Piękny umysł

Piękny zaiste i w ogóle najpiękniejszy jest umysł, który spoczywa w świetle czystym oraz”w blasku czystym”* i obejmuje naturę bytów, on którego zaledwie cieniem i obrazem jest ten świat nasz tak piękny, on, który lśni w powodzi wszelkiej jasności, bo nic w nim nie jest mu obce ni mroczne, ni z miarą niezgodne, on który żyje tak błogim żywotem, iż zdumienie i zachwyt ogarnia tego, kto go ujrzy – i tak właśnie, jak trzeba – w nim się pogrąży i z nim zjednoczy!

*Platon, Fajdros

Plotyn, Enneady, t. I s. 434

tłum. A. Krokiewicz