Znaleziono szczątki człowieka zmarłego cztery miliony lat temu

Żył miliony lat temu, ale tak jak ja
Pojął, czym bywa uśmiech i czym bywa łza,
Jak ja poznał bezsenność

I piach wszelkiej nadziei, i poczynań piach,
I duszący nam gardło najkościstszy strach,
Kiedy panuje ciemność.

Jak ja też orał ziemię, by znaleźć w niej grób,
Jak ja zawrę, ze śmiercią zawarł z ziemią ślub,
Lecz w lat tonący wodach

Odczuwam tuż przy sobie ciepło jego rąk,
Ogień jego rozkoszy, ogień jego mąk
I dawny ludzki oddech

 Włodzimierz Słobodnik

Cieniom Józia

Bratu mojemu śmierć odebrała
Dni wiosenne — trawy płomienne,
Bratu mojemu śmierć odebrała
Dni letnie — niebieskie fletnie.

Mnie odebrała spokój,
Jasność przy boku,
Mnie odebrała spokój,
Pewność ziemskiego kroku.

Spokój — czyste powietrze,
Spokój — światłość na wietrze,
Spokój — kolejność pór roku.

Bratu mojemu śmierć odebrała
Dni jesienne — ogrody ciemne,
Bratu mojemu śmierć odebrała
Dni zimowe — anioły śniegowe.

Mnie odebrała ciszę,
Białe spokojne klawisze,
Mnie odebrała ciszę,
Księżyca przejrzyste klisze.

Ciszę — drzewa uśpione,
Ciszę — serca zielone,
Ogrody, dąbrowy mnisze.

Włodzimierz Słobodnik

Czym jest kobieta

Czym jest kobieta? Pyta cały świat
chcąc zgłębić tajemnicę jej czym prędzej.

Wiem, że to stwór, co chce mieć jak najmniej lat
i jak najwięcej pieniędzy.

Włodzimierz Słobodnik

Mój cień

Mój cień ma koligację z ziemią i ścianami
I jak pies idzie za mną.
Choć jest mym towarzyszem uprzykrzenie wiernym,
Jest groźbą nieustanną.

Można go nazwać cieniem zwątpienia i żalu,
I nawet cieniem grozy.
Mój cień jak Persefona ma w sobie podziemne
Gryzące serce mrozy.

Dzisiejszy zapowiada przyszłe moje cienie,
Cienie bez mej postaci,
Gdy życie me za rozkosz i za ból istnienia
Nieistnieniem zapłaci.

Włodzimierz Słobodnik