poniedziałek, 16 listopada 2026

Zbrodnicza, geszefciarska medycyna: Zanim wprowadzono szczepionkę, odra przedurodzeniowa była rzadkością


W jednym z amerykańskich „niebieskich” stanów odnotowano ostatnio niepokojący wzrost liczby niemowląt urodzonych z odrą, co skłoniło władze do nasilenia kampanii szczepień, jednak według lekarzy, przypadki te mogą wynikać z utraty naturalnej odporności po wprowadzeniu szczepionki MMR.

Departament Zdrowia stanu Pensylwania (DOH) wydał 19 października ostrzeżenie dotyczące wzrostu liczby przypadków odry w czasie ciąży i potwierdził, że w 2026 roku w Pensylwanii 66 matek zachorowało na tę chorobę, a co najmniej sześcioro dzieci urodziło się z nią – zgodnie z informacjami udzielonymi stacji NBC przez lekarzy. Chociaż Departament Zdrowia w komunikacie prasowym opublikowanym tego dnia stwierdził, że szczepienie przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR) „jest najlepszym sposobem zapobiegania odrze i odrze u noworodków”, niektórzy pediatrzy i lekarze rodzinni nie zgadzają się z tym stanowiskiem, jak wynika z artykułu opublikowanego w poniedziałek w „Defender” – serwisie informacyjnym organizacji Children’s Health Defense. childrenshealthdefense.org/defender/congenital-measles-was-not-problem-vaccines-changed-that/

Lekarze, z którymi rozmawiał serwis, stwierdzili, że wrodzona odra – czyli sytuacja, w której dziecko rodzi się z chorobą przekazaną przez matkę w okresie prenatalnym – była rzadkością przed wprowadzeniem szczepionki ponad 50 lat temu. Dodali, że dziesięciolecia badań wskazują, iż odporność wywołana szczepionką jest słabsza niż naturalna odporność na odrę.

„Po raz pierwszy od pokolenia amerykańskie dzieci rodzą się zarażone odrą, a nauka ostrzegała nas, że tak się stanie” – powiedziała gazecie „Defender” pediatra Michelle Perro. „Program szczepień nie wyeliminował odry – przeniósł ryzyko na najbardziej wrażliwych: na noworodki i kobiety w ciąży, które je noszą”.

Lekarze ci twierdzą, że kobiety, które w dzieciństwie przeszły naturalną infekcję odrą, są lepiej chronione przed urodzeniem dziecka z wrodzoną odrą niż kobiety, które otrzymały szczepionkę MMR – podał serwis „The Defender”.

Szczepionka MMR została po raz pierwszy wprowadzona na rynek amerykański w 1971 roku jako szczepionka skojarzona przeciwko odrze, śwince i różyczce, jednak według danych WHO nie zyskała powszechnego zastosowania aż do lat ’80, kiedy to Światowa Organizacja Zdrowia rozpoczęła rozszerzanie programów szczepień.

Jak powiedział gazecie „Defender” lekarz rodzinny dr Ben Edwards, przed wprowadzeniem szczepionki MMR odra była „typową chorobą dziecięcą”, którą ponad 99 procent dzieci przechodziło „bez problemów, uzyskując w ten sposób silną, trwałą i dożywotnią odporność”.

Departament Zdrowia stanu Pensylwania nie był w stanie udzielić komentarza serwisowi DCNF przed publikacją.

„Praktycznie wszystkie kobiety w ciąży miały odrę w dzieciństwie” – powiedział Edwards w rozmowie z serwisem. „To naprawdę pięknie zaprojektowany, naturalny proces uodporniania – ale straciliśmy go z powodu programu szczepień przeciwko odrze”.

Jak podał „Defender”, Edwards prowadzi prywatną praktykę, obsługującą około 2000 pacjentów, i podczas epidemii odry w zachodnim Teksasie leczył ponad 300 przypadków tej choroby.

Edwards powiedział, że przed wprowadzeniem szczepionki matki przekazywały swoim dzieciom w łonie matki przeciwciała ochronne, które chroniły niemowlęta w „bardziej wrażliwym pierwszym roku życia”. Dzieci zapadały na odrę w ciągu pierwszych dziesięciu lat życia, a następnie nabywały własną, silną i trwałą odporność  – wyjaśnił lekarz w rozmowie z „Defenderem”.

Również Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) przyznaje, że wrodzona odra była niezwykle rzadka przed wprowadzeniem szczepionki MMR – informuje serwis.

„Badania historyczne sugerują, że wrodzona odra była rzadkością w erze przed szczepieniami, kiedy to większość kobiet w ciąży przeszła wcześniej odrę w dzieciństwie” – stwierdziła AAP w sekcji często zadawanych pytań dotyczącej wrodzonej odry.

AAP definiuje odrę wrodzoną jako zakażenie nabyte przed urodzeniem, w przypadku którego u noworodka stwierdza się obecność wirusa odry lub pojawiają się objawy w ciągu pierwszych 10 dni życia. Według AAP istnieje około 25–30-procentowe prawdopodobieństwo, że kobieta w ciąży, która zachoruje na odrę, przekaże wirusa swojemu nienarodzonemu dziecku.

==========================

(ZOBACZ TAKŻE: Po śmierci niemowlęcia z powodu pęknięcia śledziony gubernator Josh Shapiro stwierdził, że
przyczyną była odra. Koroner ma inne zdanie –

https://dailycaller.com/2026/08/27/pennsylvania-measels-josh-shapiro/

„Children’s Health Defense” to organizacja non-profit, której przewodniczył w latach 2015–2023 obecny sekretarz ds. zdrowia i usług społecznych Robert F. Kennedy Jr.

INFO: dailycaller.com/2026/11/11/congenital-measles-babies-mothers-mmr-vacccine-childrens-health-defense-doctors/

childrenshealthdefense.org/defender/congenital-measles-was-not-problem-vaccines-changed-that/ (wszystkie odniesienia w tekstach oryginalnych)

https://babylonianempire.wordpress.com/2026/11/16/zbrodnicza-geszefciarska-medycyna-zanim-wprowadzono-szczepionke-odra-przedurodzeniowa-byla-rzadkoscia/

Mistyka zła


Fragment wywiadu z  Grzegorzem Braunem

(...)
Pomówmy o sprawach bardzo przykrych. W Sejmie są procedowane aż dwa projekty ustaw dotyczące złagodzenia tak zwanej kwestii aborcyjnej – jeden rządowy, drugi sejmowy. Mają one odwrócić, jak mówił jeden z redaktorów w Polskim Radiu, „fatalne” orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczące dodatkowych przesłanek umożliwiających zabijanie dzieci. Druga sprawa to zakaz karania lekarzy za przeprowadzanie aborcji, czego przykładem jest m.in. pani Gizela. Jak to skomentować?

GB: Szanowni Państwo, to naprawdę przerażające i jednocześnie fascynujące, że rządzący nami – ci, którzy mają większość w parlamencie krajowym i eurokołchozowym – są tak zaangażowanymi dzieciobójcami. Ich ambicja, by dzieciobójstwo było całkowicie bezkarne i legalne, jest już nie tylko niezdrowa, ale po prostu mordercza.

Zaszli w tym tak daleko, że ma to być nie tylko bezkarne, ale i chwalone. Pani Gizela jest wzorem dla redaktorów i czytelników „Gazety Wyborczej”. Przypomnę, że dostała jakieś wyróżnienie „Człowieka Roku”. Moglibyśmy popaść albo w głęboki, milczący namysł, albo dywagować na temat mistyki zła i tego, jak szybko wszystko się wiąże „od rzemyczka do koniczka”, jak mówiono po staropolsku. Ci, którzy mają za nic prawo własności i w ogóle prawo cywilizowane, mają także za nic ludzkie życie i właśnie w ten sposób to manifestują.

W parlamencie eurokołchozowym aborcjonizm i eugenika należą do kanonu poprawności politycznej. Mówi się o tym jako o „prawach kobiet”. Dokładnie tak samo jak „prawa ludu pracującego miast i wsi” i dążenie do „sprawiedliwości społecznej” mogły być usprawiedliwieniem każdego bezeceństwa i zbrodni w czasach sowieckich. W czasach eurosowieckich aborcjonizm to dyrektywa, dla której nie ma alternatywy. Charakterystyczne jest też to, że zarówno międzynarodowi socjaliści sowieccy, jak i narodowi socjaliści niemieccy byli pionierami w tej dziedzinie. Wprowadzanie ustawodawstwa, które nie tylko legalizowało, ale wręcz stymulowało dzieciobójstwo, było ich ulubionym projektem. Dzisiaj rządzą nami ludzie, którzy chcieliby, żeby było jak za władzy sowieckiej albo jak w Generalnym Gubernatorstwie w latach II wojny światowej…

Przypomnijmy też o procedowanym przez rząd projekcie nr UC13: cenzura, zamordyzm, konfiskata mienia, kary finansowe liczone w milionach złotych oraz reaktywacja instytucji „treuhandera”. Jak zauważa redaktor Sommer, to bardzo trafne skojarzenie historyczne. Treuhander to za niemieckiej okupacji zarządca zrabowanego Żydom mienia z ramienia niemieckiej administracji. Taką instytucję – choć oczywiście tak tego nie nazywają – ma powołać do istnienia projekt UC13. Pamiętajmy, że to twórcze rozwinięcie dyrektywy eurokołchozowej. Eurokołchoz pod pretekstem walki z „mową nienawiści”, dezinformacją i z fałszywą troską o niewinność dzieci na ustach poleca i zamierza egzekwować podniesienie cenzury w przestrzeni publicznej na wyższy poziom.

MS: Analizowałem to. W uzasadnieniu tego aktu, które liczy chyba 90 stron, bardzo dużo jest napisane o implementacji europejskiej dyrektywy z 2004 roku – oni zawsze podają taki pretekst. Natomiast planowane przez rząd krajowe środki ograniczające to już wymysł naszych rodzimych zamordystów nadwiślańskich. Dyrektywa europejska bynajmniej nie przewidywała trybu administracyjnego nakładania kar. Polskie prawo ma umożliwić natychmiastowe i bez wyroku sądu karanie niepokornych.

GB: Krajowe środki ograniczające – bez sądu, bez prokuratury, nawet bez policjanta. Decyzja administracyjna, która może człowieka zbankrutować, wywłaszczyć, wyeliminować z życia.

MS: Nawet od mandatu za przekroczenie prędkości można się odwołać do sądu rejonowego i jest postępowanie sądowe. Tutaj wyłączono tryb karny – jest czysto administracyjny, jak przy kontroli ZUS-u. To nie ma nic wspólnego z żadnym sądem. To bandytyzm!

Marek Skalski

Cały wywiad
https://nczas.info/2026/11/15/grzegorz-braun-zbrodniczy-eurorezim/

niedziela, 15 listopada 2026

Witamy w cyberpandemii?


Zaledwie kilka godzin po globalnej awarii Microsoftu cały ruch lotniczy w USA został sparaliżowany. W piątek doszło do ogólnokrajowego wstrzymania wszystkich startów. Ponownie przypisano to błędom technicznym. Ale moment jest bardzo wyraźny. Czy cyberpandemia już się rozpoczęła?

Po raz trzeci w historii lotnictwa USA wszystko stanęło w miejscu. Tysiące lotów zostało odwołanych lub poważnie opóźnionych, a lotniska utknęły w martwym punkcie. Flightradar24 i Cirium odnotowały ponad 8000 opóźnionych odlotów w ciągu jednego dnia, pozostawiając setki tysięcy pasażerów bez pomocy. Według oficjalnych oświadczeń przyczyną była awaria łączności w Centrach Kontroli Ruchu Lotniczego.

Minister transportu jako przyczynę podaje przestarzały sprzęt. Przełączniki i routery z lat 80. były przeciążone danymi i dostarczały niespójne odczyty. Jakiekolwiek powiązanie z awarią Microsoftu zostało natychmiast wykluczone, nie ma na to „żadnych dowodów”, podobnie jak nie ma dowodów na cyberatak. Sam Microsoft również zaprzecza jakiemukolwiek powiązaniu. Przyczyna ma charakter czysto techniczny, nie jest to atak ani sztuczna inteligencja.

Ale częstotliwość jest więcej niż oczywista: zhakowane systemy chłodzenia, kradzieże, ujawnione luki w zabezpieczeniach, awarie chmury, a teraz koniec. Od dawna jesteśmy przygotowani na „cyberpandemię podobną do COVID-19”, która rozprzestrzenia się szybciej niż wirus biologiczny, z kaskadowymi awariami i stratami rzędu miliardów dolarów dziennie. CyberPolygon i powiązane ćwiczenia symulowały efekt domina w systemach sieciowych. Od WEF w dół, używana terminologia to żargon pandemiczny.

Żargon pandemiczny nigdy nie był przypadkowy.

Awaria infrastruktury krytycznej jest drugorzędna. Awaria, stara czy nowa infrastruktura? Rezultat jest ten sam. Media przedstawiają te incydenty jako odosobnione problemy, ale należy podchodzić do nich ze szczególnym sceptycyzmem, zwłaszcza biorąc pod uwagę częstotliwość takich incydentów.

Inne incydenty ledwo trafiają do mediów.

Tego samego dnia obywatele USA w całym kraju zgłaszali problemy z numerem alarmowym 911. Spekulacje na temat cyberataków lub ich związku z awarią Microsoftu były coraz liczniejsze.

Do incydentów doszło również w żegludze. Statek towarowy staranował most na rzece Delaware między New Jersey a Filadelfią. W piątek tankowiec, który stracił panowanie nad statkiem, zderzył się z zacumowanym statkiem wycieczkowym na Missisipi w pobliżu Nowego Orleanu. Żaden z tych incydentów nie jest oficjalnie traktowany jako atak. Wszystkie miały negatywny wpływ na infrastrukturę krytyczną.

Nic dziwnego, że niektórzy obserwatorzy już mówią: Witamy w cyberpandemii.

14 listopada 2026 r. przez Thomasa Oysmüllera tkp/willkommen-in-der-cyberpandemie

https://dakowski.pl/witamy-w-cyberpandemii/

***

Potężna awaria Microsoftu. Nie działają znane programy, paraliż w bankach i urzędach

Globalna awaria usług z pakietu Microsoft 365 pozbawiła miliony osób na całym świecie dostępu do poczty Outlook, komunikatora Teams oraz asystenta Copilot. – Nic nie wskazuje na to, że awaria jest skutkiem działań o charakterze „złośliwym lub cybernetycznym” – mówi wiceprezes wykonawczy koncernu Charles Lamanna.

Pierwsze sygnały o problemach pojawiły się w czwartek, 12 listopada, wieczorem. W polskim serwisie Downdetector.pl zgłoszenia zaczęły napływać około godziny 19:00.

Awaria dotknęła użytkowników z co najmniej 74 krajów. W szczytowym momencie liczba raportów dotyczących samej tylko poczty Outlook zbliżyła się na świecie do 130 tysięcy. Nazajutrz, czyli w piątek 13 listopada, większość usług Microsoftu nadal nie działa.

Które usługi Microsoftu przestały działać?

Z oficjalnych komunikatów amerykańskiego giganta wynika, że usterka objęła narzędzia wykorzystywane w codziennej pracy biurowej. Użytkownicy stracili dostęp lub napotkali poważne błędy podczas łączenia się z następującymi usługami:

Exchange Online (system pocztowy stanowiący zaplecze dla programu Outlook),
Microsoft Teams (komunikator i platforma wideokonferencyjna),
SharePoint Online (środowisko do zarządzania dokumentami i witrynami),
Microsoft Copilot 365 (asystent sztucznej inteligencji zintegrowany z pakietem biurowym),
Microsoft Defender XDR, Microsoft Planner, Microsoft To Do oraz Microsoft Purview.
Zakłócenia odczuły również zewnętrzne platformy współpracujące z ekosystemem Microsoft 365. Problemy z działaniem swoich integracji zgłosiły między innymi firmy OpenAI oraz Anthropic.

Paraliż w bankach, urzędach i szkołach

Skutki awarii okazały się dotkliwe dla administracji publicznej i biznesu na kilku kontynentach. Jak podała stacja CNN, problemy dotknęły banki, sądy oraz instytucje rządowe w wielu państwach.

W Stanach Zjednoczonych część firm zdecydowała się odesłać pracowników wcześniej do domów. W Australii przedsiębiorstwa nie mogły drukować faktur, a niektóre szkoły zmuszone były odwołać piątkowe zajęcia zdalne.

Zakłócenia w rządowej infrastrukturze informatycznej oficjalnie potwierdził w Japonii zastępca głównego sekretarza gabinetu Masanao Ozaki. Z dostępu do firmowej poczty przez ponad dziewięć godzin wykluczeni byli nawet sami pracownicy Microsoftu.

Awaria Microsoftu. Czy to cyberatak? 

Skala incydentu wywołała falę spekulacji o możliwym ataku hakerskim na infrastrukturę krytyczną. W piątek rano głos w tej sprawie zabrał przedstawiciel kierownictwa koncernu.

– Na razie mogę potwierdzić, że nic nie wskazuje na to, że awaria systemu Microsoft jest skutkiem działań o charakterze „złośliwym lub cybernetycznym” – powiadomił w piątek w serwisie X Charles Lamanna, wiceprezes wykonawczy działu Copilot, Agents, and Platform w firmie Microsoft.

Menedżer przeprosił klientów za utrudnienia i zapewnił, że zespoły inżynieryjne pracują nad przywróceniem pełnej sprawności systemów.

Przeciążone serwery i trudna naprawa

Z dotychczasowych ustaleń technicznych Microsoftu wynika, że źródłem problemów było nadmierne obciążenie jednego z kluczowych procesów odpowiedzialnych za obsługę połączeń na serwerach. W efekcie duża część maszyn przestała odpowiadać, co wywołało efekt domina i spadki przepustowości w pozostałych elementach infrastruktury.

Inżynierowie wstrzymali wdrażanie nowych zmian w oprogramowaniu, rozpoczęli przekierowywanie ruchu sieciowego na trasy alternatywne oraz przystąpili do restartowania niedziałających serwerów. Równolegle analizowana jest niewielka liczba ostatnich aktualizacji konfiguracji pod kątem ich możliwego wpływu na stabilność systemu.

Naprawa okazała się jednak bardziej skomplikowana, niż początkowo zakładano. Choć po pierwszych działaniach Microsoft informował o pozytywnych efektach, kilka godzin później przyznał, że nie nastąpiła trwała poprawa, ponieważ przywracane serwery ponownie przestawały odpowiadać po skierowaniu na nie ruchu.

Najnowszy komunikat Microsoftu mówi o odnotowaniu „nieznacznego postępu” w usuwaniu globalnej awarii.

„W dalszym ciągu monitorujemy aktywność w różnych regionach, aby ocenić stan serwerów i określić działania, które można podjąć w celu zwiększenia przepustowości. Obejmuje to analizę wydajności serwerów oraz sprawdzenie, czy opracowane poprawki zostały wdrożone i działają zgodnie z zamierzeniami po zakończeniu ponownego uruchomienia infrastruktury. Na tym etapie odnotowaliśmy niewielki postęp” – poinformował Microsoft w oświadczeniu opublikowanym na stronie poświęconej stanowi usług.

13.11.2026 nczas/potezna-awaria-microsoftu-nie-dzialaja-znane-programy-paraliz-w-bankach-i-urzedach

Axel Springer to „firma syjonistyczna”


Koncern Axel Springer, którego szefem jest Döpfner, kontroluje – bezpośrednio lub poprzez joint venture Ringier Axel Springer – szereg wpływowych tytułów w Polsce i za granicą.

W Polsce do grupy należą m.in.: dziennik „Fakt”, tygodnik „Newsweek Polska”, portal Onet.pl, „Business Insider Polska”, „Forbes Polska”, „Forbes Women”, „Przegląd Sportowy” oraz „Komputer Świat”.

Poza Polską portfolio obejmuje m.in. niemiecki „Bild” i „Die Welt”, brytyjską Telegraph Media Group, amerykańskie „Politico” oraz „Idealo”.

==============================================

9 listopada 2026 r. w Museum of Modern Art w Nowym Jorku World Jewish Congress (WJC) przyznał Mathiasowi Döpfnerowi, prezesowi zarządu niemieckiego koncernu Axel Springer, Nagrodę Theodora Herzla – najwyższe wyróżnienie organizacji. Wraz z nim uhonorowano komisarz policji Nowego Jorku Jessicę S. Tisch. Ceremonia zbiegła się z 88. rocznicą Nocy Kryształowej.

W przemówieniu dziękczynnym Döpfner otwarcie przedstawił się słowami: „Jestem Niemcem. Nie jestem Żydem. I jestem syjonistą”. Na zakończenie dodał: „Jestem nieżydowskim syjonistą. Axel Springer jest – zgodnie ze swoimi podstawowymi zasadami – syjonistyczną firmą”.

Prezes WJC Ronald S. Lauder podkreślił długoletnie zaangażowanie Döpfnera w obronę Izraela i przeciwdziałanie antysemityzmowi, wskazując na związek między bezpieczeństwem społeczności żydowskiej a ochroną demokratycznych społeczeństw. Döpfner w swoim wystąpieniu (oraz wcześniej, w maju 2026 r. w Genewie przed radą zarządzającą WJC) argumentował, że syjonizm nie jest ideą zarezerwowaną wyłącznie dla Żydów, a anty-syjonizm stanowi współczesną formę rasizmu. Określał Izrael jako „przyczółek wartości Zachodu na Bliskim Wschodzie”.

Koncern Axel Springer, którego szefem jest Döpfner, kontroluje – bezpośrednio lub poprzez joint venture Ringier Axel Springer – szereg wpływowych tytułów w Polsce i za granicą. W Polsce do grupy należą m.in.: dziennik „Fakt”, tygodnik „Newsweek Polska”, portal Onet.pl, „Business Insider Polska”, „Forbes Polska”, „Forbes Women”, „Przegląd Sportowy” oraz „Komputer Świat”. Poza Polską portfolio obejmuje m.in. niemiecki „Bild” i „Die Welt”, brytyjską Telegraph Media Group, amerykańskie „Politico” oraz „Idealo”.

Deklaracja Döpfnera pojawia się w kontekście trwającej od lat dyskusji o wpływie międzynarodowych koncernów medialnych na polski rynek prasowy i internetowy. Ringier Axel Springer Polska pozostaje jednym z największych graczy na polskim rynku mediów drukowanych i cyfrowych.

Autorstwo: Andrzej Kumor
Źródło: Goniec.net

14.11.2026 wolnemedia/jestem-niemcem-nie-jestem-zydem-i-jestem-syjonista

Sieć CIA na Ukrainie: Scott Ritter ujawnia skalę amerykańskich operacji przeciwko Rosji


Były oficer wywiadu USA i inspektor ONZ ds. broni Scott Ritter wysunął poważne oskarżenia pod adresem Waszyngtonu.

Według niego, USA utrzymują na Ukrainie rozległą sieć CIA, której działania wykraczają daleko poza zwykłą działalność wywiadowczą. Wojna na Ukrainie, jak twierdzi, jest wynikiem długoterminowej strategii Zachodu, mającej na celu osłabienie Rosji pod względem gospodarczym, politycznym i militarnym. Ritter wskazuje na tajne bazy CIA, amerykańskie dostawy broni przed wybuchem wojny, nieudane porozumienia mińskie oraz wcześniej pomijane dokumenty z lat 90.

Według Rittera, CIA miała 20 baz operacyjnych na Ukrainie za rządów Joe Bidena. Nie były to małe biura łącznikowe, lecz rozległe centra operacyjne, z których każde liczyło od dziesięciu do ponad stu osób. Jako porównanie przytacza wojnę w Wietnamie, podczas której, według niego, CIA utrzymywała jedynie od dwunastu do szesnastu takich baz. Ritter twierdzi, że amerykańskie działania wywiadowcze na Ukrainie obejmowały całe spektrum tajnych operacji: niekonwencjonalne działania wojenne, operacje partyzanckie, rozpoznanie głęboko na terytorium Rosji, wpływy polityczne i wsparcie dla siatek zbrojnych. Ostatecznym celem, jak twierdzi, nie była wyłącznie obrona Ukrainy, ale strategiczne osłabienie Rosji. Liczba 20 baz nie została niezależnie zweryfikowana. Jednak już w lutym 2024 r. New York Times , po przeprowadzeniu szeroko zakrojonych badań, doniósł o dwunastu tajnych, wspieranych przez CIA obiektach wzdłuż granicy z Rosją, a także o długotrwałym amerykańsko-ukraińskim partnerstwie wywiadowczym.

Dla Rittera strategiczna porażka Rosji oznacza o wiele więcej niż tylko militarny cios. Przewiduje on załamanie gospodarcze, społeczne i polityczne, które może pogrążyć kraj z powrotem w warunkach lat 90. Wspomina lata po rozpadzie Związku Radzieckiego, kiedy Rosja doświadczyła poważnego kryzysu gospodarczego, masowych wstrząsów społecznych i drastycznego spadku średniej długości życia. Miliony Rosjan odczuło konsekwencje tego rozwoju sytuacji. Zdaniem Rittera Władimir Putin stara się zapobiec powtórce tej katastrofy. Dlatego postrzega wojnę jako część szerszego konfliktu o polityczną i gospodarczą przyszłość Rosji.

Na poparcie swojej argumentacji Ritter powołuje się na odtajniony obecnie amerykański memorandum dyplomatyczne z 1994 roku. Zostało ono sporządzone przez Wayne’a Merry’ego, wówczas wysokiego rangą urzędnika ambasady USA w Moskwie. W dokumencie, opublikowanym przez Archiwum Bezpieczeństwa Narodowego, Merry ostrzegał, że amerykańskie poparcie dla radykalnych reform gospodarczych i administracji Borysa Jelcyna może podważyć rodzącą się rosyjską demokrację. Twierdził, że Waszyngton próbował narzucić swoją politykę gospodarczą bez dostatecznego uwzględnienia realiów społecznych i politycznych Rosji. Interpretacja Rittera idzie jeszcze dalej: Stany Zjednoczone, jak twierdzi, zaszkodziły rosyjskim instytucjom demokratycznym i próbowały utrzymać kontrolę nad rozwojem kraju poprzez wpływy polityczne. W rezultacie, argumentuje Ritter, Putin nie odziedziczył funkcjonującej demokracji. Dokument Merry’ego uzasadnia krytykę w ówczesnym amerykańskim aparacie dyplomatycznym, ale nie wszystkie dalsze wnioski Rittera.

Ritter koncentruje się szczególnie na miesiącach poprzedzających rosyjską inwazję w lutym 2022 roku. Powołuje się na wywiad z byłym sekretarzem stanu USA Antony’m Blinkenem, w którym Blinken potwierdził, że Waszyngton zezwolił już na znaczne dostawy broni na Ukrainę we wrześniu i ponownie w grudniu 2021 roku, nie podkreślając tego publicznie. Blinken wspomniał między innymi o systemach uzbrojenia Stinger i Javelin. Dla Rittera moment jest kluczowy: jeszcze w czerwcu 2021 roku Joe Biden i Władimir Putin spotkali się w Genewie. Według Rittera, Biden zobowiązał się tam do pracy na rzecz wdrożenia porozumień mińskich. Zamiast tego, zaledwie kilka miesięcy później na Ukrainę dostarczono kolejne amerykańskie uzbrojenie. Sam Blinken jednak wyraźnie uzasadniał te dostawy jako przygotowania do obawianego ataku Rosji.

Ritter kwestionuje również rolę Niemiec i Francji. Jego zdaniem porozumienia mińskie nie miały na celu doprowadzenia do trwałego rozwiązania politycznego, lecz raczej zyskanie czasu dla Ukrainy na rozbudowę potencjału militarnego. Wskazuje na późniejsze wypowiedzi Angeli Merkel i François Hollande’a, którzy potwierdzili, że porozumienia dały Ukrainie czas na wzmocnienie obrony. Ritter interpretuje to jako sygnał, że rządy zachodnie od początku były przygotowane na konfrontację militarną. Merkel i Hollande natomiast przedstawiali swoją politykę w tamtym czasie jako próbę zapobieżenia kolejnej ofensywie rosyjskiej i zapewnienia ochrony Ukrainie.

Ritter zwraca również uwagę, że 17 grudnia 2021 roku Rosja przedstawiła dwa projekty traktatów o nowych porozumieniach bezpieczeństwa z USA i NATO. Moskwa zażądała między innymi wiążących gwarancji przed dalszą ekspansją NATO i ograniczeniami zachodnich działań wojskowych w Europie Wschodniej. Te kluczowe żądania zostały odrzucone przez Waszyngton i NATO. Dla Rittera była to kolejna nieudana próba dyplomatycznego rozwiązania konfliktu przez Rosję. Twierdzi on również, że Moskwa próbowała osiągnąć porozumienie z Ukrainą już w styczniu i lutym 2022 roku, ale spotkała się z odmową.

Nawet rosyjska inwazja z 24 lutego 2022 roku nie jest interpretowana przez Rittera przede wszystkim jako kampania podboju, lecz raczej jako próba zmuszenia Kijowa do negocjacji. W rzeczywistości rozmowy między delegacjami rosyjskimi i ukraińskimi na Białorusi rozpoczęły się już 28 lutego. Następnie, pod koniec marca, odbyły się negocjacje w Stambule, podczas których omawiano między innymi neutralność Ukrainy i międzynarodowe gwarancje bezpieczeństwa. Ritter twierdzi, że podpisane porozumienie pokojowe istniało już wówczas, ale jego wdrożenie zostało uniemożliwione przez Zachód. Ta relacja wykracza poza udokumentowany stan negocjacji: istniały projekty porozumień, ale ostateczny traktat pokojowy nie został podpisany. Rozmowy załamały się w kwietniu 2022 roku; istnieją rozbieżne wersje przyczyn tego stanu rzeczy.

Wniosek Rittera jest jednak jednoznaczny: to nie Rosja, lecz Stany Zjednoczone przygotowywały się do konfliktu długoterminowo i wykorzystywały Ukrainę jako instrument w strategii przeciwko Moskwie. Jego zdaniem Rosja nie prowadzi zatem wojny, by zniszczyć Ukrainę, lecz broni własnej państwowości przed próbą Zachodu, by trwale osłabić ten kraj.

Ritter podważa zatem fundamentalnie powszechnie akceptowane zachodnie wyjaśnienie przyczyn wojny. Jego argumentacja łączy udokumentowane działania wywiadowcze, decyzje dyplomatyczne i wydarzenia historyczne, aby nakreślić obraz konfliktu, który narastał od lat między Waszyngtonem a Moskwą. Jednak kilka z jego głównych wniosków pozostaje kontrowersyjnych i nie znajduje ostatecznego potwierdzenia w dostępnych dokumentach. Niezależnie od tych wydarzeń, rosyjska inwazja z lutego 2022 roku pozostaje militarną inwazją na Ukrainę.

Źródła:

Scott Ritter – wywiad w Judging Freedom, 4 czerwca 2025 r.
New York Times – Tajna sieć CIA na Ukrainie, 25 lutego 2024 r.
Archiwum Bezpieczeństwa Narodowego – Odtajniona notatka Wayne’a Merry’ego z 1994 r.
Departament Stanu USA – Oryginalny wywiad z Antony’m Blinkenem na temat dostaw broni przed rozpoczęciem wojny
Euronews/Reuters – Angela Merkel o porozumieniach mińskich
Reuters – Przegląd rozmów pokojowych między Rosją a Ukrainą w 2022 r.
uncut-news.ch 12 listopada 2026 r. uncutnews-ch/cia-netzwerk-in-der-ukraine-scott-ritter-enthuellt-das-ausmass-der-amerikanischen-operationen-gegen-russland

https://dakowski.pl/siec-cia-na-ukrainie-scott-ritter-ujawnia-skale-amerykanskich-operacji-przeciwko-rosji/

piątek, 13 listopada 2026

Tylko idioci podłączają lodówki do internetu

 

Zamieszanie jest ogromne: dziesiątki półek chłodniczych przestały chłodzić, a żywność się zepsuła. Nie była to awaria techniczna. Zostały one zmanipulowane przez internet. Francja twierdzi, że za to odpowiadają Irańczycy. Pytanie o to, dlaczego lodówki w ogóle są podłączone do internetu, jest celowo ignorowane.

Każda lodówka potrzebuje prądu i termostatu do regulacji temperatury. To wszystko. Wiesz, jak to działa w twojej własnej lodówce. Jest pokrętło do ustawienia pożądanej temperatury. Zwykle ustawiasz ją raz i na tym poprzestajesz. Półki chłodnicze w supermarketach działają w ten sam sposób. Żadna lodówka nie potrzebuje połączenia z internetem, aby działać. Jak ktokolwiek mógłby pomyśleć o sterowaniu systemem chłodzenia przez internet?

Każdy powinien wiedzieć, że wszystko, co jest podłączone do internetu, może zostać zhakowane i zmanipulowane. Dotyczy to wszystkich systemów infrastrukturalnych, takich jak zaopatrzenie w wodę, odprowadzanie ścieków, elektryczność i oświetlenie – zasadniczo wszystkiego, czego potrzebujemy w naszym codziennym życiu. Nawet kasy w supermarketach są podłączone do internetu, aby umożliwić płatności bezgotówkowe. W przypadku przerw w dostępie do internetu akceptowane są tylko płatności gotówkowe.

Przez 100 lat ludzkość była napędzana rozwojem technologicznym, nie zastanawiając się, nie mówiąc już o dyskusji, czy jest on rozsądny i korzystny. Korporacje wprowadzają swoje innowacje na rynek i zarabiają krocie. Nigdy nie porusza się kwestii wpływu, jaki będzie to miało na rozwój społeczny, a nawet duchowy. Większość tych innowacji służy wygodzie, a przynajmniej tak się wydaje. Prowadzi to do dziwnych rezultatów, takich jak sieciowe lodówki czy gabloty chłodnicze.

Jakie korzyści mogą one oferować? Że kierownik sklepu może sprawdzić temperaturę na swoim smartfonie, jedząc śniadanie w domu? A może nawet dostosować temperaturę w tym miejscu? Okazuje się, że nie jest jedynym, który to potrafi. Czy nie wystarczy poczekać, aż szef osobiście pojawi się w sklepie? Nie potrzebuje do tego smartfona. Wystarczy, że przytrzyma rękę w środku lub odczyta temperaturę termometru, a to nawet nie zużywa prądu.

Nie będą już niczego posiadać…

Ogólny szał sieciowy rozprzestrzenia się coraz bardziej. Szczególnie niepokojące jest to, że prawie nie można już kupić programów, które działają niezależnie na komputerze. Jeśli komputer jest offline, te programy nie działają. Ale jeśli masz zainstalowany kompletny program, możesz pracować offline i przesłać swoją pracę później. To jednak tylko jedna strona medalu. Ponieważ wszystko, co jest przetwarzane online, nawet najbardziej prywatne i wrażliwe dane trafiają do internetu i nie masz już kontroli nad tym, kto je czyta. Ale jak powiedział pan Schwab: „Nie będziesz niczego posiadał i będziesz szczęśliwy”. Mniej więcej tak jest już w przypadku programów, które nie działają w pełni na twoim komputerze. Nie masz kontroli nad tym, czy będą działać. Decyduje firma produkująca oprogramowanie i jeśli uzna, że ​​nie zapłaciłeś, może cię zamknąć.

Zlecanie wrażliwych danych „chmurze” to kompletny absurd. Dostawca chmury ma dostęp do wszystkich danych, które mu powierzyłeś. Po co więc szpiegostwo przemysłowe? Jest ono wbudowane w chmurę, a NSA i tak je ma. Szyfrowanie? Każdy pas cnoty zawsze miał wytrych. Poza tym, powszechnie wiadomo, że nawet specjaliści od szyfrowania są czasami zmuszani przez rządy do instalowania tylnych furtek, aby państwo lub ktokolwiek inny mógł uzyskać dostęp do danych. Powinno być jasne: wszystko, co przechodzi przez internet, jest mniej lub bardziej publiczne. Każdy, kto ma wystarczające umiejętności, może przeczytać twoje e-maile. Kradzież danych AfD to tylko spektakularny, widoczny element tego zjawiska.

Kto ma dostęp do Twoich danych?

Leasing działa w pokrewnej dziedzinie. Cokolwiek jest leasingowane, nie należy do Ciebie, ale płacisz pensje kadrze kierowniczej firmy leasingowej. W końcu to tylko pożyczka. A co, jeśli nie będziesz już w stanie płacić rat leasingowych? W Stanach Zjednoczonych rozwinęła się cała branża zajmująca się odzyskiwaniem samochodów i innych dóbr. W Niemczech jest łatwiej, ponieważ mamy system raportowania. Mogą skontaktować się z każdym. Ściśle rzecz biorąc, programy działające tylko z połączeniem internetowym również należą do kategorii leasingu, ale łatwiej je monitorować. Wystarczy je po prostu wyłączyć. A co, jeśli to błąd firmy leasingowej? W sądzie, który ma jurysdykcję, prawdopodobnie wygrasz. Po roku lub dwóch Twoja firma przestanie istnieć. A co, jeśli dane w chmurze po prostu znikną? Wtedy sytuacja się powtarza.

Kto decyduje o temperaturze w Twoim salonie?

Są ludzie, którzy przekształcili swoje mieszkania w „inteligentne domy”. Kontrolują temperaturę w pomieszczeniach za pomocą smartfonów przez internet. Pomijając absurdalność stania przy kaloryferze ze smartfonem i regulowania temperatury zamiast po prostu lekko obrócić termostat, potencjalne konsekwencje są poważne. Co się stanie, jeśli „ekolodzy” wprowadzą zakaz przekraczania określonej temperatury w pomieszczeniach? Inspektorzy nie będą musieli wchodzić do mieszkania.

Internet pozwala każdemu na dostęp do ustawionej temperatury w dowolnym momencie, a komputer może nawet nałożyć mandat za przegrzanie. Albo po prostu obniżyć temperaturę. To samo dotyczy „inteligentnych liczników” energii elektrycznej. Nie masz już kontroli nad tym, kiedy masz prąd. Możesz go po prostu wyłączyć. Niezależnie od tego, czy jest to spowodowane brakiem prądu, niezapłaconym rachunkiem, czy nawet awarią. A tak przy okazji, lodówka też przestaje działać i nic nie da się z tym zrobić. Albo możesz latami borykać się z problemami związanymi z procesami sądowymi, jak wspomniano powyżej.

Fotoradary stają się przestarzałe.

Nowoczesne samochody są praktycznie zawsze online, wysyłając dane do kogokolwiek zechcą. To sprawia, że ​​fotoradary są przestarzałe. Aktualną prędkość można sprawdzić w dowolnym momencie. Ile czasu upłynie, zanim otrzymasz mandat za przekroczenie prędkości natychmiast i bezpośrednio na ekranie swojego samochodu? Albo zanim anonimowy komputer po prostu zmniejszy prędkość? A może nawet wyłączy silnik? To jest możliwe już dziś. I to nie tylko w przypadku gablot chłodniczych. Witamy w świecie wspomaganego życia i prowadzenia pojazdów! Te komputery przypominające samochody monitorują już, czy jesteś zbyt zmęczony, by prowadzić, a głos nęka Cię wszelkiego rodzaju pomocnymi radami również w innych sytuacjach.

Całkowita kontrola

Smartfony i internet to wspaniałe rzeczy. Mogą być naprawdę pomocne. Ale są niebezpieczne. Wkradają się w obszary naszego życia i przejmują funkcje kontrolne, nad którymi nikt nie głosował. Technologia istnieje, a potem po prostu znika. Nawet bez twojej zgody, bo nie możesz się przed nią obronić. To właśnie jest fundamentalny problem. Jak często otrzymujesz aktualizacje na smartfonie bez twojej zgody? Często nawet tego nie zauważasz, a potem nagle coś działa inaczej niż jesteś przyzwyczajony i nie tak, jak chciałeś. Nie możesz się przed tym obronić. Nie możesz się też obronić, gdy twój smartfon po prostu podsłuchuje twoje rozmowy, nawet używając kamery, którą można aktywować bez twojej wiedzy. Czy kiedykolwiek o tym dyskutowano lub nawet głosowano? Po prostu tak robią. Nie da się już kupić w Europie samochodu, który nie jest podłączony do internetu.

Czy sygnał ostrzegawczy zostanie usłyszany?

Postrzegam te ataki na półki chłodnicze jako coś pozytywnego. To sygnał ostrzegawczy. Obawiam się jednak, że zbyt mało osób zwraca na to uwagę i rozumie to wezwanie. A jeśli to byli Irańczycy, jak twierdzi Francja, to mogę tylko jeszcze raz podziękować. Dziękuję, Iranie, za to, że dałeś sygnał ostrzegawczy. Musimy zacząć zastanawiać się, które funkcje internetu są przydatne, a które po prostu stanowią ogromne zagrożenie dla naszej wolności i bezpieczeństwa. Zawsze małymi krokami, ledwo zauważalnymi, wkradającymi się, a my stopniowo się do tego przyzwyczajamy. Jak żaba w wodzie na kuchence. Zawsze z nagłówkiem: „To tylko dla twojej wygody i twojego dobra”. Ale kto decyduje, co jest dla nas najlepsze? Nie ja, nie ty. O tak, żyjemy w demokracji, najlepszych Niemczech w historii. Ale jeśli chodzi o nasze warunki życia, nie ma demokratycznych decyzji. Wystarczy przeczytać Orwella i „Rok 1984”! Orwell powiedział, że to nie podręcznik, a ostrzeżenie. Żyjemy w roku 2026.

Macie jakieś pytania?

————

Karl Pongracz napisał przełomową pracę na ten temat. Nazywa ją „Kultem Śmierci” i pokazuje, jak jesteśmy stopniowo wprowadzani w inną rzeczywistość, która doprowadzi do transhumanizmu. Ta praca również jest sygnałem ostrzegawczym. Spójrzmy na to, co nas czeka. Tylko ci, którzy są tego świadomi, mają przynajmniej teoretyczną możliwość wyrwania się z tego kręgu. Zamów swój egzemplarz bezpośrednio u wydawcy tutaj

https://translate.google.com/website?sl=de&tl=pl&hl=pl&client=webapp&u=https://anderweltverlag.com/p/todeskult

lub kup go w lokalnej księgarni.

12 listopada 2026 r. Peter Haisenko anderweltonline/nur-idioten-verbinden-kuehlschraenke-mit-dem-internet

https://dakowski.pl/tylko-idioci-podlaczaja-lodowki-do-internetu/

Izraelski atak na szpital. Nie żyje sześć osób, w tym chirurg


Co najmniej sześć osób, w tym chirurg, zginęło, a 20 zostało rannych w ataku przeprowadzonym przez Izrael w czwartek rano na szpital Nasera w Chan Junus na południu Strefy Gazy – poinformowała agencja Reutera, powołując się na miejscową obronę cywilną.

Według jej rzecznika Mahmuda Basala izraelski pocisk uderzył w oddział chirurgiczny szpitala, powodując rozległe zniszczenia.

Izraelskie siły zbrojne oświadczyły później, że celem ataku był wysoki rangą bojownik Hamasu oraz inni członkowie zbrojnego ramienia tej organizacji, którzy – według armii – działali na terenie szpitala w Chan Junus.

W oświadczeniu siły zbrojne oskarżyły Hamas o wykorzystywanie kompleksu szpitalnego m.in. do przechowywania broni, prowadzenia centrów dowodzenia i kontroli oraz o wykorzystywanie obiektów szpitalnych jako punktów obserwacyjnych i schronienia dla bojowników.

Szpital Nasera był już wcześniej celem izraelskich nalotów, m.in. w sierpniu 2025 r., gdy w dwóch uderzeniach zginęło co najmniej 20 osób, w tym pięciu dziennikarzy.

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) od początku wojny w październiku 2023 r. w Strefie Gazy do września br. zginęło ponad 1,7 tys. pracowników ochrony zdrowia, w tym lekarze, pielęgniarki i ratownicy medyczni. WHO odnotowała również co najmniej 920 ataków na placówki medyczne i ich personel.

W ostatnim czasie Izrael nasilił ataki na Strefę Gazy, twierdząc, że Hamas próbuje odbudować swoje siły i arsenał. Hamas zapewnia, że przestrzega zawartego rok temu rozejmu, i oskarża Izrael o jego podważanie.

Według władz medycznych Strefy Gazy od zawarcia rozejmu w październiku 2025 r. w izraelskich atakach zginęło co najmniej 1,6 tys. Palestyńczyków. Izrael poinformował o śmierci czterech żołnierzy.

Strefa Gazy jest niemal całkowicie zrujnowana po trwającej od trzech lat wojnie, która wybuchła po tym, gdy Hamas najechał Izrael 7 października 2023 r., zabijając około 1,2 tys. osób i porywając 251.

Według lokalnych władz w wojnie zginęło ponad 74,5 tys. Palestyńczyków, a znaczna część zidentyfikowanych ofiar to kobiety, dzieci i osoby starsze. Dane te są zasadniczo uznawane za wiarygodne przez ONZ.

12.11.2026 nczas/izraelski-atak-na-szpital-nie-zyje-szesc-osob-w-tym-chirurg

czwartek, 12 listopada 2026

Sprawdzone w boju: Co umożliwia wojna


Militaryzm się opłaca i tu właśnie pojawia się ekonomiczny aspekt symbiozy. Amerykańska pomoc wojskowa nigdy nie była prostym transferem do Izraela. W latach 2026 i 2027 92% pomocy musi zostać wydane w USA, a w 2028 roku – 100%. To cykl: pieniądze podatników płyną przez Izrael do amerykańskich producentów. Pomoc była dotacją dla przemysłu, który sprzedaje swoje produkty zbankrutowanemu klientowi.

Po stronie izraelskiej istnieje sektor eksportowy, który traktuje wojnę jako punkt odniesienia. Eksport broni z Izraela osiągnął rekordową wartość 19,2 miliarda dolarów w 2025 roku, czyli o około 30 procent więcej niż w roku poprzednim, przy czym ponad połowa tej kwoty pochodzi z kontraktów międzyrządowych. Ministerstwo Obrony Izraela nazywa ten eksport „kamieniem węgielnym” rozbudowy sił zbrojnych w warunkach ograniczonego budżetu. To, co jest sprzedawane, jest „przetestowane w boju”. „Testowane w boju” oznacza testowane na ludziach. Państwo, które prezentuje swoją broń na wojnie i przeznacza uzyskane środki na zbrojenie się na kolejną wojnę, ma interes ekonomiczny w tym, aby wróg pozostał jedynie przedmiotem. Ci, którzy traktują ludzi jak towary, nie mają problemu z testowaniem na nich systemów. Moja interpretacja jest taka, że ​​dehumanizacja w tym przypadku nie jest jedynie ideologią, ale elementem kalkulacji kosztów: obniża próg, który w przeciwnym razie utrudniałby wyzysk.

Europa również jest częścią tego cyklu. Niemcy przeznaczyły łącznie 6,5 miliarda dolarów na system obrony przeciwrakietowej Arrow 3, opracowany wspólnie z amerykańską agencją obrony przeciwrakietowej. Nabywcy płacą w zasadzie za prestiż systemu.

IV. Fuzja: od dotacji do scalania

W listopadzie Donald Trump zapowiedział, że roczna pomoc wojskowa w wysokości około czterech miliardów dolarów zakończy się do końca roku. To początek, a nie koniec. Sam Netanjahu zażądał w maju 2026 roku, aby pomoc została zredukowana „do zera” i zastąpiona wspólnymi projektami. Aby państwo, które chce się uwolnić od swojego patrona, nie straciło więzi, jest ono przenoszone do struktur.

Cały artykuł

https://dakowski.pl/projekt-symbiozy-usa-i-izraela-jak-militaryzm-i-dehumanizacja-maja-sie-polaczyc/

Gra migracyjna a ulice Europy


Od Mauretanii do Kanału La Manche – dokument śledczy z udziałem tajnej ekipy śledzi proces migracji, z którym instytucje rzekomo walczą, jednocześnie nadal go finansując.

Właśnie ukazał się nowy, śledczy dokument, który obnaża starannie podtrzymywane iluzje wokół kryzysu migracyjnego w Europie. Wyprodukowany przez studio śledcze Muckraker i zatytułowany „ Replaceing Europe” (Zastąpienie Europy ) film śledzi zachodnioafrykańską trasę od centrum przemytu w Mauretanii, przez Wyspy Kanaryjskie i kontynentalną Hiszpanię, przez granicę francuską, aż do kanału La Manche, by dotrzeć do Wielkiej Brytanii.

W rzeczywistości nie pokazuje on scen kryzysu humanitarnego, wojennego chaosu ani aktywnych i pilnych zagrożeń, lecz dokumentuje starannie zarządzany rurociąg, finansowany z pieniędzy podatników, organizacji pozarządowych, organizacji międzynarodowych i rządów, które publicznie deklarują próby zatrzymania napływu migrantów, jednocześnie po cichu robią wszystko, co w ich mocy, aby zapewnić jego kontynuację.

Najbardziej uderzające wyznania w filmie pochodzą bezpośrednio od osób z wewnątrz systemu. Pracownik Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji ONZ stwierdza przed kamerą, że Hiszpania celowo pozwala na ciągłe przypływanie łodzi, ponieważ finansowanie z Unii Europejskiej, które następuje po tym, jest zbyt lukratywne, by je przegapić.

Pokazuje się, jak duża „katolicka” organizacja pozarządowa, ACCEM, która otrzymała około 225 milionów euro w 2024 roku, z czego zdecydowaną większość od państwa hiszpańskiego, organizuje transfer przybyszów z wysp na stały ląd, zapewnia im zakwaterowanie i comiesięczne zasiłki. Aktywiści malują na chodnikach dosłowne ślady stóp, aby pomóc migrantom uniknąć hiszpańskiej policji i znaleźć drogę do Francji. Schroniska finansowane ze środków publicznych następnie zmieniają ich z nielegalnych na zaopatrzonych minimalną dokumentacją. Ogólny obraz przedstawia instytucjonalne zachęty, które nagradzają ilość, a nie kontrolę.

To system operacyjny, na którym od lat funkcjonuje polityka migracyjna UE, a jej konsekwencje są teraz widoczne na ulicach. W tym miesiącu Francja doświadczyła jednych z najgorszych aktów przemocy w miastach od dziesięcioleci. To, co zaczęło się jako protesty studentów przeciwko niszczejącym szkołom i kosztom utrzymania, przerodziło się w powszechne podpalenia, grabieże i ataki na własność prywatną i publiczną. XIX-wieczny ratusz w Limoges został w dużej mierze zniszczony przez pożar. Ratusze i budynki publiczne stały się celem ataków od Lille po Marsylię. Ponad 1200 policjantów zostało rannych, a tysiące sklepów zostało uszkodzonych i splądrowanych. Skala zniszczeń sprawiła, że ​​wielu mieszkańców opisało swoje dzielnice jako strefę wojny.

Podobne niepokoje miały miejsce we Włoszech, Hiszpanii, Belgii, a ostatnio także w Niemczech, gdzie przemoc rozprzestrzeniła się w zeszły weekend. Na całym kontynencie powtarza się ten sam schemat i staje się coraz bardziej oczywiste, że w Europie dzieje się coś głęboko niepokojącego.

Relacje głównego nurtu były zadziwiająco konsekwentne w swoim ujęciu. Na przykład, niedawny artykuł agencji Reuters przypisuje francuski wzrost i szerszy wzrost znaczenia partii, które określa jako „skrajnie prawicowe”, głównie gniewowi na ceny paliw związanemu z konfliktem w Iranie. Oczywiście, rosnące koszty energii są realne i bolesne, a ta całkowicie niepotrzebna wojna utrudnia i drożeje życie wszystkim. Jednak to tylko jeden z aspektów znacznie głębszej porażki i z pewnością nie wyjaśnia wzrostu znaczenia „skrajnej prawicy”, zwłaszcza że partie, które odnotowują ten wzrost popularności, mają jedną wspólną politykę, którą forsują od ponad dekady – reformę imigracyjną.

Doniesienia mediów głównego nurtu systematycznie bagatelizują lub pomijają transformację demograficzną i kulturową napędzaną przez utrzymujący się wysoki poziom imigracji osób o niskich kwalifikacjach, społeczeństwa równoległe, które ukształtowały się w wielu obszarach miejskich, obciążenia mieszkaniowe, szkolnictwo, szpitale i systemy opieki społecznej oraz wynikającą z tego erozję zaufania między obywatelami a instytucjami nimi rządzącymi. Kiedy opinia publiczna reaguje na kumulatywne skutki tych polityk, preferowanym wytłumaczeniem pozostają trudności ekonomiczne lub „populizm”, a nie same polityki.

To nie przypadek. Przez lata dominująca narracja traktowała masową migrację jako nieuniknioną i moralnie niepodważalną, podczas gdy każda poważna dyskusja o jej kosztach fiskalnych, społecznych i w zakresie bezpieczeństwa była uznawana za nieuprawnioną. W rezultacie pogłębia się przepaść między językiem urzędowym a rzeczywistością. Ludzie zauważają, gdy szkoły w niektórych dystryktach stają się nie do opanowania, gdy przestrzenie publiczne stają się mniej bezpieczne, gdy mieszkania stają się nieosiągalne i gdy państwo opiekuńcze jest proszone o wsparcie zarówno starzejącej się ludności tubylczej, jak i ciągłego napływu nowych osób ubiegających się o zasiłek. Zauważają również, gdy media i klasa polityczna upierają się, że głównym problemem jest w rzeczywistości ich własna reakcja, a nie to, na co reagują.

Niesamowity przykład tej bezwstydnej postawy obwiniania ofiar pojawił się podczas zamieszek we Francji kilka tygodni temu. Na nagraniu, które krążyło w internecie, Bettina Zourli, zwolenniczka skrajnie lewicowej partii Mélenchona, samo-określona „dziennikarka” i absolwentka gender studies, została skonfrontowana z kobietą, która zeznała, że ​​uczestnicy zamieszek grozili jej gwałtem po tym, jak próbowała powstrzymać ich przed splądrowaniem sklepu, gdy była na piętrze w swoim mieszkaniu z dzieckiem. Odpowiedź Zourli brzmiała: „To straty uboczne… Rewolucja nie jest pokojowa. Nie mieści się w granicach”. 

Pojawiły się również doniesienia i nagrania rzekomych „zamieszkowców” z Antifa, którzy w rzeczywistości wyglądali na tajnych policjantów działających jako agenci prowokatorzy. Twierdzono, że zamaskowani osobnicy dopuścili się aktów destrukcji lub przemocy (podpalanie koszy na śmieci, rzucanie pociskami), a następnie przenieśli się lub byli eskortowani z powrotem w kierunku lub za policyjne linie. Pojawiły się również nagrania wideo i relacje, zwłaszcza z zamieszek 24 października w miastach takich jak Montpellier, Nicea i Nancy, przedstawiające grupy skrajnie prawicowe atakujące protestujących, a następnie ponownie przemieszczające się za policyjne linie lub wchodzące z nimi w interakcję.

Chociaż doniesienia te pozostają niepotwierdzone według głównego nurtu francuskiej weryfikacji faktów, tajni funkcjonariusze rzeczywiście działają wewnątrz tłumów protestujących i jest to legalna i standardowa praktyka zgodnie z francuską doktryną porządku publicznego, głównie w celu gromadzenia informacji wywiadowczych i dokonywania celowych aresztowań.

Jasne jest, że w państwie, a na pewno w partiach politycznych, istnieją elementy, które pragną, by ich miasta płonęły, a ich obywatele padali ofiarą. Ci ludzie naprawdę chcą eskalacji pokojowych demonstracji, celebrują przemoc i liczą na jej dalszy rozwój, aż sytuacja osiągnie punkt krytyczny, a wojna domowa stanie się realnym scenariuszem. Rozkoszują się zniszczeniem, nastawiają jedną grupę przeciwko drugiej, podsycają nienawiść i podziały i nie spoczną, dopóki nie zostanie nic do spalenia.

Europa nie doświadcza serii odosobnionych protestów przeciwko kosztom utrzymania, które akurat przynoszą korzyści określonym partiom politycznym. Doświadcza przewidywalnych konsekwencji długotrwałej polityki zmian demograficznych, prowadzonej siłą i bez demokratycznej zgody. Nie tylko nie ma żalu, wstydu ani poczucia winy u tych, którzy to zrobili, ale wręcz przeciwnie – odczuwają autentyczną radość.

Widzimy, jak Stary Świat umiera na naszych oczach – i nie jest to śmierć zadana przez kogoś obcego, lecz samobójstwo.

Claudio Grass 9 listopada 2026 forumgeopolitica/the-migration-game-and-the-streets-of-europe

https://dakowski.pl/gra-migracyjna-a-ulice-europy/
***
Widzimy, jak Stary Świat umiera na naszych oczach – i nie jest to śmierć zadana przez kogoś obcego, lecz samobójstwo.

No cóż, imigracja wspierana jest głównie przez żydów, z którymi oczywiste współpracuje część tak zwanych szabesgoji. Do nazywania tego samobójstwem Europy zatem dość daleko, sami żydzi bynajmniej z Europą się nie utożsamiają.

środa, 11 listopada 2026

Nagłe zgony w polityce: Seria wśród korona-sceptyków

 

Pojedyncze zgony to tragedie, szum statystyczny, pech. Wiele zgonów o identycznym profilu – sprzeciw wobec polityki związanej z koronawirusem, nagła śmierć, brak lub opóźnienie sekcji zwłok, milczące władze – rodzą pewne pytania, które warto zadać.

Dokładnie to samo zrobił Stefan Homburg w poście X ( z listopada 2026 r .) – i reakcją, jak zawsze, nie była kłótnia, a wzruszenie ramion. Jednak lista jest na tyle długa, że ​​od 2020 roku należy ją traktować poważnie. Nie zaczyna się od lokalnych burmistrzów, o których mówi Homburg, ale od samego początku.

AKTUALNA SPRAWA: HUBERT AIWANGER

Wieczorem 4 listopada 2026 roku bawarski minister gospodarki i wicepremier Hubert Aiwanger został znaleziony martwy w swoim pokoju w hotelu Neuer Fritz w berlińskiej dzielnicy Mitte – około godziny 19:00, co potwierdziła berlińska prokuratura w komunikacie prasowym wydanym wspólnie z policją . 6. Wydział Zabójstw Policji Kryminalnej w Berlinie oraz prokuratura wszczęły śledztwo w sprawie śmierci.

Chronologia jest niezwykła:

Aiwanger miał wygłosić przemówienie podczas popołudniowego otwarcia biura Wolnych Wyborców w Berlinie, ale odwołano je z powodów zdrowotnych . Początkowo podawano , że cierpi na zapalenie żołądka i jelit, jak donosił „ Tagesspiegel” .

Po tym zdarzeniu nie udało się już nawiązać z nim kontaktu i ostatecznie znaleziono go martwego. Konkretne okoliczności odkrycia nie mogą zostać na razie ujawnione „ze względów śledczych” – powiedział rzecznik prokuratury – sformułowanie znane z każdego innego przypadku niewyjaśnionej śmierci. Jak poinformował rzecznik LKA, Aiwangerowi w Berlinie towarzyszyli m.in. funkcjonariusze Bawarskiego Urzędu Kryminalnego.

Następnego dnia nadeszło ogłoszenie, które miało na celu uśpienie sytuacji: Sekcja zwłok „dała wskazówki, że śmierć nastąpiła ostatecznie z przyczyn naturalnych” – powiedział rzecznik Prokuratury Generalnej, Michael Petzold, według RADIO 7. Jednak dalsze badania kryminalistyczne wciąż są w toku. Do dziś nie wiadomo, kto odnalazł ministra.

55-letni mężczyzna odwołuje wizytę tego samego dnia z powodu zapalenia żołądka i jelit i zostaje znaleziony martwy w swoim pokoju hotelowym tego samego wieczoru. Mogła to być śmierć naturalna – zawał serca, zator lub wcześniej niewykryta choroba. Pytanie, które zadałby sobie jednak każdy prywatny detektyw, brzmi: dlaczego jest tak mało komunikacji z mężczyzną w takiej sytuacji?

W tym kontekście należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię: Aiwanger był jednym z niewielu czołowych polityków, którzy określili obowiązkowe szczepienia mianem „czerwonej linii”. Nie popłynął z prądem. To wspólny mianownik całej tej serii.

———————————————-

THOMAS OPPERMANN: KAWA PRZED TRANSMISJĄ NA ŻYWO

Sprawa, która budzi najwięcej pytań i na którą uzyskano najmniej odpowiedzi, ma sześć lat. 25 października 2020 roku wiceprzewodniczący Bundestagu i były lider klubu parlamentarnego SPD Thomas Oppermann zasłabł na kilka minut przed wywiadem na żywo w programie ZDF „Berlin direkt ” – i zmarł, jak donosi TKP .

Następnego dnia ZDF poinformowało w skrócie, że Oppermann został zaproszony jako gość na żywo i zasłabł „podczas emisji pierwszego fragmentu programu Berlin Direkt”. Szef berlińskiego studia ZDF, Theo Koll , wspominał, że „nawet podczas wstępnych rozmów na temat planowanej transmisji na żywo Thomas Oppermann był postrzegany jako zawsze profesjonalny i wyluzowany polityk” – jak cytuje Multipolar .

Prawdziwym skandalem jest to, co wydarzyło się kilka dni wcześniej:

Oppermann stanowczo sprzeciwiał się drugiemu lockdownowi. Spodziewał się „kolejnych orzeczeń sądowych, które uchylą środki związane z koronawirusem” – powiedział w wywiadzie dla „DerSpiegel”. „Aktywizm rządów krajów związkowych” doprowadził do „słabo przemyślanych indywidualnych działań”, które „naruszają zasadę proporcjonalności lub zasadę równego traktowania”. Wezwał do otwartej debaty generalnej w Bundestagui debaty na temat „precyzyjnego upoważnienia prawnego władzy wykonawczej” – „kwestii praworządności”.

Tydzień później wprowadzono drugi lockdown. Oppermann nie żył.

W wywiadzie dla Multipolar z 2024 roku były poseł SPD i epidemiolog Wolfgang Wodarg po raz pierwszy ujawnił szczegóły, które rzekomo otrzymał od źródeł bliskich ZDF: Oppermann był w charakteryzatorni , zaproponował kawę , wypił ją – a następnie zemdlał i zmarł. Wszystkich zaangażowanych w sprawę szczególnie uderzył fakt, że nie przyjechała policja, nic nie zrobiono z ciałem i że „przyczyna zgonu nie została dokładnie zbadana”. Wodarg stwierdził: „Moim zdaniem wygląda na to, że został otruty przed występem. Nie mogę tego udowodnić, ale początkowe podejrzenie jest tak silne, że prokuratura powinna była podjąć działania, a tego nie zrobiła”.

Agencja Multipolar oświadczyła, że ​​udało się „potwierdzić informację na podstawie rozmowy z osobą, której zwierzył się świadek”. Dziennikarz Hans-Jörg Vehlewald , który znał Oppermanna od ponad 20 lat, podkreślił, że nikt w jego otoczeniu nie był świadomy istnienia u niego żadnych chorób przewlekłych .

Nie musisz w to wierzyć. Ale musisz wyjaśnić, dlaczego w przypadku urzędującego wiceprzewodniczącego Bundestagu, który miał umrzeć na oczach milionów widzów, nie przeprowadzono żadnej sekcji zwłok ani śledztwa.

MARIO OHOVEN: DWA DNI PO OSTRZEŻENIU

Niemal jednocześnie, 31 października 2020 roku , zmarł Mario Ohoven, prezes Niemieckiego Stowarzyszenia Małych i Średnich Przedsiębiorstw (BVMW). W październiku 2020 roku ostrzegł niemiecki rząd przed planowanym lockdownem, nazywając go „śmiertelnym ciosem dla gospodarki”, zastrzegając sobie prawo do podjęcia kroków prawnych i stwierdzając, że „nie wierzy, że kolejny lockdown utrzyma się w Federalnym Trybunale Konstytucyjnym”.

Dwa dni później rozbił samochód na wiadukcie. Według doniesień medialnych „stracił panowanie nad pojazdem z przyczyn, które wciąż pozostają niejasne”. Prokuratura również nie podjęła śledztwa w tej sprawie ( Multipolar ).

TANZANIA: MAGUFULI I „NIEWYDOLNOŚĆ SERCA”

Najbardziej znanym przypadkiem na arenie międzynarodowej jest sprawa Johna Magufuliego. Prezydent Tanzanii kwestionował pandemię, określił maseczki jako nieskuteczne, podważył wiarygodność testów, demonstrując w telewizji zakażenie COVID-19 w papai za pomocą testu PCR, odmówił zamówienia szczepionek i w czerwcu 2020 roku ogłosił kraj „wolnym od COVID-19”. Kiedy zniknął z życia publicznego w lutym 2021 roku, rząd aresztował cztery osoby, które rozpowszechniały plotki o jego chorobie.

Jego śmierć ogłoszono 17 marca 2021 roku – oficjalnie z powodu przewlekłego zaburzenia rytmu serca, na które według doniesień cierpiał od ponad dekady ( Deutsche Welle , BBC ). Lider opozycji Tundu Lissu , przebywający na wygnaniu w Belgii, powiedział BBC, że jego źródła poinformowały go, iż Magufuli był hospitalizowany z powodu COVID-19 – najpierw w Kenii, a później w Indiach – i zmarł już tydzień przed oficjalnym ogłoszeniem.

Przyczyna śmierci nigdy nie została niezależnie ustalona, ​​a interpretacje zostały natychmiast zaproponowane przez osoby zainteresowane politycznie. Tanzania otrzymała pożyczkę z Banku Światowego natychmiast po śmierci Magufuliego.

BURUNDI: NKURUNZIZA I WYDALENIE WHO

Sześć miesięcy wcześniej, w czerwcu 2020 roku, prezydent Burundi Pierre Nkurunziza zmarł w wieku 55 lat – oficjalnie z powodu zawału serca. Przeforsował wybory w trakcie pandemii i wydalił z kraju przedstawicieli WHO . W tym samym czasie jego żona była leczona z powodu COVID-19 w Kenii. Deutsche Welle informowało wówczas o „znacznych wątpliwościach” co do oficjalnej przyczyny zgonu i cytowało eksperta ds. zarządzania kryzysowego, który ocenił, że epidemia koronawirusa w Burundi była „tuszowana przez władze od samego początku” ( DW , BBC ).

AXEL FISCHER: POLITYCZNIE ODRZUCENI

Niektóre z nich zostały po prostu usunięte. Były poseł CDU, Axel E. Fischer, stał się znany w całym kraju w marcu 2021 roku, ponieważ otwarcie sprzeciwił się przedłużeniu lockdownu w Bundestagu.

„Obecnie nie ma mowy o przeciążeniu oddziałów intensywnej terapii i szpitali […] Nie ma stuprocentowej ochrony przed chorobami i nie jest obowiązkiem państwa chronić obywateli przed wszystkimi zagrożeniami do końca ich życia”.

Pięć lat później Wyższy Sąd Krajowy w Monachium skazał go w sprawie azerbejdżańskiej na rok i dwa miesiące w zawieszeniu za przekupywanie urzędników , a także na dwuletni zakaz pełnienia funkcji publicznych ( komunikat prasowy bawarskiego Ministerstwa Sprawiedliwości , SWR ). Z powodu wielokrotnych nieobecności w sądzie, spędził miesiąc w areszcie śledczym w okresie Bożego Narodzenia i Nowego Roku – jako były poseł, w areszcie tymczasowym, tuż przed upływem terminu przedawnienia.

Można uznać to za czysty proces. Należy jednak również zwrócić uwagę na krytykę ze strony uczestników postępowania i obserwatorów: sprzeczne opinie biegłych dotyczące zdolności oskarżonego do udziału w procesie, nakaz aresztowania wydany w trakcie leczenia szpitalnego oraz zakaz korzystania z telefonów w więzieniu Stadelheim, nawet w przypadku połączeń z obrońcami ( Transition News ). Adwokat Martin Schwab mówił o „umyślnym nękaniu”. Moment wydania wyroku – skazanie w 2026 roku, pięć lat po sprzeciwie oskarżonego wobec lockdownu – jest co najmniej godny uwagi.

CISZA

Każdy z tych przypadków można odrzucić indywidualnie. Choroba serca. Zawał serca. Arytmia. Niewyjaśnione zatrzymanie w ruchu drogowym. Śmierć naturalna. Zawsze jest jakieś wytłumaczenie i zawsze jest ono wygodne.

Ale najbardziej uderzającą cechą nie są przyczyny śmierci. Chodzi o asymetrię śledztwa:

CO SIĘ DZIEJE
Zgon zgłaszany jest w ciągu kilku godzin
Zapowiedziano przeprowadzenie sekcji zwłok.
Ogłoszono „śmierć naturalną”.
Krytyka środków jest udokumentowana

CO SIĘ NIE WYDARZYŁO
Szczegóły odkrycia nie zostały ujawnione „ze względów śledczych”.
Pełne wyniki nigdy nie są publikowane.
Niezależne drugie dochodzenie nigdy nie jest konieczne.
Pytania o okoliczności śmierci są patologizowane.

W każdej innej sprawie ta sama opinia publiczna domaga się pełnej przejrzystości, dostępu do akt i niezależnych opinii ekspertów. Ale jeśli chodzi o zmarłych krytyków lockdownu, zasada jest taka: Zaufaj nam, to było ich serce.

Łukaszenka na Białorusi odrzucił środki zaradcze wprowadzone w związku z pandemią, odmówił przyjęcia pożyczki z Banku Światowego i przetrwał liczne próby zmiany reżimu oraz kolorowych rewolucji.

A ci, którzy zadają pytania – jak Stefan Homburg , jak Wolfgang Wodarg, jak Tundu Lissu – nie otrzymują akt, lecz etykietę.

https://tkp-at.translate.goog/2026/11/10/ploetzliche-todesfaelle-in-der-politik-die-serie-der-corona-abweicher/?_x_tr_sl=de&_x_tr_tl=pl&_x_tr_hl=pl&_x_tr_pto=wapp

https://dakowski.pl/nagle-zgony-w-polityce-seria-wsrod-korona-sceptykow/

Sygnalista Epsteina znaleziony martwy w Tajlandii

 

Brytyjski bankier, który ujawnił szczegóły rzekomej wielomilionowej umowy z byłym księciem Andrzejem i swoje powiązania z Jeffreyem Epsteinem, został znaleziony martwy w Tajlandii.

Radar Online donosi, że 57-letni Simon Andriesz został znaleziony powieszony 23 września na obrzeżach Bangkoku. Podejrzenie samobójstwa miało miejsce zaledwie kilka tygodni po tym, jak ogłosił, że ujawni kolejne dowody w postaci materiałów wybuchowych.

Andriesz, były dyrektor zarządzający firmy BGC Group z Wall Street, w lipcu w filmie dokumentalnym BBC opowiedział o planowanej umowie z 2013 roku. Według niego firma Howarda Lutnicka (obecnie Sekretarza Handlu USA) zaoferowała (byłemu) księciu Andrzejowi pożyczkę w wysokości około miliona funtów w zamian za wyłączny dostęp do kontaktów, które Andrzej nawiązał. Andriesz wyraził się wprost: chodziło o „kupno księcia”. Według osób zaangażowanych w transakcję, do transakcji nigdy nie doszło.

Ponadto Andriesz przedstawił FBI i Kongresowi USA e-maile z akt Epsteina, które jego zdaniem dowodziły kontynuacji relacji biznesowych między Lutnickiem a Epsteinem – w tym korespondencję z 2018 roku dotyczącą firmy Adfin. Zaprzeczyło to wcześniejszym oświadczeniom Lutnicka, że ​​zerwał kontakt w 2005 roku.

W swoim ostatnim publicznym wpisie na X w sierpniu Andriesz napisał, że osobiste konsekwencje jego ujawnienia nieprawidłowości były „druzgocące” dla niego i jego rodziny. Zapowiedział, że podzieli się większą ilością dowodów i informacji. Ale to się nigdy nie stało. Kilka tygodni później został znaleziony martwy.

Przyczyną zgonu było powieszenie. Rodzina zeznała, że ​​było to samobójstwo i nie było dowodów na udział osób trzecich.

Radar Online umieszcza tę sprawę w dłuższej serii zgonów, nazywając Andriesza „25. osobą powiązaną z Epsteinem”, która zginęła w kontrowersyjnych okolicznościach. \

Śmierć ta również wywołuje wiele spekulacji w internecie: mężczyzna, który publicznie wywierał presję na wpływowe osoby z otoczenia Epsteina i ogłaszał kolejne rewelacje, wkrótce potem umiera przez powieszenie w Tajlandii.

10 listopada 2026 r. przez Thomasa Oysmüllera tkp/epstein-whistleblower-in-thailand-tot-aufgefunden

https://dakowski.pl/sygnalista-epsteina-znaleziony-martwy-w-tajlandii/

Unia Europejska nauczy nas żyć bez prądu i ciepłej wody

 

Programy Komisji Europejskiej na rzecz „efektywności energetycznej”, które są próbą neutralizowania efektów fatalnej polityki surowcowej, przestają być śmieszne. To wszystko zaczyna już zagrażać naszej egzystencji.

Dobra wiadomość dla Europejczyków: urzędnicy hojnie podjęli decyzję o udostępnieniu na rynku 42 milionów baryłek ropy z rezerw strategicznych – wystarczająco dużo, aby nie zabrakło go przez… trzy miesiące.

Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, dostawy drogiego paliwa z USA są zbyt małe, a UE zakazała importu z Rosji. Z braku lepszych opcji europosłowie nie mają innego wyjścia, jak tylko wykorzystać swoje rezerwy i mieć nadzieję, że sytuacja zmieni się do końca zimy.

Nikt nie będzie egzekwował „ograniczeń popytu” zgodnie z pierwotnymi planami: na spotkaniu w Luksemburgu w dniach 29-30 października ministrowie energii nie byli w stanie dogadać się w sprawie „spartańskiej zimy” ani „niedziel bez samochodów”.

Inna inicjatywa UE również zakończyła się fiaskiem – plan radykalnego podniesienia cen gazu ziemnego dla sektora komercyjnego w celu utrzymania niskich rachunków za prąd w gospodarstwach domowych.

Ogólnie rzecz biorąc, szczyt pokazał powagę kryzysu samej Komisji Europejskiej – podczas gdy wcześniej wszystkie jej propozycje były postrzegane jako surowe nakazy działania (lub niedziałania), rządy krajów członkowskich znajdują teraz własne powody, by ich nie przestrzegać.

Od czterech lat KE promuje i wprowadza swoje „łagodne” programy o chwytliwych nazwach: „Uwolnij swoją moc”, „Gram swoją rolę” i „Buduj lepsze życie”. Ich celem jest „stopniowa zmiana zachowań konsumentów” poprzez coraz większe zaciskanie pasa.

Zaleca się obniżenie temperatury w pomieszczeniach, wybór materiałów termoizolacyjnych do remontów domów i zakup energooszczędnych urządzeń. To uciążliwe i bardzo kosztowne. Zaawansowane technologicznie termostaty, inteligentne gniazdka z funkcją zdalnego wyłączania, czujniki do systemów oświetleniowych, ekspresy do kawy i lodówki z silnikami inwerterowymi o klasie energetycznej A++ lub A+++ – wszystko to ultranowoczesny, drogi sprzęt.

Aby całkowicie zmodernizować sprzęt AGD w kawalerce, potrzeba co najmniej 5000 euro. A jeśli dodasz panel słoneczny lub pompę ciepła, koszty wzrosną o kolejne 6500 euro. Razem: 11 500 euro.

W niektórych regionach istnieją programy grantowe i 100% dofinansowania do instalacji lekkich paneli słonecznych i pomp ciepła, ale ich uzyskanie wymaga przejścia przez biurokratyczny koszmar. Ale nawet to jest lepsze niż zaciąganie kredytów dla dobra „środowiska”.

Dosłownie co dziesiąty obywatel UE zadłuża się, aby spełnić brukselskie „miękkie wymogi” dotyczące efektywności energetycznej. Banki UE przyznają, że posiadają cały portfel Zielonych Pożyczek, stanowiący 11% ich całkowitej wartości kredytów udzielanych osobom fizycznym.

Ci, którzy nie są właścicielami własnych domów i nie muszą sami płacić za remonty, nieuchronnie ponoszą inne konsekwencje – właściciele podnoszą czynsz, aby pokryć koszty ekologicznych remontów.

Codzienne życie staje się nie do zniesienia. Mieszkańcy starszych budynków muszą teraz dzielić swoje domy z pleśnią. Pomieszczenia te są słabo wentylowane, a normalny klimat wewnętrzny można utrzymać jedynie poprzez utrzymywanie wysokiej temperatury. Jednocześnie Komisja Europejska wymaga temperatur 17-18°C w dzień i 15-17°C w nocy, które stanowią „optymalne” warunki do rozprzestrzeniania się ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych i namnażania się szkodliwych kolonii grzybów.

Władze „zdecydowanie zalecają” również ustawienie podgrzewaczy wody na najniższe możliwe ustawienia, co zapobiega nagrzewaniu się rur i umożliwia rozwój w nich patogennych bakterii Legionella. Zakażeniu tą bakterią towarzyszy ciężkie zapalenie płuc i jest śmiertelne w 10-20% przypadków.

Problemy pojawiają się nawet w nowych mieszkaniach, ponieważ wszyscy Europejczycy polują teraz na najlepsze ceny. Ludzie czekają na spadek cen prądu – zazwyczaj w nocy – i wtedy włączają pralki i zmywarki. Aby nie przegapić najlepszej pory, wielu ustawia budziki. Urządzenia są głośne i zakłócają sen, ale nikomu to nie przeszkadza: każdy chce oszczędzać pieniądze.

Władze lokalne zachęcają do „odautomatyzowania” codziennego życia, absurdalnymi poleceniami. Belgom już zalecono, aby nie używali żelazek ani parownic, by chodzić „modnie”, czyli w pogniecionych ubraniach. Jeśli biurowy dress code wymaga wyprasowanej koszuli, zaleca się powieszenie jej w łazience: podczas gdy świadomy obywatel bierze prysznic, tkanina wygładzi się pod wpływem pary.

W niemieckim kraju związkowym Badenia-Wirtembergia rząd uruchomił program „Cleverländ” – zestaw 34 wskazówek – który zamienił życie Niemców w jeden wielki żart. Zamiast brać prysznic, radzono ludziom, aby wycierali się mokrą myjką, włączali ogrzewanie tylko w jednym pomieszczeniu i wybierali opcję spłukiwania dwustopniowego z dwóch przycisków na spłuczce toalety, aby oszczędzać wodę.

Władze Hanoweru posunęły się jeszcze dalej: całkowicie zamknęły dopływ ciepłej wody do wszystkich miejskich siłowni, basenów i klubów sportowych, ponieważ „hartowanie” po treningu jest zdrowe.

Ministerstwo Klimatu i Środowiska wydało oficjalne wytyczne dotyczące zbierania drewna opałowego do pieców i kominków. Pomysł nie jest zły, ale jego wdrożenie jest niewystarczające. Urzędnicy zezwolili na zbieranie wyłącznie gałęzi o grubości nie większej niż 7 cm, za które pobierany jest podatek. Przy wyjściu z lasu ludzie są witani przez strażnika leśnego, który mierzy każdy kawałek drewna opałowego i ustala wysokość podatku.

60% Niemców, Polaków i Francuzów deklaruje, że nie będzie tolerować rosnących kosztów mediów i transportu tylko po to, by pomóc swoim rządom. Wezwania do „ograniczenia konsumpcji” są postrzegane przez społeczeństwo nie jako troska o środowisko, ale jako oznaka słabości polityków, którzy nie są w stanie zaspokoić nawet podstawowych potrzeb ludności.

Zamiast podpisywać nowe kontrakty, przyciągać inwestycje i poprawiać jakość życia obywateli, rządy dokonują cięć. Ale robią to tylko ci, którzy znajdują się w rozpaczliwej sytuacji. Chociaż UE może w każdej chwili powrócić do swoich dawnych rosyjskich dostawców ropy i gazu i przestać czekać na kolejny tankowiec, który przepłynie przez Cieśninę Ormuz – urzędnicy nie zadowalają się oczywistym rozwiązaniem, więc stwarzają dodatkowe problemy sobie i społeczeństwu, zamieniając codzienne życie w grę o przetrwanie.

Bogdan Petrycki

wtorek, 10 listopada 2026

O książkach i nie tylko o nich

Wypisy z ostatnich paru artykułów ze strony Pana Tomasza Gabisia.

***

 Na mocy zagadkowej koincydencji o śmierci Wiesława Myśliwskiego, którego twórczość towarzyszy mi od lat licealnych, dowiedziałem się wówczas, kiedy akurat kończyłem lekturę Ostatniego rozdania. Powieść ta jakoś mi wcześniej umknęła, więc zabrałem się do niej dopiero kilka miesięcy temu. Podkreśliłem sobie krótki dialog głównego bohatera-narratora z szewcem Mateją, jego partnerem do pokera:


– O, idzie mi karta dzisiaj, idzie mi karta.

–Poznaczone te karty, panie Mateja – powiedziałem.

–A co dzisiaj nie poznaczone. Wszystko poznaczone. Graj pan.

Nie, panie Mateja, nie ma zgody, nie wszystko jest jeszcze poznaczone, musimy tylko cierpliwie i wytrwale poszukiwać tego, co nie poznaczone, autentyczne, prawdziwe. Wtedy dopiero, taka czy inna gra, w pokera czy w życie, będzie miała sens i przyniesie nam radość. Nawet kiedy będzie to już naprawdę „ostatnie rozdanie”.

                                                 *   *   *

Media dawnego głównego nurtu hałaśliwie reklamują książkę Katarzyny Kwiatkowskiej-Moskalewicz Stygmat. Helena Wolińska, Włodzimierz Brus. Biografia. Słychać same ochy i achy: „Niezwykłe studium historyczne, bogate w szczegóły, wnikliwe, rozważne. I zaskakujące! Czyta się świetnie. Bardzo polecam!”. Nie przeczę, być może „świetnie napisana podwójna biografia”. zawiera bogactwo szczegółów, nie wiem, bo nie czytałem; wiem natomiast, że  jedynym zasługującym na uwagę „szczegółem” z życia Wolińskiej jest jej haniebny udział w politycznym, sądowym mordzie na generale Emilu Fieldorfie „Nilu”. Dzięki bohaterowi narodowemu, niejako na jego trupie, wyrosła Wolińska nieco ponad tłum komunistycznych działaczy i funkcjonariuszy reżimu średniego szczebla. Powinno się oczywiście znaleźć dla niej miejsce np. w książce na temat historii aparatu represji w latach 50. XX w. czy też w biografii gen. Fieldorfa, ale nic ponadto. Jak można poświęcać ileś set stron komuś, kto był nikim (absolute nobody!), kompletnym zerem a nawet „mniej niż zerem”.

Drugiego bohatera Stygmatu, najzwyczajniejszego pod słońcem działacza komunistycznego, jednego z wielu partyjno-państwowych biurokratów, producenta najpierw ortodoksyjnie komunistycznych, potem reformatorsko-komunistycznych a w końcu socjalistycznych bzdur w dziedzinie ekonomii, wydawnictwo Agora, wspinając się na szczyty bezczelnego reklamiarstwa, obdarowuje mianem „genialnego ekonomisty” (!). Taka „stygmatyzacja” na odwrót – miernotę intelektualną przerabia się na „geniusza”. Dzieło liczy 884 strony (!) Niebywałe, tyle udało się wycisnąć z osobowości tak bezbarwnych, z postaci tak banalnych, ludzi tak przeciętnych. Pani Katarzynie Kwiatkowskiej-Moskalewicz szczerze gratuluję dokonania tej niezwykłej sztuki.

                                                 *   *   *

Wynotowane z – przeczytanej na wakacjach z braku czegoś lepszego pod ręką – powieści Josefa Pánka Miłość w czasach globalnych zmian klimatycznych (przeł. Mirosław Śmigielski, Wydawnictwo Stara Szkoła, Wołów 2021): hinduska uczestniczka naukowej konferencji uświadamia bohatera przybyłego do Indii z Czech: „Nauka już dawno nie jedzie po torach obiektywnego świata, ale odzwierciedla przepływ pieniędzy”. (s.54)
**
Tegoroczną Nagrodę Nike otrzymał Szczepan Twardoch za powieść Null . Jej głównym bohaterem jest, jak przeczytałem w prasowym omówieniu, niejaki Koń. W jego rodzinie mieszały się różne przynależności narodowe, podobnie jak to bywało na Górnym Śląsku:dziadek Ukrainiec z Przemyśla, który wstąpił do SS-Galizien, babka miała korzenie niemieckie, a z drugiej strony dziadkowie to Polacy spod Wołynia. Ojciec Konia czuł się Polakiem i odrzucał ukraińskie dziedzictwo. Mimo tych narodowościowo-biograficznych komplikacji Koń i Ukraińcy walczą ramię w ramię po tej samej stronie frontu, natomiast zupełnie inaczej sprawa by wyglądała, gdyby główny bohater miał rosyjskich dziadków ze strony ojca i ukraińskich dziadków ze strony matki; żyłby sobie spokojnie w Odessie jako pół-Rosjanin i pół-Ukrainiec, akceptując obie tożsamości, aż do lutego 2022 roku, kiedy rozpoczyna się wojna, która toczyć się będzie także w jego duszy – wojna między tożsamościami. Jakiejże intensywności i dramatyzmu nabrałby wybór (lub niemożliwość wyboru) już nie tylko między tożsamościami, lecz także wybór między walczącymi stronami. Albo jeszcze bardziej „ekstremalny” schemat: dwaj bracia – bliźniacy,  kochający się braterską miłością, Iwan  bardziej ciążący ku ojcu-Rosjaninowi i rosyjskości, Taras z silniej związany z matką-Ukrainką i z ukraińskością – stają naprzeciwko siebie w (dosłownie) bratobójczej walce. Jednakże napisanie (dobrej) powieści zbudowanej wokół takiego konfliktu, jest obecnie i będzie zapewne także w przyszłości – z oczywistych względów – niemożliwe.

*

W „Magazynie Gazety Wyborczej” (13-18 czerwca 2026), wiersz Salvatore Quasimodo Ściana poleca Andrzej Zagozda (pseudonim znanego działacza i publicysty politycznego). W odredakcyjnej nocie o autorze wiersza czytamy: „Po drugiej wojnie światowej jego twórczość zmieniła charakter, odznaczała się zaangażowaniem we współczesność”. Rzeczywiście, Quasimodo bardzo „zaangażował się we współczesność” wstępując w 1945 r. do partii komunistycznej i pozostając w jej szeregach do 1957 r. O wielorakich przejawach „zaangażowania we współczesność” włoskiego poety pisał w Zwycięstwie prowokacji Józef Mackiewicz: zamieszczenie w organie Włoskiej Partii Komunistycznej „L’Unita” wiersza na cześć rewolucji październikowej, udział w 1950 r. w II Światowym Kongresie Obrońców Pokoju zorganizowanym w Warszawie pod auspicjami moskiewskiej centrali (został nawet członkiem sterowanej przez Moskwę Światowej Rady Pokoju), poemat o radzieckim Sputniku, odmowa podpisu pod protestem przeciwko uwięzieniu pisarzy węgierskich, opinia na temat życia literackiego w Związku Sowieckim: „Życie literackie w Moskwie rozwija się normalnie, bez żadnego nacisku z zewnątrz. […] Naturalnie są pewne granice, związane w sposób naturalny z każdym społeczeństwem politycznym. Inaczej nie bywało nawet w Grecji za czasów Peryklesa”. (Mackiewicz, Zwycięstwo prowokacji, Londyn 1997, s.15n). Zaiste, doskonały  przykład „zaangażowania we współczesność”.
*
Działacz antyfaszystowski i poeta Sebastian Słowiński opublikował w „Gazecie Wyborczej” (17.III.2025) artykuł Tęczowa Konfederacja i brunatni geje; podzielił się w nim z czytelnikami rezultatem obserwacji (śledztwa dziennikarskiego?), mającej na celu ustalenie, co kto nosi pod  wierzchnim okryciem stanowiącym rodzaj stroju maskującego: „Jej [Konfederacji] liberalizm to elegancki garnitur, pod którym kryje się brunatna koszula”. A może antyfaszystowski poeta powinien się rozejrzeć po swoim otoczeniu, na przykład dyskretnie poobserwować kolegę     , który  na kolejnej demonstracji przeciwko czemuś lub za czymś paraduje w wielokolorowej bluzie („geometryczny abstrakcyjny wzór, uniwersalny top do domu, na sport i wyjścia”). A pod tą bluzą, typowym odzieniem „do-goodera”, otwartego na świat studwudziestoprocentowego demokraty, tolerancyjnego antyfaszysty z całego serca nienawidzącego nienawistników,  cóż może się kryć? Kto wie, może biała koszula komsomolca? A może zielona bluza hunwejbina?
Sebastianowi Słowińskiemu i jego kolegom-antyfaszystom dedykuję opinię, którą lata temu  wyraził Antonio Negri:
Dowcip polega na tym, że podczas gdy świat się zmienia, my trzymamy się schematów mających co najmniej sto lat. Na przykład opór wobec faszyzmu. Jasne, faszyzm istnieje, ale dzisiaj jest nim system demokratyczny. Musimy mieć wreszcie odwagę to rozpoznać. (zob. Interview mit Toni Negri „Barack Obama hat etwas verstanden”, „Frankfurter Rundschau”, 30. November 2009;  https://www.fr.de/kultur/barack-obama-etwas-verstanden-11528034.html )
                                                     * * *
– Gdy ja używam jakiegoś słowa – powiedział Humpty Dumpty z przekąsem, oznacza ono dokładnie to, co mu każę oznaczać … ni mniej, ni więcej.
– Pozostaje pytanie – powiedziała Alicja – czy potrafisz nadać słowom tak wiele rozmaitych znaczeń.
– Pozostaje pytanie – powiedział Humpty Dumpty – kto ma być panem . . .  to wszystko.
(Lewis Carroll, O tym, co Alicja odkryła po drugiej stronie lustra, przeł. Maciej Słomczyński, Warszawa 1972, s.89)
*
W artykule Marka Klecela, Czy Conrad jest antyrosyjski? („Arcana” 2025 nr 4) czytamy: „Conrad mógł mieć wpływ w kraju jeszcze przez kilka lat, zanim nie zapadła zupełnie żelazna kurtyna, a Dąbrowska i nikt inny nie mógł powiedzieć słowa w jego obronie. Został poniekąd uwolniony dopiero, gdy od lat 70. zaczęto wydawać jego dzieła pod redakcją Zdzisława Najdera. Ale i wtedy podlegał cenzurze”. Miałem wrażenie, jak bym już to gdzieś czytał, szperam w odpowiednim segregatorze ze starymi wycinkami i znajduję jeden sprzed 10 lat; tygodnik „wSieci” (2016 nr 52 –2017 nr 1) zamieścił rozmowę Piotra Zaremby z Mariuszem Cieślikiem z Instytutu Książki dotyczącą obchodów roku Josepha Conrada. Na pytanie, czy Conrad jest w Polsce popularny, Cieślik odpowiedział: „Umiarkowanie. Także dlatego, że po wojnie był zakazany. Zainteresowanie wróciło w latach 70”. Warto może nieco uściślić ten pogląd.
Prawdą jest oczywiście, że przed 1956 r., Conrad, podobnie jak i wielu innych autorów polskich i obcych, nie był wydawany, jednakże później, w epoce gomułkowskiej było już o wiele, wiele lepiej.Wymieńmy zatem (na podstawie katalogu Biblioteki Ossolineum) utwory opublikowane pod rządami Władysława Gomułki czy to w 22 tomach Z pism Conrada (1956 – 1969), czy w odrębnych edycjach: Los ( 1961,1969), Wykolejeniec (1956), Ocalenie (1957), Szaleństwo Allmayera (1956, 1958), Wybór nowel (1957), Młodość i inne opowiadania (1957), Tajfun i inne opowiadania ( 1957, 1966, 1968), Sześć opowieści (1958), Złota strzała (1958), Smuga cienia ( 1958), Nostromo (1959, 1961, 1970), Spadkobiercy (razem z Fordem Madoxem Fordem, 1959), Oczekiwanie (1960), Korsarz (1960, 1963, 1966, 1969), Przygoda (1960), Murzyn z załogi Narcyza (1961), Między morzem a lądem. Opowiadania (1962), Zwierciadło morza (1963, 1968), Siostry (1967), Zwycięstwo (1957), Opowieści niepokojące, opowieści zasłyszane (1964), Gospoda pod Dwiema Wiedźmami (1969), Listy, wybór i opracowanie Zdzisław Najder (1968), Lord Jim (1956, 1961, 1964, 1966, 1968), Wśród prądów (1965), Ze wspomnień (1965).Dopiero za rządów Edwarda Gierka mogły ukazać się Tajny agent i W oczach Zachodu ramach 27-tomowego wydania dzieł zbiorowych Conrada (1972-1974) pod redakcją Zdzisława Najdera. Konkludując, stwierdzić należy, że w latach 1956 – 1974 cała chyba stricte literacka twórczość Conrada stała się dostępna dla polskiego (krajowego) czytelnika.
Przypomnijmy jeszcze, że 19 września 1966 r. miała miejsce w Warszawie prapremiera dramatu muzycznego Jutro skomponowanego przez Tadeusza Bairda z librettem Jerzego S. Sity według noweli Jutro Conrada. Autor Smugi cienia trafił nawet do TVP. Ponadto, jak podają powszechnie dostępne źródła, w latach 1967-1968 Telewizja Polska przygotowała i wyemitowała cykl przedstawień Teatru TV Wieczory z Conradem zrealizowanych w Ośrodku Telewizyjnym w Szczecinie opartych na dziełach Conrada. Pokazane w tym cyklu dzieła pisarza to m.in. Korsarz, Falk, Murzyn z załogi „Narcyza”, Freja z Siedmiu Wysp, Tajny agent, Smuga cienia, Ukryty sojusznik. W 1968 r. Wieczory z Conradem otrzymały nagrodę Komitetu ds. PRiTV za oryginalną formę i twórcze opracowanie cyklu programów telewizyjnych, a w 1969 r. – Złoty Ekran ’68 za adaptację prozy Conrada.
                                                       * * *
     Era wojen tak wymownie potępianych przez dawnych republikanów jako krwawy rezultat ambicji dynastycznych nie jest bynajmniej skończona. Przebieg ich będzie inny, będą mniej częste, ale bardziej zażarte i dzikie w upartej walce na zęby i pazury o przetrwanie. Przyjdzie nam żałować czasów ambicji dynastycznych z ich ludzką absurdalnością, poskramianą przez rozwagę, a nawet wstyd, przez lęk osobistej odpowiedzialności i względy dla określonych form zwykłej przyzwoitości. […] Żaden przywódca demokracji, którego całe dziedzictwo stanowi nagły okrzyk tłumu, z samej natury swojej władzy pozbawiony nawet możliwości rozmyślań o bezpośrednim spadkobiercy – nie będzie skłonny nazwać bratem przywódcy jakiejś innej demokracji, wodza równie pozbawionego przodków i spadkobierców jak on sam. […] Wczoraj „szkodliwe i próżniacze” arystokracje, nie żywiąc do nikogo urazy, biły się dla jakiegoś zajęcia, o honor, dla samej przyjemności. Cnotliwe i pracowite państwa demokratyczne jutra mogą być zmuszone do bicia się o kawałek suchego chleba – z całą nienawiścią, dzikością i furią, które z zasady towarzyszą sprawom decydującej wagi.
(Joseph Conrad, Autokracja i wojna)
*
Guido Ceronetti dziwił się, jak to jest, że ciężarna kobieta czyta codzienną gazetę i od razu nie roni. Ponieważ kobietą, a już na pewno ciężarną, nigdy nie byłem i zostać nie zamierzam, więc nie muszę się takich tragicznych skutków lektury dzienników obawiać, dlatego od czasu do czasu biorę do ręki tę czy inną gazetę codzienną i zdarza mi się niekiedy coś interesującego, niezwykłego, a niekiedy kuriozalnego, znaleźć. I tak na przykład w „Magazynie Wyborczej” (31.X­. – 2.XI. 2025) natknąłem się na felieton Michała Rusinka Wyrywanie chwastów i napalm o poranku, a w nim na passus:

Pod koniec XIX wieku romantyczny poeta Friedrich Martin von Bodenstedt napisał wiersz, w którym znajduje się dwuwers: „Z tej samej gleby rosną wraz/zarówno kwiaty, jak i chwast”. Jest to zdanie z pozoru niewinne, które mogłoby się znaleźć w rymowanym poradniku ogrodnika. Jeśli jednak potraktujemy je metaforycznie – traci na niewinności. Dwuwers ten cytuje Victor Klemperer w swojej fundamentalnej książce o języku Trzeciej Rzeszy i tak go komentuje: „Ciągle powracam do tego samego wersu i do tej samej formuły […]: niemieckie korzenie nazizmu zowią się romantyzm”. „Wyrywanie chwastów”, czyli ludzi mogących zaszkodzić jakiejś ideologii, to jedna z metafor charakterystycznych dla Linguae Tertii Imperii.

Zaliczenie przez Rusinka Friedricha Bodenstedta (1819-1892) do „poetów romantycznych”, to jakieś kompletne nieporozumienie, bo też zgodnie z konwencjonalnym podziałem literatury niemieckiej na epoki jego twórczość przypadła na okres tzw. Realizmu (1848-1890). Oprócz poezji, pisał dramaty, szkice podróżne, tłumaczył Puszkina, Lermontowa, Turgieniewa, przełożył osiem dramatów i sonety Szekspira, fragmenty dramatów innych poetów elżbietańskich, ludowe pieśni ukraińskie (Die poetische Ukraine : eine Sammlung kleinrussischer Volkslieder, 1845), napisał historię narodów Kaukazu i ich walki o wolność przeciwko Rosji (Die Völker des Kaukasus und ihre Freiheitskämpfe gegen die Russen, 1848). W latach 1843–1845 przebywał w Tbilisi (wówczas Tyflis), gdzie lekcji języka azerskiego i perskiego udzielał mu poeta Mirza Szafí Wazech (Mirzə Şəfi Vazeh). W 1851 r. ogłosił przekład zbioru jego wierszy Die Lieder des Mirza-Schaffy. Przekład wpisał się doskonale w orientomanię tamtych czasów, odniósł ogromny sukces zarówno w Niemczech, jak i w całej Europie – został z niemieckiego przełożony na wiele języków. I to z tego tomu pochodzi dwuwers cytowany przez Michała Rusinka, czyli nie z końca, ale z połowy XIX wieku. Rusinek pomylił się, bagatela, o pół wieku, a autorem nie jest Bodenstedt, lecz azerbejdżański poeta Mirza Szafí Wazeh.
Sprawa autorstwa wierszy nie jest jednak do końca wyjaśniona, mianowicie w 1874 r. Bodenstedt, oświadczył, że owszem, czerpał inspirację z poezji azerbejdżańskiego poety, ale tak naprawdę wiersze są jego, Bodenstedta, autorstwa. Kwestia jest trudna do rozstrzygnięcia, ponieważ za życia Mirzy Szafí Wazeha, jak i potem żadne jego utwory nie ukazały się drukiem. Intensywne poszukiwania rękopisów nie dały satysfakcjonujących rezultatów, dopiero w drugiej połowie XX wieku w Instytucie Rękopisów w Tbilisi odkryto niewielki zbiór jego poezji, w sumie 214 wersów – pięć dwuwersów, dwie gazele i jeden poemat, jednakże tekstów oryginalnych mających służyć za podstawę tłumaczeń Bodenstedta nie odnaleziono. Nie ma zatem jednoznacznej odpowiedzi, kto jest autorem „pieśni”, zdania wśród specjalistów są podzielone. Większość uważa, że niektóre z nich są tłumaczeniami, inne jedynie adaptacjami lub utworami naśladującymi azerbejdżańskiego poetę. Tak czy inaczej umieszczenie przez Rusinka wiersza Mirzy Szafí Wazeha/Bodenstedta w kontekście „nazistowskiego wyrywania chwastów” jest doprawdy niesmaczne – na koniec jego swobodne (bez rymów) tłumaczenie:

Tam, gdzie siła chce się objawić,
Tam napotyka opór,
To, co złe szuka zwady z tym, co dobre,
Jeśli jest mała, ulegnie,
Jeśli jest duża,
Zwycięży podłość, nienawiść i zawiść.
Na tej samej glebie,
Rośnie i kwiat, i chwast,
Chwast się pleni,
Jednak nie odbierze pięknemu kwiatowi niczego,
Z jego splendoru, zapachu i blasku.
 *
Wysoki przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w latach 2019–2024 Josep Borrell zdradził w mowie wygłoszonej na uniwersytecie w Oxfordzie arkana swojego rzemiosła, wyznając, że „dyplomacja jest sztuką zarządzania podwójnymi standardami”. Wspomniany wyżej Stephen Miller w żadne podwójne standardy się nie bawił, dyplomatyczną „zorganizowaną hipokryzję” kompletnie zlekceważył pozwalając sobie na pełną szczerość w rozmowie z Jake`m Tapperem w telewizji CNN: „Żyjemy w świecie, w realnym świecie, Jake, którym rządzi siła, którym rządzi potęga, którym rządzi władza. To są żelazne prawa świata od zarania dziejów”.
Miller wypowiedział oczywistą prawdę, jednakże taki rozbrajający cynizm polityczny prezentowany w telewizji przez człowieka ze szczytów władzy demokratycznego państwa, to z pewnością śmiały eksperyment psychologiczno-polityczny, którego dopiero konkretne wyniki pokażą, czy w warunkach nowoczesnej masowej demokracji, w której mocarstwowa polityka serwowana jest szerokim masom zawsze jako walka („naszego”) Dobra z („ich”) Złem, ponieważ tylko w takich kategoriach są one zdolne ją postrzegać, interpretować i akceptować, mocarstwo może obyć się bez moralistycznych frazesów legitymizujących jego politykę siły. Czy Ministerstwo Wojny będzie prowadzić zwyczajne wojny, czy jednak „wojny o pokój”? A może nawet wojnę o „wieczny pokój” – oby tylko nie była to perpetual war for perpetual peace (Charles Austin Beard).
                                           
*
Jak daleko sięgnę pamięcią w przeszłość Trzeciej RP, stale się dyskutowało o apolitycznej służbie cywilnej, o urzędnikach-państwowcach, o niezależnych bezpartyjnych fachowcach w administracji państwowej itd. itp. Osiągnięcie takiego urzędniczego ideału nie jest łatwe, ale od czego literatura, dostarczająca pewnych wskazówek w tym względzie:
Dodać muszę, że wiadomości ostatnich dni życia politycznego były – dla mnie — deprymujące, a całkiem ostatnie – katastrofalne.
Nie rozmawiałem o tem z nikim, ponieważ mój naczelny szef, pan dyrektor, względnie naczelnik poczty oświadczył nam, gdy się tylko te zamieszki rozpoczęły:
–panowie, cicho, sza, mordy na guzik, ani pary z ust, ani mru-mru – niech sobie tam na górze łby pourywają – my tu na dole musimy żyć – jaki będzie ukaz urzędowy, to my tak – urzędnikowi nie wolno mieć żadnych przekonań prócz wyłuszczonych w obwieszczeniach, to sobie zapamiętajcie, – ten kto nam płaci, ma prawo wymagać od nas, co sobie żywnie ubrda – tego by tylko brakowało, żebyśmy szerzyli zamęt, mało go to na najwyższych szczeblach – tak, panowie a teraz do okienek –
(Emil Zegadłowicz, Martwe morze. Pamiętnik Jana w Oleju Zydla, Warszawa 1939, s.87n)
*
*
W swoich wspomnieniach Teraźniejszy przeszły, przeszły teraźniejszy (przeł. Anastazja Dwulit, Warszawa 2028) Eugéne Ionesco wspomina swojego ojca Eugena N. Ionescu (1881-1948), który zaraz po studiach prawniczych rozpoczął karierę w administracji państwowej. W wieku 29 lat został sekretarzem prefektury policji w Slatinie, następnie w 1917 r. inspektorem w bukaresztańskiej policji. Kiedy w 1918 r. Rumunią zaczął rządzić generał Alexandru Averescu, został członkiem stronnictwa generała i jednym z jego wiernych zwolenników. Kiedy rządy objęła Partia Narodowo-Chłopska, porzucił generała i wstąpił w jej szeregi. Po przejęciu, na krótko, władzy przez Żelazną Gwardię, opowiedział się po jej stronie. Potem gwardzistów odpędził od władzy gen. Antonescu, i nasz prawnik natychmiast nabrał przekonania o słuszności jego poczynań, przeto potępił „zbrodniczych anarchistów z Żelaznej Gwardii” i dalej służył państwu, teraz u boku generała aż do chwili, kiedy Armia Czerwona zajęła Rumunię. Do władzy doszli komuniści i wyrzucili wszystkich z bukareszteńskiej palestry z wyjątkiem pięciu; wśród „oszczędzonych” znalazł się pan Ionescu który znowu spadł na cztery łapy, i przez dwa lata, do śmierci, zdążył jeszcze posłużyć nowej władzy.
Ionesco uważał, że ojciec nie był zwykłym oportunistą, po prostu zawsze wierzył aktualnie rządzącym, szanował każdą władzę, zawsze stał po stronie aktualnej państwowej ortodoksji. Dla niego „prawda mieściła się w Dzienniku Urzędowym”. Można powiedzieć, że najpełniej wyrażał platońską ideę „państwowca”.
                                                    *  *  *
Z pewnej promocji doktorskiej. […] „Kto jest doskonałym człowiekiem?” Urzędnik państwowy. — „Która filozofia podaje najwyższą formułę urzędnika państwowego?” — Filozofia Kanta: urzędnik państwowy jako rzecz w sobie, ustanowiona sędzią nad urzędnikiem państwowym jako zjawiskiem. (Fryderyk Nietzsche, Zmierzch bożyszcz, czyli jak się filozofuje młotem, przeł. Grzegorz Sowinski)
                                                          *  *  *
Słynny niemiecki „rewolucjonista” Rudi Dutschke swoim zwolennikom zalecił, żeby zamiast rzucać kamieniami i budować barykady, zostali urzędnikami. Na nieszczęście dla Niemiec i całej Europy posłuchali go. Na nieszczęście, ponieważ nawet siedząc na urzędowych posadach pozostali wierni swoim „rewolucyjnym” ideałom.
*
Jakiś czas temu („Arcana” nr 185) przypomniałem Żelazne Prawo Oligarchii Roberta Michelsa, stanowiące zapewne inspirację dla Jerry E. Pournelle`a (1933-2017), który sformułował Żelazne Prawo Biurokracji; mówi ono, że w każdej biurokratycznej organizacji można znaleźć dwa rodzaje ludzi: tych, którzy pracują na rzecz faktycznych celów organizacji, oraz drugich, którzy zainteresowani są samą organizacją i jej „dobrem”. Ta druga grupa uzyskuje z czasem przewagę i przejmuje kontrolę nad organizacją – pisze reguły, regulaminy i statuty, zaczyna określać zasady jej działania, kontroluje przepływ pieniędzy, awanse wewnątrz organizacji itd. Pierwsza grupa stopniowo traci wpływ na organizację , a czasami zanika całkowicie.
Jednakże Żelazne Prawo Biurokracji Pournelle`a wymaga pewnego uzupełnienia, ponieważ odnosi się, jak sama nazwa wskazuje, do biurokracji właśnie , której istnienie i funkcjonowanie jest niezależne od tych, którymi zarządza, ponieważ ściąga od nich zasoby w postaci podatków, nie zważając na to, czy im się to podoba, czy nie. W takiej strukturze nietrudno jest zdobyć przewagę nad „idealistami” menedżerom, technikom władzy, manipulatorom, aparatczykom, pragmatykom, administratorom, funkcjonariuszom, organizatorom. Rzecz prosta, ten proces, jak to pokazał Michels, zachodzi także w związkach zawodowych, partiach, ugrupowaniach, ruchach politycznych czy stowarzyszeniach utrzymujących się z dobrowolnych składek czy datków. W nich również wytwarza się oligarchia, która dyscyplinuje, ujednolica, nadaje polityczno-organizacyjną formę niezorganizowanej zbiorowości. Jednakże, ponieważ nie ma do dyspozycji aparatu ściągającego siłą „haracz”, jej egzystencja zależna jest od charyzmatycznych, ideowych przywódców, od autentycznie oddanych „Sprawie”, poświęcających jej swój czas i pieniądze, działaczy i członków. Bez nich niczego nie osiągnie. Najpierw muszą pojawić się zapaleńcy, ludzie twórczy, zdolni do formułowania atrakcyjnych idei, dysponujący talentami retorycznymi, charyzmatyczni „kaznodzieje”, „guru”, „mistycy”, ludzie wywierający intelektualno-duchowy wpływ, potrafiący nie siłą, a perswazją nakłonić innych, aby dobrowolnie przekazali część swoich zasobów na cele, które oni wyznaczają i pragną realizować. Ktoś mógłby w tym miejscu słusznie zauważyć, że wśród nich są też ludzie posługujący się demagogią, psychologicznymi trikami i manipulacjami, składający fałszywe obietnice, wykorzystujący ludzką naiwność itd. Jednakże fakt ten nie zaprzecza podstawowej, odwiecznej prawdzie: siły duchowe pierwotne są wobec sił materialnych – tylko dzięki tym pierwszym mogą zaistnieć te drugie.
*
W opublikowanym kilkanaście lat temu artykule Antydemokratyczny program minimum (http://www.legitymizm.org/antydemokratyczny-program-minimum), Jacek Bartyzel przypomniał pomysł „zimnego i cynicznego realisty ze szkoły makiawelskiej” Scipione Di Castro (1521–1583), który swoje doświadczenia polityczne zawarł w Przestrogach (Avvertimenti) spisanych ok. 1577 r., lecz wydanych dopiero w roku 1601, jako druga część większego dzieła zatytułowanego Skarb polityczny (Tesoro politicó). Włoski reformator parlamentaryzmu radził m.in., by parlament zwoływać wyłącznie w zimie w miejscach dzikich i niedostępnych. Idąc za jego radą Bartyzel zaproponował, aby siedzibą Parlamentu Europejskiego był najbardziej wysunięty na północ kraniec Europy – cypel Knivskjellodden w Norwegii, a sesje winny odbywać się tam wyłącznie pomiędzy listopadem a majem, kiedy jest najzimniej i prawie cały czas ciemno.
Pomysł doprawdy znakomity, ale czy nadal aktualny dzisiaj, kiedy posłowie mogą po prostu „pójść na zdalniaka”, aby, siedząc sobie wygodnie w domach, z takim samym patosem co „na żywo” wygłaszać pozbawione treści przemówienia i przekrzykiwać się wzajemnie ? Być może jakimś sposobem na uratowanie europarlamentaryzmu byłaby realizacja postulatu japonisty Bruno Gollnischa, żeby obrady Parlamentu Europejskiego odbywały się po łacinie. W czerwcu 2015 r. złożył on nawet projekt odpowiedniej rezolucji w tej sprawie, niestety, szowinistyczni „antyłacinnicy” z unijnej Schwatzbude nie dopuścili do tej językowej reformy, której dobroczynne skutki wyborcy odczuliby bardzo szybko. Niestety, nieznającym łaciny z pomocą przyszłaby technologia: poseł gadałby do mikrofonu po swojemu a automatyczny, maszynowy translator tłumaczył jego mętne wywody na klarowny tekst po łacinie, który – dzięki tej samej technologii z użyciem SI – posłowie słyszeliby w słuchawkach w swoim ojczystym języku; oczywiście, teraz byłby tak samo mętny jak ten pierwotny. Zatem żeby reforma Gollnischa przyniosła rzeczywiście dobroczynne skutki musiałaby polegać na jednoczesnej latynizacji i „de(lu)cyf(e)ryzacji” Parlamentu Europejskiego.
                                                              *  *  *
Obywatele innego świata, nie czytajcie gazet,
nie tylko dlatego, że gazety kłamią tak,
że nie warto porównywać ich kłamstw.
Nie czytajcie gazet dla zabicia czasu,
bo to czas niespostrzeżenie was zabija,
skraca wasze życie dając w zamian ochłapy
urojonego życia innych ludzi.
(Ryszard Krynicki, Obywatele innego świata, z tomu Organizm zbiorowy, Kraków 1975)

      https://www.tomaszgabis.pl/