Moje przebudzenie. Dr David Duke

Z książki pt: „Moje przebudzenie” Dr Davida Duke’a. Tłumaczenie Ola Gordon.

Rozdział 22: Żydowski rasizm w akcji

Skoro Jezus Chrystus nie mógł ich zadowolić kiedy chodził po ziemi, jak ktoś może oczekiwać, że mnie się poszczęści.. – prezydent Harry S Truman naciskany by uznał nowo proklamowane syjonistyczne państwo Izrael.

Pomimo wszystkich rozczarowań, Izrael jest taki jak my, niezakamuflowany i nieprzyozdobiony – Hillel Halkin.

Amerykańscy Żydzi muszą zdobyć się na odwagę, by otwarcie zadeklarować, że mają podwójną lojalność – do kraju, w którym żyją i do państwa Izrael. Żyd nie może dać się namówić na to by tylko być dobrym patriotą kraju, w którym żyje. W nowej kampanii ruchu syjonistycznego ‘zdobycia społeczności wolnej diaspory, rząd Izraela udzieli moralnego i politycznego wsparcia … do granic swoich możliwości’.

Kiedy badałem głębiej kwestię żydowską i syjonizm, próbując uzyskać jasne zrozumienie tego enigmatycznego ludu, zdałem sobie sprawę z tego, że badanie podstaw i zasad nowoczesnego narodu Izraela, udzieli odpowiedzi na moje pytania. Po raz pierwszy od ponad 2000 lat, Żydzi mieli własne suwerenne państwo, naród stworzony w całości według własnego wyobrażenia.

Do czasu rozpoczęcia moich badań, dla mnie było oczywiste, że prasa i przemysł rozrywkowy były bardzo pro-izraelskie. Wzbudziły we mnie początkowo przychylne nastawienie wobec Izraela. A teraz zauważyłem, że reporterzy zajmujący się relacjami dla stacji telewizyjnych i gazet są zwykle Żydami. Podejrzewając, że wiele z moich pro-izraelskich sentymentów pochodziło z tendencyjnych źródeł, próbując poznać niekwestionowane podstawy bliskowschodniego konfliktu, najpierw zajrzałem do moich encyklopedii.

W nich znalazłem informacje podobne do tych jakie obecnie można znaleźć w artykule “Izrael” w bardzo popularnej ‘Encarta Encyclopedia.’

Z ponad 800.000 Arabów, którzy żyli na zajmowanym przez Izrael terytorium przed 1948 rokiem, pozostało tylko około 170.000. Reszta z nich stała się uchodźcami w sąsiednich krajach arabskich.

W 1948 roku, kiedy ustanowiono izraelskie państwo, ponad 3 / 4 całej palestyńskiej populacji żyjącej w zajmowanym przez Izrael terytorium, stało się uchodźcami. Według Encarta, 630.000 ludzi nie mogło mieszkać w swoich domach i pracować na ziemi, na której ich rodziny mieszkały przez tysiące lat. Od tego czasu Izrael poszerzył swoje terytorium w wojnach 1956, 1967, 1973 oraz inwazji na Liban w 1982 roku – tworząc dodatkowo setki tysięcy uchodźców palestyńskich.

Stawiałem sobie pytanie: Czy ludzie zostawiliby dobrowolnie swoje domy, biznesy, gospodarstwa? Czy chętnie wybraliby życie bez grosza, bez ojczyzny w brudnych obozach dla uchodźców? Oczywiście, syjoniści wypędzili ich z domów i odebrali własność, a ponadto, wypędzenie było zamierzone, gdyż Palestyńczykom zabroniono powrotu do domów po zakończeniu walk.

Kiedy byłem w szkole średniej, napisałem do palestyńskiej organizacji informacyjnej w Waszyngtonie DC i poprosiłem o książki przedstawiające ich spojrzenie na konflikt izraelsko-palestyński. Od nich i z bibliotek otrzymałem wiele dobrze udokumentowanych źródeł – łącznie ze zdumiewającymi pochodzącymi od syjonistów – które dały bardzo inną odpowiedź w kwestii Bliskiego Wschodu. Dowiedziałem się, że pierwszy izraelski rząd uchwalił przepisy zakazujące wypędzonym Palestyńczykom powrót do domów. Wprowadził również specjalne prawo określające arabskie nieruchomości jako “porzucone” i jako podmioty przeznaczone do konfiskaty bez odszkodowania. Naziści z hitlerowskiej Rzeszy nie mogliby rozprawić się z tym problemem skuteczniej i z większą dawką zimnej krwi.

Sprawdziłem dane z brytyjskiego spisu powszechnego z 1922 roku. Wtedy Żydzi stanowili tylko ok. 10% populacji. W ostatnim takim spisie dokonanym rok przed ustanowieniem Izraela, Żydzi stanowili tylko około połowę populacji na terenach, które stały się izraelskie. Palestyńczycy posiadali 93.5% terytorium. Fakty były nieuniknione i potępiające; syjonistyczni emigranci wdarli się do Palestyny pomimo sprzeciwu jej mieszkańców i wtedy, drogą siły i terroru, wypędzili mieszkańców z domów, okradając ich z ziemi i własności.

Fakty nie mogły być bardziej zrozumiałe. Syjoniści, z pomocą swoich kohort z całego świata, ukradli całe państwo: państwo zwane Izrael. Żadne matactwo, żadna góra pro-izraelskiej propagandy, żadnego “Exodusu” w radiu, żadnego wyświetlania milionów metrów hollywoodzkich filmów pokazujących Arabów jako brutalnych terrorystów i Żydów jako niewinne ofiary – żadne z nich nie mogłoby zmienić oczywistych i nieuniknionych faktów.

Przeczytana przeze mnie pro-izraelska propaganda sugerowała, że Palestyna była w zasadzie bezludnym krajem. Powiedz to ponad milionowi ludzi, których wypędzano od 1948 roku. Syjonistyczni przywódcy od początku rozumieli, że Izrael miał być zdobyty przez kolonizację i podbój. Oddany przywódca syjonistów Władimir Żabotyński wyjaśnia tę kwestię w swojej książce “The Iron Wall: We and the Arabs” [Żelazny mur: My i Arabowie] 1923:

Syjonistyczna kolonizacja musi być albo dokonana, albo kontynuowana wbrew woli rodowitej populacji… żelazny mur… by stawić opór naciskowi ze strony rodowitej populacji… dobrowolne pojednanie z Arabami jest wykluczone … bo bez siły zbrojnej … kolonizacja jest niemożliwa … syjonizm jest przygodą kolonizacji … Ważne jest… mówienie po hebrajsku, ale … ważniejsze, by umieć strzelać …

Izrael: założony na terroryzmie

Pierwszą przeszkodą wobec syjonistycznych celów było to, że W. Brytania widziała Palestynę tak jak przedstawiała ją Deklaracja Balfoura, społeczeństwo, które będzie chronić cywilnych i religijnych praw wszystkich mieszkańców.

W celu usunięcia Brytyjczyków, którym Liga Narodów dała mandat rządzenia Palestyną, syjoniści opracowali sztukę wykorzystania terroryzmu jako nowoczesną broń politycznej rewolucji. Menachem Begin, Abraham Stern, Icak Szamir, David Ben-Gurion, i wielu innych, rozpoczęli kampanię zamachów bombowych i zabójstw. Wieszali i garrotowali z użyciem drutu fortepianowego brytyjskich żołnierzy i zostawiali ich okaleczone zwłoki tak, by mogły je znaleźć władze brytyjskie. Izraelscy terroryści wysadzili Hotel King David w Jerozolimie, zabijając ponad 100 osób. Ich operacyjni wynaleźli technikę zamachów listowych. Żydowscy zabójcy zamordowali nawet mediatora ONZ w Palestynie, hrabiego Folke Bernadotte, ponieważ ośmielił się wyrazić niepokój o prawa Palestyńczyków. W swoim ostatnim raporcie do ONZ przed śmiercią, Bernadotte zjadliwie pisał o syjonistycznej grabieży na wielką skalę i niszczeniu wiosek bez widocznej potrzeby militarnej. (archiwa ONZ)

To obrażałoby podstawowe zasady, żeby uniemożliwiać tym niewinnym ofiarom konfliktu powrót do swoich domów, kiedy żydowscy emigranci zalewali Palestynę. . . grozili, że na zawsze zastąpią wywłaszczonych arabskich uchodźców, którzy byli tu od wieków.

Syjonistyczna kampania była skuteczna. W końcu umęczeni prowadzoną przeciwko nim kampanią terroru i rozpaczą prasy światowej piszącej o tych zbrodniach, Brytyjczycy w końcu poddali się i ogłosili, że wycofują się z tego regionu. Kiedy odeszli Brytyjczycy, syjoniści mogli robić co chcieli z rdzennymi mieszkańcami, którzy odważyli się żyć na ziemi, której pożądali. Nie było żadnej siły mogącej ich powstrzymać. Wspomagani zarówno militarnie jak i finansowo przez kapitalistów z USA, oraz komunistów z ZSRR, jak również ogromne sumy pieniędzy, które wylewały się z syjonistycznych kufrów z całego żydowskiego świata, żydowski blitzkrieg przetoczył się przez ich wrogów, tak ostatecznie jak w zapisach biblijnych o M. Czerwonym zatapiającym Egipcjan.

Mając pewność militarnego zwycięstwa, syjoniści nadal mieli dwa poważne problemy. Pierwszy to setki tysięcy Palestyńczyków, którzy oczywiście nie mogli wygodnie siedzieć i pozwolić by nowe państwo żydowskie odebrało im prawa i ziemię. Drugi to Palestyńczycy będący właścicielami ponad 93 procent terenów nowego państwa – poważna przeszkoda dla nowego “Wielkiego Izraela.”

Cytując dosłownie Księgę Jozuego, żydowscy przywódcy religijni ostrzegli, że Izrael musi usunąć Palestyńczyków poza swoje granice:

Lecz jeśli sprzeniewierzycie się i połączycie się z resztą tych ludów, które pozostały z wami, jeśli zawierać będziecie małżeństwa z nimi i pomieszacie się z nimi, bądźcie pewni, że Pan, Bóg wasz, przestanie wypędzać te ludy przed wami, a staną się one dla was siecią i sidłem, biczem dla waszych boków i kolcami dla waszych oczu, aż wyginiecie z tej pięknej ziemi [Joz. 23:12-13]

Syjonistyczni fanatycy ostatecznie rozwiązali “problem palestyński” masowymi wypędzeniami, mordem i dobrze zaplanowanym terrorem. Palestyńczycy, którzy tam się urodzili i których przodkowie mieszkali tam przez niezliczone pokolenia, zostali osaczeni przez izraelskie brygady szturmowe i wypędzeni przez granicę. Powiedziano im, że nigdy nie będą mogli wrócić do swoich domów, wypędzeni nie mieli nic poza postrzępionymi ubraniami na plecach. Wielu, którzy odmówili opuszczenia swoich domów, zostało zmasakrowanych przez izraelskie wojsko, i syjoniści reklamowali te masakry, celowo powodując wśród Palestyńczyków powszechną panikę i ucieczki.

Popełnianie zbrodni przeciwko Palestyńczykom stało się integralną częścią izraelskiej strategii. Gdy żydowscy terroryści zmasakrowali mieszkańców arabskich wiosek, ci w okolicznych wioskach naturalnie zabierali swoje dzieci i uciekali. Kiedy syjoniści założyli swoje państwo i zabezpieczyli początkowe granice – minus ok. 630.000 cholernych palestyńskich mężczyzn, kobiet i dzieci – dobroduszny rząd Izraela zabronił im kiedykolwiek wracać do swoich domów, firm, pól i stad. Kiedy zakończyła się izraelska “wojna o wolność,” w granicach Izraela pozostało tylko około 170.000 Palestyńczyków.

Żydzi, oczywiście, mieli wybitnych i potężnych rzeczników i zwolenników na całym świecie, zwłaszcza w mediach, opowiadających o odwadze i słuszności “małego Izraela.” W 1960 roku były miliony dorosłych i dzieci na całym świecie, którzy tak jak ja, byli oczarowani heroiczną historią Izraela – historią romantycznie opowiedzianą przez nagrodzony Oscarami film Exodus. W tym czasie ja, podobnie jak większość współczesnych Amerykanów, miałem skąpą wiedzę na temat niesprawiedliwości popełnionej wobec Palestyńczyków.

Najbardziej znanym okrucieństwem pierwszej wojny izraelskiej była masakra w Deir Yassin. W dniu 9 kwietnia 1948 r., po zakończeniu walk w tej małej wiosce, syjonistyczni terroryści z gangu Irgun, dowodzonego przez Menachema Begina, wymordował 254 osoby, w większości kobiety, dzieci i starców. Przez dwa dni ci syjonistyczni terroryści mordowali mężczyzn, kobiety i dzieci, gwałcili kobiety, miażdżyli brzuchy ciężarnych kobiet, i kradli ich mienie. Lekarz Czerwonego Krzyża, Jacques de Reynier, główny przedstawiciel Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża w Jerozolimie, napisał przerażający raport o tej masakrze.

De Reynier przybył do wsi na drugi dzień i zobaczył “sprzątanie,” jak powiedział mu jeden z terrorystów. Robili to przy pomocy karabinów maszynowych, potem granatów, a dokończyli nożami. Ścinali głowy niektórych ofiar i okaleczyli 52 dzieci na oczach ich matek. Terroryści rozcięli brzuchy 25 kobiet w ciąży i na ich oczach mordowali niemowlęta.

Po przejściu na emeryturę w 1972 roku, oficer izraelskiej Hagany, pułkownik Meir Pa’el, w Yediot Ahronot, głównej publikacji żydowskiej, tak powiedział o Deir Yassin:

Ludzie Irgunu i Lehi wyszli z ukrycia i zaczęli “czyścić” domy. Strzelali do każdego kogo zobaczyli, łącznie z kobietami i dziećmi, dowódcy nie próbowali powstrzymać tej rzezi … wywieziono ich do kamieniołomu między Deir Yassin i Giv’at Shaul i zamordowano z zimną krwią …

Dowódca jednostki Haganah, która kontrolowała Deir Yassin po masakrze, Cwi Ankori, oświadczył w izraelskiej gazecie Davar:

Wszedłem do sześciu czy siedmiu domów. Widziałem odcięte genitalia i zmiażdżone brzuchy kobiet. Na podstawie śladów na ciałach po strzałach, było to wyraźne morderstwo

Albert Einstein, wraz z innymi zaniepokojonymi Żydami, w 1948 roku napisał list do New York Times określając Begina jako: “otwarcie głoszącego doktrynę państwa faszystowskiego.” O Deir Yassin napisał w ten sposób:

W dniu 9 kwietnia terrorystyczne bandy zaatakowały spokojną wioskę, która nie była celem wojskowym w walkach, wymordowali większość jej mieszkańców – 240 mężczyzn, kobiet i dzieci, i zostawili kilku z nich żywych jako więźniów do paradowania ich ulicami Jerozolimy … terroryści, nie mając żadnego poczucia wstydu z powodu tej akcji, byli dumni z tej masakry …

Menachem Begin przechwala się znaczeniem masakry w Deir Yassin w książce The Revolt: The Story of Irgun [Rewolta: Historia Irgunu]. Napisał, że nie byłoby państwa Izrael bez “zwycięstwa” w Deir Yassin. “Hagana przeprowadziła zwycięski atak na innych frontach … W obawie przed terrorem, Arabowie uciekali, wołając: ‘Deir Yassin’.”

Pierwszy premier Izraela, David Ben-Gurion – sam nie odżegnuje się od żydowskiego rasizmu – był cytowany w opisie Begina tymi słowami:

Begin niezaprzeczalnie należy do typu hitlerowskiego. Jest rasistą, gotowym zniszczyć wszystkich Arabów w marzeniu o zjednoczeniu Izraela, przygotowanym do użycia wszelkich środków do realizacji tego świętego celu.

Podżegacz do masowych mordów, Menachem Begin, późniejszy premier Izraela, nawet otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla. Takie wyróżnienie jest symbolem niesamowitej potęgi żydowskich mediów na całym świecie, gdyż Begin był winny zbrodni nie różniących się od dokonywanych przez nazistów, których Żydzi nadal ścigają i oskarżają. Jednak zamiast być osądzonym i ukaranym za zbrodnie przeciwko ludzkości, Begin otrzymał to, co wielu uważa za najwyższy zaszczyt na świecie.

Masakra w Deir Yassin nie była jedyną popełnioną przez siły izraelskie. Hebrajski dziennik Ha’ir, 6 maja 1992 roku, opublikował artykuł Guya Erlicha ‘Not Only Deir Yassin’ [Nie Tylko Deir Yassin] przedstawił schemat terroru i mordów. Erlich cytuje izraelskiego historyka Aryeh Yitzhaki i mówi co następuje:

‘Nadszedł czas,’ mówi, ‘gdyż pokolenie minęło, i jest obecnie możliwe stawić czoła oceanowi kłamstw, w których nas wychowywano. W prawie każdej podbitej wsi w wojnie o niepodległość, zostały popełnione czyny, które określane są jako zbrodnie wojenne, takie jak masowe morderstwa, masakry i gwałty. Uważam, że takie rzeczy się kończą przez ujawnianie. Pytanie tylko, jak stawić czoła takim dowodom.’

Erlich i Yitzhaki podkreślają, że władze izraelskie nadal ukrywają zbrodnie. Masakry nie ustały po utworzeniu państwa żydowskiego; one nadal trwały w czasach zarówno pokoju, jak i wojny. Oto nazwy niektórych z miejsc tych mordów: Szarafat, Kibya, Kafr Qasem, Al-Sammou, Sabra i Szatila, Oyon Qara, Al-Aksa w Jerozolimie, w Meczecie Ibrahimi, Jabalia.

Były inne mordy i wydalenia Arabów kiedy powiększano państwo żydowskie. W kolejnych wojnach i najazdach wojskowych, Izrael prowadził dalsze setki tysięcy Palestyńczyków do obozów. Nękani głodem i chorobami dawali zadziwiające podobieństwo do wojennych obozów koncentracyjnych. Liban również padł ofiarą agresji Izraela w latach 1980 i 90, kiedy został zbombardowany i zaatakowany. Szacunki ofiar cywilnych w Libanie przekroczyły 40,000. Syjonistyczne państwo również ukradkiem przyczyniło się do stworzenia i wsparcia rywalizujących frakcji w libańskiej wojnie domowej.

Niezwykłe dzienniki Mosze Szaretta, który kiedyś dzielił stanowisko premiera Izraela z Dawidem Ben-Gurionem, ujawniają machinacje Izraela w libańskiej wojnie domowej. Szaretta zmuszono do opuszczenia gabinetu, ponieważ nie zgadzał się z tym, a działania Ben-Guriona uważał za nielegalne i niemoralne. Po śmierci Szaretta jego syn opublikował dzienniki mimo długiej walki zastraszaniem i prawnymi manewrami syjonistów. Żydowski autor Livia Rokach cytuje dzienniki Szaretta w swojej książce ‘Israel’s Sacred Terrorism’ [Święty Terroryzm Izraela]. Dzienniki mówią, jak Izrael celowo stworzył libańską “wojnę domową” w celu realizowania imperialistycznych ambicji Izraela.

W maju 1955 r. fragmenty dziennika Szaretta opisują izraelskie plany destabilizacji rządu Libanu, planu, który ostatecznie w 1978 roku wywołał wojnę libańską. Szarett cytuje Mosze Dajana, ministra obrony Ben-Guriona, na tajnym posiedzeniu rządu 16 maja, planującego wzniecić libańską wojnę domową, jako pretekst dla Izraela, aby przejąć ziemię i prawo do rzeki Litani.

Podczas pierwszej inwazji na Liban w 1982 r., zginęło 30,000 cywilów, a pół miliona wypędzono z domów. W trakcie walki, siły izraelskie zniszczyły miasto Beirut, który przed wojną był opisywany jako miasto-ogród Bliskiego Wschodu. Podczas izraelskiej inwazji, U.S.S. New Jersey, siedząc na morzu, wystrzelił pociski na niektóre libańskie miasta. Zaangażowanie USA w 1982 roku w izraelską wojnę zniszczyło małe już zaufanie do Ameryki jakie pozostało na Bliskim Wschodzie i kosztowało naszych podatników miliardy, jak również kosztowało życie 300 US Marines.

Ponad 1,000 kobiet, dzieci i starszych ludzi zabito w Sabra i Sztila, ośrodku dla uchodźców pod okiem izraelskich najeźdźców. Izraelski gen. Ariel Szaron, który był bezpośrednio odpowiedzialny za ten chaos (należy stwierdzić, że tysiące uczciwych Izraelczyków maszerowały ulicami w proteście), został pozbawiony dowództwa, choć później został nagrodzony stanowiskiem ministra.

Niedawna masakra była w Qana, małym miasteczku w południowym Libanie. Oto kilka fragmentów z zeznań naocznego świadka wydarzenia, brytyjskiego dziennikarza, [Robert Fisk – 'The Independent' – przyp. tłum.] by czytelnik mógł w pełni zrozumieć, że za zimnymi danymi statystycznymi są prawdziwi ludzie, którzy spotkali się ze grozą nie mniej realną niż ci, których zamordowano w zamachu w Oklahoma City.

Qana, w południowym Libanie – to była masakra. Od czasu Sabra i Szatila nie widziałem niewinnych zarżniętych w taki sposób. Libańscy uchodźcy, kobiety, dzieci i mężczyźni leżeli w stosach, bez dłoni lub rąk czy nóg, bez głów lub z rozprutymi wnętrznościami. Było ich ponad sto. Niemowlę leżało bez głowy. Izraelskie pociski skosiły ich, gdy leżeli w schronisku ONZ, uważając, że są bezpieczni pod ochroną świata. Podobnie jak muzułmanie w Srebrenicy, muzułmanie w Qana pomylili się.

Przed płonącym budynkiem siedzibie batalionu ONZ z Fidżi, dziewczyna trzymała w ramionach ciało siwego mężczyzny, którego oczy patrzyły na nią, a ona kołysała trupa w ramionach, przejmująco płacząc i mówiąc te same słowa w kółko: “mój ojciec, mój ojciec.” Fidżański żołnierz ONZ stał pośród morza ciał i, bez słowa, podniósł do góry bezgłowe ciało dziecka.

… Kiedy zbliżałem się do nich, poślizgnąłem się na ludzkiej dłoni …

Izraelska rzeź cywilów w tym straszliwym 10-dniowym ataku – 206 do ostatniej nocy – była tak swobodna, tak dzika, że żaden Libańczyk nie wybaczy tej masakry. W sobotę zaatakowano ambulans, dzień wcześniej zabito siostry w Yohmor, 2-letnia dziewczynka ścięta przez izraelską rakietę cztery dni temu. A wcześniej wczoraj, Izraelczycy wyrżnęli 12-osobową rodzinę – najmłodsze to 4-dniowe niemowlę – kiedy piloci izraelskich śmigłowców wystrzelili rakiety w ich dom.

Wkrótce potem, trzy izraelskie odrzutowce zrzuciły bomby zaledwie 250 m od konwoju ONZ, w którym jechałem, wysadzając budynek 10 m w powietrze na moich oczach. Jadąc z powrotem do Bejrutu by wysłać mój materiał w sprawie masakry w Qana do ‘Independent’ ostatniej nocy, zobaczyłem dwie izraelskie kanonierki ostrzeliwujące cywilne samochody na moście na rzece na północ od Sydonu … Francuski żołnierz ONZ mruczał pod nosem, kiedy otwierał worek, do którego wrzucał stopy, palce, kawałki rąk…

Nagle już nie byliśmy żołnierzami ONZ i dziennikarzami, ale ludźmi z Zachodu, sojusznikami Izraela, obiektami nienawiści i jadu. Pewien brodaty mężczyzna patrzył na nas dzikimi oczami, jego twarz pociemniała z wściekłości. “Jesteście Amerykanami,” krzyczał na nas. “Amerykanie to psy. To wy to zrobiliście. Amerykanie to psy.”

Prezydent Bill Clinton sprzymierzył się z Izraelem w wojnie przeciwko “terroryzmowi” i Libańczycy, w ich żalu, nie zapomnieli tego. Oficjalnym wyrazem smutku Izraela było wcieranie soli w ich rany. “Chciałbym żeby zrobili ze mnie bombę i wysadziłbym się wśród Izraelczyków,” powiedział pewien stary człowiek …

W odróżnieniu od krwawych scen w następstwie palestyńskich zamachów w Izraelu, Amerykanie i Europejczycy nigdy nie zobaczyli rzezi, opisywanej przez Fiska. Media bardzo rzadko zwracają uwagę na cierpienia zadawane przez Żydów, a skupiają się na cierpieniach zadawanych Żydom. Tych, którzy noszą 6-ramienną gwiazdę i bombardują schroniska ONZ, ambulanse, obozy dla uchodźców cywilnych i cywilne samochody, nigdy nie opisują jako terrorystów. O nich piszą po prostu jako “komandosach” lub “siłach zbrojnych.” W przeciwieństwie do palestyńskich bojowników poza granicami Izraela, oczywiście, których rutynowo określają jako terrorystów.

Uwaga nieznanego starca w Qana, że “Chciałbym żeby zrobili ze mnie bombę i wysadziłbym się wśród Izraelczyków,” okazała się tragicznie prorocza, bo tylko półtora roku później Palestyńczycy, zdesperowani, aby się zemścić, oddali swoje życie na rynku w Jerozolimie. Nikt nie może bronić żadnych działań, które zabijają lub kaleczą niewinnych, ale ważne jest, aby zrozumieć horror, który skłonił setki Palestyńczyków do poświęcenia własnego życia zadając słabe ciosy tym, którzy mordowali ich bliskich i ukradli ich ojczyznę. W żalu i wściekłości również dokonują aktów przemocy wobec niewinnych. Syjonistyczni przywódcy również dobrze wiedzą, że takie straty żydowskie, pokazywane przez media jako video na całym świecie, tylko zwiększają żydowską solidarność i współczucie nie-Żydów dla wiecznie cierpiących Żydów.

Gdy Saddam Hussein próbował odebrać Kuwejt, który jeszcze kilka dekad wcześniej był częścią Iraku, świat zachodni poszedł na wojnę – zachęcany do tego zwłaszcza przez Izrael. Czy działania w Iraku były bardziej imperialistyczne niż Izraela wobec Palestyńczyków i Libańczyków?

Poza skalą konfliktu, jaka jest różnica między nieustanną izraelską wojną podboju w porównaniu do nazistowskich Niemiec szukających Lebensraum w 1940 roku? Niemcy nie traktowali żadnego narodu gorzej niż Izrael Palestynę, terroryzując i wypędzając trzy czwarte jej palestyńskich mieszkańców. Żadna populacja żadnego narodu europejskiego, poza tymi w niemieckich sektorach pod okupacją sowiecką, nie była tak masowo wysiedlana. Jest ciekawe, że Żydzi również wyreżyserowali terror przeciwko Niemcom, ale w tamtej wojnie nosili mundur radzieckich komisarzy, a nie terrorystycznego Gangu Sterna lub Hagany.

Na terenie Izraela i przez niego okupowanych terytoriach, pod butem trudnej okupacji wojskowej, Izrael nadal wywłaszcza ziemie Palestyńczyków, osadę po osadzie. Oczywiście Palestyńczycy sprzeciwiają się tego rodzaju konfiskatom. Największym powstaniem w ostatnich latach była Intifada. Dane statystyczne palestyńskich ofiar są złowieszcze. Oto dane zebrane przez francuski dziennik ‘Le Monde’:

 Od poczatku intifady (rzucanie kamieniami) 9.12.1987, 1.116 Palestyńczyków zostało zastrzelonych przez żołnierzy, policję lub osadników. W skład tej liczby wchodzą: 626 w 1988/89, 134 w 1991, 108 w 1992 i 155 od 1 stycznia do 11 września 1993 roku. Wśród ofiar było 233 dzieci w wieku poniżej 17 lat, jak podaje Betelem, izraelskie stowarzyszenie praw człowieka.

Źródła wojskowe podają liczbę prawie 20.000 Palestyńczyków z ranami postrzałowymi, a agencja pomocy dla uchodźców ONZ (UNRWA) mówi o liczbie 90.000.

… Ta organizacja humanitarna pokazuje również, że co najmniej 20.000 zatrzymanych poddawanych jest torturom każdego roku w wojskowych ośrodkach zatrzymań. [1]

 Żaden kraj w czasie pokoju – nawet Sowieci czy czerwoni Chińczycy w okresie rozkwitu swoich łagrów – nie przetrzymywał tak wielu więźniów per capita jak państwo Izrael. Jest to jeden z niewielu krajów, które oficjalnie nie wyrzeka się stosowania tortur. Od dawna figurował wysoko na liście przestępców zebranych przez Amnesty International. The London Times Magazine opublikował obszerne expose na temat izraelskich tortur, zarówno w latach 1970 i 1980. Jest niezaprzeczalnym faktem, że Izrael powstał i był budowany przez inwazję, morderstwa i kradzież. Taka niesprawiedliwość wymaga użycia siły i terroru, aby utrzymać się przy władzy.

Tymczasem Amerykanie i Europejczycy dorastają karmieni, i przy świętej intonacji, że Izrael jest “jedyną demokracją na Bliskim Wschodzie.” Ale czy nasze zdominowane przez Żydów media zapytają jaka to demokracja po prostu wyrzuca 3 / 4 mieszkańców, którzy mogą nieodpowiednio głosować? Terroryzowanie, wywłaszczanie, więzienie, zabijanie i wypędzenia, odebrały Palestyńczykom o wiele więcej niż tylko głosy, gdyż wygnańcy stracili swój kraj.

 Historyczne korzenie Izraela

Izrael urodził się z holokaustu, ale był poczęty tysiące lat wcześniej. Przez co najmniej 2.000 lat Żydzi modlili się, “W przyszłym roku w Jerozolimie.” I aż do połowy XX wieku, ta modlitwa była tylko religijną metaforą. Wtedy pojawiła się dramatyczna możliwość w roku 1948, “w przyszłym roku w Jerozolimie” stała się możliwa dla każdego Żyda na świecie. Polityczne machinacje syjonistycznego państwa są świadectwem spójnej i wszechobecnej żydowskiej władzy na Zachodzie. Poprzez te działania, Izrael istnieje jako świadectwo rasistowskiego charakteru zarówno judaizmu, jak i jego częściowo świeckiego syna, syjonizmu.

Żydowska tradycja mesjańska sięga tak daleko jak ich spisana historia. Nawet wtedy, gdy Żydzi byli jednym z najmniejszych plemion na Bliskim Wschodzie, wymyślili sobie wiarę, która desygnowała ich na szczególny naród, wybrany naród, któremu obiecano rząd nad światem. Te mesjańskie intencje nie są paranoicznymi urojeniami antysemitów, są napisane po prostu w ich własnych pismach hebrajskich, i od tamtego czasu zostały posłusznie wykazywane w nich aż do chwili obecnej. Porównajmy następujący biblijny cytat z mesjańskimi słowami pierwszego premiera Izraela, Davida Ben-Guriona.

… i z was wyjdą królowie i będą rządzić wszędzie gdzie stanęła ludzka stopa. Dam wam nasiona całej ziemi, która jest pod niebem, i będziecie rządzić wszystkimi narodami, zgodnie z ich pragnieniem, a potem zdobędziecie całą ziemię i posiadać ją na wieki (Jub. 32:18-19)

W czasopiśmie Look w 1962 roku, Ben-Gurion ujawnił swoją prognozę na następne 15 lat, prognozę zdumiewającego proroctwa:

Obraz świata w 1987 roku jaki mam w mojej wyobraźni: zimna wojna przejdzie do przeszłości. Wewnętrzny nacisk stale rosnącej inteligencji w Rosji. . . może doprowadzić do stopniowej demokratyzacji Związku Radzieckiego. Z drugiej strony. . . przekształcenie Stanów Zjednoczonych w państwo opiekuńcze z gospodarką planową. . . Z wyjątkiem ZSRR jako federacji euro-azjatyckiego państwa, wszystkie inne kontynenty zjednoczą się w sojuszu świata, w którego dyspozycji będą międzynarodowe siły policyjne. Wszystkie armie zostaną zniesione, i nie będzie więcej wojen. W Jerozolimie, ONZ (prawdziwa ONZ) zbuduje Sanktuarium Proroków, które będzie służyć federacyjnej unii wszystkich kontynentów; będzie to siedziba Sądu Najwyższego Ludzkości. [1]

Wiele osób ze zdumieniem odkrywa, że ​​większość Żydów w Izraelu jest “nie-religijna”, tak jak był ich pierwszy wielki przywódca David Ben-Gurion. Jednak ci najczęściej ateistyczni Żydzi tolerują religijne państwo. Wydaje się, że Żydzi, którzy nie wierzą w Boga, wspierają judaizm jako instytucję sponsorowaną przez państwo, które konserwuje zarówno żydowską kulturę, jak i żydowski genotyp. Poza kilkoma nietolerancyjnymi fanatykami, żydowskie instytucje ortodoksyjne pozwalają na szeroki wachlarz przekonań religijnych, od ateizmu do form okultyzmu o nazwie kabalizm. Tylko Talmud może zawierać fragment, w którym rabin twierdzi, że spierał się z Bogiem i go pokonał. Według żydowskiej ortodoksji, interpretacje biblijne i teologiczne mogą się bardzo różnić, ale tak długo jak skrupulatnie zachowane są żydowska tradycja i żydowskie dziedzictwo.

Czy Bóg jest syjonistą?

Izrael podtrzymuje swoje roszczenie mówiąc, że ziemię palestyńską Bóg dał Żydom. Konsekwentnym świeckim argumentem jest to, że odlegli przodkowie narodu żydowskiego 2000 lat temu żyli na obszarze, który teraz jest Izraelem. Z kamienną twarzą twierdzą, że to daje im prawo do przejęcia tej ziemi od każdego, kto zamieszkiwał ją w późniejszych latach.

Argument ten jest bardzo podobny do tego, że ponieważ Rzymianie rządzili basenem M Śródziemnego 2000 lat temu, to Włosi mają teraz prawo do podboju całego basenu i wypędzenia 3 / 4 jego mieszkańców. Ponadto, naród żydowski nie może twierdzić, że to oni byli pierwszymi mieszkańcami “Ziemi Obiecanej”. Biblia wyraźnie opisuje żydowskie inwazje i ludobójstwa w regionie. Palestyńczycy są potomkami tego samego narodu, który zamieszkiwał te tereny przed żydowskimi podbojami. Skoro mówią, że każdy, kto mieszkał na tej ziemi pierwszy ma słuszne roszczenia, to Palestyńczycy powinni mieć pierwotne roszczenie do niej, ponieważ wielu z ich przodków mieszkało tu na długo zanim starożytny Izrael w ogóle istniał.

Zarzut, że obecna żydowska władza nad Palestyną ​​jest ustanowiona przez Boga, stawia trudne pytanie, zwłaszcza dla współczesnych chrześcijan. Jest trudne, ponieważ żydowscy mocodawcy zdołali całkowicie zmienić 2000 lat chrześcijańskiej interpretacji Biblii. Usłużni judeo-chrześcijańscy kaznodzieje zawarli sojusz z syjonistami, którzy kontrolują media. Obficie cytują oni wersety Starego Testamentu, które głoszą przymierze między Bogiem i Izraelitami, dające Żydom ziemię uważaną za Izrael.

Kościół chrześcijański naszych ojców, od jego najdawniejszej historii aż do ostatnich czasów, zawsze oddalał te roszczenia. Chrześcijańscy badacze, od samych autorów Nowego Testamentu do połowy XX wieku podkreślali, że Biblia bardzo jasno mówi, że wszystkie obietnice złożone przez Boga są uzależnione od wierności wobec niego. Bóg mówi wyraźnie w Starym Testamencie, że jeśli Izraelici go odrzucą, on im się odpłaci. Nowy Testament wyraźnie podkreśla również, że naród żydowski, odrzucając Boga i Jego Syna, rozwiązał Stare Przymierze. Pisma Nowego Testamentu cytują Boga, ustanawiającego nowe przymierze z nową obietnicą Chrystusa zbawienia dla wszystkich. Jak już wcześniej cytowałem, Pisma nie mogą być wyraźniejsze niż w Liście do Hebrajczyków 8:10 [pomyłka, powinno być 8:9 – przyp. tłum. http://www.nonpossumus.pl/ps/Hbr/8.php], w którym Bóg mówi, że Żydzi nie są już uwzględnieni w przymierzu zawartym w Starym Testamencie.

8:9 Nie takie jednak przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami, w dniu, gdym ich wziął za rękę, by wyprowadzić ich z ziemi egipskiej. Ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto i Ja przestałem dbać o nich, mówi Pan.

Czy można się dziwić, że Żydzi odrzucają Nowy Testament, oraz temu, że Izrael zabrania nawet cytować go w swoich szkołach? Finansowane przez rząd grupy zorganizują nawet publiczne palenie egzemplarzy Nowego Testamentu, a przepisy przewidują odpowiedzialność karną i 5 lat pozbawienia wolności dla chrześcijan, którzy dążą do konwersji Żydów. Wydaje się dość dziwne, w świetle tych faktów, że wiele wyznań kościoła chrześcijańskiego chętnie teraz przyjmując pogląd, że Żydzi są nadal “narodem wybranym”.

Zrozumiałe jest, że żydowscy rasiści, którzy odrzucają Chrystusa i Nowy Testament, powiedzieliby, że Bóg sankcjonuje ich terror wobec ludności palestyńskiej, ale to skandal, że chrześcijanie mogą wspierać ich w tych krwawych przygodach. Wśród tych, którzy cierpieli na skutek syjonistycznych ataków byli palestyńscy chrześcijanie. Izraelskie zbrodnie znacznie skrzywdziły chrześcijańskich członków palestyńskiej ludności. Fakt, że niektórzy przywódcy chrześcijańscy udzielają moralnego i finansowego wsparcia dla narodu, który nienawidzi i prześladuje chrześcijan, świadczy o penetracji i robocie wywrotowej syjonistycznej władzy i wpływów – nawet na najwyższych szczeblach różnych wyznań chrześcijańskich. Czyniąc to, osłabili wiarę chrześcijańską na całym Bliskim Wschodzie. I faktycznie na całym świecie.

Twierdzenie Izraela, że Bóg dał im ziemię Izraela jest śmieszne, jeśli zważy się, że co najmniej 3 / 4 Izraelczyków nie wierzy w Boga. (Według izraelskich danych rządowych 85% Izraelczyków nie wierzy w Boga.) Jak może Bóg, w którego nie wierzą, obiecać im ziemię. Daleki od religijnej obietnicy, utworzenie Izraela nie pochodzi z boskiej interwencji, ale z syjonistycznych intryg, które rozpoczęły się w czasie I wojny światowej.

Deklaracja Balfoura

Pierwsza wojna światowa położyła polityczny fundament pod państwo syjonistyczne. Brytania przechodziła okres poważnych trudności. Lata wojny spowodowały wielkie ofiary w ludziach. Mimo oceanów rozlanej krwi, zachodnia linia frontu przenosiła się zaledwie kilka kilometrów tam i z powrotem.

Lord Balfour podczas wizyty w Tel Awiwie w 1925 r.

W czasie wojny żydowska lojalność były nieco podzielona. Niektórzy Żydzi faworyzowali sojuszników dla biznesu lub z innych powodów. Inni faworyzowali Niemców z jednego powodu, że niemiecki sukces przeciwko Rosji osłabi ich dawnego wroga, imperialną Rosję i cara. Zaledwie dziesięć lat wcześniej, finansiści Jakub Sziff i Bernard Baruch prowadzili kampanię na rzecz finansowania wojny japońsko-rosyjskiej, w wyniku której Rosja poniosła klęskę. Teraz żydowscy mocodawcy na całym świecie mieli nadzieję na jeszcze gorszą klęskę Rosji w Wielkiej Wojnie, która stworzyłaby okazję do obalenia cara i utworzenia żydowsko-bolszewickiego rządu.

Niemcy, desperacko walcząc w wojnie na dwóch frontach, wiedzieli, że rewolucja w Rosji może usunąć Rosję z wojny. Pod koniec wojny cesarz Wilhelm II dokonał jednego z najbardziej zdradzieckich czynów w dziejach cywilizacji zachodniej. W swoim zamiarze pokonania Rosji, jego ministrowie wspomogli Lenina, Trockiego i setki innych rewolucjonistów bolszewickich, głównie Żydów, pozwolił im przejechać przez Niemcy w zaplombowanym wagonie do Rosji. Umożliwiając bolszewickim terrorystom i zabójcom dostanie się do Rosji, rozpętał najdłuższy okres ludzkiej opresji, tortur i mordów, jakiego świat jeszcze nigdy nie doświadczył.

Brytania i jej sojusznicy walczyli do chwili sytuacji patowej przeciw Niemcom, ale kiedy Rosja słabła, alianci wiedzieli, że jej klęska pozwoli całej armii niemieckiej na froncie wschodnim prawie podwoić swoje wojska na Zachodzie, znacznie przechylając równowagę militarną w kierunku państw centralnych. Brytania zrozumiała, że konieczne było włączenie Stanów Zjednoczonych do wojny po stronie aliantów, w celu przeciwdziałania upadkowi Rosji.

Na tym etapie kryzysu wkroczył brytyjski Lord Arthur Balfour. Spotkał się z Rotszyldami i zawarli umowę, że w zamian za deklarację wsparcia Brytanii w utworzeniu żydowskiej ojczyzny w Palestynie, Żydzi wykorzystają swoją wielką międzynarodową władzę i wpływy, aby wciągnąć Stany Zjednoczone do wojny. Lord Balfour opracował dokument – Deklarację Balfoura – która zapraszała do żydowskiej ojczyzny. Nawet nasze popularne encyklopedie potwierdzają powód deklaracji Balfoura:

Powszechnie uważano, że Deklaracja Balfoura była jednostronnym zobowiązaniem brytyjskiego rządu. Bezpośrednim jej celem było zdobycie poparcia Żydów i innych walczących narodów oraz krajów neutralnych, takich jak Stany Zjednoczone, dla sprawy aliantów w I wojnie światowej. [1] (Encarta Encyclopedia)

Przeczytajmy co David Lloyd George, premier Brytanii z czasów wojny, napisał o deklaracji Balfoura. Zauważmy jego uwagę, że Żydzi w Rosji byli “głównymi agentami w zdradzie rosyjskich działań wojennych”, jak również “dezintegracji rosyjskiego społeczeństwa – później uznanej za rewolucję”.

Inna najbardziej przekonująca przyczyna przyjęcia przez aliantów polityki Deklaracji była w samym państwie rosyjskim. Rosyjscy Żydzi potajemnie działali na rzecz państw centralnych od pierwszego … do 1917 roku zrobili wiele w przygotowaniach do ogólnej dezintegracji rosyjskiego społeczeństwa, później uznanego za rewolucję. Wierzono, że skoro Brytania zadeklarowała realizację aspiracji syjonistów w Palestynie własnym poręczeniem, jednym z efektów tego będzie zaangażowanie rosyjskich Żydów w sprawy Ententy.

Wierzono również, że takie oświadczenie będzie miało silny wpływ na światowe żydostwo poza Rosją, a także zabezpieczy dla Ententy pomoc żydowskich interesów finansowych. W Ameryce ich pomoc w tym względzie miałaby szczególną wartość, gdyż alianci prawie wyczerpali złoto i papiery wartościowe dostępne dla amerykańskiej sprzedaży. Takie były główne kwestie, które w 1917 roku, skłoniły rząd brytyjski do zawarcia umowy z żydostwem.[2]

Samuel Landman w książce Great Britain, the Jews and Palestine [W Brytania, Żydzi i Palestyna}, potwierdza rolę Żydów we wprowadzeniu Ameryki do wojny, ten prominentny syjonista i sekretarz Organizacji Syjonistycznej w latach 1917-1922, potwierdza z żydowskiej perspektywy dokładnie co mówi Lloyd George:

. . . jedynym sposobem (który okazał się dobry), skłonienia prezydenta USA do wejścia do wojny w celu zabezpieczenia współpracy syjonistycznych Żydów, było obiecanie im Palestyny, a tym samym pozyskanie i uruchomienie dotychczas niepodejrzanie potężnej siły syjonistycznych Żydów w Ameryce i gdzie indziej na korzyść aliantów na podstawie umowy qui pro quo ...

Głównymi doradcami prezydenta Woodrowa Wilsona w tym okresie byli sędziowie Żydowskiego Sądu Najwyższego Louis Brandeis, rabin Stephen Wise i potężny bankier i międzynarodowy finansista z Nowego Jorku, Bernard Baruch. Chociaż Wilson prowadził kampanię dla prezydenta pod hasłem "On trzymał nas z dala od wojny", to po zaproponowana Deklaracji Balfoura, wpływy żydowskie szybko wepchnęły go na ścieżkę interwencjonizmu. Kiedy Balfour przyjechał do USA w maju 1917 roku, z nadzieją na wciągnięcie Ameryki w wojnę, zignorował Departament Stanu USA (co stworzyło wiele niezadowolenia) i spotkał się z Brandeisem, który nie miał uprawnień do wypowiadania się w kwestii spraw zagranicznych.

Żydowskim zwolennikom wojny również pomagało w ich szowinizmie wielu amerykańskich magnatów, którzy widzieli amerykański udział w europejskim konflikcie, jako pisanie czeku in blanco dla kompleksu wojskowo-przemysłowego. Należąca do Żydów, czy pod ich wpływem prasa, otwarcie agitowała za wojną, opowiadała przerażające historie o niemieckich zbrodniach i promowała historie, że Niemcy planowały atak na USA przez Meksyk - nawet jeśli w ciągu czterech lat wojny, nie mogli zdobyć Paryża.

W krótkim czasie Niemcy - choć rasowo i moralnie nie różnili się od Brytyjczyków i Amerykanów - zostali określeni jako "Hunowie" i "mordercy dzieci". Alianci, mimo niedemokratycznych obcych imperiów, W Brytanii i Francji, mówili, że walczą o "demokrację". Choć Niemcy mieli instytucje wyborcze podobne do tych jakie mieli sojusznicy, był nazywany tyranami.

Dwa główne hasła o największej i najbardziej krwawej wojnie w całej historii do tego czasu brzmiały: "The War to Make the World Safe for Democracy" [Wojna uczyni świat bezpiecznym dla demokracji] i, nieprawdopodobnie “The War to End All War!” [Wojna która skończy wszystkie wojny]. Nawet jeśli takie były naprawdę cele sojuszników w I wojnie światowej, łatwo jest zobaczyć owoce ich zwycięstwa. Kiedy XX wiek zbliża się do końca, demokracja na całym świecie wydaje się być wciąż w zalążku, a wojny od 1918 roku stały się kwitnącym interesem.

Większość historyków zgadza się teraz, że I wojna światowa nie była wynikiem agresji lub dyktatury, czy jakiejkolwiek złowieszczej siły innej niż pogmatwane sojusze, zorganizowane w celu zachowania równowagi sił. Zasadniczo była następstwem niczego innego jak narodowych obaw i brawury. Przez większość tego morderczego konfliktu, Ameryka rozsądnie trzymała się z daleka od szaleństwa wojny, ale w końcu, żydowska siła, której celem, jak zawsze, były tylko jej własne interesy – przeważyła szale wojny. W końcu, czym było życie kilkuset tysięcy młodych Amerykanów, w porównaniu z interesami Wybrańców?

Media utrzymywały Amerykanów w niewiedzy na temat żydowskich wpływów na nasze uczestnictwo w I wojnie światowej, tak jak maskowały kluczowe uczestnictwo Żydów w rosyjskiej rewolucji. Do dziś niewielu Amerykanów zdaje sobie sprawę z żydowskich wpływów w Ameryce w przystąpieniu do I wojny światowej.

Deklaracja Balfoura brzmiała dość niewinnie, i podjęto starania by oświadczyć

… nie zostaną podjęte żadne działania, które mogą naruszać prawa obywatelskie i religijne istniejących nie-żydowskich społeczności w Palestynie, lub prawa i status polityczny, z którego korzystają Żydzi w jakimkolwiek innym kraju.

Ale syjoniści nigdy nie chcieli ojczyzny ze znaczną nie-żydowską społecznością. Od samego początku byli zdecydowani, by nie tworzyć wielokulturowej, pluralistycznej demokracji, którą tak bardzo planowali dla Ameryki i reszty europejskiego świata. Chcieli szowinistycznego, etniczno-religijnego, czysto żydowskiego państwa, ale nie mogli tego ujawnić, dopóki nie zdobyli władzy. Między sobą jasno wyrażali zamiar stworzenia etnicznego państwa – zdumiewająco podobnego do najbardziej przez nich znienawidzonego: nazistowskich Niemiec.

Oryginał deklaracji Balfuora

Syjonizm / nazizm: jedno odwzorowaniem drugiego

Podczas Procesów Norymberskich, Julius Stretcher, notoryczny wydawca prymitywnie antysemickiego Der Stürmer, złożył następujące zeznanie, kiedy zapytano go, czy pomagał w uchwaleniu niemieckich praw rasowych:

Oskarżony (Stretcher): Tak,… Pisałem, że temu całemu mieszaniu niemieckiej i żydowskiej krwi należy zapobiec w przyszłości. Pisałem artykuły na ten temat, i zawsze powtarzałem, że musimy stawiać sobie za przykład żydowską rasę, czy żydowski naród. Zawsze powtarzałem w swoich artykułach, że Żydów powinny brać za wzór inne rasy, gdyż oni dali sobie prawa rasowe, prawo Mojżesza, które mówi: “Kiedy pójdziecie do obcych krajów, nie wolno wam brać obcych żon”. A to, Panowie, ma ogromne znaczenie w sądzeniu ustaw norymberskich. To właśnie to żydowskie prawa uznano za wzorzec. Gdy kilka wieków później, żydowski ustawodawca Ezra zobaczył, że pomimo to, wielu Żydów żeniło się z nie-Żydówkami, więzi te zostały złamane. Tak narodziło się żydostwo, które dzięki jego prawom rasowym, przetrwało przez wieki, podczas gdy zniszczeniu uległy wszystkie inne rasy i cywilizacje.

Rasowe przebudzenie w Europie w wiekach XIX i XX wzrastało w dużej części ze względu na obecność żydowskiego narodu. W Europie nie było czarnych lub orientalnych, ale nie brakowało Żydów. Obserwatorzy naukowi i społeczni zauważyli, że ich charakter i wygląd różniły się od tych rdzennych ras w Europie.

Jedną z pierwszych znaczących osób, która odkryła dynamiczną siłę tej rasy i dużo o tym pisał, był brytyjski premier Benjamin Dizraeli, który sam był pochodzenia żydowskiego. Stwierdził: “kwestia rasowa jest kluczem do historii świata … wszystko jest rasą, nie ma innej prawdy.” Uczeni, którzy rozpoznali rolę rasy w historii wiedzieli, że siła i przetrwanie rasy żydowskiej istnieje dzięki jej etnocentryzmowi i zakazach wobec małżeństw mieszanych, co pozwala jej przetrwać po 2000 latach życia wśród Gojów. Jak pokazuje zeznanie Stretchera, formulatorzy europejskiej ideologii rasowej wiele nauczyli się z badań żydowskich instytucji i historii. Choć syjoniści i naziści postrzegali siebie jako śmiertelnych wrogów, wielu przywódców obu ruchów widziało podobieństwo poglądów, a niektórzy współpracowali w dążeniu do realizacji wspólnych celów.

Narodowi Socjaliści chcieli mieć własne państwo bez żydowskich wpływów, a syjoniści chcieli mieć własny naród, a nie chcieli asymilacji z Gojami. (Nawet dziś we współczesnej Ameryce i Europie większość głównych organizacji żydowskich sprzeciwia się małżeństwom mieszanym). Na pierwszy rzut oka, wydaje się niewiarygodne, że syjonizm i nazizm czasami pracowały razem, ale dokumenty historyczne pokazują fascynujące tego dowody.

Większość Żydów w Europie i reszta świata wirulentnie sprzeciwiali się Hitlerowi i narodowemu socjalizmowi w Niemczech. W rzeczywistości, kiedy Hitler zdobył władzę, Światowy Kongres Żydów, twierdząc, że wypowiada się za Żydów na całym świecie, wypowiedział Niemcom wojnę gospodarczą i ogłosił zamiar zrobienia wszystkiego co w ich mocy, aby zniszczyć Niemcy i narodowy socjalizm.

Ale w społeczności żydowskiej było wielu syjonistów, którzy widzieli antysemicką politykę Niemiec, jako narzędzie pomocne w tworzeniu żydowskiego państwa. Widzieli tę politykę jako zachętę do emigracji do Palestyny, ​​oraz nasilenie żydowskiego gniewu i solidarności. I, co ciekawe, pomysły rasowe Hitlera postrzegali jako analogiczne do tego, co chcieli dla własnego narodu. Dla tych Żydów, zmowa między syjonistami i nazistami służyła interesom obu.

Brytania miała problemy z rosnącą imigracją żydowską do Palestyny ​​w latach 1930, gdyż powodowała zamieszki w arabskich sektorach mandatu. Aby zmniejszyć napięcia, Brytyjczycy próbowali ograniczyć ją. Stanowiło to okazję dla Hitlera i nazistowskich Niemiec. Choć nawet Hitler miał obawy, że Izrael stanie się centrum międzynarodowej żydowskiej władzy, w taki sam sposób w jaki Związek Radziecki stał się centrum międzynarodowego komunizmu, i choć miał obawy pogorszenia niemieckich stosunków ze światem arabskim, emigrację Żydów z Niemiec i całej Europy widział jako sprawę najważniejszą. Uważał, że państwo żydowskie w Palestynie może być rozsądnym miejscem dla europejskich Żydów.

Od najwcześniejszych dni dojścia Hitlera do władzy, wiodąca organizacja syjonistyczna w Niemczech szukała wspólnej płaszczyzny z nim. Kilka miesięcy po objęciu przez Hitlera stanowiska kanclerza, Syjonistyczna Federacja Niemiec przedstawiła mu propozycję sugerującą, że syjonizm mógłby rozwiązać “kwestię żydowską”.

W fundamencie nowego państwa, który ogłosił prawo rasowe, chcemy dostosować naszą społeczność do tych nowych struktur … Nasza identyfikacja narodowości żydowskiej pozwala nam na ustalenie jasnych i szczerych stosunków z narodem niemieckim i jego realiami narodowymi i rasowymi. Właśnie dlatego nie chcemy lekceważyć tych podstawowych zasad, bo my również jesteśmy przeciwni małżeństwom mieszanym i opowiadamy się za utrzymaniem czystości grupy żydowskiej. . .

. . . Syjonizm uważa, że ​​odradzanie się życia narodowego, co obecnie ma miejsce w Niemczech, przez nacisk na swój chrześcijański i narodowy charakter, musi również występować w żydowskiej grupie narodowej. Również dla Żydów pochodzenie narodowe, religia, wspólny cel i poczucie jego wyjątkowości, muszą mieć decydujące znaczenie w kształtowaniu jego istnienia. . .

. . . Nie jesteśmy ślepi na fakt, że kwestia żydowska istnieje i będzie istnieć. Z nienormalnej sytuacji Żydów wynikają poważne dla nich negatywy, a także zaledwie znośne warunki dla innych ludzi.

Joachim Prinz, niemiecki syjonista, który wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i później został szefem Amerykańskiego Kongresu Żydów, napisał w 1934 roku w książce Wir Juden [My, Żydzi], że rewolucja Narodowych Socjalistów w Niemczech oznaczała “Żydostwo dla Żydów”. W późniejszych latach Prinz także złośliwie pisał o opinii Adolfa Hitlera na temat znaczenia rasy, ale obłudnie nie wykazywał niechęci do obrony koncepcji “rasy żydowskiej”.

Chcemy zastąpić asymilację nowym prawem: deklaracją przynależności do narodu żydowskiego i rasy żydowskiej. Państwo zbudowane na zasadzie czystości narodu i rasy może być honorowane i respektowane tylko przez Żyda, który deklaruje swoją przynależność do wspólnoty … Teraz nie może nas uratować żaden wykręt. Zamiast asymilacji pragniemy nowej koncepcji: uznania żydowskiego narodu i żydowskiej rasy.

W kluczowej książce o współczesnym syjonizmie, The Jewish State [Państwo żydowskie], Teodor Herzl napisał, że Żydzi byli czymś więcej niż wspólnotą religijną, byli narodem. By to opisać, Herzl nawet wykorzystał dobrze znane niemieckie rasistowskie słowo Volk. Volk był także jednym z ulubionych słów Hitlera. Tym wyrazem opisywał swoje idealne państwo, Volkishe Staat. Herzl napisał, na długo przed dojściem do władzy Hitlera, że antysemityzm jest naturalną reakcją Gojów na Żydów. Opowiadał się za odrębnym państwem jako jedyną realną odpowiedzią na ten konflikt.

Kwestia żydowska pojawia się wszędzie tam, gdzie Żydzi stanowią liczebnie zauważalną populację, a tam gdzie jej nie ma, wywołują ją przybywający Żydzi. . . . Uważam, że rozumiem antysemityzm, który jest zjawiskiem złożonym. . . Podchodzę do niego jako Żyd, bez nienawiści i strachu. . . Jest to kwestia narodowa. Aby ją rozwiązać, musimy przede wszystkim uczynić ją międzynarodowym problemem politycznym. . . ostatecznym rozwiązaniem kwestii żydowskiej.

Wiodąca niemiecka gazeta syjonistyczna, Jüdische Rundschau, w 1935 roku nawet posunęła się do wyrażenia zgody na “ustawy norymberskie”, określające Żydów jako obcą narodowość i zakazujące małżeństw i stosunków seksualnych między Niemcami i Żydami.

Nowe przepisy dają mniejszości żydowskiej w Niemczech własne życie kulturalne, własne życie narodowe. W przyszłości umożliwi jej zakładanie własnych szkół, własnego teatru, oraz własnych stowarzyszeń sportowych. Krótko mówiąc, może ona kreować swoją przyszłość we wszystkich dziedzinach życia narodowego. . .

Georg Kareski, były szef największej społeczności żydowskiej w Europie Zachodniej (tej w Berlinie) i przywódca Państwowego Ruchu Syjonistycznego i Ligi Kultury Żydowskiej, wydał następujący komentarz berlińskiemu dziennikowi Der Angriff w końcu 1935 r.:

Od wielu lat uważałem, że całkowite oddzielenie spraw kultury obu narodów [Żydzi i Niemcy] stanowi warunek życia razem bez konfliktów. . . . Od dawna wspierałem taki podział, pod warunkiem, że opiera się na szacunku dla obcych narodowości. Ustawy Norymberskie. . . wydają mi się, niezależnie od przepisów prawnych, całkowicie zgodne z tym dążeniem do oddzielnego życia, opartego na wzajemnym szacunku. . . . Przerywają proces rozkładu w wielu społecznościach żydowskich, który promowano poprzez małżeństwa mieszane, są zatem, z żydowskiego punktu widzenia, akceptowane całkowicie. [12,13,14,15,16]

Inni wybitni syjoniści na świecie wypowiadali się podobnie jak rabin Stephen S Wise, prezydent Amerykańskiego i Światowego Kongresu Żydów, który na zjeździe w Nowym Jorku w 1938 roku powiedział:

Nie jestem Amerykaninem o wierze żydowskiej, ale Żydem. Jestem Amerykaninem. Byłem Amerykaninem przez 63 / 64 mojego życia, ale Żydem byłem przez 4000 lat. Hitler miał rację w jednej sprawie. Naród żydowski nazywa rasą i jesteśmy rasą. [17]

Współpraca nie była tylko w słowach, była współpraca między syjonistami i nazistami do, a nawet w czasie II wojny światowej. Nazistowski rząd ustanowił serię 40 ośrodków rolnych na terenie Niemiec w celu rzygotowania młodych Żydów do życia w kibucach w Palestynie. Popierał emigrację Żydów do Palestyny​​, do czasu kiedy przeszkodziła w tym wojna. Oficjalna gazeta SS, Das Schwarze Korps, wspierała syjonizm w artykułach redakcyjnych na pierwszych stronach. [1]

SS współpracowała z Hagana, podziemną syjonistyczną organizacją wojskową w Palestynie, pomagając w emigracji żydowskiej, a także w przemycie broni dla sił syjonistycznych. Pomimo wątpliwości, Hitler nadal wspierał cele syjonistów w Palestynie. [2 3 4 5]

Hitler powiedział swojemu adiutantowi w 1939 roku i ponownie w 1941 roku, że prosił Brytyjczyków w 1937 r. o przeniesienie wszystkich Żydów z Niemiec do Palestyny ​​i Egiptu. Brytyjczycy odrzucili tę prośbę, jak powiedział, ponieważ spowodowałoby to dalszy chaos.[6]

Kiedy rząd brytyjski stał się bardziej restrykcyjny wobec żydowskiej emigracji do Palestyny ​​w latach 1930 XX wieku, SS zawarł pakt z tajną agencją syjonistyczną Mossad le-Aliya Bet, dotyczący przemycania Żydów do Palestyny. W wyniku tej współpracy, emigracja Żydów z Niemiec ( w tym z Austrii), legalna i nielegalna, do Palestyny, ​​dramatycznie wzrosła w latach 1938 i 1939. Na październik 1939 roku zaplanowano emigrację 10.000 Żydów, ale nie pozwolił na to wybuch wojny. W latach 1940 i 1941, jak również w marcu 1942 roku, Niemcy nadal pomagali w pośredniej emigracji żydowskiej do Palestyny ​​i mieli co najmniej jeden urzędowo zatwierdzony syjonistyczny obóz, przygotowujący do “kibucu” dla potencjalnych emigrantów. [7]

W sferze gospodarczej, umowa Ha’avara pomiędzy hitlerowskimi Niemcami i Palestyńskim ​​Centrum Światowej Organizacji Syjonistycznej, była niezbędna dla sprawy syjonistów. Zaczęło się to w 1933 roku i trwało przez całe lata 1930 i pozwoliło na transfer żydowskich aktywów do Palestyny​​. Przez ten pakt, Trzecia Rzesza Hitlera zrobiła więcej niż jakikolwiek inny rząd w latach 1930, w udzielaniu wsparcia postępu żydowskiego w Palestynie. [8 9 10 11 12 13]

Chyba najbardziej wymownym dokumentem, świadczącym o gotowości niektórych ugrupowań syjonistycznych do zawarcia sojuszu z Hitlerem, była oferta złożona w 1941 roku przez Bojowników o Wolność Izraela, popularnie nazywana “Lehi” lub Gang Sterna. Jednym z najważniejszych jej funkcjonariuszy był Icak Szamir, który został jej liderem i szefem terrorystów po śmierci Sterna, i który został premierem Izraela w 1980 roku. Gang Sterna uważał Brytyjczyków za największych wrogów syjonizmu, ponieważ W Brytania starała się chronić prawa obywatelskie rodzimych Palestyńczyków i próbowała spowolnić emigrację żydowską.

Jednym z najbardziej niesamowitych faktów współczesnej historii jest to, że Lehi rzeczywiście złożyła Niemcom oficjalną propozycję ws. sojuszu wojskowego między żydowską organizacją rewolucyjną i nazistami. W rezultacie, formalnie poprosiła o możliwość przystąpienia do wojny po stronie Niemiec. Oto fragmenty tekstu ich komunikacji z nazistami.

W swoich przemówieniach i oświadczeniach, czołowi politycy Narodowych Socjalistów Niemiec często podkreślali, że Nowy Europejski Porządek [NEP] wymaga, jako warunek wstępny, radykalnego rozwiązania kwestii żydowskiej przez ewakuację (“wolna od Żydów Europa”).

Ewakuacja żydowskich mas z Europy jest warunkiem wstępnym dla rozwiązania kwestii żydowskiej. Ale jedynym sposobem, jakim może to być całkowicie osiągnięte, jest osiedlenie tych mas w ojczyźnie narodu żydowskiego, w Palestynie, i ustanowienie państwa żydowskiego w jego historycznych granicach.

Celem działalności politycznej i lat walki Izraelskiego Ruchu Wolności, Narodowej Organizacji Wojskowej [NMO} w Palestynie (Irgun Zvai Leumi), jest rozwiązanie problemu żydowskiego w ten sposób, a tym samym całkowicie wyzwolenie narodu żydowskiego na zawsze.

NMO, której jest znana dobra wola rządu Niemieckiej Rzeszy i jego urzędników wobec działalności syjonistycznej w Niemczech i syjonistycznego programu emigracji, przyjmuje pogląd, że:

1. Istnieją wspólne interesy między NEP opartym na niemieckiej koncepcji i prawdziwych narodowych aspiracjach narodu żydowskiego jakie uosabia NMO.

2. Możliwa jest współpraca pomiędzy Nowymi Niemcami i odnowionym, narodowym żydostwem.

3. Ustanowienie historycznego państwa żydowskiego na zasadach narodowych i totalitarnych, oraz narzuconego przez traktaty z Rzeszą Niemiecką, byłoby w interesie utrzymania i wzmocnienia przyszłej niemieckiej pozycji siły na Bliskim Wschodzie.

Na podstawie tych rozważań i po warunkiem, że rząd Rzeszy Niemieckiej uzna narodowe aspiracje wspomnianego powyżej Izraelskiego Ruchu Wolności, NMO w Palestynie proponuje aktywny udział w wojnie po stronie Niemiec.

Ta propozycja NMO może obejmować działalność wojskową, polityczną i wywiadowczą w Palestynie, oraz, po podjęciu pewnych środków organizacyjnych, także na zewnątrz ...

Pośredni udział Izraelskiego Ruchu Wolności w NEP, już na etapie przygotowawczym, w połączeniu z pozytywnym-radykalnym rozwiązaniem europejskiego problemu żydowskiego, na podstawie narodowych aspiracji narodu żydowskiego wspomnianych powyżej, znacznie wzmocniłby moralny fundament NEP w oczach całej ludzkości.

Współpraca Izraelskiego Ruchu Wolności byłaby również zgodna z niedawną wypowiedzią kanclerza Rzeszy Niemieckiej, w której Hitler podkreślił, że chciał wykorzystać każdą kombinację i koalicję w celu izolacji i pokonania Anglii. [14 15 16]

Nie istnieją żadne dokumenty niemieckiej odpowiedzi na tę niesamowitą propozycję, ale do czasu kiedy ją złożono, Niemcy już zobowiązały się do pro-arabskiego stanowiska w próbie podważenia pozycji W Brytanii na Bliskim Wschodzie.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem ten dokument, zauważyłem ideologiczne podobieństwa między syjonizmem i narodowym socjalizmem, aż do korzystania z tego ulubionego przez nazistów słowa “folkish” (Volk) w opisie podstawy państwa, które chcieli stworzyć.

Byłem zafascynowany, kiedy czytałem o syjonistycznej zmowie z hitlerowskimi Niemcami. Syjonistyczno-nazistowska współpraca od dawna stanowiła Małą Brudną Tajemnicę – taką, która świadczy o ideologicznej podstawie Izraela, oraz do czego posunęli się syjonistyczni ekstremiści, żeby zapewnić sobie jego stworzenie.

Syjonistyczny fanatyzm nie miał szacunku dla życia ludzkiego, w tym życia Żydów, kiedy doszło do ustanowienia państwa Izrael. Pierwszy premier Izraela, David Ben-Gurion, złożył następujące oświadczenie, kiedy niemieckiemu żydostwu zagrażał Hitler.

Gdybym wiedział, że możliwe było ocalenie wszystkich dzieci w Niemczech poprzez przywiezienie ich do Anglii, a tylko połowę z nich przez transport do Erec Israel, to wybrałbym drugi wariant. Musimy ważyć nie tylko życie tych dzieci, ale również historię naroddu Izraela. [1]

Jeśli szacunek pierwszego premiera Izraela dla żydowskiego życia był taki, że wolałby raczej, by połowa żydowskich dzieci z Niemiec zginęła, niż była przewieziona do Anglii, a nie do Izraela, to czego można się spodziewać od niego odnośnie wartości życia palestyńskiego dziecka? Jak byśmy zareagowali na nazistę, który mówi, że wolałby by połowa żydowskich dzieci raczej zginęła, niż po prostu wyjechała do innego kraju?

Inny klasyczny przykład małego szacunku dla życia ludzkiego, nawet życia żydowskiego, można zobaczyć w 1940 roku w akcji terrorystycznej dokonanej przez Ben-Guriona i założycieli państwa syjonistycznego. Hagana, organizacja dowodzona przez Ben-Guriona, wysadziła w powietrze statek z żydowskimi uchodźcami z Niemiec. Brytyjczycy zabierali ich na Mauritius, nie pozwalając im na zejście na ląd w Hajfie w Izraelu. Aby wzbudzić oburzenie przeciw Brytyjczykom, syjoniści wysadzili statek w Boże Narodzenie 1940 r., powodując śmierć 252 Żydów, jak i członków załogi angielskiego statku.


Gdyby hitlerowcy wysadzili statek z uchodźcami na wodach Izraela, Mosad ścigałby sprawców aż po krańce Ziemi w razie potrzeby, by można było postawić ich przed izraelskim sądem za “zbrodnie wojenne”. Byłoby to dobrze nagłaśniane, roczne upamiętnienia strasznego aktu terroryzmu. Zamiast tego, na pierwszego premiera, Izrael wybrał mordercę. [2]

Syjonizm i nazizm są z tej samej gliny, ich sztandary ociekają krwią. Ale syjoniści są dużo lepsi w PR.

Źródło:

http://davidduke.com/general/my-awakening-chapter-22-israel-jewish-supremacy-in-action_142.html

Za: Wolna Polska

Żydowskie „święto” Purim

Czym jest i co symbolizuje ów „święto” a także dlaczego jest to ważne w cieniu możliwego konfliktu Ukraina – Rosja wyjaśni poniższy skrót materiału dr David’a Duke’a. Artykuł został napisany odnosząc się do groźby konfliktu pomiędzy USA a Iranem przed laty i został skrócony o nieaktualne wątki.

Purim to żydowskie święto morderstwa perskiego premiera, Hamana za rzekomy spisek przeciwko Żydom. Hamana powieszono wraz ze wszystkimi jego dziesięcioma synami i zamordowano 75 tys. nieszczęsnych Persów.

Jak na ironię, święto Purim 2003 r. wybrano do rozpoczęcia wojny w Iraku, wojny zaaranżowanej przez ekstremistów żydowskich i izraelskich zwolenników w administracji USA i mediach wobec narodu, który nie zagrażał Stanom Zjednoczonym. Irak był jednak strategicznym wrogiem Izraela, a Sadama przedstawiano globalnej społeczności żydowskiej jako nowego “Hamana”. Wojna w Iraku była kompletną katastrofą dla Ameryki: ponad 30 tys. Amerykanów było rannych i okaleczonych, ponad 3 tys. zabitych [dane najprawdopodobniej zaniżone -PB], a koszty sięgają bilionów $ USA. Amerykanom powiedziano, że ta wojna miała skończyć  zagrożenie terrorystyczne. Ale zmanipulowana przez żydowskich ekstremistów, wojna spowodowała nienawiść świata wobec Ameryki i milionów potencjalnych terrorystów, którzy chcą zrobić nam krzywdę. Była to wojna przeciwko Irakowi i Ameryce, bo skrzywdzono nie tylko pół miliona Irakijczyków zabitych przez wojnę [dane zaniżone kilkakrotnie -PB] i jej następstwa, ale również faktycznie interesy USA.

[…] Zgodnie z religią żydowską, Purim pochodzi od żydowskiego twierdzenia, że Haman, premier króla Persji, Kserksesa (Żydzi nazywają go Aswerusem), planował zabić wszystkich Żydów imperium. Żona Kserksesa, Żydówka Estera, razem z przywódcą żydowskim Mordechajem podpowiedziała królowi, by wyeliminował Hamana i pozwolił Żydom dokonać zemsty na tych, których uznali za wrogów. Nie ma na to ani archeologicznych ani historycznych dowodów, oprócz innych niż krwiożercze pisma w księdze Estery i taka jest prawda żydowskiej wersji wydarzeń. Księga Estery mówi, że Hamana i jego dziesięciu synów powieszono, a grasujący Żydzi zabili 75 tys. Persów.

Przez wieki żydowskie obchody morderczej kary na Hamanie i rzekomych antysemitach w Purim stały się, jak święto Mardi Gras, ale z szokującą orgią nienawiści i nienawistnymi symbolami. Purim zawiera nawet żywność symbolizującą zemstę i skrzepłą krew. W synagogach żydowskie dzieci uderzają patykami odtwarzając bicie Hamana. Mają skecze, w których symbolicznie wieszają przebrane dzieci mające wyglądać jak on. Krzyczą, wrzeszczą i przeklinają jego imię podczas czytania tego, co nazywają Megilla (żydowski zapis masakry Hamana i Persów). Oto cytat z najbardziej szacownej gazety w Izraelu, Jerusalem Post w artykule pt. Jak świętować Purim, Robina Treistmana:

„Czytanie Megilla może trwać od 20 minut do półtorej godziny. Co powoduje tę różnicę? Po prostu reakcja na imię “Haman”. Jeśli tłum szaleje za każdym razem czytane jest imię Haman (co zdarza się w większości przypadków) czytanie może się przeciągnąć. Punktem tego zwyczaju jest “bicie” lub zemsta na Hamanie. Krzyczymy, syczymy, gwiżdżemy, bijemy i przeklinamy Hamana.”

Na Purim, żydowskie dzieci biją i wieszają Hamana, uosobienie gojów. Co robi tam flaga USA?

Jeszcze bardziej obrzydliwe od tego pokazu nienawiści w domu kultu, są wiktuały przygotowywane specjalnie dla Purim, dwa najbardziej znane to Hamantaschen (“uszy Hamana”) oraz Kreplach. Hamantaschen mają kształt trójkątnych kieszeni ciasta, symbolizujące uszy Hamana, a Kreplach to kieszenie z ciasta wypełnione siekaną wołowiną symbolizujące pobite ciało Hamana. Czy to brzmi apetycznie? Ja tego nie wymyślam. Oto cytat z broszury pt. „Prawa i zwyczaje Purim” opracowanej przez profesorów Uniwersytetu Bar-Ilan pod Tel Awiwem:

 1.”Haman Taschen” (Oznei Haman = Uszy Hamana): We wspólnotach aszkenazyjskich trójkątne pieczone kieszenie wypełnione makiem lub innymi słodkimi składnikami są stale obecne. Zwyczaj pochodzi z Europy Wschodniej, Aszkenaz (Niemcy) i Włoch. Stały się one najbardziej znanymi i powszechnymi przysmakami na święto Purim we wszystkich społecznościach na całym świecie.

2. “Kreplach”: siekane mięso pokryte ciastem, również w kształcie trójkąta. Popularna etymologia nazwy: “Kreplach są spożywane wyłącznie w dniach, w których mają miejsce uderzenia i jedzenie: Przeddzień Jom Kipur – zwyczaj Kaparot, Hoszanna Rabba – bicie gałązkami wierzby, Purim – (symboliczne) bicie Hamana”.

[…] Jaka lekcja wypływa z Purim dla judaizmu i wszystkich Żydów, w tym władnych ekstremistów jak [neokoni] Perle i Wolfowitz? Rabin najstarszej synagogi w Waszyngtonie, Shmuel Herzfeld tłumaczy żydowskim bliźnim w e-artykule pt. “Przynieść światło narodom” z okazji święta Purim w roku żydowskim 5764. Rabin Herzfeld nie jest tuzinkowym Żydem. Jego synagoga jest tak ważna, ża nazywa się Narodowa Synagoga USA, a on jest w USA wice-prezydentem doniosłej żydowskiej organizacji Coalition of Jewish Concerns, Amcha (Koalicja Trosk Żydowskich). Rabin Herzfeld pisze, że większość komentatorów żydowskich rozumie lekcje Purim jako potrzebę popełniania ludobójstwa na tych, których uważa się za wrogów Żydów, do tego nie jedynie na sprawcach ale i na ich potomstwie:

“Większość komentatorów rozumie opowieść Purim jako naprawienie błędu 1-go króla Izraela, Szaula syna Kisza, że nie zgładził Amaleków. Królem mianował go prorok Szmuel, nakazując zagładę Amaleków w pień, wraz z ich zwierzętami. Szmuel zwycięża Amaleków, lecz okazuje litość nad ich Królem Agagiem, puszczając go żywego. Do tego bierze najlepsze zwierzęta na łup wojenny. Szmuel dowiaduje się i powiada Szaulowi: “Bóg oderwał ci spokrewnienie z Izraelem.” Szaul traci królestwo, bo nie zabił Agaga, a Żydzi zabrali łup w postaci zwierząt Amaleków.

Mordechaj to potomek Szaula. Jest on Mordechaj ben [syn] Yair …ben Kisz, z rodu Benjamina. Mordechaj walczy z Hamanem Agagitą, potomikiem Króla Agaga. Mordechaj zwycięża Hamana i zabija go i jego 10 synów. Mordechaj nie okazuje litości potomkowi Agaga, Hamanowi…  Wg wyjaśnień większości komentatorów, Mordechaj naprawia błąd w grzechu Szaula. Szaul nie mógł zabić Agaga, lecz Mordechaj zabija Hamana; Szaul wziął łup Amaleków, Mordechajnie pozwala Żydom wziąć łupu od Hamana.”

Lekcja jest jasna: należy kompletnie, bezlitośnie wyeliminować nieżydowskiego wroga, “zabić ludzi jak i ich zwierzęta”. Bohater Purim, Mordechaj nie popełnił tego błędu [...] i nie powinni popełnić go współcześni Żydzi.

http://www.rabbishmuel.com/files/jewish_customs17.Esther-Analysis.doc

Główny nurt Żydów reprezentowany przez Narodową Synagogę wziął ten przekaz do serca. Niestety, wielu innych Żydów, uczyniło to również. Jednym z nich był rabin Baruch Goldstein, który w Purim 1994 r. udał się do Sanktuarium Patriarchów. Podczas gdy wyznawcy klęczeli w modlitwie, Goldstein zabił karabinem maszynowym 30 i ranił 150 Palestyńczyków. Na szczęście jest kilku odważnych żydowskich rabinów — mniejszość, którzy widzą nienawiść i ekstremizm w promocjach Purim. Rabin Arthur Waskow mówi o tym w artykule „Odnowienie Purim i święto Estery”:

“Wesołość Purim przyćmi horror Purim 1994 r. — masowe zabójstwo 30 trwających w pokłonie modlących się muzułmanów, przez religijnego Żyda, który powiedział, że działał w imię Boga [...] Dzień masakry w Hebronie nie był przypadkową datą: Purim odegrał rolę w tworzeniu tej tragedii.”

Zrozumienie ludobójstwa i nienawistnego źródła historii Purim ma zasadnicze znaczenie dla zrozumienia radykalnego ekstremizmu żydowskiego, który przenika zbyt głęboko w główny nurt społeczeństwa żydowskiego. W historii Purim, rzekomy spisek wobec Żydów jest wykorzystywany jako uzasadnienie dla Żydów do popełnienia ludobójstwa, hałaśliwie obchodzonego co roku przez 2500 lat. Używają lekcji Purim nie jako lekcji miłości i odkupienia, ale jako święto nienawiści, że muszą być całkowicie bezlitośni wobec z wrogów.

Tłumaczenie-skrót Ola Gordon i Piotr Bein
Źródło→

Żydowska Supremacja. Dr David Duke

 Wstęp do najnowszego wydania ‘Żydowskiej supremacji’


Obiecuję, że ta książka będzie dla ciebie wyzwaniem. Jej niesamowita dokumentacja skonfrontuje niektóre z twoich najbardziej cenionych przekonań. Jeśli możesz, najlepiej jak potrafisz, odłożyć na bok uprzedzenia jakie możesz mieć na ten temat, a nawet uprzedzenia jakie, być może, masz wobec mnie osobiście, będziesz mógł sprawiedliwiej ocenić opinie i dowody w tej książce. To jest wszystko, o co autor może prosić czytelnika, i o to proszę ciebie. Głęboko wierze, że jeśli postarasz się zachować otwarty umysł, to co przeczytasz będzie dla ciebie zaskoczeniem.
 

Prawdziwa siła tej książki tkwi w jej dokumentacji pochodzącej z głównych źródeł. W rzeczywistości, szybko odkryjesz, że większość moich dokumentów o żydowskiej supremacji i międzynarodowym syjonizmie są ze źródeł żydowskich. One bardziej przekonująco udowadniają mój punkt widzenia, niż cokolwiek mógłbym napisać. Zachęcam was do przejścia do źródeł, które cytuję i sprawdźcie je sami. Poprzez tę książkę, zabiorę was ze sobą w fascynującą podróż odkrywczą do zakazanego tematu. Zachęcam: odważnie zachowaj otwarty umysł podczas badania zagadnień. Jest to jedyny sposób na to, by każdy z nas mógł dowiedzieć się prawdy.

Niektórzy oczernią tę książkę nazywając ją antysemicką. Ale jeszcze nie uważa się za antyamerykańskie badanie historycznego złego traktowania amerykańskich Indian. Nie nazywa się anty-chrześcijańskim rozmowy o ekscesach Inkwizycji. Czy uważa się za anty-białego kogoś, kto dokumentuje historię Jima Crowa na południu USA? Środki masowego przekazu pełne są opowieści o niebezpieczeństwach związanych z ekstremizmem muzułmańskim. Nikt nie mówi, że jest anty-muzułmański ktoś, kto bada skrajne elementy muzułmańskiego fundamentalizmu. Ta książka ośmiela się zbadać zabroniony temat: żydowski ekstremizm.

Ta książka nie jest antysemicka, a jedynie bada i dokumentuje potężne elementy ekstremistyczne etnicznej supremacji, które istniały w społeczności żydowskiej od czasów historycznych do współczesności. Ta książka udowodni, i uczyni to na podstawie w większości źródeł żydowskich, istnienie żydowskich elementów supremacji na wielu najwyższych szczeblach władzy, mediów i potęgi finansowej. Ponieważ każdy, kto zajmuje się tym tematem jest oczerniany jako “antysemita,” ważne jest, że powtórzę z naciskiem, że książka ta nie jest przeciwko wszystkim Żydom, dotyczy tylko żydowskich ekstremistów. Mam wiele szacunku dla poszczególnych Żydów; jest faktycznie dedykowana Żydowi: nieżyjącemu Izraelowi Szahakowi.

Jako wstępne spojrzenie na żydowską supremację, mogę wskazać na bliskie stosunki Białego Domu w Stanach Zjednoczonych z bardzo silną, ekstremistyczną organizacją żydowską Chabad Lubawicz [CL].

Co to jest Chabad Lubawicz? Jest to światowa ultra-ortodoksyjna żydowska organizacja ekstremistyczna, mająca członków w każdym wiodącym państwie świata. Jeśli nie jesteś zaznajomiony z tą organizacją, jej rasowa supremacja zaszokuje cię.

CL uczy, że Goje są nieczystymi, gorszymi stworzeniami, których jedynym celem na ziemi jest służba Żydom. Różni rabini Chabad twierdzą, że Żydzi mają dosłownie DNA Boga, podczas gdy Goje są “niebiańskim odpadem stworzenia.” Często uczą oni, że nie ma grzechu, a jest faktycznie słuszne, by zabić lub oszukać Goja. Niektórzy czytelnicy mogą nie chcieć w to uwierzyć, ale każde szybkie szukanie w Internecie na oficjalnych stronach Chabad i pismach wielu rabinów Chabad zawierają każde słowo, które mówię. Przekonasz się, że wszystko, co jest w ‘Żydowskiej supremacji’ jest dokładnie udokumentowane i posiada odnośniki.

Chabad i inni ekstremistyczni ortodoksyjni rabini często piszą kolumny w największej żydowskiej gazecie w Stanach Zjednoczonych, ‘Jewish Week.’ W gazecie tej znajdziesz postawy supremacyjne, które każdy przyzwoity człowiek nazwałby przerażającymi. Przyjrzyjmy się temu cytatowi:

Co do Gojów … postawa Zalman (była): “dusze Gojów są tak zupełnie inne i gorsze. Są całkowicie złe, bez jakichkolwiek cech odkupienia,” … Jeśli każda prosta komórka ciała Żyda pociąga za sobą boskość, jest częścią Boga, to każdy jej łańcuch DNA jest częścią Boga. W związku z tym, jest coś szczególnego w żydowskim DNA. …

Jeśli Żyd potrzebuje wątroby, czy można wziąć wątrobę przechodzącego niewinnego nie-Żyda by uratować Żyda? Tora prawdopodobnie zezwoli. Żydowskie życie ma nieskończoną wartość,” wyjaśnił. “Jest coś nieskończenie bardziej święte i unikalne w żydowskim życiu niż życiu nie-Żyda. – CL rabin Icchak Ginsburgh w ‘Jewish Week,’ największej żydowskiej publikacji w Stanach Zjednoczonych.

Oświadczenie to wydał główny Lubawicz rabin Icchak Ginsburgh, można je znaleźć w ‘Jewish Week’ z 26.04.1996. Wielu chrześcijan miałoby wątpliwości co do autentyczności tego cytatu tylko dlatego, że nie mogą wierzyć żadnemu przywódcy religijnemu faktycznie mówiącemu, że dla Żyda byłoby moralne zabicie Goja i zabranie mu wątroby. W wielu moich wykładach przedstawiam horror tego co powiedział rabin Ginsburgh, wskazując nie-Żydom wśród słuchaczy, że twierdzi on, że Żydzi mają moralne prawo do zabicia twojej matki lub ojca, syna lub córki, męża lub żony, by zapewnić wątrobę Żydowi. Zło takiego oświadczenia wychodzi po prostu poza rozumienie większości z nas, ale znowu, to oświadczenie zostało wydane w największej, najbardziej popularnej publikacji żydowskiej w Stanach Zjednoczonych.

Za proste cytowanie Ginsburgha i ujawnianie żydowskiej supremacji w moich pracach i wykładach, zostałem potępiony jako nienawistnik, antysemita i bigot. Muszę znosić takie traktowanie przez media, podczas gdy samego Ginsburgha krytyka zaledwie musnęła. Jego wypowiedź nie była wypowiedzią jakiegoś pojedynczego Żyda ekstremisty gdzieś na odległej izraelskiej pustyni, ale jednego z szanowanych przywódców sekty, która rzeczywiście bierze udział w przyjęciach i konferencjach w Białym Domu.

Artykuł w ‘New Republic‘ z 4.05.1992 ujawnił nienawistny anty-gojowski charakter CL:

… istnieje jakieś silne szyderstwo w nowym uniwersalizmie mesjańskim Chabad, w jego misji do Gojów; a na pewno najbardziej nieprzyjemne z nich dotyczy jego skądinąd nieukrywanej, nawet rasowej pogardy wobec Gojów.

… Ponadto, ta charakterystyka Gojów jako z natury złych, jako duchowo i biologicznie gorszych do Żydów, w żaden sposób nie została zmieniona w późniejszych pracach Chabad. (New Republic)

“Wielki rebe” to duchowy przywódca Chabad. Był nim nieżyjący rabin Menachem Schneerson, przez wielu Żydów czczony jak Mesjasz. Chabad twierdzi, że rabin Schneerson nigdy nie popełnił grzechu w całym swoim życiu, i zbierali się tysiącami przy jego grobie spodziewając się, że powstanie z martwych. Co mówił rabin Schneerson o Gojach?

Poniższe cytaty pochodzą z książki zawierającej jego przekazy nagrane dla zwolenników w Izraelu pt ‘Gatherings of Conversations’ [Zbiory rozmów], opublikowanej w Izraelu w 1965 roku. W trakcie kolejnych trzech lat życia aż do śmierci, rabin Schneerson pozostawał spójny, nie zmienił żadnej ze swoich opinii. Nauki rabina Schneersona stały się oficjalną doktryną chasydzkich Lubawiczów. W odniesieniu do nie-Żydów poglądy Lubowiczera rebe były jasne:

Różnica między osobą żydowską i nie-żydowską wynika z powszechnego wyrażenia: “Rozróżniajmy się.” A zatem nie mamy przypadku głębokiej przemiany, w którym dana osoba stoi tylko na najwyższym poziomie. Przeciwnie, mamy tu do czynienia z “rozróżniajmy się” pomiędzy całkowicie innymi gatunkami. To, co trzeba powiedzieć o ciele jest: ciało żydowskiej osoby jest zupełnie innej jakości niż ciało [członki] wszystkich narodów świata … Jeszcze większa różnica występuje w odniesieniu do duszy. Istnieją dwa przeciwstawne rodzaje duszy, nie-żydowska dusza pochodzi z trzech sfer szatańskich, podczas gdy dusza żydowska wywodzi się ze świętości.

W związku z tym nasuwa się pytanie: Dlaczego nie-Żyd powinien być ukarany, nawet jeśli zabija nie-żydowski embrion, zaś Żyd nie powinien być ukarany, nawet jeśli zabija żydowski embrion? Odpowiedź może być zrozumiała [uznając] ogólne różnice między Żydami i nie-Żydami: Żyd nie został stworzony jako środek do jakiegoś [innego] celu; on jest celem samym w sobie, ponieważ istotę wszystkich [boskich] emanacji stworzono tylko do służenia Żydom.”

Tylko kilku odważnych Żydów walczyło przeciwko żydowskiej supremacji i anty-gojowskiej nienawiści rasowej z CL. Jednym z nich jest dr Michael Samuel, były profesor studiów judaistycznych. Oto fragment listu jaki wysłał na temat finansowania przez rząd ośrodka Chabad w Montrealu, Kanada:

Nazywam się Michael Samuel. Jestem byłym profesorem na wydziale studiów judaistycznych Uniwersytetu Concordia, Montreal, i chciałbym zadać kilka pytań:

Co byś zrobił, gdyby jakiś rasistowski kult próbował budować siedzibę w twoim sąsiedztwie? A jeśli ten kult kierował swoją działalność na szczególnie młodych ludzi, ucząc ich, że wszyscy chrześcijanie i muzułmanie są:

1. złymi, szatańskimi stworzeniami od urodzenia (co czyni wszystkie gojowskie niemowlęta “małymi demonami”)
2. nie lepsi od robaków
3. faktycznie nie są żyjącymi istotami, lecz już “zmarłymi”
4. wszyscy muszą zostać nawróceni lub zniewoleni przez “Mesjasza”
5. oraz że ich świętym obowiązkiem jest przyspieszenie przybycia tego “Mesjasza,” by zrealizować przymusową konwersję lub zniewolenie nie-Żydów, tak szybko jak możliwe.

Są to tylko niektóre z rasistowskich nauk fanatycznego kultu mesjańskiego o nazwie “Chabad Lubawicz.” Ten kult, podający się za “autentyczny judaizm,” miał obiecany prawie milion dolarów dofinansowania przez rząd Premiera Quebecu Lucien Bouchard, w celu wybudowania nowego religijnego i “mającego zasięg” (misjonarskiego) ośrodka w Cote St Luc w Montrealu.

Dlaczego powinno cię to obchodzić? Ponieważ CL to nie tylko nasz problem, może być również twoim. Jest to niezwykle potężna, światowa organizacja. Do tej pory zastraszali media, które boją się ujawniać produkowane tu dowody rasizmu do publicznej wiadomości, by nie zostać oskarżonym o antysemityzm. Rozpaczliwie potrzebujemy twojej pomocy w przełamaniu tego medialnego milczenia …

Dr Samuel nie zdołał powstrzymać finansowania centrum CL w Montrealu. Kanada zniewoliła obywateli za “zbrodnię nienawiści” polegającą na krytyce żydowskiego ekstremizmu, ale dała tej ekstremistycznej sekcie żydowskiej, tryskającej okrutną nienawiścią wobec Gojów $800.000 z kanadyjskich podatków. Wpływ Chabad idzie znacznie dalej niż pieniądze z podatków, mają wewnętrzne dojście do najpotężniejszych przywódców politycznych świata.

Szef polityczny Białego Domu, Joszua Bolten i prezydent Bush z rabinami tej skrajnej organizacji żydowskiej, CL. Biały Dom regularnie zaprasza rabinów Chabad na różne uroczystości, a nawet pozwala im na nauczanie wielu zatrudnionych tam żydowskich aktywistów. Rabini ci często odprawiają modły na formalnych spotkaniach w Białym Domu.

Na próżno można szukać w popularnych mediach lub w kręgach politycznych jakiegoś poważnego potępienia żydowskiej supremacji. W rzeczywistości, 27 czerwca 2006 r. George Bush wydał oświadczenie dla uczczenia pamięci Wielkiego Rebe, Menachema Mendla Schneersona. Od śmierci rabina Schneersona każdy prezydent USA honoruje tę ekstremalną żydowską supremację. Poniżej cytat z Jewish Telegraph Agency (JTA) relacjonujący honorowanie rabina Schneersona i pokazanie ich wpływu na amerykańską politykę.

Biały Dom do Chabad: Bush nie będzie naciskał Izraela

Administracja Busha nie zmusi Izraela do jednostronnych ustępstw, powiedział wysoki rangą urzędnik Białego Domu przedstawicielom ruchu Lubawicz.

CL zakończył dwudniowe obchody 12 rocznicy śmierci rabina Menachema Mendla Schneersona spotkaniami w środę z Michaelem Chertoffem, sekretarzem Departamentu Bezpieczeństwa i Joshua Boltenem, szefem personelu Białego Domu. Obaj są Żydami.

Bolten wraz z innymi urzędnikami Białego Domu zapewnili przedstawicieli Chabad, że prezydent Bush nigdy nie zmusi Izraela do ustępstw wobec Palestyńczyków w kwestii terytorium bez qui pro quo, powiedzieli uczestnicy. Bolten powiedział, że Bush pójdzie w ślady premiera Izraela Ehuda Olmerta w podejmowaniu decyzji którą koncesję wspierać.

Polskojęzyczny Chabad i TW Bolek Wałęsa

Gdybym miał więcej miejsca, pokazałbym zdjęcia liderów Chabad z każdym prezydentem od Richarda Nixona. Mógłbym pokazać zdjęcia liderów Chabad z prezydentem Francji Mitterrandem, premierem brytyjskim Tonym Blairem, kanclerzem Niemiec Angelą Merkel, prezydentem Wiktorem Juszczenko z Ukrainy, a nawet prezydentem Putinem Rosji.

To nie tylko brodaci ekstremiści Chabad mają takie rasistowskie sentymenty, ale również wielu publicznie uznawanych, najbardziej wpływowych Żydów w Stanach Zjednoczonych. Doskonałym tego przykładem jest Stephen Steinlight. Przez pięć lat był dyrektorem National Affairs [Spraw Wewnętrznych] dla największej i najpotężniejszej organizacji żydowskiej w USA, American Jewish Committee [Komitet Żydów Amerykańskich]. W artykule na temat imigracji w czasopiśmie żydowskim w październiku 2001 r. napisał:

Przyznam, że jak tysiące innych typowych żydowskich dzieci mojego pokolenia, byłem wychowywany jako żydowski nacjonalista, nawet quasi-separatysta. Każdego lata, dwa miesiące, przez 10 kształtujących lat w okresie dzieciństwa i młodości, spędzałem na żydowskim obozie. Tam, każdego ranka, salutowałem obcej fladze, ubrany w mundur odzwierciedlający jej kolory, śpiewałem obcy hymn narodowy, uczyłem się obcego języka, uczyłem się obcych piosenek i tańców ludowych, oraz uczono mnie, że Izrael był moją prawdziwą ojczyzną. Emigrację do Izraela uważano za najwyższą cnotę, i podobnie jak wielu innych żydowskich nastolatków mojego pokolenia, spędziłem dwa lata pracując w Izraelu w kibucu, rozważając taką możliwość. Bardziej milcząco i podświadomie, uczono mnie wyższości mojego narodu nad Gojami, którzy nas uciskali. Uczono nas, by nie-Żydów postrzegać jako niegodnych zaufania, outsiderów, ludzi, od których można się spodziewać nagłych wybuchów nienawiści, ludzi mniej wrażliwych, inteligentnych i moralnych niż my sami. Uczono nas także, że lekcją z naszej mrocznej historii jest to, że nie mogliśmy liczyć na nikogo. …

Gdyby jakiś gojowski polityk odważył się powiedzieć, że “typowe żydowskie dzieci” są celowo nauczane, że ich prawdziwa lojalność nie jest wobec Ameryki, ale wobec Izraela, oraz że Żydzi mówią, że są lepsi od Gojów w kwestii inteligencji i moralności, byłby bezlitośnie skazany przez media i wygnany z polityki jako antysemita. Ale takiego wyraźnego przyznania się dokonał były szef National Affairs dla American Jewish Committee. Należy podkreślić, że słowa Steinlighta nie pochodzą z przypadkowej lub nieostrożnej rozmowy, ale są to jego starannie dobrane słowa z głównego artykułu napisanego do Żydów, zatytułowanego ‘The Jewish Stake in America’s Changing Demographics’ [Udział Żydów w zmianach demograficznych Ameryki].

Jeśli ten czołowy amerykański Żyd jest wiarygodny, istnieje realne zagrożenie wobec Stanów Zjednoczonych. Skoro “typowi Żydzi jego pokolenia” rzeczywiście są lojalni wobec Izraela a nie wobec państw w których żyją, czy nie istnieje niebezpieczeństwo, że mogą wykorzystać swoje wpływy w mediach i rządzie, by służyć programowi syjonistycznemu? Ta książka pokaże jak silni suprematyści żydowscy wykorzystali swoje wpływy w celu kierowania polityką bliskowschodnią Ameryki, katastrofalną dla amerykańskich interesów. Izraelsko-centryczna polityka na Bliskim Wschodzie doprowadziła Amerykę do nieszczęścia na skutek przerażającego aktu terroryzmu 11 września.

Ta książka wykaże, że doprowadzili nas do rzezi i klęski wojny w Iraku – wojny, która spowodowała 500.000 irackich ofiar, i kosztowała życie dziesiątki tysięcy amerykańskich, rannych lub zgonów, niezliczone miliardy dolarów, oraz zniszczyła amerykańskie interesy na całym świecie. Czy ktoś jeszcze nie wie, że ta wojna była wojną dla Izraela, a nie dla Ameryki?

Każdy gojowski polityk, którzy twierdziłby, że jacyś potężni Żydzi są nielojalni wobec kraju, w którym mieszkają, i że są bardziej lojalni wobec Izraela i żydowskiego programu, popełniłby zawodowe samobójstwo. A jaka byłaby reakcja wobec George’a Busha, czy innego białego lidera, który powiedziałby, że wierzy, iż rasa biała jest lepsza od innych? Jednak z jakiegoś powodu otwarte przyznanie się Steinlighta do żydowskiej supremacji, nie wywołało nawet słowa uwagi w mediach i politycznym establishmencie.

Wszelka krytyka żydowskiego ekstremizmu jest natychmiast potępiana jako “antysemityzm.” Chroniczny koncert medialny o okropnościach holokaustu, uczynił pojęcie “antysemicki” moralnie równoważnym z uznawaniem masowej zbrodni. Samo to słowo wyłącza rozum i wywołuje pożar zamiast światła. Słowo to jest notorycznie nadużywane, używa się go nawet wobec tych, którzy po prostu sprzeciwiają się izraelskiemu łamaniu praw człowieka wobec Palestyńczyków.

Niechętnie rozpoczynam swoją książkę, mówiąc, czym ona nie jest. Ale zmusza mnie do tego klimat medialny.

Ze względu na ogromną władzę mediów by zniekształcić to o czym mówię i piszę, oświadczam stanowczo tu i teraz, że nie jestem przeciwny wszystkim Żydom, bardziej niż autor badający ekscesy inkwizycji jest przeciwnikiem wszystkich chrześcijan. W szczególności, ‘Jewish Supremacism’ [Żydowska supremacja] analizuje długą historię żydowskiej ideologii wyższości i historii, które miały duży i szkodliwy wpływ zarówno na świat żydowski jak i gojowski.

Będę pierwszym, który potwierdza, że nie wszyscy Żydzi popierają czy wyznają supremację. W rzeczywistości, wielu odważnych Żydów cierpiało za sprzeciw wobec niej. Jeden z nich, dr Izrael Szahak, był profesorem na Uniwersytecie Hebrajskim. Przedstawił mocne dowody, że żydowscy radykałowie prowadzili nieubłaganą wojnę etniczną przeciwko Gojom od czasu swego pobytu w Egipcie. Dr Szahak wierzył, że ten skrajny szowinizm przyczynił się do powtarzanych przez wieki reakcji antysemickich, od pogromów faraona do horrorów tego co teraz nazywa się holokaustem. Przekonująco twierdził, że jeśli zarówno Żydzi jak i Goje odważnie nie sprzeciwią się programowi supremacji i jego sile, będzie on nadal poważnym zagrożeniem dla Żydów i dla Gojów.

Ta książka nie tylko wykaże istnienie żydowskiej ideologii supremacji, ale pokaże, że ci, którzy wyznają tę ideologię mają ogromną władzę w mediach, administracji i finansach na świecie. Byli oni na tyle silni w pierwszych latach XX wieku, że wysłali dziesiątki tysięcy amerykańskich żołnierzy na okaleczenie lub śmierć w wojnie irackiej, wojnie opartej na “kłamstwie o broni masowego rażenia” i innych kłamstwach, promowanych praktycznie niekwestionowanie w ich mediach. Wojna ta była z pewnością sprzeczna z każdym prawdziwym interesem Stanów Zjednoczonych Ameryki. Teraz planują nowe wojny i nowe katastrofy dla Ameryki i dla świata.

Ta książka jest w końcu o zmniejszeniu zarówno zagrożenia jak i nienawiści między naszymi narodami. To nie nastąpi dopóki Żydzi i Goje nie wysłuchają drugiej strony nt. kwestii żydowskiej, punktu widzenia obecnie zakazanego we współczesnym świecie.

_____________________________

Gdy piszę ten wstęp, siedzę na jednej z Gór Skalistych Kolorado nazwanej od drzewa osikowego, którego cieniem się teraz cieszę. Jej cylindryczne liście łatwo obracają się w chłodnym powiewie, odzwierciedlają promienie słońca i dają mi magiczny widok. Przez te błyszczące liście widzę ośnieżone szczyty na horyzoncie. Widok ten cieszy zarówno oczy jak i duszę. Z tego mistycznego miejsca nie widzę nawet jednego człowieka, a oczy wypełnia mi tylko piękno przyrody. Sprawy polityki, kultury, religii, narodowości, pochodzenia etnicznego i rasy wydają się daleko stąd. Z tego punktu obserwacyjnego, świat, a nawet przyroda, wydają się spokojne. Kiedy jednak przyglądam się pięknu przyrody, widzę konflikty i wojny, daleko przysłaniające nawet najgorsze wrzenie tkwiące w ludzkości.

Tu na tej górze, toczy się niekończąca się walka elementu z elementem i gatunku z gatunkiem. Wiatr, deszcz i śnieg kiedyś wyrównają poziom tych wielkich skalistych gór. Nawet płynący strumień, dla wielu ludzi ostateczny symbol spokoju, gwałtownie walczy o swoje życie z górą. Rzeczywiście, kiedyś ta wielka góra w końcu podda się nawet najmniejszym strumykom wody i innym erozjom przyrody.

W tej chwili dwie mrówki podchodzą do pestki brzoskwini na skale obok mnie. Jedna jest większa i zupełnie inaczej wyposażona niż druga. Ma swoją przewagę nad mniejszą, ale pokonane stworzenie biegnie z powrotem do swego królestwa, by donieść o wielkim zapasie słodkiej żywności. Jego krewni będą chcieli wrócić do skarbu przed ich konkurentami. Dwa maleńkie stworzonka mogą nawet toczyć wojnę o ten kąsek. Otwierają mi się oczy na myśl o wojnie prowadzonej wokół mnie.

Na tej górze, drzewa, krzewy i trawy konkurują o słońce i życie. Mniejsze ptaki wypatrują niebezpiecznych jastrzębi. Flora i fauna stoją w obliczu niebezpieczeństwa śmierci ze strony owadów i pasożytów starających się je zniszczyć. Nawet w każdej formie życia szaleje mikroskopijna wojna. Im bliżej patrzysz, tym bardziej intensywna walka. W jednym metrze sześciennym urodzajnej gleby jest więcej żywych stworzeń rannych, zabitych, zjedzonych czy nawet wykorzystanych i zniewolonych, niż cała liczba ludzi na ziemi, których spotkał podobny los. Biolodzy mogą bez końca podawać przykłady niekończącej się walki o życie i dominację między formami życia, na tyle by wypełnić miliony książek wielkości mojej książki.

Ale co dziwne, jest to brutalna walka o przetrwanie prowadzona przez miliardy lat, które wyprodukowały spokojne piękno, które tak dotyka moje serce, kiedy patrzę z tego wysoko położonego miejsca. Więc może ta góra nie jest tak inna od wiecznej walki wśród ludzi. Historyczne walki wśród ras ludzkich odegrały istotną rolę w ewolucji człowieka, tak jak w przypadku wszystkich form życia w całym świecie przyrody. Jej wynik dla ludzkości jest nie mniej zapierający dech w piersiach, niż widok z tej góry. Stworzył on wyższą formę ludzkości, która dała nam ‘Madonnę z Dzieciątkiem’ DaVinci, ostateczny wyraz wzniosłej miłości występującej w ‘Romeo i Julii’ Szekspira, czy ‘Odę do greckiej urny’ Keatsa.

Odwieczna walka stworzyła ewolucyjny postęp, który umożliwił naszemu gatunkowi pozostawienie naszych śladów na Księżycu. Jest to nadal trudne do zrozumienia, że ludzie chodzili po innym świecie i rzeczywiście udali się do złotej kuli światła, na którą ludzkość patrzyła z podziwem przez tysiąclecia. Czy te rzeczy można byłoby osiągnąć bez ewolucyjnej walki o życie i dominację, które pchały nas w górę? Argumentem może być na pewno to, że jest to walka na śmierć i życie o ewolucyjną fitness, która wyprodukowała piękne i najwyższe formy miłości i osiągnięć, które z kolei dają nam sens. Ta walka stworzyła piękno ludzkości i wspaniałość jej twórczości, tak jak pozornie okrutna przyroda stworzyła surowy blask widoczny na tej ukochanej przeze mnie górze.

Więc być może tutaj, otoczony wspaniałym portretem przyrody, nie jestem w świecie bardzo odległym od ludzkich konfliktów na dole. Większość ludzi postrzega pozornie pogodne widoki przyrody i nigdy nie domyśla się wojny toczącej się pod jego estetycznym baldachimem. Są też tacy, którzy nie są świadomi rasowych czy etnicznych wojen, toczących się zarówno na, jak i pod powierzchnią ludzkości.

Staram się zmniejszyć nienawiść między ludźmi i oferują wizję każdego narodu mającego prawo do zachowania dziedzictwa i wolności. Nie można pracować nad zakończeniem wojny, jeśli nawet nie przyzna się, że ona ma miejsce. Ta książka jest o wojnie etnicznej trwającej od 3000 lat, toczonej przez jedną ekstremistyczna grupę z resztą ludzkości.

Chociaż fantazjujemy na temat miłującej pokój natury istot ludzkich, większość ludzkiej historii jest zapisem plemiennej, etnicznej lub rasowej wojny tego czy innego rodzaju. Na przykład, najbardziej czytana książka na ziemi, Biblia, odnotowuje krwawą historię konfliktu między Izraelitami i innymi narodami w regionie Bliskiego Wschodu. Opowiada wspaniałe historie o wojnie i szokujące zapisy o ludobójstwie. Ten, kto czyta Stary Testament bezstronnymi oczami, łatwo rozpozna dominujący temat rasowego i etnicznego suprematyzmu. Jest tam wiele rażących przejawów suprematyzmu etnicznego:

Izraelici są przez Boga “wybranym narodem” spośród wszystkich pozostałych narodów na świecie.

Izraelici mają prawo rządzenia wszystkimi innymi narodami i mają obiecane, że będą kiedyś rządzić całym światem.

Izraelici chwalą się ludobójstwem całych narodów i królestw.

Izraelici mają nakazane mordowanie wszystkich narodów na ziemiach, na których zamierzają mieszkać, zabijanie wszystkich obcych narodów, które nie oddadzą się im w niewolę.

Izraelitom zakazuje się zniewalać własnych ludzi, ale zachęca się ich do zniewalania nie-Izraelitów, których mogą na zawsze przekazywać potomkom jako niewolników.

Izraelitom zakazuje się mieszanych małżeństw lub “mieszania ich nasienia” z innymi narodami.

Mało kto odważy się nawet uznać oczywisty rasowy suprematyzm Biblii. A ci, którzy są świadomi skrajnego suprematyzmu żydowskiego w Starym Testamencie, na ogół uważają, że takie uczucia odnoszą się do dawnych czasów i nie mają wpływu na teraźniejszość. ‘Jewish Supremacism’ pokazuje jednak, że potężny etnocentryzm starożytnego judaizmu nadal rozwija się do dnia dzisiejszego. Przedstawię przekonujące dowody na to, że żydowski suprematyzm w XXI wieku jest żywy i ma się dobrze. Wywiera dramatyczny i wzrastający wpływ na wydarzenia na świecie.

Można powiedzieć, że jako chrześcijanin również czczę te same księgi Starego Testamentu o supremacji. Różnica jest oczywiście taka, że chrześcijański Nowy Testament świadczy o głębokim przejściu od Starego. W miejsce “oko za oko i ząb za ząb,” Jezus Chrystus nauczał “nadstaw drugi policzek.” W przeciwieństwie do żydowskiej supremacji, chrześcijaństwo oferuje powszechne zbawienie.

Judaizm gorzko odrzucił Jezusa Chrystusa i nigdy nie podobały mu się jego nauki o miłości i tolerancji. W rzeczywistości, nie tylko żydowscy arcykapłani, faryzeusze, dążyli do ukrzyżowania Jezusa Chrystusa, ci przywódcy kierowali swą wiarę w przeciwnym kierunku ideologicznym. Można powiedzieć, że oprócz ukrzyżowania ciała Chrystusa, zabili jego ducha w swoich własnych sercach.

Błędem byłaby nienawiść lub prześladowania współczesnych Żydów ze względu na rolę przywódców żydowskich w ukrzyżowaniu Jezusa Chrystusa, ale ważne jest, aby zrozumieć ideologiczne, religijne i etniczne wojny urodzonych w tamtych czasach.

Od najwcześniejszych dni chrześcijaństwa, żydostwo było jego głównym prześladowcą, gdyż faryzeusze postrzegali chrześcijańskie zbawienie zarówno “Żydów i Greków,” jako zagrożenie dla ich czystości etnicznej i suprematyzmu. Trzeba powiedzieć, że judaizm jest diametralnie przeciwny wierze muzułmańskiej, która, podobnie jak chrześcijaństwo, również była interpretowana jako przekaz uniwersalny. Nie tylko żydowscy suprematyści sprzeciwili się samemu Jezusowi, ale bezlitośnie prześladowali jego naśladowców, pierwszych chrześcijan.

Z obawy przed żydami nikt nie mówił o nim otwarcie (Jan 7:13)

… cierpieliście od własnych rodaków, jak oni od Żydów, którzy zabili Pana Jezusa i Proroków, i nas wypędzili i nie podobają się Bogu i sprzeciwiają się wszystkim ludziom (Tes. 2:14-16)

W ciągu najbliższych kilku wieków, ujednolicili ustną tradycję żydowską i przyjęli Talmud babiloński jako swój najważniejszy tekst religijny. Zgodnie z ‘Universal Jewish Encyklopedia,’ on nawet zastępuje autorytet Tory. Jak Jezus Chrystus stanowi ewolucję większej miłości i tolerancji, Talmud tylko zintensyfikował szowinizm Tory. Dokładnie udokumentuję ten fakt na podstawie tekstów żydowskich i poprzez cytaty z głównych żydowskich uczonych, którzy omawiają znaczenie Talmudu. Talmud jest bezwstydny i częstego odnosi się do nie-Żydów jako do zwierząt i “boskich odpadów,” a także zapisy o gotowaniu swoich wrogów w nasieniu i odchodach są wyrazem nienawiści rasowej, która wywołałaby rumieniec na twarzy Hitlera.

W tej książce udowodnię to kontrowersyjne oświadczenie, a nawet pokażę jak główny nurt autorytetów judaizmu, takich jak nieocenzurowane wydania innego głównego żydowskiego źródła, ‘Jewish Encyclopedia,’ potwierdzają nienawistne anty-gojowskie nauki Talmudu. Pokażę również, że zacietrzewione anty-gojowskie nauki są nadal promowane w dzisiejszych czasach, przez wiele największych wydawnictw żydowskich, takich jak najpopularniejsza gazeta żydowska w Stanach Zjednoczonych, “The Jewish Press.’ Bardziej niż inne gazety, nadaje ona ton żydowskim postawom religijnym i kulturowym.

Jednym z ich głównych autorytetów religijnych jest rabin Simcha Cohen, który pisze instruktażową kolumnę typu ‘Droga Abby’ o nazwie ‘Pytania halachiczne.‘ Nie tak dawno temu, rabin Cohen poinstruował swoich czytelników, że Talmud określa Gojów jako “zwierzęta” (jak określono w pismach talmudycznych z Gemara Kiduszin 68a i Metzia 114b). W innej części opowiada jak Żydówka nie jest naznaczona jako prostytutka, jeśli uprawia seks z Żydem przed ślubem, ale jest q**ą, jeśli ma stosunki seksualne z Gojem, nawet jeśli jest mężatką.

Małżeństwo z Gojem nie może być ani uświęcone ani tolerowane, taki związek klasyfikuje kobietę jako ‘zona’ … mowa potoczna interpretuje pojęcie ‘zona’ jako odnoszące się do prostytutki…

Inna ważna publikacja żydowska, ‘Jewish Chronicle,’ w artykule pt. “Some Carefully and Carelessly Chosen Words” [Niektóre starannie i niedbale wybrane słowa] ujawnia, że żydowskie słowo na Gojkę to obraźliwe słowo jidysz shiksa – czyli “q**a,” od hebrajskiego, sheigetz (obrzydliwość). Zaznaczył także, że małą dziewczynkę Gojkę nazywa się shikselke, co oznacza “małe żeńskie obrzydlistwo.”

Shiksa – żydowskie określenie Gojki, pochodzi od słowa sheigetz – “obrzydlistwo” lub “q**a.”

Shikselke – mała dziewczynka gojowska, znaczy “małe żeńskie obrzydlistwo.”

Jak zareagowaliby Żydzi i media, gdyby Goje od niechcenia mówili o żydowskich kobietach i dziewczynkach jako “żydowskie q**y” i “małe żydowskie q**y”? Co by się stało z każdym politykiem czy artystą na świecie, który nazywałby żydowskie kobiety i dziewczynki żydowskimi q****i? Teraz miałbym być nazwany antysemitą, bo po prostu mam odwagę ujawnić taki nienawistny anty-goizm, udowodniony w dwóch najbardziej wpływowych żydowskich gazetach w Ameryce?

Ekstremalne supremacyjne nauki Talmudu z pewnością są potężnym czynnikiem w zapobieganiu asymilacji Żydów w społecznościach chrześcijańskich i muzułmańskich. Mimo, że Żydzi stanowili tylko mniejszość wśród narodów od ponad 3000 lat, główni żydowscy genetycy i antropolodzy z dumą twierdzą, że Żydzi zachowali swoją odmienną tożsamość genetyczną. Pokażę jak supremacyjne doktryny strachu i nienawiści do Gojów, wraz z pojęciem żydowskiej wyższości, są starannie zaszczepiane w każdym pokoleniu. Każdy młody Żyd dowiaduje się o perfidnym charakterze Gojów od faraona do Hitlera. Są nauczani, że są “wybranymi” ponad wszystkimi ludźmi na ziemi: być może ostateczne wyrażenie etnicznej wyższości.

Książka pokaże, że oficjalna polityka współczesnego Izraela i wielu przywódców światowego żydostwa nadal ucieleśnia radykalnie supremacyjne poglądy i politykę. Zorganizowane elementy żydowskie na całym świecie wytrwale realizują swoje własne programy supremacyjne. Programy te często są sprzeczne z interesami narodów-gospodarzy, wśród których żyją.

Moje twierdzenie, że istnieje silny, spójny, światowy żydowski suprematyzm, znajduje potwierdzenie w większości dowodów dostarczanych przez samych żydowskich suprematystów. Ich supremacyjna ideologia znajduje wyraźne odzwierciedlenie w ustanowieniu, strukturze i zachowaniu Izraela, państwa bezwstydnie opartego na suprematyzmie etnicznym. To jest państwo, które wywłaszczyło, terroryzowało i rażąco naruszało prawa człowieka i obywatela palestyńskiego narodu.

Żydowski suprematyzm – co to jest?

Definicja białej supremacji z nie skróconego ‘Webster Dictionary,’[ Random Mouse], określa ją jako “przekonanie o wyższości nad innymi rasami i sprawowanie kontroli we wszystkich relacjach.” Przyjmijmy tę definicję i zastosujmy ją w szczególności do określenia suprematyzmu żydowskiego.

Żydowski suprematyzm – przekonanie, teoria czy doktryna, że naród żydowski jest lepszy od każdego innego i powinien sprawować kontrolę we wszystkich jego relacjach.

Odnośnie pierwszej części definicji, ta książka przedstawia mocny dowód, iż wielu czołowych Żydów na świecie ma przekonania, teorię i doktrynę, że są lepsi od wszystkich innych narodów. Również wyraźnie pokażę, że starają się sprawować kontrolę we wszystkich relacjach z innymi narodami. David Ben-Gurion, pierwszy premier Izraela, często nazywany “Georgem Waszyngtonem Izraela,” powiedział wyraźnie, że wierzy w “wyższość moralną i intelektualną” narodu żydowskiego. Jest to pogląd często występujący w pracach żydowskich przywódców na całym świecie . Wyobraźmy sobie oburzenie, gdyby prezydent Stanów Zjednoczonych orzekł, że wierzy w moralną i intelektualną wyższość białej rasy! Zdominowane przez Żydów światowe media tak zaciekle bronią żydowskich suprematystów przed krytyką, że ich najbardziej znani przywódcy mogą mówić takie rzeczy bez obawy o jakiekolwiek reperkusje.

Prasa światowa nie wyraziła żadnego oburzenia kiedy Ben-Gurion tak się wypowiedział, ani nie było żadnego protestu wynikającego z jego suprematycznego proroctwa zacytowanego w czasopiśmie ‘Look’ w 1962 r.; że Izrael pewnego dnia znajdzie się na szczycie jednego rządu światowego.

“W Jerozolimie, Organizacja Narodów Zjednoczonych (prawdziwie Zjednoczone Narody) zbuduje Sanktuarium proroków, by służyć federacyjnemu zjednoczeniu wszystkich kontynentów; będzie to siedziba Sądu Najwyższego Ludzkości.”

To również wydawało się okrutnie ironiczne wobec jego palestyńskich ofiar, i niewielkie było oburzenie, gdy dumny terrorysta Menachem Begin został uhonorowany Pokojową Nagrodą Nobla. W swojej książce ‘The Revolt’ [Bunt] chwali się masakrą ponad 200 mężczyzn, kobiet i dzieci w Deir Yassin. Świat tropi podejrzanych zbrodniarzy hitlerowskich, a splamionemu krwią Żydowi daje … Pokojową Nagrodę Nobla! To jedno wydarzenie powinno nam powiedzieć, kto jest naprawdę najważniejszy we współczesnym świecie.

Pozostała niezbędna część definicji suprematyzmu oznacza przejęcie kontroli nad innymi rasami. Będę twierdził, że żydowscy suprematyści starają się kontrolować narody, wśród których żyją. Robią wspólne wysiłki na rzecz dominacji dwóch najbardziej krytycznych czynników władzy we współczesnym świecie, mediów i rządu. Książka ta zawiera udokumentowane dowody na ich niesamowitą przewagę w tych sektorach. Ta skrajna koncentracja władzy istnieje nie tylko w Ameryce, ale i w większości głównych krajów świata, w tym Kanadzie, W. Brytanii, Rosji, Francji, Brazylii i wielu innych. Jest to raczej uniwersalny sugerujący schemat projekt, a nie przypadek.

Izrael: żydowskie suprematyczne państwo

Izrael powstał przez masowe czystki etniczne i wysiedlanie ludności tubylczej Palestyny. W momencie deklaracji Balfoura w 1917 roku, Żydzi stanowili tylko 10% populacji dzisiejszego Izraela. Po wypędzeniu Brytyjczyków i większości ludności palestyńskiej przez syjonistycznych terrorystów w latach 1947 i 1948, żydowscy suprematyści ustanowili Izrael. Nadal skrupulatnie zachowuje on tożsamość kulturową i genetyczną żydowskiego narodu.

Izrael broni swojej żydowskiej kontroli nad etniczną enklawą przez ostrożny nadzór nad swoim składem narodowościowym. Imigrację opiera na standardzie genetycznym, a imigrację ogranicza niemal wyłącznie do tych, którzy mają biologiczne pochodzenie żydowskie. Ateiście Żydowi z Nowego Jorku, który nigdy nie postawił stopy w Izraelu, pomaga finansowo by mógł wyemigrować, podczas gdy setkom tysięcy Palestyńczyków, których rodziny mieszkały tam tysiące lat, nie wolno wrócić do swojego miejsca urodzenia.

Izrael nie jest “państwem wielokulturowym.” Jest bezwstydnie żydowskim państwem poświęconym wyłącznie interesom, dziedzictwu i religii narodu żydowskiego. Państwo ze sporą mniejszością palestyńską to z pewnością najbardziej sztywno podzielone społeczeństwo na świecie. Istnieją osobne szkoły dla Żydów i Arabów, oddzielne kompleksy mieszkaniowe, oddzielne dzielnice i oddzielne osiedla. Wiele regulacji politycznych jest niekorzystnych dla Palestyńczyków, w porównaniu z Żydami. Na przykład Palestyńczykom nie wolno dołączyć do zwykłych jednostek wojskowych. Były członek Sądu Najwyższego Izraela, Haim Cohen, opisał system, który stosuje się wobec Żydów i Palestyńczyków w Izraelu, jako podobny do “ustaw norymberskich” hitlerowskich Niemiec:

… gorzka ironia losu, która wprowadziła takie same biologiczne i rasistowskie prawa propagowane przez nazistów, a które zainspirowały słynne ustawy norymberskie, by służyły jako podstawa do definicji judaizmu w państwie Izrael.

W tej książce zgłębiam temat Izraela, ale nie powinienem opuszczać tego tematu teraz, bez wykazania, że żydowski suprematyzm, który dominuje Izrael, otrzymuje niewielką ilość negatywnej prasy na całym świecie. Rozważmy pozytywną prasę, jaką Izrael otrzymuje w porównaniu z jednomyślnym i powszechnym potępieniem mediów, jaki spadał na były reżim apartheidu w Afryce Południowej. W potępianiu Południowej Afryki obłudnie prowadziły amerykańskie media, całkowicie zdominowane przez izraelskich bojowników.

I powoli staję się świadom podwójnej moralności przenikającej stosunki żydowsko-gojowskie. Żydzi głoszą jedną moralność dla siebie, drugą dla świata nie-żydowskiego. Ich najwyższą moralnością jest duma rasowa, solidarność, tradycja i własny interes. Ale głosili różnorodność i liberalizm wśród postrzeganych przez nich konkurentów. Gdyby nie istniał taki dualizm, to jak zdominowane przez Żydów amerykańskich media mogłyby:

Wspierać państwo Izrael, które promuje judaizm w szkołach, podczas gdy sprzeciwia się śpiewaniu kolęd w amerykańskich szkołach?

Wspierać państwo Izrael, które ma ściśle wysegregowane szkoły, społeczności i placówki dla Żydów i Arabów, podczas gdy potępia segregację w szkołach i mieszkaniach w USA i RPA?

Wspierać państwo Izrael, z restrykcyjnymi ” tylko dla Żydów” przepisami imigracyjnymi, podczas gdy likwiduje amerykańskie próby ograniczenia nawet nielegalnej imigracji?

Wspierać państwo Izrael, które pozwala każdemu obywatelowi żydowskiemu nosić karabin maszynowy w razie potrzeby, przy jednoczesnym promowaniu kontroli dostępu do broni dla obywateli amerykańskich?

Wspierać państwo Izrael, które otwarcie wyraża swoją misję zachowania narodu żydowskiego i dziedzictwa, podczas gdy potępia Palestyńczyków, którzy chcą własnego państwa, i biczuje europejskich Amerykanów, którzy odważą się być zwolennikami zachowania dziedzictwa i kultury Zachodu w Ameryce?

Zawsze przedstawiać historyczne relacje między Żydami i Gojami, w których Goje są złoczyńcami, a Żydzi niewinnymi ofiarami, podczas gdy potępiają Gojów jako “antysemitów,” jeśli ośmielą się bronić przed takimi etnicznymi oszczerstwami?

Takie podwójne standardy w mediach wymuszają inne pytania. Dlaczego prasa światowa jest tak krótkowzroczna w odniesieniu do poskramiania etnicznego Izraela? Czy to rozsądne, aby podejrzewać, że stronniczość w prasie może być wynikiem przewagi żydowskiej władzy? Jeśli chodzi o takie tematy, jak żydowski suprematyzm, ta dominacja, z pewnością daje powód, dlaczego określenie żydowskiego suprematyzmu, w przeciwieństwie do suprematyzmu białych, nigdy nie jest wykorzystywane przez prasę. Nawet tego pojęcia nigdy nawet się nie bada. Nawet kiedy Meir Kahane nazwał Palestyńczyków “psami” i opowiedział się za siłowym wypędzeniem wszystkich Palestyńczyków z okupowanego przez Izrael terytorium, nigdy nie został nazwany żydowskim suprematystą.

25 lutego 1994 r., amerykański Żyd, Baruch Goldstein, wszedł do meczetu w Hebronie i zastrzelił 29 modlących się Palestyńczyków. Niektóre grupy żydowskie, zarówno w Ameryce jak i w Izraelu, ogłosiły Goldsteina świętym, wybudowali mu świątynie w Ameryce i Izraelu. Ani Goldsteina, ani tych którzy budowali mu świątynie, nie określa się jako żydowskich suprematystów, czy nawet jako “anty-Gojów.” Z drugiej strony, jeśli Goj nawet ośmieli się zacytować wypowiedź Haima Cohena, porównującego izraelskie prawa do nazistowskich ustaw norymberskich, media z pewnością zaetykietują go jako “antysemitę.”

Podwójny standard światowych rządów i prasy jest często zdumiewający. Prezydent George W. Bush, w następstwie zamachów na WTC 11 września 2001 r. ogłosił, że każde państwo ukrywające terrorystów odczuje gniew amerykańskich bomb.

Nie długo po tym oświadczeniu, pan Bush jadł kolację z jednym z najgorszych na świecie terrorystów, premierem Izraela, Arielem Szaronem. Jak cały świat wie, Szaron ma za sobą długą historię terroryzmu i mordów, w tym odpowiedzialność za masakrę 1500 mężczyzn, kobiet i dzieci w obozach dla uchodźców Sabra i Chatila w Libanie. Podczas kolacji, Bush nawet nie rzucił oliwką w pana Szarona. W przeciwieństwie do nieszczęsnego Afganistanu, żadne amerykańskie bomby nie spadły na chroniący terrorystów Tel Awiw. W rzeczywistości Izrael nie tylko chroni terrorystów, ale wybierał wielu z nich na najwyższych przywódców. Szaron nie jest pierwszym terrorystą, który doszedł do stanowiska premiera, niektórzy z najgorszych terrorystów, którzy uzyskali takie samo stanowisko to Begin, Szamir i Barak.

Można argumentować, że istnienie suprematycznego państwa izraelskiego nie musi oznaczać, że diaspora (Żydzi poza Izraelem) ma ten sam suprematyczny program. Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że zorganizowane żydostwo na całym świecie, z oddaniem wspiera suprematyczne państwo Izrael. Po drugie, istnieje wiele dowodów na to, że polityka żydowskiej supremacji sięga daleko poza granice Izraela. Potężni Żydzi w mediach i rządzie na całym świecie często wymuszają kontrolę nad narodami wśród których żyją.

Program ogólnoświatowy

Można wyraźnie wykazać, że zorganizowane żydostwo miało strategiczne cele ogólnoświatowe od początku ubiegłego wieku. Na przykład, na początku XX wieku celem rosyjskiego i światowego żydostwa było obalenie, uważanego za antysemicki, carskiego rządu imperialnej Rosji. Społeczności żydowskie na całym świecie poparły stworzenie proto-żydowskiego, komunistycznego rządu w Rosji. Zapewnili oni większość przywódców i finansowanie “rewolucja rosyjskiej,” rewolucji, która w zasadzie była bardziej dowodzona przez Żydów niż przez Rosjan. Jej głównym finansistą był faktycznie nowojorski, żydowski kapitalista i skrajny żydowski suprematysta, Jacob Schiff.

Jeden z wielu przytoczonych przeze mnie zaskakujących dokumentów pochodzi z Archiwum Narodowego Stanów Zjednoczonych. Ujawnia on, że w pierwszym rządzie komunistycznej Rosji było zaledwie 13 etnicznych Rosjan i ponad 300 Żydów z ogólnej liczby 384 komisarzy. Niech w pamięci utkwi ten zaskakujący fakt: było tylko 13 Rosjan w pierwszym rządzie bolszewickim “rewolucji rosyjskiej.” Główny korespondent londyńskiego ‘Timesa’ w Rosji w tym czasie, opisał ją jako niczym “inwazję obcych” i przejęcie Rosji przez Żydów. To samo powiedział amerykański ambasador w Rosji, David Francis, oraz amerykańscy oficerowie wywiadu w Rosji. Nawet Winston Churchill określił rewolucję rosyjską jako przejęcie przez bolszewickich Żydów, którzy“… uchwycili naród rosyjski za włosy i stali się panami tego olbrzymiego imperium.” To tylko mały przegląd zaskakujących dokumentów w tej książce.

Sukces obalenia ważnego rządu (i wymordowanie rodziny panującej), jako część światowego programu żydowskiego pokazuje, że nawet w pierwszych dniach XX wieku, mieli znaczną ogólnoświatową władzę nad gospodarką, polityką i mediami. W późniejszych latach ich władza wyraźnie wzrosła. Większość ludzi jest nadal zupełnie nieświadoma nadrzędnej roli Żydów w początkach bolszewizmu w Rosji i rozprzestrzenianiu się komunizmu na całym świecie.

Brak wiedzy opinii społecznej w tej dziedzinie ilustruje wpływową rolę żydostwa w środowisku akademickim i medialnym. W przeciwnym razie, jak można tak ważne i łatwe do sprawdzenia fakty z historii ukrywać przed opinią publiczną?

To ujawnia także niesamowitą spójność i koordynację żydowskiej władzy na całym świecie, która może być uruchamiana dla konkretnych żydowskich celów. Innym przykładem posiadanej przez nich władzy w najwyższych radach czołowych państw był sukces w wysiłkach na rzecz ustanowienia państwa Izrael. Od wydania Deklaracji Balfoura (dopiero niedawno świat dowiedział się, że jego autorem był faktycznie tajny Żyd) do powstania i dalszego wsparcia dla Izraela, do wojny w Iraku, wykazali umiejętność uzyskania tego co chcą.

Żydowska supremacja ma zakłamany i zazdrosny charakter. Jeśli ludzie, wśród których żyją żydowscy suprematyści przyjmowaliby programy lojalności i solidarności etnicznej, podobne do żydowskich suprematystów, ekstremistyczni Żydzi nie mogliby oczywiście sprawować władzy i kontroli, gdyż stanowią tylko niewielki procent ludności. Tylko wtedy, gdy uczucia etniczne i nacjonalistyczne społeczeństw-gospodarzy maleją, żydowscy suprematyści mogą zgromadzić wystarczająco dużo władzy, by móc realizować swój program. Wyraźny schemat żydowskiego wpływu w środowisku akademickim, rządzie i mediach ma na celu osłabienie solidarności wszystkich grup etnicznych i lojalności między narodami-gospodarzami, przy jednoczesnym celowym wspieraniu etnicznej dumy i solidarności wśród Żydów. Istnieje zorganizowany wysiłek na rzecz osłabienia solidarności grupowej Palestyńczyków, Brytyjczyków, Francuzów, Euro-,Amerykanów i Afro-Amerykanów, oraz wśród muzułmanów w świecie arabskim. Szukają każdego sposobu by podzielić i osłabić swoich wrogów, ponieważ realizują swój cel poprzez podział dzisiejszego Iraku. Ten schemat jest również obecny we wszystkich państwach, gdzie występuje znaczna liczba żydowskich ekstremistów.

Dziel i rządź

Suprematyczni Żydzi boją się i przeciwstawiają wszelkiej solidarności etnicznej innej niż ich własna. W krajach zachodnich, konsekwentnie sprzeciwiają się wszelkim organizacjom dążącym do ochrony interesów i dziedzictwa Europejczyków. Podobnie w krajach pozaeuropejskich, konsekwentnie pracują nad rozbijaniem solidarności i jednorodności znaczącej grupy etnicznej. Jest to część żydowskiego suprematycznego modus operandi, by podsycać różne imigracje i wielokulturowość w każdym kraju gdzie zamieszkują (z wyjątkiem, oczywiście, Izraela), gdyż skłócone, rozdarte społeczeństwa, są łatwym łupem dla intensywnych i dobrze zorganizowanych wysiłków w sprawowaniu kontroli. Dr Stephen Steinlight, były oficer American Jewish Committee, którego cytowałem wcześniej, mówi o tym w zadziwiająco niezwykły sposób:

Być może dla następnego pokolenia jest optymistyczna prognoza, społeczność żydowska zajmuje pozycję, z której będzie mogła dzielić i rządzić, i wchodzić w selektywne koalicje, które wspierają nasz program.

W Ameryce, nie tylko pracowali nad osłabieniem solidarności Euro-Amerykanów, ale aktywnie sprzeciwiali się afro-amerykańskim ruchom nacjonalistycznym, takim jak ruch Marcusa Garveya i Nation of Islam. Te czarne organizacje po prostu chciały zachować raczej własne dziedzictwo, a nie asymilować się w społeczeństwie wielokulturowym. Żydowscy suprematyści obłudnie nie chcą by inni oprócz nich mieli świadomość własnego dziedzictwa i szczególnych interesów. Starają się, by inne grupy miały poczucie winy z powodu poczucia nawet dumy z własnej kultury. Etniczną dumę i spójność innych narodów przedstawiają jako suprematyczne lub nienawistne.

Trafny przykład metody dziel i rządź obserwuje się w Palestynie i Libanie. W większości Palestyńczycy i Libańczycy są muzułmanami, ale znacząca ich liczba to chrześcijanie. Izrael aktywnie promował nienawiść i wojnę domową między chrześcijanami i muzułmanami na Bliskim Wschodzie. Jednym z powodów, dla których Ariel Szaron zorganizował rzeź uchodźców muzułmańskich przez libańskie siły milicyjne Falangistów w 1982 roku, było promowanie nienawiści i wojny wśród arabskich wrogów Izraela. Dzienniki jednego z byłych izraelskich premierów, Mosze Szaretta, ujawniły fakt, że była to jedna z głównych taktyk Izraela. Destabilizacja państw poprzez zachęcanie do masowej, wielo-rasowej i religijnej imigracji, jak również promowanie istniejących etnicznych i religijnych podziałów wśród narodów, jest od dłuższego czasu stosowaną strategią żydowskich suprematystów.

Tę próbę złamania solidarności etnicznej swoich przeciwników można wytłumaczyć w kontekście narodu palestyńskiego. Jeśli wysiedleni przez Izrael Palestyńczycy w pełni zasymilują się w obcych krajach ze społeczeństwem-gospodarzem, a tym samym stracą swoją palestyńską tożsamość, to oni i ich zasymilowani potomkowie z pewnością nie będą wspierać sprawy palestyńskiej. Jeśli żydowska ludność nie asymiluje się, to jest bardziej skłonna by wspierać państwo żydowskie.

Podczas gdy starają się rozbić etniczną lojalność innych narodów, żydowskie siły supremacyjne w mediach sponsorują przewlekły motyw historycznego antysemityzmu. Taki fokus ma dwa cele. Po pierwsze, zwiększa żydowską solidarność i poparcie dla Izraela na całym świecie, a po drugie, pobudza zbiorową nienawiść Żydów do gojowskiego świata, a tym samym zmniejsza asymilację Żydów. Motyw gojowskiej perfidii wobec Żydów również chroni ich przed krytyką ze strony Gojów, bo jeśli ktoś ma odwagę krytykować żydowski suprematyzm, przedstawia się go jako moralnie równego sprawcom holokaustu. Oficjalna historia holokaustu przyjęła formę religii, a jeśli ktoś zakwestionuje jedną linijkę w pracach nt. holokaustu, staje się nowoczesnym heretykiem nazywanym teraz “kłamcą / negaczem.”

Inny przykład hipokryzji żydowskich suprematystów można zobaczyć w kwestii małżeństw mieszanych. Podczas kampanii prezydenckiej, prasa nie pozostawiła suchej nitki na George’u Bushu za przemówienie w Bob Jones University, instytucji, która sprzeciwia się inter-rasowym pzryjaźniom i małżeństwom. Oczywiście, w trakcie kampanii, zarówno George Bush jak i Al Gore obowiązkowo wypowiadali się dla wielu organizacji żydowskich. Ironią jest, że każda synagoga w Ameryce i wszystkie najważniejsze organizacje żydowskie energicznie sprzeciwiają się małżeństwu Żydów z nie-Żydami. W Izraelu małżeństwo Żyda z nie-Żydem jest nielegalne. Oczywiście, o tych jawnych podwójnych standardach nie ma wzmianki w rzekomo uczciwej i wolnej prasie w Ameryce. Takie zdemaskowanie nie byłoby dobre dla żydowskiego wizerunku.

Oczywiście, nie wszyscy Żydzi są suprematyczni, bardziej niż wszyscy Niemcy byli nazistami w czasach Hitlera, ale faktem jest, że zorganizowane żydostwo realizowało udany program, który w dzisiejszych czasach zgromadził niesamowitą władzę. Wraz z utworzeniem Izraela, utworzyli najbardziej suprematyczny etnicznie naród na ziemi. Co ważniejsze, udało im się zdobyć ogromną władzę w wielu najważniejszych rządach na świecie (zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych), a dziś całkowicie zdominowali media [światowe wiadomości] i rozrywkę. Mój dobrze udokumentowany rozdział o mediach udowodni, że ich władza jest dużo większa niż można by podejrzewać.

Uciszanie krytyków

Zasięg żydowskiej władzy to właśnie powód, dlaczego opinia publiczna nie zdaje sobie z niej sprawy, gdyż ci którzy ją znają również wiedzą o wysokiej cenie jaką zapłaciliby za otwarte mówienie o niej. W Ameryce, może to doprowadzić do zniszczenia czyjejś reputacji, a nawet strat w interesach lub utraty pracy. Takie mówienie prawdy może doprowadzić do gróźb, zastraszania, a nawet fizycznych ataków ze strony ugrupowań, takich jak Żydowska Liga Obrony. ADL zawsze zajmuje się oskarżaniem swoich krytyków o nietolerancję rasową, religijną lub etniczną, a sama broni i zaprzecza istnieniu rażącego rasizmu Izraela i supremacji. Ta żydowska grupa rasistowska może zniszczyć karierę biznesową lub polityczną niemal każdego kogo wybierze.

Jeszcze bardziej niebezpiecznie, żydowskim rasistom już udało się więzienie krytyków w wielu państwach Europy. Nie mogą jeszcze swobodnie zabijać swoich krytyków w krajach zachodnich, gdyż mają setki palestyńskich pisarzy, poetów i duchownych w całym świecie arabskim. Ale w dzisiejszej Europie, po prostu cytując rasistowskie wypowiedzi przywódców żydowskich może wpakować do więzienia.

W tej chwili setki dysydentów przebywają w więzieniu, którzy odważyli się mówić i pisać po prostu otwarcie o żydowskiej nietolerancji etnicznej. Mimo że media nieustannie twierdzą, że, w przeciwieństwie do nazistów, mamy wolność słowa, obywatele państw europejskich są w tej chwili w więzieniu, tylko za kwestionowanie niektórych żydowskich wersji holokaustu.

Żydowscy rasiści podjęli intensywne wysiłki w celu osłabienia poczucia świadomości etnicznej i lojalności wśród Europejczyków. W naszej nowoczesnej politycznej poprawności medialnej, uważa się za “mowę nienawiści.” kiedy Europejczycy mówią o miłości do ich dziedzictwa i wyrażają pragnienie jej zachowania. Jako Euro-Amerykanin uważam, że moi ludzie mają prawo do zachowania swojego sposobu życia. Jednocześnie uznaję naturalne prawo wszystkich narodów i narodowości na Ziemi. Na przykład, jak dziwne jest to, że Palestyńczycy, których wyczyszczono etnicznie z własnego państwa i odmawia się im najbardziej podstawowych praw człowieka, są tak często określani jako “antysemici” i “terroryści,” podczas gdy a “anty-gojowscy” żydowscy rasiści, którzy terroryzowali ich i ukradli ich kraj, są mało krytykowani przez prasę światową.

Palestyńczycy i ci w świecie arabskim muszą zrozumieć, że źródło ich sytuacji bierze się z tego, że Euro-Amerykanom zabroniono możliwość obrony swoich interesów narodowych i dziedzictwa, tak jak zabroniono Palestyńczykom. Palestyńczycy nigdy nie osiągną wyzwolenia w ich kraju, dopóki Euro-Amerykanie nie wyzwolą się w Ameryce spod żydowskiej supremacji.

Mimo, że na pewno jestem działaczem na rzecz Euro-Amerykanów, szanuję i pochwalam wszystkich tych, którzy pragną zachować swój sposób życia i, jeszcze bardziej niezwykle, istnienie jako jednostki etnicznej. Dla mnie etniczne przetrwanie jest najbardziej podstawowym prawem człowieka. Jest także podstawowym prawem człowieka, by ludzie mogli żyć posiadając rząd, a także media informacyjne i rozrywkowe, które odzwierciedlają ich podstawowe wartości, tradycje, interesy społeczne i gospodarcze. Naród pod władzą obcych i niszczących masmediów, jest tak samo uciskany jak pod władzą obcego rządu okupacyjnego.

Szerzący się globalizm XXI wieku, napędzany przez żydowskich rasistów, nadal będzie zmniejszał wybory i wolności wszystkich ludzi. Ponadto będzie zagrażał zachowaniu poszczególnych kultur, tradycji, wartości, przekonań religijnych i tożsamości etnicznej. Efektem globalizmu będzie ogromny światowy rząd, który zmiażdży wolność i różnorodność, jak walec zmiażdży kwiat.

Pomysł, że rząd powinien reprezentować swój naród, a nie obcą władzę, stanowi podstawową zasadę Deklaracji Niepodległości państwowości Ameryki: prawo narodu do posiadania własnego rządu i własnych interesów. Preambuła do Konstytucji Stanów Zjednoczonych ujmuje to zwięźle kiedy mówi o rządzie “dla nas i naszych potomnych.”

W Ameryce, żydowska dominacja na kluczowych stanowiskach w rządzie Stanów Zjednoczonych jest niesamowita. Podczas rządu prezydenta Clintona, czołowy izraelski dziennik, Maariv, opisał “ciepłych Żydów,” czyli Żydów lojalnych wobec interesów Izraela, tych którzy zajmowali bardzo ważne stanowiska w Narodowej Radzie Bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych. Maariv stwierdził, że 7 z 11 członków to “ciepli Żydzi.”

‘Jewish Supremacism’ badałem i pisałem przede wszystkim za rządów Clintona, i jako taki oferuje płat czasu historycznego. Ale nie należy myśleć, że nadmierna władza żydowska zmniejszyła się za rządu prezydenta George’a Busha. Jego prezydentura rozpoczęła się mniejszą liczbą Żydów na najbardziej eksponowanych stanowiskach, ale podstawowa biurokracja rządowa, która obejmuje różne administracje jest tak żydowska, jak zawsze. Dobrym przykładem jest Alan Greenspan, który był przewodniczącym potężnej Rezerwy Federalnej dla wielu rządów obu partii. Jego następcą, prawdopodobnie na najwyższym stanowisku ekonomicznym na całym świecie, został Ben Szalom Bernanke, człowiek, który każdego dnia otrzymuje uprzywilejowane informacje, które łatwo mogą wzbogacać jego ekstremistycznych braci o miliardy dolarów.

W Radzie Bezpieczeństwa Narodowego (NSC) nastąpił wzrost żydowskiej konsolidacji od pierwszych dni prezydentury Busha. Richard Sale (UPI) 28 lutego 2003 napisał o syjoniście Elliott Abramsie: “zmiany personalne w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego mogą oznaczać, że Stany Zjednoczone zajmą twardsze pro-izraelskie stanowisko na Bliskim Wschodzie … Elliott Abrams, kontrowersyjny były urzędnik administracji prezydenta Reagana, którego w grudniu ubiegłego roku prezydent Bush powołał do NSC, by zajął się konfliktem palestyńsko-izraelskim, zdymisjonował kilku pracowników, których uznał za bezstronnych w tej sprawie.”

Są tysiące książek i filmów, wiele z nich napisanych, wyprodukowanych i sprzedawanych przez rasistowskich Żydów, którzy potępiają doktryny i ruchy rasowej lub etnicznej supremacji wśród nie-Żydów. Ale kilka książek odważy się zbadać najstarszą na świecie, najpotężniejszą i jadowitą formę etnicznego suprematyzmu: suprematyzmu żydowskiego. Zdominowane przez Żydów media są wypełnione historiami o niebezpieczeństwach związanych z ekstremizmem muzułmańskim. Wydaje się, że gdyby ci rasistowscy Żydzi byli uczciwi, mogliby lepiej napisać o suprematyzmie jaki znają najlepiej: ich własnym. I mój argument oczywiście jest taki, że żydowscy ekstremiści są znacznie bardziej niebezpieczni niż muzułmańscy, gdyż praktycznie ich palce są na przyciskach niewyobrażalnie przerażającej broni jedynego supermocarstwa na świecie. W rzeczywistości wykorzystywali ją do wspierania masowego terroru wobec narodu, który nie zaatakował nas i nie zrobił nam absolutnie nic złego: narodu Iraku.

‘Jewish Supremacism’ pokazuje wyraźnie, jak żydowscy rasiści wykorzystali swoją władzę polityczną i medialną do narzucania swej woli amerykańskiemu i innym narodom, choć ich program wyraźnie sprzeciwia się prawdziwym interesom tych krajów. Doskonałym przykładem jest wojna w Iraku.

Wojna w Iraku

To nie jest przypadek, że dwa państwa będące najbardziej pod wpływem żydowskiej supremacji, Stany Zjednoczone i W. Brytania, rozpoczęły inwazję na Irak w marcu 2003 roku. Idąc na wojnę w Iraku, Ameryka walczyła przeciwko sobie. Rozpoczęła wojnę z pewnością wywołującą więcej nienawiści i terroryzmu przeciwko Stanom Zjednoczonym, kosztującą setki miliardów dolarów, która wyrządzi straszne szkody dla amerykańskich interesów gospodarczych i dyplomatycznych w kraju i za granicą. Co ważniejsze, jest to bezduszna zdrada dzielnych amerykańskich wojskowych, którzy nigdy nie powinni walczyć w trosce o inne sprawy, niż o prawdziwe bezpieczeństwo i wolność narodu amerykańskiego.

Najbardziej znani, wpływowi i od dawna zwolennicy wojny, są żarliwymi syjonistycznymi ekstremistami: Richard Perle, przewodniczący Rady Polityki Obrony Pentagonu i Paul Wolfowitz. Perle i jego żona byli również założycielami JINSA, Żydowskiego Instytutu Bezpieczeństwa Narodowego. Perle i dobrze zorganizowana kabała żydowskich neokonów (neo-konserwatystów) stali się głównymi propagandystami wojny. Było wśród nich wielu byłych wybitnych marksistów, takich jak Norman Podhoretz, który sprzeciwiał się wojnie w Wietnamie, ale przekształcił się w konserwatywnego jastrzębia dla Izraela. Podhoretz pracował jako redaktor ‘Commentary,’ czasopisma Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego. Spośród innych żydowskich neokonów są Scooter Libby, Elliot Cohen, Douglas Feith, Bill Kristol, David Wurmser, Elliott Abrams, Michael Ledeen, Michael Kagan, Daniel Blumenthal, Michael Rubin, Paul Frum, Henry Kissinger, a nawet były marksista i fan Czarnych Panter, David Horowitz.

W 1996 roku, Perle, Feith i Wurmser byli za raportem zatytułowanym ‘A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm’ [Nowy początek: Nowa strategia bezpieczeństwa państwa]. Wzywał on do wojny w Iraku nie dla Stanów Zjednoczonych, ale dla zabezpieczenia interesów Izraela. Napisano go dla przyszłej izraelskiej partii Likud premiera Benjamina Netanjahu. Gdy Izraelczycy postanowili wykreować amerykańską wojnę z Irakiem, musieli wtedy sfabrykować uzasadnienie wojny, więc powiedzieli, że Irak ma broń masowego rażenia, oraz że Irak zagraża Ameryce. Środki masowego przekazu współpracowały. Oczywiście, Izrael był dużo bardziej winny każdego rzekomego przestępstwa, niż był Irak. Ale żydowscy rasiści w mediach nigdy nie dokonali oczywistych porównań:

Dlaczego wojna z Irakiem?

Irak ma broń masowego rażenia.

Ale Izrael ma jeden z największych i najbardziej niebezpiecznych arsenałów broni biologicznej, chemicznej i nuklearnej na świecie.

Irak próbował uprzedzić inspektorów ONZ.

Ale Izrael nigdy nawet nie pozwolił na żadne inspekcje swojego ogromnego arsenału broni chemicznej, biologicznej i nuklearnej. Izrael zablokował śledztwo ONZ ws. izraelskich zbrodni wojennych, takich jak w przypadku Szarona, masakry w Sabra i Chatila oraz w Jenin.

Irak zaatakował i okupował sąsiedni Kuwejt.

Ale Izrael zaatakował i brutalnie okupował Liban przez 18 lat, mordując ponad 20.000 cywilów i niszcząc 100.000 domów.

Irak brutalnie okupował kurdyjskie tereny Iraku.

Ale Izrael okupował 3 mln ludzi na Zachodnim Brzegu i Gazie przez 35 lat, brutalna okupacja, która wymordowała i okaleczyła dziesiątki tysięcy Palestyńczyków, wielu wypędziła do brudnych obozów koncentracyjnych (uchodźców), torturowała setki tysięcy w więzieniach, oraz odmówiła Palestyńczykom nawet najbardziej podstawowych praw człowieka.

Irak stanowił zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych.

Ale Irak nigdy nie podniósł ręki przeciwko Stanom Zjednoczonym, podczas gdy Izrael miał długą historię terroryzmu i zdrady przeciwko USA, takie jak Afera Lavona, atak na USS Liberty i sprawa szpiegowska Pollarda.

Irak naruszył rezolucje ONZ takie jak Rez. 1441.

Ale Izrael naruszył trzy razy więcej rezolucji ONZ niż Irak, łącznie z licznymi wspieranymi przez USA. W ciągu 35 lat Izrael naruszył Rez. 242 żądającą kompletnego wycofania się z Zachodniego Brzegu i Gazy.

Jeśli może być proces za wojnę z Irakiem za przestępstwa, do których pretendowali żydowscy neokoni i media, znacznie mocniejszy byłby proces za wojnę przeciwko Izraelowi! Wojna w Iraku była niemoralną, obłudną wojną – wojną toczoną dla Izraela i sprzeczną z każdym żywotnym interesem Stanów Zjednoczonych Ameryki. To była wojna, która po prostu byłaby niemożliwa bez żydowskiej suprematycznej dominacji, zarówno w rządzie, jak i w mediach.

Tylko za wzmiankę o oczywistej roli zorganizowanej społeczności żydowskiej w wojnie z Irakiem, kongresmana Jima Morana faktycznie zmuszono do rezygnacji z przywództwa demokratów. Associated Press 14 marca 2003 r., informuje: “Rep. Jim Moran, D-Va., został w piątek zmuszony do opuszczenia stanowiska w kierownictwie partii, po furorze z powodu jego uwagi na temat roli Żydów amerykańskich w ewentualnej wojnie z Irakiem.” To fascynujące widzieć żydowskich suprematystów wykorzystujących swoją władzę, w tym samym czasie kiedy zaprzeczają istnieniu takiej władzy.

Obrona praw wszystkich narodów

Dostrzegam wartość wszystkich narodów zachowujących swoją kulturę narodową, a nawet dziedzictwo genetyczne. Każdy naród ma prawo do zachowania unikalnej tożsamości, również Żydzi. Ta książka pokazuje, że większość zorganizowanego przywództwa żydowskiego wytrwale realizuje cele samozachowania i własnego rozwoju, a jednocześnie konsekwentnie demonizuje inne narodowości i rasy, które odważą się postępować podobnie w swoich własnych interesach.

Ich ostateczne zwycięstwo spowodowałoby nie tylko utratę wolności, ale także zniszczenie różnorodnego dziedzictwa i kultury wszystkich narodów na ziemi. Mam nadzieję, że każdy z nas, każdy naród i każdy człowiek, uznając nasze różnice w kwestii religii, rasy, kultury i narodowości, będzie wspólnie bronił się przed jednym niezwykle potężnym suprematyzmem, zagrażającym nam wszystkim.

W obłudny sposób, te same siły, które wspierają żydowską supremację, oskarżają mnie o to, że jestem “białym suprematystą.” Nie zgadzam się z tym epitetem, gdyż w przeciwieństwie do żydowskich suprematystów, nie dążę do panowania nad, czy kontrolowania każdej innej rasy, ja po prostu chcę zachować moje własne dziedzictwo. Uznanie, że istnieją istotne różnice w kulturze, zachowaniu, tradycji, a nawet genetyce wśród różnych ras, nie czyni człowieka suprematystą. Przekonanie, że każdy naród ma prawo do zachowania swojego dziedzictwa i wolności od kontroli innych nie jest supremacją. Jest przeciwieństwem supremacji. Supremacja jest wtedy, kiedy jedna grupa próbuje kontrolować lub być wyższą w stosunku do innej. Żydowscy suprematyści dążą nie tylko do kontroli nad Palestyńczykami i światem arabskim, ale starają się mieć przewagę w prawie każdym kraju, w którym żyją.

Jedną z taktyk, którą żydowscy suprematyści wykorzystali przeciwko mnie i tej książce jest twierdzenie, że jestem białym suprematystą i rasistą. Robią to stale, odnosząc się do mojego członkostwa w Ku Klux Klanie kiedy byłem młody. Ważne jest, aby podać w tym miejscu, że nie angażowałem się w żadną grupę Klanu od prawie 30 lat. Ponadto, organizacja, którą prowadziłem, była całkowicie legalna i nie stosowała przemocy. Żaden z członków mojej grupy, nigdy nie był nawet oskarżony o przemoc wobec kogokolwiek.

Kiedy opuściłem organizację prawie 30 lat temu, oświadczyłem jasno i publicznie, że opuściłem ją, bo nie chciałem by wiązano mnie z organizacją, która miała medialny wizerunek nienawiści czy przemocy. Wtedy, tak jak teraz, mówię wyraźnie, że potępiam każdego człowieka lub każdą grupę, która naprawdę popiera przemoc, terroryzm i nienawiść, niezależnie od tego czy to biały, czarny, Żyd, czy jakakolwiek grupa etniczna, rasowa lub religijna.

Skontrastujmy traktowanie mnie w mediach za moje politycznie niepoprawne myśli 30 lat temu, z traktowaniem tych, którzy popełnili wielkie zbrodnie przeciwko ludzkości, takich jak Ariel Szaron z Izraela, lub traktowanie przez media wielu urzędników morderczych reżimów komunistycznych, którzy powrócili do władzy w zreformowanych państwach komunistycznych.

Mimo że dziennikarze piszą o i przeprowadzają wywiady z byłymi komunistami świata polityki, zarówno w Europie zachodniej jak i wschodniej, rzadko się zdarza, by któregoś z nich przedstawiano jako “byłego komunistę.” Chociaż ludzie tacy jak Nelson Mandela angażowali się w zamachy terrorystyczne w młodości, nigdy nie przedstawia się go telewidzom jako Nelson Mandela, “były terrorysta.” Chociaż Ariela Szarona uznano za odpowiedzialnego nawet przez izraelską komisję za masakrę ponad 1200 palestyńskich mężczyzn, kobiet i dzieci w Sabra i Chatila, to nie przedstawia się go jako “zbrodniarza wojennego” Ariela Szarona.

Chociaż media nie mogą powiedzieć, bym kiedykolwiek kogoś skrzywdził, prasa często zamieszcza nagłówki i prawie zawsze zaczyna bieżące wiadomości o mnie jako David Duke, były przywódca Ku Klux Klanu, ale nie mówi nic o mojej wybitnej karierze w ciągu 30 lat od tamtego czasu. Nie jestem przedstawiany z użyciem właściwego tytułu ‘przedstawiciela,’ jak jest w zwyczaju w stosunku do byłych przedstawicieli, senatorów i prezydentów. Oni raczej by mnie udusili, niż użyli uzasadnionego i ciężko zarobionego tytułu ‘dr David Duke.’ Z pewnością nie powiedzą o mnie jako ‘bestsellerowym autorze David Duke.’ To tak, jakby ‘członek Klanu David Duke’ było wpisane w moim akcie urodzenia. Senator Robert Byrd jest byłym liderem Klanu, setki razy głosował za Izraelem w Senacie, sen. Robert Byrd nie jest przedstawiany jako ‘były członek Klanu Robert Byrd.’ George Bush jest byłym narkomanem. Nie jest przedstawiany jako George Bush, “former coke-head” [były kokuś].

Ujawnienie tego faktu na temat mojej odległej przeszłości jest uzasadnione, jak byłoby to znane o każdej osobie publicznej, ale zauważ, że gdy ktoś jest przyjacielem syjonizmu, jego kontrowersyjna przeszłość staje się tylko przypisem, ale kiedy ktoś sprzeciwia się syjonizmowi, jego przeszłość staje się nagłówkiem. Jestem pewien, że gdybym w mojej karierze politycznej sprzedał Amerykę żydowskim ekstremistom i Izraelowi, potępienia w żydowskich mediach przekształciłyby się w pochwały. Wyobrażam sobie ich akolady. Mówiliby: czy to nie jest wielki David Duke, który przezwyciężył swoją przeszłość.

Prasa również nie wspomina już o tym, jak naprawdę wygrałem 1988 prawybory dla demokratów na wiceprezydenta w stanie New Hampshire z ponad 60% głosów. W 1989 roku jako republikanin wygrałem wybory do Izby Reprezentantów w stanie Luizjana. W stanie mniej więcej wielkości i populacji Austrii, w wyborach na gubernatora i senatora Stanów Zjednoczonych, wygrywałem ponad 60% głosów Euro-Amerykanów w każdych wyborach. W wyborach na prezydenta w 1992 roku, dostałem więcej głosów w prawyborach republikańskich, niż niektórzy znacznie lepiej finansowani, zasiadający senatorowie republikańscy. W 1996 roku wygrałem wybory jako członek Parafialnego Komitetu Wykonawczego największego republikańskiego rejonu w Luizjanie. Pozostałych wybranych później 13 członków jednogłośnie wybrało mnie na przewodniczącego, gdzie służyłem do 2000 roku. Następnych kilka lat spędziłem w Europie wschodniej i zapisałem się na podyplomowy program na największym na Ukrainie uniwersytecie MAUP, gdzie zrobiłem pełny doktorat z historii.

Zapraszano mnie na wykłady do ponad 100 dużych uniwersytetów, i podróżowałem po świecie przemawiając przeciwko syjonistycznym zbrodniom, dokonywanym na narodach Palestyny i Bliskiego Wschodu, i mówiąc o strasznej krzywdzie wyrządzonej Stanom Zjednoczonym przez syjonistyczną kontrolę naszej polityki zagranicznej. Ujawniałem izraelskie ataki terrorystyczne na Stany Zjednoczone w Aferze Lavona i ataku na USS Liberty. Ostrzegałem, że zdrada izraelskiego agenta Jonathana Pollarda zostanie powtórzona, a na długo przed 11 września powiedziałem, że polityka Ameryki pod dyktat Izraela doprowadzi do terroryzmu i wielkich szkód wobec narodu amerykańskiego.

Po 11 września i przed rozpoczęciem wojny w Iraku, ujawniłem oczywistą prawdę, że Saddam nie miał broni masowego rażenia, oraz że wojna w Iraku była zaaranżowana przez potężnych ekstremistów żydowskich w amerykańskich mediach i rządzie.

W listopadzie 2002 r., kilka miesięcy przed rozpoczęciem wojny, ‘Newsweek’ w działe ‘Periscope’ ujawnił, że Departament Stanu USA zagroził odebraniem licencji medialnej stacji satelitarnej Al Jazeera News Network TV, jeśli odważy się na wywiad ze mną w czasie największej oglądalności programu. Al Jazeera postąpiła odważnie, ale w ciągu miesiąca poinformowano mnie, że syjonistyczny ekstremista Michael Chertoff upoważnił federalne podatki i finansowe do wydania oskarżenia przeciwko mnie. Spędziłem 13 miesięcy w amerykańskim gułagu (więcej na ten temat patrz rozdział 11).

Zamiast złamania mi ducha, pozbawienie mnie wolności tylko wzmogło mnie do pracy, dalszego kształcenia, pisania i mówienia o największym zagrożeniu dla wolności i pokoju, międzynarodowym syjonizmie. Po zwolnieniu zrobiłem doktorat i od tego czasu wykładałem na uniwersytetach w Europie, Ameryce i na Bliskim Wschodzie, oraz budowałem swoją kontrowersyjną reputację jako najbardziej znany anty-syjonista na świecie.

Na Harvard University, szanowana JF Kennedy School of Government w 2006 r. wydała publikację autorstwa profesorów Stephena Walta i Johna Mearsheimera pod tytułem ‘Izrael and US Foreign Policy’ [Izrael i polityka zagraniczna USA]. Syjoniści tacy jak Alan Dershowitz potępili ją mówiąc, że jest po prostu skopiowana z mojej strony i “mogła być napisana przez Davida Duke’a.” Zamiast zdeprecjonowania Walta i Mearsheimera, uwagi Dershowitza tylko potwierdziły naukowy charakter mojej własnej pracy, bo pokazują, że profesorowie z najlepszych uczelni w Stanach Zjednoczonych przyjęli już moje stanowisko. Powód tego jest w tej książce.

W 2006 roku zostałem zaproszony do wystąpienia na konferencji nt. Holokaustu w Teheranie. Moje przemówienie koncentrowało się na konieczności wolności słowa we wszystkich kwestiach, oraz hańbie ustaw europejskich, które osadzają ludzi w więzieniu za wypowiadanie swoich opinii i sumienia. Spotkałem się z otwartym prezydentem Iranu, dr Mahmoudem Ahmadinejadem, i dowiedziałem się z pierwszej ręki, jak media i urzędnicy rządowi pod wpływem syjonistów wzniecały pasję do katastrofalnej w skutkach wojny przeciwko Iranowi, poprzez jawne kłamstwa, ciągle wykorzystując złe tłumaczenie “wymazania Izraela z mapy.”

Jestem orędownikiem pokoju na świecie, wolności i niepodległości dla mojego, jak i wszystkich narodów. Wszystkie narody mają prawo do zachowania swojego unikalnego dziedzictwa. Żydowska supremacja pozostaje największym zagrożeniem dla tych ideałów i wszystkich narodów.

——————————————————

Większość materiałów zawartych w tej książce pochodzi z mojej autobiografii, ‘My Awakening’ [Moje przebudzenie]. Jest to zapis mojej osobistej drogi przebudzenia, na rzeczywistość żydowskiej supremacji. Jej realną władzę znajdziecie w wielu bezpośrednich cytatach z ważnych źródeł żydowskich, każdy z nich uważnie dokumentuję z setkami notatek źródłowych.

‘Jewish Supremacism’ to praca dyplomowa w formie autobiografii. Jest to historia mojego, rozpoczętego w późnych latach 1960, przebudzenia na kwestię żydowską, która nastąpiła kiedy byłem młodym człowiekiem. Większość mojego podstawowego zrozumienia trwała do końca tej dekady, ale moja wiedza znacznie pogłębiła się w ciągu ostatnich 30 lat. Od 1960 r. udostępniono wiele nowych materiałów naukowych i politycznych. Pisząc o moim przebudzeniu, nie usiłuję dać czytelnikowi wrażenia, że przytoczone przeze mnie wszystkie materiały czy badania były dostępne w latach 1960. W tę narrację wplatam współczesne dane i dokumenty, tak by czytelnik mógł korzystać z najnowszych informacji. Ponadto, dla zachowania spójności i porządku, skupiam się na jednym głównym obszarze odkryć w czasie, gdy w rzeczywistości zdobywanie wiedzy nie jest tak starannie zaszufladkowane. Czytelnik znajdzie kilka powtórzeń żydowskich cytatów, które według mnie są szczególnie odkrywcze. Powtarzane są szczególnie wtedy, gdy odnoszą się do więcej niż jednego tematu.

Również byłbym niedokładny gdybym nie dodał, że kiedy piszę “dowiedziałem się” lub “odkryłem,” nie biorę żadnego kredytu za oryginalne badania, gdyż moja wiedza na ten temat pochodzi od niezliczonych autorów, ich książek i artykułów. Mam dług wdzięczności wobec nich, jak również wobec wielu zwolenników i przyjaciół, którzy przekazywali mi tajniki wiedzy i doświadczenia zdobyte po ich przebudzeniu. Zbieram, porządkuję, analizuję i komentuję materiały zebrane przez uczonych i pisarzy od czasów starożytnych do teraźniejszości.

Skończywszy niniejszy wstęp, muszę zamknąć notatnik i zejść z góry Aspen. Robiąc to, zdaję sobie sprawę z tego, że nie zostawiam świata przyrody, gdyż jego prawa pozostają na dole, w świecie ludzkich konfliktów. Walka o życie i wolność trwa wśród różnych ras ludzkich, z taką pewnością jak trwa w każdej formie życia i energii na tej górze.

Zaangażowanie w walkę o życie i wolność mojego narodu jest tak naturalne jak przepływ krystalicznego strumienia, przepływającego w dół obok mnie. Mam nadzieję, że narodom europejskim, narodowi palestyńskiemu i rzeczywiście, wszystkim narodom świata, pozwala się na najbardziej podstawowe prawo człowieka ze wszystkich: prawo do życia – by zachować swoją własną, unikalną kulturę, wolność i tożsamość. Aby to zrobić, muszą sprzeciwiać się krańcowej supremacji na ziemi: supremacji żydowskiej.

Byłbym głupcem, gdybym nie zdawał sobie sprawy z zagrożenia dla własnego życia, reputacji i wolności, z którą muszę się zmierzyć ujawniając żydowską supremację. Ale jako lojalny Euro-Amerykanin, jako patriotyczny obywatel Stanów Zjednoczonych, a także, jako ktoś, kto szczerze pragnie sprawiedliwości dla wszystkich narodów na świecie – mój obowiązek jest jasny.

W związku z tym, schodząc z góry Aspen, obok mnie widzę strumień. Płynie swoją drogą. Ja również.

David Duke

Były członek Izby Reprezentantów

Stanu Luizjany, Stany Zjednoczone Ameryki

Tłumaczenie Ola Gordon
Źródło: Wolna Polska