Prawdziwe radości i bogactwa ...

Sama radość jest rzeczą dobrą. Jeżeli jednak ktoś czer­pie radość z tego, z czego nie powinien, to taka radość przestaje być rzeczą dobrą. Cieszy się przecież rabuś, gdy zrabuje upragnioną rzecz; cieszy się pijak, gdy znajdzie okazję do upragnionego pijaństwa; cieszy się rozpustnik, gdy zadowoli żądzę swego ciała. Ale, jeżeli radość jest rze­czą dobrą, to cieszyć się z tych rzeczy i w ten sposób jest wielkim złem.

Tymi i podobnymi rzeczami pragnie cieszyć nas świat, który przeminie wraz ze swymi adoratorami. Tymi rze­czami winniśmy gardzić, abyśmy się mogli w sposób nie­wypowiedziany cieszyć czystym sumieniem, świętymi oby­czajami, zdobywaniem cnót, dobrodziejstwem Boga, obiet­nicą przyszłego królestwa.

Posiadanie majątku też samo w sobie jest wielkim dobrem. Wzbogacanie się jednak tym, co niegodne, nie jest wcale bogactwem, o które warto zabiegać, ale klęską, któ­rą należy gardzić. Nie ma większego nieszczęścia ani rze­czy nędzniejszej niż bogacenie się niegodziwymi nabyt­kami, oszustwami i grabieżami. Mamy się ubiegać o bo­gactwa mogące nas i ozdobić, i umocnić, i których wbrew naszej woli nie możemy ani zdobyć, ani utracić.

Za nasze bogactwo należy uważać: wstydliwość czynią­cą nas wstydliwymi; sprawiedliwość czyniącą nas spra­wiedliwymi; pobożność czyniącą nas pobożnymi; pokorę zamieniającą nas w pokornych; łagodność czyniącą nas ła­godnymi; niewinność, dzięki której stajemy się niewinni; czystość przemieniającą nas w czystych; rozwagę czyniącą nas rozważnymi, umiarkowanie przemieniające nas w umiarkowanych. Taka jest też miłość czyniąca nas mi­łymi Bogu i ludziom, potężnymi w cnoty, pogardzającymi światem, podążającymi za wszelkim dobrem. Są to cnoty właściwe nie wszystkim, ale świętym. Nie jest to bogactwo pysznych, ale własność pokornych i ubogich.

Za: Julian Pomeriusz, O życiu kontemplacyjnym, (tom 17 serii: źródła monastyczne, starożytność t. 15), przekład, wstęp i opracowanie Ks. Antoni Żurek, Kraków- Tyniec 1998