją za mąż za kuzyna, którego nie kocha, i zostaje dosłownie uwięziona na szóstym piętrze, obok mieszkania rodziców, bez możliwości ucieczki. Fatou jednak wydostanie się dzięki swojej przyjaciółce Gaëlle, nieustraszonej młodej Francuzce, która świetnie się bawi z arabskimi przyjaciółmi. Za to je kochamy! Gaëlle uratuje swoją przyjaciółkę Fatou i zabierze ją do Bretanii, aby otworzyć salon fryzjerski. W ten sposób Bretania wzbogaci się o nowych małych Bretończyków. Film Daniela Vigne'a, prezentowany przez Fabienne Servan-Schreiber, otrzymał naturalnie 7 Złotych Nagród w 2001 roku. "Sukces" według 'Express, „niezwykły” według France Soir „oszałamiający” według Télé 7 Jours .
Serial telewizyjny PJ (Police Judiciaire) – typowo francuski serial – wyemitował odcinek o antysemityzmie w piątek, 19 sierpnia 2005 roku: Do synagogi wrzucono koktajl Mołotowa. Sprawą zajmuje się Agathe, co pozwala jej na nowo nawiązać kontakt z wiarą. Podejrzani są sprowadzani ze wszystkich stron na komisariat. Bezczelny młody Arab sugeruje – niewiarygodne! – że „komory gazowe nie istniały”. Wściekła policjantka rzuca się na niego, zanim zostaje obezwładniona przez kolegów. Następnie na komisariat przybywa drugi, pozornie typowy podejrzany. Jest to wysoki, czarnoskóry mężczyzna, który również nie prezentuje pozytywnego wizerunku młodzieży imigrantów. Trzeci mężczyzna to biały mężczyzna ze skrajnej prawicy, który wydaje się bardziej humanitarny, a nawet budzący współczucie, w porównaniu z pozostałą dwójką. Trzeba przyznać, że rdzenni Francuzi nie byli przyzwyczajeni do takiego traktowania, ale czasy się zmieniają: na samym początku XXI wieku społeczność zdała sobie sprawę, że francuska skrajna prawica, od dawna demonizowana przez media, stanowi mniejsze zagrożenie niż fanatyczne gangi imigrantów sprowadzone do kraju. Jednak to nie oni zostali uznani za winnych, lecz czwarty podejrzany – młody Żyd buntujący się przeciwko swoim panom ze społeczności Lubawicz.
Jeden z tych rabinów został nawet przesłuchany na komisariacie policji. Był on w istocie postacią religijną, która zdawała się żyć na „innej planecie”, odrzucając wszelkie wyobrażenia o szczęściu oferowane przez zachodnie, liberalne społeczeństwo. W rękach takiego reakcjonisty nasz młody Żyd, rozkochany w „zabawie” i wolności, załamał się. Ten scenariusz był w rzeczywistości odpowiedzią na kilka podobnych przypadków, które trafiły wówczas na pierwsze strony gazet.
W sierpniu 2004 roku rzeczywiście doszło do pożaru w paryskim ośrodku społeczności żydowskiej. Incydent wywołał wielkie poruszenie, jak zwykle, gdy ktoś natknie się na członka społeczności żydowskiej. Okazało się jednak, że sprawcą był nie kto inny, jak Żyd, którego ludzie szybko zmarginowali nazwajac „chorym psychicznie”.
Na koniec, nie wszystko stracone w tym odcinku, który kończy się całkiem dobrze, ponieważ druga policjantka jest w ciąży: - Czy to Karim? - Nie, nie – odpowiada. – Nie powiem ci.
Ale ma jedną wspólną cechę z Karimem. Cała ta saga przesiąknięta ideologią, stworzona przez Gilles-Yves Caro, na podstawie scenariusza Brigitte Coscas.
Kolejny serial: Josephine, Guardian Angel, The Color of Love (Francja, 2005). „Zatrudniona jako parobek w gospodarstwie Revel, Josephine poznaje właściciela Thomasa, który zamierza poślubić Aminatę, młodą Senegalkę, którą poznał w internecie. Pomimo jej starań, Aminata nie może zostać zaakceptowana przez Claudine, swoją teściową”.
Wyobrażamy sobie, że ta teściowa jest nieco rasistowska, ograniczona i bigoteryjna. Ten film telewizyjny wyreżyserował Laurent Lévy. Dla TV Grandes Chaînes jest to niewątpliwie „odcinek pełen dobrego obfitego humoru, który zasługuje na „krytyczną aprobatę”.
„Małżeństwo białego człowieka” (Francja, 2005) to odcinek kolejnego „typowo francuskiego” filmu telewizyjnego: François Etchegaray, strażnik w Marsylii, pomaga wyrzutkom społecznym. René jest jednym z jego protegowanych. Jest wysokim, rosłym mężczyzną po czterdziestce, o przystojnej nordyckiej twarzy, ale jest nieco naiwny i porywczy. Właściwie nic mu się nie udaje. Nie radzi sobie z każdą dorywczą pracą, jaką udaje mu się załatwić opiekunowi, a w wieku czterdziestu lat wciąż mieszka z matką, która zdaje się dyktować mu każdy krok. Ten wykastrowany Francuz nagle zakochuje się w Afrykance. Przybywa do domu François, dumnie prezentując zdjęcie swojej partnerki, Leli, z którą naturalnie chce się ożenić, mimo że jeszcze jej nie widział. Stowarzyszenie Przyjaciół Afryki znalazło mu miłość jego życia, za pokaźną sumę pieniędzy. Bo dla biednego, nieświadomego Francuza, Afrykanka to absolutne mistrzostwo! Rolls-Royce dla biednych! Kwota, o którą prosi stowarzyszenie, wzbudza w François Etchegaray wątpliwości co do uczciwości pośredników. Uświadamia sobie, że René daje się nabrać, a Afrykanka chce jedynie małżeństwa z rozsądku. To piękna historia, prawda?
Na początku filmu widzowie dostrzegli, że hojny François z czułością troszczył się również o nieco zgorzkniałą, starszą parę gejów, która martwiła się o swoje prawa do spadku. Oda do związków mieszanych rasowo i homoseksualizmu: to cecha charakterystyczna dzieła Édouarda Molinaro, filmu o globalnym zasięgu. Niestety, zakończenie tego znakomitego filmu telewizyjnego na zawsze pozostanie dla nas nieznane.
Gloryfikacja homoseksualizmu jest rzeczywiście głównym tematem w kinie kosmopolitycznym. Na przykład „In and Out” (USA, 1997) Wygląda na to, że to „przezabawna” komedia. Profesor Howard Brackett wykłada literaturę na uniwersytecie w małym miasteczku w stanie Indiana w USA. Jest lubiany przez wszystkich studentów, aż do dramatycznego zwrotu w jego reputacji, gdy pewnego wieczoru w programie telewizyjnym były student, a obecnie gwiazda filmowa, dziękuje swojemu byłemu profesorowi „gejowi”, myśląc, że postępuje słusznie. Howard Brackett jest najwyraźniej zbulwersowany tym stwierdzeniem. Rodzice, przyjaciele i studenci patrzą na niego teraz z podejrzliwością. Postanawia szybko poślubić swoją narzeczoną, aby położyć kres plotkom. Nie spodziewał się jednak, że dziennikarz będzie go wszędzie śledził z kamerą i namawiał do „ujawnienia się”.
Podczas ceremonii religijnej, w chwili, gdy miał powiedzieć „tak” swojej narzeczonej, w obecności całej rodziny i gości zgromadzonych w kościele, w końcu wycofał się i oświadczył cicho, z rezygnacją: „Jestem gejem”. Zgromadzeni są oszołomieni. Ceremonia zostaje ewidentnie zakłócona (to kosmopolityczna obsesja), a związek pary rozpada się publicznie. Jednak reżyser daje nam do zrozumienia, że tak jest o wiele lepiej.
Rodzina i przyjaciele Howarda w końcu okazują zrozumienie. Problem w tym, że stracił pracę na uniwersytecie, padając ofiarą nietolerancji tych ograniczonych chrześcijan. Finałowa scena to wielki moment w historii kina: podczas ceremonii ukończenia studiów studenci i rodzice ze zdumieniem dowiadują się, że profesor został zwolniony. Następnie wstają jeden po drugim i oświadczają: " jestem gejem”. Reżyserem filmu jest Frank Oz.
W tym samym duchu wspomnijmy o filmie A Taste of Honey (GB, 1961), który opowiada historię związku dwóch zagubionych dusz: nastoletniej dziewczyny, która jest w ciąży z czarnoskórym mężczyzną, którego poznała, a który jest homoseksualistą.
Film Tony'ego Richardsona. „Almost Nothing” Sébastiena Lifshitza (Francja, 1999) to kolejny film gloryfikujący homoseksualizm wśród białych mężczyzn. Film „próbuje znormalizować męski homoseksualizm, który przedstawia w bardzo dosadnych scenach”, jak podaje Film Guide.
Kosmopolityczna propaganda płynąca z „Matrixa” nie jest wyłącznie „antyrasistowska”. Liczne „rasistowskie” filmy są również regularnie produkowane przez studia filmowe w Hollywood i innych krajach. W filmie „The Heat of the Night” (USA, 1967) filadelfijski policjant specjalizujący się w sprawach kryminalnych zostaje wysłany do małego miasteczka na Południu, aby pomagać lokalnej policji rozwiązać sprawę morderstwa przemysłowca. Jest jeden mały problem: jest czarny, a ci biali idioci go nie znoszą. Ale Virgil Tibbs, ekspert, szybko odkrywa, że biali policjanci są na złej drodze.
Ten mężczyzna jest cichy, sumienny, wyjątkowo inteligentny i zawsze zachowuje spokój, gdy staje w obliczu obrzydliwego rasizmu tych aroganckich białych ludzi, którzy nawet nie dorównują mu poziomem.
Ale mimo swojej głupoty, w końcu zdają sobie sprawę, że nie mogą się bez niego obejść. Kilkakrotnie muszą iść na dworzec i błagać go, żeby został. Jego śledztwo szybko prowadzi go do największego rolnika w regionie. Ten rolnik jest podejrzany o zlecenie zabójstwa przemysłowca, którego planem było zbudowanie fabryki i zatrudnienie setek czarnoskórych. Młodzi mieszkańcy tego małego, nieśmiałego miasteczka nie tolerują tego i ścigają Virgila Tibbsa w dzikim pościgu. Sprawa zostaje oczywiście rozstrzygnięta w opuszczonej fabryce, za pomocą łańcuchów rowerowych i żelaznych prętów. Czterech na jednego, to bezpieczniejsze. Tacy właśnie są biali: podli, tchórzliwi i godni pogardy. Na szczęście komendant policji przybywa w samą porę i ratuje Virgila przed pewną śmiercią. Ten szeryf, pełen uprzedzeń na początku filmu, przypieczętowuje porozumienie między obiema społecznościami. Film zdobył naturalnie pięć Oscarów. Mógłby zdobyć szóstego, gdyby „Virgil” wrócił do Filadelfii z wdową po zamordowanym przemysłowcu. Przecież była bardzo piękną białą kobietą.
Ale reżyser Norman Jewison w 1967 roku nie chciał posunąć się za daleko i być może obawiał się reakcji tych nieprzewidywalnych białych idiotów!
Barton Fink (USA, 1991): W 1941 roku Barton Fink jest młodym dramatopisarzem, który nagle odnosi sukces dzięki sztuce. Pierwsza scena filmu natychmiast nadaje ton. Jest za kulisami, z podziwem obserwując fenomenalny sukces swojej sztuki: to triumf! Publiczność bije gromkie brawa i zrywa się na równe nogi, oczarowana wzniosłym geniuszem tego wciąż nieznanego żydowskiego dramatopisarza. Jednak Barton Fink jest nieśmiały i wycofany.
Jego nowo zdobyta sława przyniosła mu kontrakt w Hollywood, którego początkowo odmówił: „Odciąłbym się od ludzi” – powiedział. Rzeczywiście szybko stał się nowym ulubieńcem Broadwayu. Nie mógł jednak oprzeć się pokusie jeszcze większej sławy i przybył do Los Angeles, gdzie poznał producenta. Ten jest dynamiczny i ekstrawagancki.
Jest Żydem pochodzącym z Mińska, który uważa się za „silniejszego od innych miejscowych Żydów!”
Barton Pink był więc w hotelu, przed swoją maszyną do pisania.
Problem w tym, że sąsiad z pokoju obok jest zbyt głośny i uniemożliwia mu koncentrację. I wtedy w jego świecie pojawia się ten mężczyzna. Jest gruby, czerwony na twarzy, brutalny i uzależniony od alkoholu, jednym słowem: goj! A jednak delikatny i nieśmiały intelektualista, jakim jest Barton Pink, doceni tę prostą i autentyczną osobę. Musi jednak jak najszybciej znaleźć scenariusz do filmu. Problem w tym, że Barton ma mnóstwo problemów z napisaniem scenariusza, o który go poproszono. Utknął na kilka tygodni!
Kiedy producent przyjął go w domu przy basenie, zawstydzony Barton musiał przyznać, że natchnienie jeszcze nie przyszło. Następnie musiał znosić sarkastyczne uwagi asystenta, który z pewnością nie spodziewał się nagłej reakcji producenta. Producent bezceremonialnie go odprawił, po czym ponownie potwierdził swoje zaufanie do młodego geniusza, którego wziął pod swoje skrzydła. Jego podziw dla Bartona był tak wielki, że posunął się nawet do wylizania podeszwy buta, z szacunku dla szlachetnego zawodu pisarza!
Barton wraca do hotelu uspokojony. Na szczęście w końcu przychodzi mu natchnienie i udaje mu się napisać cały scenariusz w ciągu jednej nocy. Rezultat jest po prostu genialny: tak, Barton Pink jest geniuszem! Następnego ranka przepełnia go radość. Nigdy wcześniej nie osiągnął takiego poziomu finezji i perfekcji: „Jestem twórcą!”. Tego wieczoru idzie potańczyć do klubu jazzowego. W kolejnych dniach poznaje wspaniałego pisarza, który okazuje się bardzo rozczarowującą osobą, alkoholikiem, brutalnym i niegrzecznym, traktującym swoją narzeczoną okrutnie. Z powodu nieporozumienia, jeśli można to tak nazwać, Barton spędza z nią noc w hotelu. Ale następnego ranka jest oszołomiony i przerażony, odkrywając zakrwawione ciało młodej kobiety w swoim łóżku. Co się stało? Oczywiście nie miał z tym nic wspólnego i natychmiast informuje o tym sąsiada. Ten wierzy mu na słowo i zajmuje się pozbyciem się ciała.
Nagle wszystko zaczyna iść bardzo nie tak, zwłaszcza że jego producent jest bardzo, naprawdę bardzo rozczarowany jego scenariuszem.
Kiedy Barton staje przed nim, zostaje potraktowany jak śmieć i obsypany potokiem obelg! Sytuacja Bartona staje się coraz gorsza. Policja szybko wszczyna śledztwo w sprawie zaginięcia młodej kobiety: okazuje się, że...prawda jest taka, że jego sąsiad, gruby, rumiany alkoholik, jest w rzeczywistości niebezpiecznym psychopatą, który notorycznie dekapituje swoje ofiary. Jest też nazistą: „Heil Hitler!”, wykrzykuje, zanim zastrzeli dwóch policjantów w płonącym hotelu. Film kończy się w tym momencie. Biorąc wszystko pod uwagę, wszyscy biali ludzie w tym filmie Ethana i Joela Coenów to ostatecznie szumowiny. Film, oczywiście, zdobył Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1991 roku. John Turturro, co prawda, jest znakomity w swojej roli żydowskiego intelektualisty „bliskiego ludowi”.
W filmie „Desperately Seeking Susan” (USA, 1985) nieco spięta młoda kobieta przemienia się w dziką punkrockerkę z powodu amnezji. Słaby scenariusz nie ma tu większego znaczenia. Liczy się to, że w „otwartym”, „wyzwolonym” i wysoce wielokulturowym społeczeństwie czarnoskóry saksofonista w swoim mieszkaniu zajmuje pozycję ikony demokracji, a rola drania nieuchronnie spada na blondyna. Czy to przypadek? Reżyserką filmu jest Susan Seidelman.
Music Box (USA, 1989) to film, który powraca do okrucieństw II wojny światowej: Michael Laszlo jest węgierskim uchodźcą, który mieszkał w Stanach Zjednoczonych od 37 lat. Został pewnego dnia oskarżony o zbrodnie wojenne. Zeznania świadków w rzeczywistości pozostawały zamknięte przez czterdzieści lat w archiwach ONZ. Był wdowcem, ale jego córka, prawniczka, stanęła w jego obronie. Oczywiście, ani przez chwilę nie uwierzyła w te obrzydliwe historie i postanowiła bronić swojego biednego ojca. „To komuniści stoją za tym wszystkim!” – próbował ją uspokoić. Musiał jednak przyznać, że zanim opuścił rodzinne Węgry po wojnie, był policjantem w czasach faszystowskich, ale „tylko urzędnikiem”, i to wszystko. Jego córka jednak zaczynała mieć wątpliwości co do roli, jaką odegrał jej ojciec podczas wojny: „Mają zdjęcie twojej legitymacji członkowskiej sił specjalnych z twoim podpisem. Zostało im to przesłane przez rząd węgierski”. „Co więcej, świadkowie go rozpoznali i oskarżyli o straszne rzeczy: «Kiedy o tym wszystkim myślę, wstydzę się, że jestem Węgrem, tato» – oświadcza w końcu jego córka (Za to właśnie kochamy Węgrów!).
Grupa ocalałych demonstrowała przed jego domem z transparentami, utrudniając życie temu znanemu działaczowi antykomunistycznemu. Wybijali mu okna kamieniami. Nowy trop jeszcze bardziej niepokoi młodą kobietę, gdy jej syn niewinnie powtarza wysoce zbrodnicze słowa swojego dziadka: „Mówi, że Holokaust jest sfabrykowany, wyolbrzymiony!”.
Proces w końcu się rozpoczyna, a świadkowie oskarżenia zeznają jeden po drugim, by opowiedzieć o okrucieństwach popełnionych przez węgierskich faszystów, z których każde było bardziej przerażające od poprzedniego. Kluczowym wnioskiem jest stwierdzenie, że „piękny, modry Dunaj był czerwony od krwi”: „Mishka był najgorszy. Uwielbiał zabijać Żydów. Gonił za złotem i srebrem… piękny, modry Dunaj był czerwony. To był on, rozpoznaję go”. Jego córce udaje się jednak oczyścić go z zarzutów, udowadniając podejrzane powiązania świadków z komunistycznym rządem i KGB. Jej ojciec zostaje na szczęście uniewinniony.
Dopiero później, w Budapeszcie, gdzie przesłuchała świadka, odkryła w pozytywce makabryczne zdjęcia obciążające jej ojca. Tym razem jego wina była niepodważalna: „Nigdy więcej nie chcę cię widzieć, tato. Nigdy więcej nie chcę, żeby mój syn cię widział” – płakała, a jej serce przepełniała nienawiść i odraza. A kiedy córka zagroziła, że powie synowi wszystko, niegodziwy dziadek odpowiedział, pewny siebie i arogancki: „On ci nie uwierzy. Oni ci nie uwierzą,
powiedzą, że zwariowałaś!”. Takie właśnie lubimy węgierskie rodziny: rozdarte, gotowe się pozabijać. Prawniczka w końcu wysyła zdjęcia do prasy i film kończy się zdjęciem jej ojca w mundurze milicji na pierwszej stronie gazety. Warto zauważyć, że Costa-Gavras starannie wplotła w film obrazy i muzykę z węgierskiego folkloru, prawdopodobnie po to, by jeszcze bardziej zniesmaczyć widzów.
Fatal Obsession (USA, 1992) rozpoczyna się uderzającą sceną: w domu w ładnej, schludnej dzielnicy, włamywacz, który włamał się w nocy, zostaje zaskoczony przez młodą parę. Mężczyźnie udaje się uciec, grożąc młodej kobiecie dużym nożem kuchennym. Napastnik jest czarnoskóry, ofiary białe, co jest rzadkością w kinie. Domyślamy się, że reżyser nie zamierza na tym poprzestać i rzeczywiście, już w następnej scenie uświadamiamy sobie, że są tam również mili czarnoskórzy, ponieważ jeden z dwóch policjantów, którzy przybywają, by uspokoić naszą uroczą parę, jest czarnoskóry. Jego kolega – biały mężczyzna – również jest bardzo miły i bardzo profesjonalny… ale tylko na pierwszy rzut oka! Bo w rzeczywistości jest niebezpiecznym psychopatą, który zauroczył się młodą kobietą i zamierza zamienić życie jej męża w piekło. Posuwa się nawet do zabicia swojego czarnoskórego kolegi wraz z młodym dilerem narkotyków, a swoją zbrodnię przedstawia jako strzelaninę między dwoma mężczyznami, co nie powstrzymuje go przed opłakiwaniem śmierci przyjaciela przed kamerami telewizyjnymi. Krótko mówiąc, atak nożem czarnoskórego mężczyznę zostaje wygodnie zapomniany pod koniec filmu, gdzie niebieskooki psychopata ponownie zajmuje centralne miejsce. Za to wszystko należy podziękować panu Jonathanowi Kaplanowi (znowu jemu!).
Copland (USA, 1995) ukazuje nieortodoksyjne metody działania niektórych nowojorskich policjantów. Wielu z nich uciekło z wielkiego, kosmopolitycznego miasta, którym gardzą, by zamieszkać w Garrison, małym, spokojnym miasteczku po drugiej stronie rzeki Hudson, gdzie mogą żyć w pokoju – wśród białych ludzi.
Szybko staje się jasne, że ci biali policjanci, którzy chowają swoich zmarłych przy dźwiękach irlandzkiej muzyki, są niesamowicie zorganizowani i nie wahają się fałszować śledztw, a nawet eliminować policjantów, którzy stają im na drodze. W gruncie rzeczy stworzyli prawdziwą mafię. Ale lokalny szeryf, który do tej pory przymykał na to oko, w końcu znajdzie odwagę, by działać. Wszyscy ci dranie to biali policjanci, podczas gdy po drugiej stronie, w Nowym Jorku, wielorasowa policja jest naprawdę świetna. Ten film, noszący „sygnaturę” Jamesa Mangolda, jest dziełem niezwykle sprytnego reżysera.
W „Teorii spisku” (USA, 1997) są źli i dobrzy. Ale to nie takie proste, bo niektórzy źli wcale nie są tacy źli, a nawet okazują się dobrzy. Jedno jest pewne: wszyscy źli są biali. I po raz kolejny obowiązkowe normy nie są przestrzegane. Reżyserem filmu jest Richard Donner.
Rasizm w kinie globalnym może być również skierowany przeciwko innym społecznościom. „Zabójcza broń 4” (USA, 1998) przedstawia dwóch policjantów z Los Angeles, jednego czarnoskórego i jednego białego, którzy odkrywają chińską siatkę imigracyjną. Czterysta osób bez środków do życia zostało stłoczonych w ładowni statku, ale czarnoskóry policjant, poruszony współczuciem i być może wspomnieniem swoich zniewolonych przodków, postanawia złamać prawo i uratować zapomnianą rodzinę w szalupie ratunkowej. Nasi dwaj policjanci szybko namierzają sieć, prowadzącą do szefa tej mafii, która sprowadza do Stanów Zjednoczonych tysiące Chińczyków. Ci imigranci latami pracują, aby spłacić koszty podróży i fałszywych dokumentów. To potężna organizacja przestępcza, która…
produkuje również fałszywe pieniądze. Film Richarda Donnera jest niewątpliwie zabawny i spektakularny. To również jeden z najbardziej rasistowskich filmów, jakie kiedykolwiek powstały. Z naszej wiedzy wynika, że żadna społeczność, poza białą, nie została nigdy tak skandalicznie przedstawiona przez żydowskich filmowców. Takie potraktowanie prawdopodobnie wynika z faktu, że społeczność chińska jest jedyną, która hamuje rozwój społeczności żydowskiej pod względem biznesowym i organizacyjnym.
W podobnym duchu można spojrzeć na film XXL (Francja, 1997), który przedstawia Chińczyków w Paryżu w negatywnym świetle, twierdząc, że ich działalność handlowa szkodzi interesom społeczności żydowskiej w dzielnicy Sentier. Tutaj właściciel kawiarni z regionu Owernii i żydowski handlarz tekstyliami tworzą sojusz przeciwko nieznośnej inwazji Azji. Mieszkaniec Owernii (Gérard Depardieu) jest pogodny, ambitny i pewny siebie, podczas gdy Żyd (Michel Boujenah) jest niespokojny, nieśmiały i zmartwiony. Widz musi jednak zrozumieć, że ich różnice są, biorąc wszystko pod uwagę, bardzo powierzchowne i że mają wspólne interesy, aby bronić się przed tymi zepsutymi Chińczykami, których mogą zatem obrażać bez obawy przed reperkusjami prawnymi. Reżyserem tego filmu jest Ariel Zeitoun.
W filmie „Panic Room” (USA, 2001) bardzo bogata młoda kobieta (Jodie Poster) i jej córka przeprowadzają się do ogromnej rezydencji w sercu Manhattanu. Dom jest wyposażony w sejf zaprojektowany tak, aby przetrwać w razie ataku.
Pewnego wieczoru trzech włamywaczy włamuje się do willi. To początek przerażającej przygody, która zakończy się tragicznie, ponieważ łup, którego szukają, znajduje się w pomieszczeniu, w którym schroniły się dwie kobiety, nieświadome planów napastników. Z całej trójki włamywaczy, jedynie potężny czarnoskóry mężczyzna jest inteligentny: to on zaprojektował sejf. Jest też najbardziej utalentowany technicznie i najbardziej skrupulatny z całej trójki przestępców, od samego początku unikając przemocy. Liderem zespołu jest natomiast biały mężczyzna, niezwykle nerwowy i nieprzewidywalny, który kończy z kulą w głowie podczas próby ucieczki. Trzeci mężczyzna, również biały, bardzo spokojny, okazuje się niebezpiecznym psychopatą i obłąkanym zabójcą. Pod koniec filmu ten szaleniec miał zamiar zabić młodą kobietę, rozbijając jej twarz młotem kowalskim. Na szczęście czarnoskóry mężczyzna interweniował w samą porę. I to właśnie ten wysoki, czarnoskóry mężczyzna w trudnych warunkach dał chorej dziewczynce zastrzyk i ocalił od pewnej śmierci. Biali są źli, czarni są dobrzy. Film Davida Finchera.
W filmie O'brother (USA, 2000) trzem sympatycznym łobuzom udaje się uciec z więzienia na południu Stanów Zjednoczonych.
Początek filmu wydaje się być hołdem dla kultury Głębokiego Południa, a ucieczka naszych trzech uciekinierów odgrywa centralną rolę na tle muzyki country. Jednak po pewnym czasie typowy antyrasistowski przekaz znajduje swoje miejsce: biali politycy są przedstawiani jako złośliwi, rasistowscy i pozbawieni skrupułów intryganci. Ku Klux Klan naturalnie dostaje to, na co zasługuje, i rozumiemy, że nic nie przebije dobrego, wielorasowego społeczeństwa. Polityczne przesłanie jest tu sprytnie ucieleśnione przez kwartet muzyki country, złożony z naszych trzech towarzyszy i czarnoskórego gitarzysty. Trzeba przyznać, że ich muzyka jest naprawdę chwytliwa. Warto również zauważyć, że system wyborczy – jeden człowiek, jeden głos – jest przedstawiony takim, jakim jest: fikcją, gdzie zwycięski kandydat to ten, który organizuje najlepszą kampanię reklamową. Niemniej jednak, trafna uwaga dla braci Coen, Joela i Ethana.
Kino globalne często charakteryzuje się również antychrześcijańskim nastawieniem. W telewizji i filmach chrześcijanie, a zwłaszcza katolicy, są najczęściej przedstawiani jako bigoterzy, ograniczeni i nietolerancyjni, a nawet gwałciciele i mordercy. Duchowni katoliccy są najczęściej przedstawiani jako przystań dla sadystów i polimorficznych zboczeńców.
(O tym w kontynuacji)
Hevre Ryssen
Psychoanaliza Judaizmu
