sobota, 21 listopada 2026

Alfa, beta, sigma

 


Na pewno (chyba) każdy zetknął się z określeniem „samiec alfa”. Jest to osobnik, który pragnie dominować nad innymi, dąży do władzy, chce być liderem, jest pewny siebie. Niekiedy jest agresywny, może poniżać innych. Traktuje życie jako grę o status.

W odróżnieniu od niego „beta” akceptuje swoją pozycję, nie dąży do przywództwa, raczej do współpracy niż dominacji. Unika konfliktów, nie narzuca swej woli  innym, brak mu asertywności. Ma wysoką potrzebę akceptacji. Jest na ogół lojalny i przewidywalny.

Natomiast „sigma” nie kwalifikuje się do żadnej z powyższych grup. Jest niezależna, samowystarczalna. Nie zabiega o akceptację grupy ani o formalną pozycję lidera. Unika pustych interakcji, nic nie wnoszących rozmów, woli mieć małą liczbę ale za to wartościowych relacji. Często wybiera samotność.

Nie walczy o bycie „alfą” ale też nie podporządkowuje się innym jak „beta” – idzie własną drogą.

Często „sigma” opisywana jest jako „samotny wilk”. Może odnosić sukcesy zawodowe, ale nie zależy mu na poklasku, nie gra w politykę biurową. Działa według własnych zasad i standardów, a nie po to, by zaimponować innym. Ceni wolność, ignoruje hierarchie, preferuje styl życia oparty na autonomii,

Nie zabiega o bycie lubianym, nie gra w gry statusowe i nie konkuruje o pozycję w stadzie. Często wydaje się obojętny lub nawet arogancki, choć zwykle nie jest agresywny. Ma z reguły skłonności do introwersji.

Potrafi funkcjonować w społeczeństwie, ale nie uzależnia od niego swojego poczucia wartości.

Potrafi wejść w rolę lidera, gdy sytuacja tego wymaga, ale równie dobrze może stać z boku. Nie potrzebuje tytułu ani formalnej władzy.

Należy podkreślić, że powyższa klasyfikacja nie jest naukowa, lecz oparta na internetowych dywagacjach, jest konstrukcją socjalną.

W rzeczywistości większość mężczyzn łączy cechy różnych typów w zależności od sytuacji, grupy i etapu życia. Ktoś może być betą w pracy, a alfą w gronie przyjaciół albo w domu.

Typowe przykłady „sigm” to Keanu Reeves, Clint Eastwood, Elon Musk.

Skompilował Gajowy Marucha
https://marucha.wordpress.com/
***

ignoruje hierarchie, ...Potrafi funkcjonować w społeczeństwie

By dobrze funkcjonować w społeczeństwie nie  należy raczej ignorować hierarchii. Poszczególne hierarchie mogą być mniej lub bardziej uzasadnione, ich główną funkcją jest stabilizacja relacji międzyludzkich. Jako taka, jest to pewna zewnętrzna struktura. Budddyjski mnich może nie mieć zbyt wysokiego zdania o znacznie starszym mnichu, ale jeżeli będzie to okazywał bezpośrednio, będzie łamał podstawowe zasady współżycia monastycznego.

Wartość danej jednostki a jej pozycja społeczna, to zupełnie różne sprawy, choć oczywiście istnieją jednostki które przypisują sobie zasługi tylko z racji swej pozycji w hierarchii społecznej.

O przestrzeganiu norm społecznych

Do tej dyskusji będziemy potrzebować następujących décor: a) drzwi z napisem WEJŚCIE b) drzwi z napisem WYJŚCIE i c) Establishment. By osiągnąć spokój musimy przejść przez cztery etapy. W pierwszym jesteśmy wychowywani jako angielscy dżentelmeni (czy mutatis mutandis dla innych czasów i miejsc) w Establishmencie i przez Establishment. Uczy się nas całkiem jasno, że jest właściwym i odpowiednim wchodzić przez drzwi z napisem WEJŚCIE i wychodzić przez drzwi z napisem WYJŚCIE. Ale czasami zdarza się tak, że doroślejemy i zadajemy sobie pytanie: „Dlaczego jest moim obowiązkiem wchodzić przez drzwi z napisem WEJŚCIE i wychodzić przez drzwi z napisem WYJŚCIE?” I oczywiście nikt nie może nam dać przekonującej odpowiedzi i Establishment zbywa nas groźbami czy zastraszając i próbuje nas ożenić z jakąś rozsądną dziewczyną. Jeżeli na przekór temu, będziemy się upierać, stajemy się Gniewnym Młodym Człowiekiem, co jest drugim etapem. Stawiamy sobie za punkt honoru wchodzenie przez drzwi z napisem WYJŚCIE i wychodzenie przez drzwi z napisem WEJŚCIE. Ten drugi etap ma jednak bardzo niestałe ekwilibrum ponieważ jak tylko zostajemy Gniewnym Młodym Człowiekiem, Establishment rezygnuje z nas, traktując jako daremny trud i przestaje się do nas wtrącać. W konsekwencji nie mamy o co być zagniewani i możemy się ożenić z tą rozsądną dziewczyną i skończyć jako coś wybitnie nudnego jak Minister Gabinetu, Dyrektor Kompanii czy Szaf Partii Komunistycznej. Możemy jednakże odkryć, że są pieniądze w byciu GMC i kultywować to profesjonalnie. To ciężka praca, gdyż musimy zawsze być w kontakcie z obecną opinią ażeby wiedzieć na co powinniśmy być zagniewani. Gdy się tego trzymać, doprowadza to do Literackiej Nagrody Nobla (cf Camus) lub ostatecznie, Establishment czy nie Establishment, możemy dojść do wniosku, że istniejemy, i że nie ma na to powodów i coś trzeba z tym zrobić.

Tu mamy trzeci etap gdzie nie dba się ani trochę co inni ludzie, (Establishment, Opinia Publiczna, etc) myślą czy mówią, ale dba o stan własnego umysłu. To prawdopodobnie szczyt europejskiej mądrości, grecka ataraksja, co jest najlepiej egzemplifikowane przez Sokratesa. I tutaj wchodzisz i wychodzisz przez drzwi które są najbliżej. Ale niebezpieczeństwo tego jest takie, że Establishment jest skłonny obrazić się za bycie publicznie ignorowanym (nie ma nic przeciw GMC – ale nie może znieść obojętności) i skazać cię na śmierć tak jak to zrobił z Sokratesem. I tak w końcu mamy to co było nauczane przez Buddę i prawdopodobnie nikogo innego – czwarty etap. A to arana. Tu myślimy: „Są te drzwi z napisami WEJŚCIE i WYJŚCIE i nie ma najmniejszej dla mnie różnicy przez które wchodzę i wychodzę; ale jeżeli zostanie zauważone, że nie przykładam do tego wagi, ci którzy myślą, że jest to ważne, mogą sprawić mi kłopoty i to będzie dla mnie zakłóceniem i będzie mi przeszkadzało w pracy, zatem, gdy nieobecne są inne czynniki, będę wchodził przez drzwi z napisem WEJŚCIE i wychodził przez drzwi z napisem WYJŚCIE i przejdę niezauważony i niezakłopotany”. I tak myślę, że Budda tak zorganizował sprawy Vinayi, że Sangha jest wysoce szanowanym ciałem ludzi, którzy stracili zainteresowanie w byciu szanowanymi.

https://varapanyo-2.blogspot.com/2013/01/establishment.html

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.