W
tym błogim stanie traci człowiek wszelkie przywiązanie do
ziemskich przedmiotów. Zachwycony świetnością Boskiego oblicza i
uniesiony ponad poziom przyrodzony, gubi niejako własne istnienie i
w obrazie Boga znajduje siebie samego. Duch ludzki przy blasku
wielkiej jasności, zostaje jakby bez jasności własnej, przy
nieograniczonej wiedzy, jakby bez wiedzy własnej, przy niezgłębionej
miłości jakby bez władzy miłowania, ponieważ intuicja najwyższej
Istoty daje mu poznać, iż przy Niej wszelkie światło, wszelka
wiedza, wszelka miłość jest niczym, że niepodobna jest nimi
pojmować i ukochać sprawiedliwie tak niezmierzoną i nieskończoną
świętość Boga.
Tauler
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.