„Samotność jest jak deszcz.

                    Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;

                    z równin niezmiernie szerokich, dalekich,

                    w rozległe niebo nieustannie wrasta. 

                    Dopiero z nieba opada na miasta. 

   

                    Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,

                    kiedy ulice biegną witać ranek,

                    i kiedy ciała nie znalazłszy nic, 

                    od siebie odsuwają się rozczarowane;

                    i kiedy ludzie, co się nienawidzą,

                    spać muszą razem − bardziej jeszcze sami:

   

                    Samotność płynie całymi rzekami”

                                        [Rainer Maria Rilke. Przeł. J. Brzostowska].