W miejscu najbardziej oddalonym od wybrzeża Antarktydy, z lodu wyłania się głowa: Władimir Ilicz Lenin, umieszczony 14 grudnia 1958 roku na drewnianym dachu, spogląda w stronę Moskwy.
Śnieg, który już dawno pochłonął znajdującą się poniżej chatę, wciąż pada: około 10 centymetrów rocznie, od 50 lat, co daje w sumie około pięciu metrów śniegu z czasem ulegając zagęszczeniu.
Ta niesamowita historia jest w pewnym sensie „pomylona”, ponieważ program ratowania klimatu, mający na celu przebudowę połowy światowej gospodarki, powinien był najpierw sprawić, by padało mniej śniegu, podczas gdy stopniowe gromadzenie się śniegu wokół owego zaimprowizowanego pomnika świadczy o czymś zupełnie przeciwnym.
Zdjęcie zamieszczone na początku wpisu pochodzi z roku 2008 i zostało wykonane przez ekspedycję amerykańską: w tamtym czasie, drewniana chatka była całkowicie przykryta śniegiem, a popiersie wystawało z pokrywy śnieżnej o grubości 1,5 metra. Natomiast kilka lat temu, sytuacja wyglądała tak, jak poniżej:
Proces ten przebiega powoli, ponieważ świeży śnieg ma gęstość wynoszącą od 50 do 150 kilogramów na metr sześcienny, podczas gdy śnieg znajdujący się poniżej ma gęstość od 400 do 500 kilogramów, co oznacza, że przy tej samej masie, objętość zmniejsza się trzy- do cztero-krotnie. Powierzchnia pokryta śniegiem rośnie zatem znacznie wolniej niż całkowita ilość opadów i właśnie z tego powodu schronisko powoli zapadało się na przestrzeni dziesięcioleci. Historia ta jest z pewnością ciekawa, ale sedno sprawy polega na tym, że od dawna Antarktyda dostarcza danych, które nie pasują do oficjalnej narracji klimatycznej, co potwierdzają liczne opracowania:
Już w maju 2025 r. badanie przeprowadzone przez Wei Wanga i Yunzhonga Shena w oparciu o dane z satelitów Grace wykazało odwrócenie trendu zmian masy: z -142 gigaton rocznie (2011–2020) do +107,79 gigaton rocznie w latach 2021–2023 – „Antarktyda: pokrywa lodowa znacznie się powiększa”:
W październiku 2026 r. artykuł Marlen Kolbe i współpracowników opublikowany w czasopiśmie „Communications Earth & Environment” potwierdził tę pięcioletnią tendencję: od 2020 r. pokrywa lodowa przyrastała o około 68 gigaton rocznie, przy wzroście ilości śniegu o około 200 gigaton – „Antarktyda się powiększa: badanie potwierdza wzrost masy pokrywy lodowej w ciągu pięciu lat”:
W lipcu 2026 roku na Antarktydzie odnotowano temperaturę -84,1 stopnia Celsjusza – najniższą temperaturę, jaką kiedykolwiek zarejestrowano na Ziemi od 2012 roku. O rekordach upałów mówi się, ale o rekordach mrozów już niekoniecznie:
W debacie publicznej, Antarktyda nie jest traktowana jako to, czym naprawdę jest – rozległym i zróżnicowanym kontynentem o głęboko odmiennych tendencjach regionalnych – lecz jako symbol. Symbol skazany na stopienie się.
Przez 68 lat, Biegun Południowy dostarczał niezmiennego i fizycznie weryfikowalnego kontr-przykładu: śniegu gromadzącego się rok po roku, który zasypał radziecki pomnik.
A najbardziej niezwykłe jest to, że nie są potrzebne żadne obliczenia modelowe, żadne współczynniki korekcyjne ani też tzw. „homogenizacja” szeregów pomiarowych. Wystarczy linijka przyłożona do popiersia. Grawimetria satelitów GRACE mierzy masę; grubość pokrywy śnieżnej w stosunku do tegoż popiersia to potwierdza. Oba zestawy danych wskazują na to samo, ale oba są – w najlepszym razie – wspomniane jako przypisy u dołu stron wspomnianych raportów.
Aby ocalić Lenina, należałoby więc powstrzymać zmiany klimatyczne.
Sam śnieg nie ma na ten temat żadnej opinii: nie interesują go narracje – po prostu pada.
INFO: https://ilsimplicissimus2.com/2026/11/17/catastrofe-climatica-lenin-smentisce/ (automat.)
https://babylonianempire.wordpress.com


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.