Jego uczucia powoli stygły,

jak stygnie wyciekła krew. Jedynie jego rozum jeszcze świecił i palił, jak płomień, którego zamiar ludzki nie może ugasić. Rozum oświecił mu jego sytuację na ziemi. Jean-Louis wiedział, że ta sytuacja jest beznadziejna i że musi ją znieść, wiedział i o tym, że bez odpowiedniego systemu nie istnieje samotność ani pustka dla człowieka na ziemi. Dlatego zbudował taki system, w którym mógł być sam, całkowicie, w pełni i bez przeszkód samotny, jak mógł być samotny pierwszy człowiek, gdy nie było jeszcze miasta, nie było ludzi ani zniewag.

Sándor Márai, Samotność. Przeł. I. Makarewicz