Świat

Nisargadatta Maharaj: Znam siebie i nie znajduję w sobie ani życia ani śmierci, tylko czysty byt, nie bycie tym czy tamtym, ale po prostu bycie. Ale z chwilą gdy umysł wciągnięty przez swój zestaw wspomnień zaczyna wyobrażać, wypełnia on przestrzeń obiektami i czas wydarzeniami. Jako, że nie znam nawet obecnych narodzin, jak mógłbym znać uprzednie? To umysł, sam w ruchu, widzi wszystko jako poruszające się, i stworzywszy czas, martwi się o przeszłość i przyszłość.

*

Pytający: Jaki jest związek pomiędzy czasem a bezczasowym?

M: Bezczasowe zna czas, czas nie zna bezczasowego. Wszelka świadomość jest w czasie i dla niej bezczasowe jawi się jako nieświadomość. A jednak, jest to tym co czyni świadomość możliwą. Światło świeci w ciemności. W świetle ciemność nie jest widzialna. Lub, mówiąc to innymi słowy – w nieskończonym oceanie światła, pojawiają się obłoki świadomości – ciemne i ograniczone, postrzegalne przez kontrast. Są to ledwie próby wyrażenie słowami czegoś bardzo prostego, a jednak całkowicie niewyrażalnego.

*

M: W czasie i przestrzeni ma miejsce odwieczny nurt, narodzin i ponownej śmierci, postępu, wycofywania się, następnego postępu i znów wycofywania – jawnie bez początku i końca; rzeczywistość będąc bezczasową, niezmienną, bezcielesną przytomnością jest błogością.

*

M: Wszystko zależy od ciebie. To za twoją zgodą istnieje świat. Wycofaj się ze swej wiary w jego rzeczywistość a rozpłynie się jak sen.

*

M: O jaki świat się pytasz?

P: O świat mych percepcji, oczywiście.

M: Świat który postrzegasz jest w rzeczy samej bardzo małym światem. I jest całkowicie prywatny. Weź go za będący snem, który trzeba zakończyć.

P: Jak mogę wziąć go za sen? Sen nie trwa.

M: Jak długo będzie trwał twój świat?

P: W końcu, mój mały świat jest tylko częścią totalnego.

M: Czy raczej idea totalnego świata nie jest częścią twojego świata osobistego? Świat nie przychodzi do ciebie by powiedzieć ci, ze jesteś jego częścią. To ty jesteś tym który wymyślił totalność zawierającą się jak o część. Faktycznie wszystko co znasz, to twój własny prywatny świat, jakkolwiek dobrze wyposażyłeś go w swoje wyobrażenia i oczekiwania.

*

M: W więzieniu twojego świata pojawia się człowiek który mówi, że świat bolesnych sprzeczności który stworzyłeś, ani nie jest ciągły ani trwały i bazuje na błędnym zrozumieniu. Przekonuje cię byś się z niego wydostał, tą samą drogą po której się doń dostałeś. A dostałeś się doń poprzez zapomnienie czym jesteś i wydostaniesz się zeń przez wiedzą o tym czym rzeczywiście jesteś.

*

Świat to miejsce pragnień i lęków. Nie możesz znaleźć w nim spokoju. By osiągnąć spokój, musisz wyjść poza świat. Główną przyczyną świata jest miłość własna. Nią powodowani, szukamy przyjemności i unikamy bólu.

*

P: Ale przeszłość i przyszłość istnieją?

M: Tylko w umyśle. Czas jest w umyśle, przestrzeń jest w umyśle.

*

P: Czy jest zbawienie dla świata?

M: Który świat chcesz zbawić? Świat twej własnej projekcji? Zbaw go sam. Mój świat? Pokaż mi mój świat a zajmę się nim. Nie jestem świadomy żadnego świata odseparowanego ode mnie, który mógłbym dowolnie zbawić lub nie. Jaki interes masz w zbawianiu świata, kiedy to co cały świat potrzebuje to zbawienie od ciebie? Wydostań się z niego i zobacz czy cokolwiek pozostało do zbawienia.

*

M: Moje aktualne doświadczenie nie jest odmienne. To mój osąd i postawa są odmienne. Widzę ten sam świat jaki i ty widzisz, ale nie w ten sam sposób. Nie ma w tym nic tajemniczego. Każdy widzi świat poprzez ideę jaką ma o sobie. To co myślisz o sobie, że tym jesteś, myślisz też o świecie. Jeżeli wyobrażasz sobie siebie jako odseparowanego od świata, świat będzie ci się jawił jako odseparowany od ciebie, i będziesz doświadczał pragnienia i strachu. Nie widzę świata jako odseparowanego od mnie, zatem nie ma nic czego mógłbym pragnąć czy obawiać się.

*

M: By być wolnym od świata, musisz umrzeć dla świata.

*

M: Twoja słabość jest spowodowane twym przekonaniem, że rodząc się przyszyłeś na świat. W rzeczywistości świat jest odwiecznie ponownie stwarzany w tobie i przez ciebie.

*

M: Tak, kiedy umysł dąży do rzeczywistego, jest uważny. Nie ma nic złego z twoim światem, to twoje myślenie o sobie jako o odseparowanym od niego tworzy nieład. Egoizm jest źródłem wszelkiego zła.

*

M: Tylko ludzie którzy wyszli poza świat, mogą zmienić świat. Nigdy nie działo się inaczej. Z tych paru których wpływ był długotrwały, wszyscy byli poznającymi rzeczywistość. Osiągnij ich poziom i dopiero wtedy mów o pomaganiu światu.

*

M: Samo pragnienie życia jest posłańcem śmierci, tak jak tęsknota za szczęściem jest zarysem cierpienia. Świat jest oceanem bólu i lęku, niepokoju i rozpaczy. Przyjemności są jak ryby, mało ich, są szybkie, rzadko się pojawiają i prędko znikają. Człowiek o niskiej inteligencji wierzy, na przekór wszelkim dowodom, że jest wyjątkiem i że świat winien jest mu szczęście. Ale świat nie może mu dać, czego nie ma; nierealny w swej istocie, bez pożytku dla rzeczywistego szczęścia. Nie może być inaczej. Szczęście jest naszą rzeczywistą naturą i nigdy nie spoczniemy aż w końcu je odnajdziemy. Ale rzadko wiemy gdzie szukać.

*

M: Z samej swej natury świat jest bolesny i przemijający. Zobacz go takim jakim jest i pozbaw się wszelkiego pragnienia i lęku. Kiedy świat cię nie trzyma i więzi, staje się miejscem radości i piękna. Możesz być szczęśliwy w świecie tylko kiedy jesteś od niego wolny.

*

M: Świat jawi ci się tak przemożnie realny, ponieważ myślisz o nim cały czas; przestań o nim myśleć i rozpłynie się jak mgła. Nie musisz zapominać; kiedy pragnienie i strach kończą się, kończy się również zniewolenie. To emocjonalne zaangażowanie, wzór upodobań i niechęci który nazywamy charakterem i temperamentem, jest tym co kreuje zniewolenie.

P: Bez pragnienia i lęku jaki jest motyw działania?

M: Żaden, oprócz miłości życia, prawości, piękna, to motywuje wystarczająco. Nie obawiaj się wolności od pragnienia i lęku. Pozwoli ci to żyć życiem tak odmiennym od wszystkiego co znasz, tak bardziej intensywnym i interesującym, że zaprawdę, tracąc wszystko, zdobywasz wszystko.

*