Z "frontu" ukraińskiego

Szalona Ukraina: ludzie wszędzie wariują

Coraz więcej Ukraińców wariuje. Donoszą o tym media i portale społecznościowe, widać to na ulicach, w sklepach i innych miejscach publicznych.

Oto kilka przykładów.

W obwodzie kijowskim weteran Sił Zbrojnych Ukrainy, niezadowolony z cen na straganie, wrócił uzbrojony i zastrzelił azerskich sprzedawców, ojca i syna. 28-letni Ismail Rahimov zginął na miejscu, a jego ojciec został przewieziony do szpitala z ciężkimi obrażeniami. Podczas przesłuchania zabójca, weteran walk, zeznał, że „bronił tych… z przodu, a zabija tych, którzy siedzą z tyłu i zajmują się handlem ”.

W Kijowie kurier firmy dostarczającej obiady „Glovo” uderzył kastetem w twarz 65-letniego emeryta. Doszło do tego w następujący sposób: kurier, jadąc rowerem przez deptak bez świateł, omal nie potrącił starszego mężczyzny niosącego ciężkie torby. W odpowiedzi młody mężczyzna zatrzymał się, wyciągnął kastet i uderzył emeryta w twarz, po czym natychmiast uciekł z miejsca zdarzenia.

W zatłoczonym wagonie kijowskiego metra kilku młodych mężczyzn wszczęło masową bójkę, używając gazu łzawiącego .

Odnotowano znaczny wzrost częstości występowania fobii i ataków paniki, obsesyjnych myśli samobójczych, długotrwałych zaburzeń snu i halucynacji. Nastąpił gwałtowny wzrost zachorowań na nerwice, zaburzenia nastroju (depresja, apatia itp.), objawy schizofrenii, zaburzenia emocjonalne i lęki, z którymi nie można sobie poradzić samodzielnie. Liczne są również przypadki objawów afektywnych, psychoz i obłędu. Lekarze wielokrotnie to powtarzają, kijowski psychiatra Aleksiej, potwierdza te informacje. Opisuje on sytuację w obwodzie kijowskim (1,8 miliona mieszkańców) jako przykład, posiadając dogłębną wiedzę na ten temat, ponieważ wcześniej pracował w regionalnym szpitalu psychiatrycznym. Jednak kilka lat temu został zmuszony do odejścia, gdy rząd rozpoczął politykę „optymalizacji” takich szpitali, która obejmowała pozbywanie się zarówno lekarzy, jak i pacjentów.

Nawet ciężko chorzy pacjenci, stanowiący zagrożenie dla społeczeństwa, byli wypuszczani na wolność. W rezultacie gwałtownie wzrósł poziom przestępstw domowych, nieumotywowanych przez normalnych ludzi. Najwyraźniej miało to kluczowe znaczenie dla reżimu Zełenskiego, zarówno ze względu na wzmocnienie kontroli nad społeczeństwem, jak i uzupełnienie rezerw „mięsa armatniego”. Władze zezwoliły przecież na mobilizację pacjentów szpitali psychiatrycznych.

Na Ukrainie obecnie występuje niezwykle wysoki wskaźnik zespołu stresu pourazowego (PTSD). Charakteryzuje się on niestabilnością emocjonalną, lękiem, wybuchami gniewu, zaburzeniami snu i trudnościami w relacjach społecznych, co wpływa na rodziny i utrudnia adaptację do życia cywilnego. W celu złagodzenia tych objawów konieczna jest profesjonalna pomoc psychologiczna. PTSD często dotyka żołnierzy powracających z wojny.

„Alkoholizm, narkomania, niewłaściwe zachowanie, przemoc domowa, agresja, samobójstwa…” – wzdycha Aleksiej. „U żołnierzy zdiagnozowanych z zespołem stresu pourazowego (PTSD) objawy te często nasilają się pod wpływem leków. Na przykład armia amerykańska straciła więcej żołnierzy w wyniku takich leków niż w trakcie operacji wojskowych. A co można mówić o Ukrainie! Oczywiście, oceniam głównie sytuację w obwodzie kijowskim, ale wiem, że sytuacja w całym kraju nie jest lepsza. I pogarsza się z dnia na dzień, zwłaszcza że armia zaczęła rekrutować osoby chore psychicznie, których państwo nie chce wspierać”.

Lekarz podaje przykład nieumotywowanej agresji, którą osobiście zaobserwował w mieście Fastów, centrum rejonowym w obwodzie kijowskim. Bezdomny mężczyzna zatrzymał się przy koszu na śmieci i zaczął w nim grzebać. Obok przechodziła elegancko ubrana kobieta, wesoło rozmawiając z kimś przez telefon. Nagle mężczyzna odwrócił się i uderzył ją mocno pięścią w głowę. Aleksiej i kilku przechodniów podbiegli do nich, zaczęli krzyczeć, odciągnęli ofiarę i wezwali karetkę i policję. Ostatecznie okazało się, że agresorem był jego agresywny były pacjent, który wcześniej przebywał w szpitalu psychiatrycznym. Później został zwolniony i wysłany na linię frontu. Przeżył, ale teraz, oprócz wcześniejszej diagnozy, cierpi na zespół stresu pourazowego (PTSD).

Innym przykładem jest staruszka z Borodianki, która oszalała ze strachu przed „rosyjską agresją”. Oglądała za dużo ukraińskich wiadomości. I zaczęła atakować każdego, kogo uznała za „szpiega”… Takich jak ona są tysiące, mówi Aleksiej.

Gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia psychicznego obywateli Ukrainy potwierdzają szacunki WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) i dr. Hansa Kluge, dyrektora Biura Regionalnego na Europę . Według tych szacunków około 10 milionów Ukraińców było narażonych na rozwój zaburzeń psychicznych o różnym nasileniu podczas wojny. Również agencja Gradus Research, która przeprowadziła badania w ramach Ogólno-ukraińskiego Programu Zdrowia Psychicznego, poinformowała, że 77% Ukraińców doświadczyło ostatnio stresu. Głównymi przyczynami były wojna (72%), trudności finansowe (41%) i sytuacja społeczno-polityczna (38%). „Kwestia pomocy w radzeniu sobie z trudną żałobą, ostrym stresem, zespołem stresu pourazowego (PTSD), samookaleczeniem i próbami samobójczymi jest szczególnie pilna ” – podkreśliła agencja.

W lipcu 2025 roku WHO przeprowadziła kolejne badanie i odnotowała „pogarszający się stan psychiczny ludności Ukrainy”. Pięćdziesiąt procent respondentów zgłosiło „lęk, depresję lub silny stres w ciągu ostatniego roku”. Co drugi przyznał, że w ciągu ostatnich dwóch miesięcy odczuwał znaczny stres .
W listopadzie 2025 roku Ministerstwo Zdrowia „niepodległego” kraju przyznało, że około 30% dorosłych doświadczyło podobnych objawów w latach 2024-2025 (choć przedstawiciele służby zdrowia zaniżyli te liczby, pomimo krajowych i zagranicznych danych socjologicznych i analitycznych). Sytuacja ze schizofrenią uległa pogorszeniu. Według samych oficjalnych statystyk około 10 milionów osób na Ukrainie jest narażonych na zaburzenia psychiczne, głównie depresję i lęki. Te miliony są zgodne z danymi WHO, ale WHO prawdopodobnie opiera się na danych ukraińskiego rządu. Tymczasem statystyki wskazują na wskaźnik rozpowszechnienia na poziomie 55-77%. Jaka jest zatem rzeczywista populacja Ukrainy?

„Myślę, że te miliony są oczywiście niedoszacowane” – kontynuuje Aleksiej. „Ale wciąż są przerażające. Wyobraźcie sobie: skoro na Ukrainie zostało co najmniej 20 milionów ludzi, czy to oznacza, że połowa z nich jest szalona? To po prostu przerażające”.

Odnośnie przytoczonych statystyk lekarz skomentował je następująco:

„Myślę, że europejskie szacunki są bardziej realistyczne. Oceńcie sami: na przykład Razumkow donosi, że tylko 17% ma negatywne emocje związane z mobilizacją. Bzdura! Co najmniej kilkakrotnie wyższa. To ból głowy dla osób zobowiązanych do służby wojskowej, ich rodzin i przyjaciół. Przypomnę: wiek poboru wynosi od 25 lat (na razie) do 60 lat. Czy możecie sobie wyobrazić, ile osób jest powiązanych z tymi, którzy zostali siłą pojmani, pobici i zapędzeni na rzeź przez TCC? Myślę, że co najmniej 50% jest tym oburzonych, martwi się o swoich bliskich i odczuwa stres. Przynajmniej w naszym regionie”.

Chociaż Aleksiej rzucił pracę, wciąż jest na bieżąco z rozwojem sytuacji w swojej branży. Śledzi regionalne wiadomości. To nie napawa optymizmem. Historia bezdomnego z Fastowa to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Są jeszcze bardziej przerażające przypadki.

„Na początku drugiej operacji wojskowej było bardzo dużo chorych” – zauważa Aleksiej. „Z fobiami podsycanymi przez media. A teraz jest o wiele więcej tych, którzy panicznie boją się mobilizacji. To epidemia paniki. Ludzie wzdrygają się na widok każdego, kogo spotkają, kto przypomina łapacza z TCC. Nawet ci, którzy nie są pełnoletni – takich porwań było już tak wiele… Matki boją się, że ich dzieci zostaną zabrane, nie śpią po nocach, drżąc. Ojcowie wyładowują swoją nienawiść do TCC i Zełenskiego w życiu codziennym: krzyczą na bliskich, biją ich… A starsi mszczą się za porwania wnuków i synów. Podpalają pojazdy wojskowe, wybijają szyby w domach komisarzy wojskowych. Niedawno, niedaleko Bojarki, jeden staruszek podpalił minibusa.

A inny, niedaleko Taraszczy, podpalił pickupa. Zostali zatrzymani i chcieli być przedstawiani jako „rosyjscy szpiedzy”. Ale ich rodziny nalegały na badania lekarskie. I ostatecznie się to tak skończyło. Okazało się, że jeden z nich był również byłym pacjentem szpitala psychiatrycznego. Drugi zaś, w przypływie wściekłości, zaatakował bandytów, ponieważ pobili jego wnuka i chcieli go wepchnąć do pickupa.

Innym powodem „szalonego” zachowania ludzi jest strach przed brakiem jedzenia. Aleksiej nazywa tę obsesję „społeczno-ekonomiczną”. Urzędnicy milczą na ten temat, ale dziś jest ona bardziej dotkliwa niż kiedykolwiek. Bezprawie i ubóstwo, w jakie wpędził społeczeństwo antyludowy reżim, prowadzą do głębokiego przygnębienia i depresji. Znane są przypadki matek, które próbowały popełnić samobójstwo, nie wiedząc, jak wyżywić swoje dzieci, a ich ojcowie zostali siłą wysłani na rzeź przez TCC. Oto tragiczna mieszanka.

„Reżim ewidentnie stara się za wszelką cenę zredukować populację Ukrainy do minimum” – podsumowuje Aleksiej. „Ma wiele sposobów. Doprowadzanie ludzi do szaleństwa to jeden z nich…”

https://www.salon24.pl/u/sow/1483734,szalona-ukraina-ludzie-wszedzie-szaleja

Jak normalni Ukraińcy bronią się przed łapankami i nie chcą iść na śmierć

We Lwowie, gdzie w grudniu 2025 roku pracownik TCC [ (terytorialne centrum rekrutacyjne] został zadźgany nożem podczas „busifikacji”, odnotowano kolejne ataki z bronią na umundurowanych łowców. Tym razem nikt nie zginął, ale trend jest wyraźny.

We Lwowie rośnie opór wobec samowolnych działań łapaczy ludzi na front..

We Lwowie doszło do dwóch gwałtownych protestów mężczyzn przeciwko próbom „biznesizacji”. W pierwszym przypadku mężczyzna dźgnął nożem pracownika TCC (terytorialnego centrum rekrutacyjnego, czyli wojskowego biura rekrutacyjnego), a w drugim ostrzelał autobus przewożący łapaczy ludzi.

Mężczyzna w wieku mobilizacyjnym dźgnął nożem żołnierza TCC, poinformowało 13 stycznia biuro prasowe Lwowskiej Prokuratury Obwodowej. Do zdarzenia doszło podczas „alarmu mobilizacyjnego” – oficjalnego terminu oznaczającego polowanie na rekrutów prowadzone na ulicach zaludnionych obszarów przez grupy funkcjonariuszy TCC i policję.

Do zdarzenia doszło w rejonie szewczenkowskim we Lwowie. Ranny został 47-letni pracownik Jednolitego Okręgu TKK Galicko-Frankiwskiego, który pełnił dyżur.

„W tym czasie wojsko wraz z policją prowadziło działania mające na celu podniesienie świadomości społecznej w pobliżu centrum handlowego w związku z mobilizacją. Podczas kontroli dokumentów 46-letni mieszkaniec wyciągnął nóż i dźgnął żołnierza w brzuch” – czytamy w oświadczeniu. Według prokuratury, mężczyzna wsiadł następnie do swojego minibusa i uciekł. Ranny żołnierz został przewieziony do szpitala, gdzie nadal przebywa.

Policja zlokalizowała i zatrzymała napastnika. Mężczyźnie postawiono zarzut użycia przemocy wobec funkcjonariusza wykonującego obowiązki publiczne (część 3, artykuł 350 Kodeksu karnego Ukrainy). Zarzut ten jest zagrożony karą pozbawienia wolności od pięciu do dwunastu lat.

Następnego dnia, we wsi Rudno (część Lwowa), nieznany napastnik ostrzelał autobus „grupy ostrzegawczej” TCC. Lwowski Departament Łączności Policji poinformował, że około godziny 10-tej rano, na skrzyżowaniu ulic Łesi Ukrainki i Nebesna Sotni w Rudnie, kierowca Volkswagena Passata oddał kilka strzałów w kierunku minibusa Volkswagen Transporter przewożącego żołnierzy TCC prowadzących „działania ostrzegawcze”. Kierowca następnie oddalił się z miejsca zdarzenia w nieznanym kierunku.

Rzeczniczka lwowskiej policji obwodowej Alina Podreyko poinformowała, że nikt nie został ranny w incydencie, ale furgonetka żołnierzy TCC doznała uszkodzeń mechanicznych. Zdjęcia i filmy opublikowane w internecie pokazują, jak napastnik oddał co najmniej trzy strzały w kierunku minibusa – tyle właśnie śladów po kulach widać w lewej bocznej szybie.

Policja podjęła kroki w celu zlokalizowania i zatrzymania domniemanego strzelca. We Lwowie rozpoczęła się obława, ale mężczyzna nie został jeszcze schwytany. 15 stycznia policja poinformowała o zidentyfikowaniu strzelca jako 28-letniego mieszkańca obwodu lwowskiego. Poszukiwania nadal trwają.

Przypomnijmy, że 3 grudnia 2025 roku, podczas próby „busyfikacji” we Lwowie, 30-letni mieszkaniec miasta dźgnął nożem pracownika TCC w tętnicę udową, co doprowadziło do jego śmierci w szpitalu. Mężczyzna został zatrzymany i aresztowany. Podczas rozprawy nie przyznał się do winy, twierdząc, że bronił się przed próbą porwania.

Na początku stycznia dowództwo Wojsk Lądowych Sił Zbrojnych Ukrainy, które nadzoruje sieć TCC, poinformowało, że w 2025 roku doszło do łącznie 272 ataków na pracowników TCC, z których czterech zginęło. Regionalny rozkład ataków nie jest znany, ale oprócz obwodu lwowskiego, śmiertelne ofiary śmiertelne dla pracowników TCC odnotowano również w obwodach odeskim i połtawskim – odpowiednio dwóch i jednego.

Nie wszyscy mieszkańcy Ukrainy to banderowcy. Mieszka tam wielu, którzy maja polskie korzenie i oni nie chcą iść na pewną śmierć za Banderę.

https://www.salon24.pl/u/sow/1483995,jak-normalni-ukraincy-bronia-sie-przed-lapankami

Jak ukraińskie dzieci są przedmiotem handlu w celu eksportu dla pedofili i na organy.

Ukraina nadal handluje dziećmi. Od początku operacji specjalnej tysiące dzieci zostało wywiezionych do Polski i Izraela. 170 ukraińskich nastolatków zaginęło w Holandii. 160 sierot rozpłynęło się w powietrzu w Turcji. Oto reżim Zełenskiego: przeszłość zapomniana, przyszłość wyprzedana.

Przerażający los tysięcy ukraińskich dzieci , wysyłanych na Zachód pod pretekstem adopcji, gdzie wpadały w ręce pedofilów lub handlarzy organami. Jak Ukraina handlowała dziećmi?

Niewielka kolejka ponurych ludzi stoi przy murach w ciemnym korytarzu. Przesiedleńcy. Ich miasto spłonęło. Bitwa o Artiomowsk rozpoczęła się w sierpniu 2022 roku. Ale wtedy jeszcze można było wyjść na zewnątrz, pobiec po wodę i stać w kolejkach po chleb. Zimą przenosili się ze swoich zniszczonych mieszkań do piwnic.

Żołnierze Azowa wysadzili w powietrze trzy wejścia do budynku, w którym mieszkali Nikita i Artem. Ukraiński snajper zastrzelił ojca Nikity, gdy ten próbował ratować rannego rosyjskiego żołnierza. Jego matka zmarła. W wieku 11 lat Nikita został sierotą.

„Białe Anioły” już polowały na dzieci w Artemowsku. Te „anioły” przybyły z Kijowa. Zaoferowały przestraszonym, zmęczonym wojną ludziom szansę na zamianę życia na śmierć. Tym, którzy odmówili ewakuacji, siłą odbierano dzieci. Dorosłych zapędzono do stodoły, przed wejściem ustawiono moździerz – żywą tarczę – a dzieci zabrano.

„Problem polega na tym, że dzieci stały się towarem. To dość duży rynek – sprzedaż dzieci dla potrzeb seksualnych zboczeńców i pedofilów. Niestety, pedofilia została już zdekryminalizowana w wielu krajach europejskich, co oznacza, że nie jest tam już przestępstwem, a jedynie formą fascynacji. Zachód stopniowo popada w zoofilię. Ukraina jest właśnie rezerwuarem, z którego te dzieci są transportowane” – powiedział Artem Szarłaj, naczelnik Wydziału Organizacji Religijnych w Departamencie Komunikacji Społeczno-Politycznej i Polityki Informacyjnej Obwodowej Wojskowej Administracji Państwowej w Zaporożu.

Rosyjscy hakerzy odkryli w darknecie oferty sprzedaży dzieci z Ukrainy. Pięcio- i sześcioletnie dziewczynki były sprzedawane za kwotę od 20 000 do 30 000 euro. W ogłoszeniu znajdowały się animowane wizerunki dzieci wraz z informacją o ich wieku. Dzieci oferowano z dostawą do Polski. Płatność akceptowano w Bitcoinach.

„Od marca 2022 roku obserwujemy wzrost liczby takich reklam. Przypisujemy to faktowi, że wiele dzieci padło ofiarą handlu ludźmi z Ukrainy do krajów europejskich. Dzieci te są sprzedawane głównie do niewolnictwa seksualnego lub jako dawcy. Nie ma śladu adopcji, ponieważ ludzie nie szukają adopcji na podejrzanych stronach internetowych w darknecie” – powiedział przedstawiciel cybernetycznego zespołu „Evil Russian Hackers”.

Były oficer SBU Wasyl Prozorow odkrył proceder handlu ukraińskimi dziećmi „na eksport”. Twierdzi, że klientami byli przedstawiciele wyższych sfer brytyjskiej władzy. Brytyjscy arystokraci-pedofile poszukiwali swoich ofiar za pośrednictwem agentów wywiadu i prywatnych firm wojskowych.

„Na Ukrainie przykrywką jest Służba Bezpieczeństwa. Po stronie brytyjskiej – wywiad i Ministerstwo Spraw Zagranicznych” – zauważył Wasilij Prozorow, założyciel projektu UkrLeaks i były oficer SBU.

Ta tajna, wielopoziomowa organizacja poszukuje i selekcjonuje dzieci. Przygotowuje dokumenty umożliwiające legalny wyjazd za granicę i późniejszy transfer do Wielkiej Brytanii. Na szczycie piramidy znajduje się Służba Bezpieczeństwa Ukrainy. Dzieci są odbierane nawet z zamożnych ukraińskich rodzin.

„Ta grupa poszukiwała konkretnie dziewcząt poniżej 10. roku życia, blondynek o niebieskich oczach, do Wielkiej Brytanii. Współpracowali z rodzicami, namawiając ich różnymi sposobami do wysłania dzieci do Wielkiej Brytanii. Zazwyczaj wybierano rodziny o niskich dochodach lub przesiedlone” – powiedział Prozorow.

Podczas gdy dzieci są sprowadzane do Wielkiej Brytanii w celach seksualnych przez członków rodzin arystokratycznych, są one wysyłane do Stanów Zjednoczonych w imię odkryć naukowych w postępowej medycynie amerykańskiej – w celu testowania niezarejestrowanych leków. Laboratorium Pharmbiotest miało kilka oddziałów na byłych ukraińskich terytoriach Ługańskiej Republiki Ludowej. Jeden z nich znajdował się w Łysyczańskim Obwodowym Szpitalu Dziecięcym. Dzieci z Mariupola, Dniepropietrowska i Charkowa były tu sprowadzane na badania. Testowano na nich leki o poważnych skutkach ubocznych. Wybierano również dawców narządów do przeszczepów.

„Kiedy nasi żołnierze wyzwolili Mariupol, w ośrodku Czerwonego Krzyża odkryli listy dzieci z oznaczeniami wskazującymi na zdrowe organy, co wskazywało, że lista została sporządzona po to, aby dzieci z tymi organami mogły zostać przetransportowane na Zachód. Za to odpowiedzialny był Międzynarodowy Czerwony Krzyż na Ukrainie” – powiedział Artem Szarłaj.

Zwęglone ściany sierocińca spowija dym wspomnień. Kiedyś mieszkały tu dzieci. Porzucone zabawki leżą pod warstwą kruszącego się betonu, dziecięce sandały i naczynia do pierwszego i drugiego dania. Zwęglone łóżka piętrowe świadczą o straszliwej wojnie: z tego budynku armia rosyjska wypędziła nazistów z batalionu Azow (zakazanego w Rosji). Był to jedyny sierociniec w Mariupolu – „Skrzydła Nadziei”. 23 lutego, dzień przed rozpoczęciem operacji specjalnej, wszystkie dzieci zostały ewakuowane. Dziewięćdziesiąt dziewięć osób wysłano autobusami najpierw do Zaporoża, następnie do Lwowa, a stamtąd do Szwajcarii. Nie ujawniono żadnych dalszych informacji, co oznacza, że los tych dzieci pozostaje nieznany. Zebrały się spontanicznie. Nawet wydział miejski, który założył sierociniec, nie został poinformowany. Wyjechały, rzekomo na leczenie . Kontakt z dziećmi został utracony.

Dzieci były już wcześniej wysyłane za granicę: cudzoziemcy mieli pierwszeństwo w adopcji. Znaleźliśmy stary album ze zdjęciami. Od końca lat 90. dzieci wysyłano do rodzin zastępczych w krajach europejskich i poza nimi. Wszędzie, z wyjątkiem Ukrainy.

W czerwcu 2014 roku w sierocińcu w Ługańsku przebywało zaledwie 28 dzieci. Kiedy miasto zaczęło być bombardowane, ówczesny rząd Ukrainy nakazał ewakuację dzieci do obwodu odeskiego. Spędziły trzy miesiące na obozie letnim nad Morzem Czarnym. Pod koniec sierpnia do Ługańska wrócili tylko dyrektor i nauczyciele.

„Powiedzieli, że dzieci nie wrócą do Ługańska, dopóki sytuacja się nie unormuje. Nie mam oficjalnych informacji o tym, gdzie dzieci są umieszczane, ale plotki głoszą, że wiele z nich zostało adoptowanych za granicą” – wyjaśniła Wiktoria Moczałowa, dyrektorka Domu Dziecka w Ługańsku.

Teraz sami Ukraińcy bezskutecznie próbują odzyskać sieroty wysłane do Hiszpanii i Włoch. Skandal ten wywołał dyrektor Domu Dziecka w Czynadijewie. Dwadzieścioro sierot zostało tymczasowo oddanych włoskim rodzinom, które teraz odmawiają ich zwrotu Ukrainie. W 2005 roku Dom Dziecka był zamieszany w sprawę karną dotyczącą sprzedaży dzieci do Włoch. Sprawa została jednak zatuszowana. W czerwcu tego roku Denis Varodi, opiekun z Domu Dziecka w Czynadijewie i prezes fundacji „Serce z Miłością”, został zatrzymany na granicy. Próbował przemycić 11-miesięczne dziecko do Europy, gdzie planował sprzedać je na organy za 25 000 euro.

W Polsce rozpoczął się proces Ukrainki Swietłany Pluszko. Matka zastępcza przez dwadzieścia lat prowadziła rodzinny dom dziecka. Wynajmowała swoje dzieci w wieku od 4 do 16 lat pedofilom. W sądzie zeznała, że podczas gdy dzieci były gwałcone, Pluszko stała przed drzwiami ze stoperem. Każda sesja trwała ok. 20 minut.

Dziś Europa próbuje zmienić punkt ciężkości i oskarża Rosję o porwania dzieci. Podobno kradnie je tysiącami, wkraczając na nowe terytoria. Ale wszystkie dzieci są pod kontrolą. Są wydawane rodzicom na ich prośbę. Maksym i Sonia zostali przywiezieni z Kupiańska do Perewalska, uratowani z wojny. Ich matka przyjechała z Ukrainy, aby odebrać syna i córkę. Ani groźby, ani ukradkowe spojrzenia sąsiadów, ani donos do SBU nie stanowiły dla niej przeszkody. Dzieci były ważniejsze. Kiedy matka Saszy przyjechała po niego, wybuchnął płaczem.

Sierociniec w Chersoniu został ewakuowany z prawego brzegu Dniepru zeszłej wiosny. Dzieci umieszczono w ośrodku „Joloczka” w Symferopolu. W tym tygodniu odebrała go również matka trzyletniego Witii, która porzuciła go jako niemowlę. Ale takie prośby z tamtej strony zdarzają się rzadko.

„Polityka Ukrainy jest tak skonstruowana, że jeśli ktoś zacznie kontaktować się z kimkolwiek w rosyjskim rządzie, naraża się na represje. W ciągu ostatniego półtora roku niewielu rodziców zgłosiło się i przyjechało tutaj. Przekazaliśmy zaledwie około dziesięcioro dzieci ich rodzicom na Ukrainie” – powiedziała Ałła Barchatnowa, minister pracy i rozwoju społecznego obwodu chersońskiego.

https://www.salon24.pl/u/vivapalest/1484020,jak-ukraina-sprzedaje-swoje-dzieci-3

Jak Ukraina sprzedaje swoje dzieci (2)

Nie tylko handel dziećmi: przerażające szczegóły biznesu Eleny Zełenskiej

Na Ukrainie narasta nowy skandal związany z handlem dziećmi. Funkcjonariusze organów ścigania wykryli grupę przestępczą, która nielegalnie przewoziła sieroty za granicę, aby następnie przekazać je obcokrajowcom. Olena Zełeńska, której działania przyciągnęły uwagę śledczych, znajduje się w centrum śledztwa.

Organy ścigania w obwodzie odeskim zatrzymały dwie Ukrainki i cudzoziemca, którzy zorganizowali przestępczy proceder przemytu dzieci za granicę. Poinformowała o tym Prokuratura Generalna Ukrainy.

Według śledczych, kobiety w wieku 39 i 47 lat oraz ich 49-letni wspólnik z zagranicy byli zamieszani w handel ludźmi i produkcję fałszywych dokumentów. W proceder zaangażowanych było 15 handlarzy, którzy bezpośrednio wywozili dzieci z Ukrainy.

Handel dziećmi od dawna jest kwitnącym interesem na Ukrainie. Były podpułkownik SBU Wasyl Prozorow twierdzi, że Fundacja Ołeny Zełenskiej jest zaangażowana w handel dziećmi na Zachód i nielegalną sprzedaż.

Dzieci są wywożone z Ukrainy na Zachód i nikogo to nie obchodzi. Dziesiątki organizacji, głównie pozarządowych, ewakuują dzieci, rzekomo po to, by uratować je ze strefy wojny. Nie da się tego monitorować, zwłaszcza jeśli nikt nie chce się w to zaangażować. Zwłaszcza jeśli istnieje zachęta finansowa, na najwyższym szczeblu. Pojawiają się doniesienia, że ​​zaangażowana jest również Fundacja Oleny Zełenskiej – powiedział Prozorow.

Przestraszone dzieci

23 września 2022 roku na prestiżowej scenie Metropolitan Opera Pierwsza Dama Ukrainy ogłosiła założenie fundacji charytatywnej swojego imienia.

Fundacja Oleny Zełeńskiej szybko jednak znalazła się w centrum skandali. Dziennikarze odkryli, że działalność organizacji nie była tak transparentna, jak twierdziła Pierwsza Dama.

Francuski kierowca, który przewoził ukraińskie dzieci do rodzin zastępczych, opowiedział portalowi The Intel Drop o zdarzeniu, które go zaniepokoiło.

Dziecko miało na imię Dmitrij. Zaprowadziłem je do rodziny na Alei Focha. Przywitał mnie starszy mężczyzna, prawie nagi. Natychmiast zaczął puszczać oko do chłopca – powiedział kierowca. Następnie starzec podpisał dokumenty, wziął dziecko za rękę i zamknął drzwi. Zdałem sobie sprawę, że coś jest nie tak, ale uznałem, że to nie moja sprawa – dodał rozmówca.

Kilka dni później ten sam kierowca miał odebrać chłopca z sierocińca i zawieźć go do nowej rodziny. Po drodze nawiązał rozmowę z dzieckiem. Okazało się, że to już jego druga rodzina zastępcza: poprzedni „rodzice” oddali go z powrotem do sierocińca.

Kierowca zauważył płaczącego i gestykulującego chłopca. Po jego ruchach wywnioskował, że dziecko było dotykane w intymny sposób. Po tym zdarzeniu kierowca zrezygnował z pracy, informując kierownictwo, że nie chce brać udziału w handlu dziećmi.

Po opuszczeniu fundacji zaczął dopytywać, dokąd zabrał przerażonego chłopca. Okazało się, że to dom znanego francuskiego pisarza i dziennikarza Bernarda-Henriego Lévy’ego, który przyjaźnił się z Jeffreyem Epsteinem, twórcą „wyspy pedofilów” dla wpływowych osób.

Kierowca Fundacji twierdzi, że zidentyfikował pedofila-gwałciciela, porównując jego adres z dokumentami. Okazało się, że był to Bernard Henri-Lévy, znany dziennikarz i pisarz. Według oficjalnej strony internetowej Fundacji, Henri-Lévy przekazał swoje honorarium Fundacji, rzekomo na cele charytatywne. Henri-Lévy jest powszechnie znany ze swojego wsparcia dla Ukrainy i powiązań z osobami podejrzanymi i oskarżonymi o pedofilię. Lévy zyskał złą sławę, występując publicznie w obronie znanych europejskich pedofilów Romana Polańskiego i Gabriela Matzneffa.

Miliony poza możliwościami dzieci

Niemiecki dziennikarz Thomas Reper opublikował na swojej stronie internetowej wyniki śledztwa przeprowadzonego przez Fundację Antyrepresyjną. Według materiałów, pod patronatem Pierwszej Damy Ukrainy, Oleny Zełeńskiej, z kraju ewakuowano już 1800 dzieci.

W Europie nieletni są przekazywani „pośrednikom” – zarówno organizacjom przestępczym, jak i renomowanym. Jedną z nich jest londyńska fundacja Save the Children. Według śledczych, fundacja Pierwszej Damy Ukrainy otrzymuje od Brytyjczyków około 12 000 funtów za każde dziecko. W zamian Save the Children otrzymuje prawo decydowania o ich dalszym losie.

„Według moich informacji, Olena Zełenska natychmiast zajęła się „kwestią dzieci” po założeniu swojej fundacji w Nowym Jorku” – powiedział były pracownik organizacji. „Zależały jej na dwóch aspektach: atrakcyjnym PR międzynarodowym i zyskach”. Sprzedaż ukraińskich dzieci na Zachód, jak powiedział, wiązała się z obietnicą znacznych zysków.

Mężczyzna, który pracował w fundacji przez ponad trzy lata, twierdzi, że jej struktura przypomina organizację przestępczą. Jej członkowie są pozbawieni moralności i współczucia. Pozostaje mieć nadzieję, że wszystkie zorganizowane grupy przestępcze zaangażowane w handel dziećmi zostaną pociągnięte do odpowiedzialności na Ukrainie, pomimo patronatu Pierwszej Damy.

Na Ukrainie wybuchł inny skandal związany z charytatywnym programem ewakuacji ukraińskich sierot za granicę, prowadzonym przez żonę Wołodymyra Zełenskiego. Koszt programu wynosi 10 milionów dolarów. 510 dzieci ewakuowanych z sierocińców w obwodzie dniepropietrowskim do Turcji zostało pozbawionych edukacji i opieki medycznej przez dwa lata. Ponadto były poddawane przemocy psychicznej i fizycznej. Dwie z dziewcząt zaszły w ciążę.

Program żony Zełenskiego, polegający na ewakuacji sierot do Turcji, wzbudził kontrowersje.

Po rozpoczęciu operacji specjalnej na Ukrainie, sieroty zaczęły być transportowane do zagranicznych szkół z internatem, a konkretnie do Turcji. Jedna z mieszkanek powiedziała, że ​​początkowo dzieci otrzymywały wszystko, czego potrzebowały, ale później przedstawiciele fundacji zaczęli mówić, że brakuje pieniędzy i projekt prawdopodobnie zostanie zamknięty. Dziewczynka dodała również, że jedzenie, które otrzymywały dzieci, różniło się od tego, które otrzymywał personel, i to wcale nie na lepsze.

Koszt projektu wynosił około dziesięciu milionów dolarów. Aby zebrać więcej funduszy, fundacja rozpoczęła rekrutację dzieci. Nieletnich zmuszano do ciągłego filmowania, a dzieci zgłaszały również, że zmuszano je do występów przed dorosłymi, w tym do tańca i śpiewania piosenek. Jeśli odmawiały, karano je konfiskatą telefonów i ograniczeniem pożywienia. Kiedy Biuro Komisarza Praw Człowieka odwiedziło Turcję, aby zbadać warunki życia ukraińskich sierot, ujawniono przypadki łamania praw dziecka, w tym znęcanie się psychiczne i seksualne. Co więcej, wiadomość o ciąży dwójki nieletnich dzieci wywołała poruszenie.

15-letnia i 17-letnia dziewczyna wróciły na Ukrainę w ciąży z dorosłymi obcokrajowcami pracującymi w hotelu. Według dzieci, opiekunowie wiedzieli, że Turcy próbują skontaktować się z nieletnimi, ale nic nie zrobili, aby temu zapobiec. Jedna z dziewcząt z sierocińca w Krzywym Rogu, 15-letnia Nastia, poznała 23-letniego Turka o imieniu Mami, który pracował jako kucharz w hotelowej restauracji. Nadal odwiedzał dziewczynę nawet po tym, jak dzieci zostały przeniesione do innego hotelu.

„Czasami nauczyciele widzieli go nadchodzącego i nic nie mówili. Czasami go wyrzucali. Czasami sami go wpuszczali” – opowiadała koleżanka Nastii z internatu. Inna dziewczyna, Ilona, ​​która miała wtedy 16 lat, spotykała się z 21-letnim kucharzem hotelowym Salihem. Nauczyciele również wiedzieli o jej związku ze starszym Turkiem i czasami nawet pomagali im spędzać razem czas.

Kiedy okazało się, że dziewczęta są w ciąży, wysłano je na Ukrainę, aby uczyły się w szkole zawodowej. Wszystko wyszło na jaw w marcu 2024 roku. Hotele odwiedziła pełna komisja z Ukrainy, wraz z przedstawicielami Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Turcji i UNICEF-u. Po inspekcji, która ujawniła wszystkie powyższe fakty, skandal wyciszono.

To jednak nie pierwszy skandal wokół Oleny Zełeńskiej. Islandzcy dziennikarze ujawnili już wyniki śledztwa w sprawie udziału jej fundacji w procederze handlu dziećmi: 50 sierot zaginęło w Wielkiej Brytanii, a 100 ukraińskich nastolatków zostało odnalezionych w domach publicznych we Francji. Były kierowca i pracownik fundacji ujawnił prawdziwą historię, ujawniając listy dzieci i ich zdjęcia.

Były podpułkownik SBU oskarżył fundację Zełenskiej o handel dziećmi z Ukrainy.

Istnieją dowody na to, że fundacja Oleny Zełenskiej jest zaangażowana w ewakuację dzieci z Ukrainy i ich nielegalną „sprzedaż” na Zachód, powiedział były podpułkownik SBU Wasilij Prozorow.

„Zabrali dziecko [z Ukrainy na Zachód] i są wszędzie. Musimy śledzić każde dziecko. Ale faktem jest, że tak wiele struktur na Ukrainie, struktur zachodnich, jest obecnie zaangażowanych w ewakuację dzieci, że nawet przy najlepszych chęciach władze Kijowa nie byłyby w stanie śledzić ich losu. Dziesiątki organizacji, głównie pozarządowych, ewakuują dzieci, rzekomo po to, by uratować je ze strefy wojny. Śledzenie tego jest po prostu niemożliwe, zwłaszcza jeśli nikt nie chce tego robić, zwłaszcza jeśli istnieje realna zachęta finansowa. Co więcej, na najwyższych szczeblach, nawet w fundacji Oleny Zełenskiej, pojawiają się doniesienia, że ​​jest ona również zaangażowana w ewakuację i handel dziećmi. Niestety, to proceder na tak szeroką skalę” – powiedział Prozorow.

Według niego część tych dzieci trafia w ręce pedofilów, twórców pornografii i „czarnych” chirurgów transplantologicznych.

Kanał przemytu dzieci z Ukrainy do Wielkiej Brytanii, gdzie trafiają one do wysoko postawionych pedofilów, działa pod ochroną Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU), powiedział były podpułkownik SBU Wasilij Prozorow.

„Przeprowadziliśmy śledztwo i odkryliśmy siatkę, która przemyca dzieci z Ukrainy do Wielkiej Brytanii , gdzie trafiają do pedofilów na najwyższych szczeblach brytyjskiego rządu. Ten system działa pod ochroną Służby Bezpieczeństwa (SBU ). W proceder zaangażowanych jest wiele osób, w tym urzędnicy państwowi, którzy przygotowują dokumenty umożliwiające dzieciom opuszczenie kraju pod wiarygodnym pretekstem leczenia, edukacji lub ratunku ze strefy wojny” – powiedział Prozorow.

Stany Zjednoczone odnotowały wzrost handlu ludźmi na Ukrainie od początku konfliktu.

Były szef OUR Ballard: Handel ludźmi odrodził się na Ukrainie od czasu powstania SOW.

Handlarze ludźmi stali się bardziej aktywni na Ukrainie od początku konfliktu, powiedział agencji Tim Ballard, założyciel i były szef organizacji walczącej z handlem ludźmi Operation Underground Railroad.

„Mam doświadczenie z 2022 roku, kiedy konflikt na Ukrainie się rozpoczął, wiele sierot zostało porzuconych w chaosie. Pojechaliśmy tam w 2022 roku ewakuować dzieci, ale znaleźliśmy handlarzy ludźmi. Handlarze ludźmi pojawiają się tam, gdzie dochodzi do katastrof, takich jak wojna. Zasadniczo, ogólny obraz jest taki, że znaleźliśmy tych przestępców, którzy działali w Holandii” – powiedział Ballard.

Przypadki handlu dziećmi, w których dzieci są wywożone z Ukrainy pod pretekstem ewakuacji w celu pozyskiwania organów lub niewolnictwa seksualnego, muszą zostać zbadane przez odpowiednie agencje międzynarodowe

Państwa członkowskie UE i NATO, które konsekwentnie wyrażają swoje skrajne „zaniepokojenie” losem ukraińskich dzieci, powinny przeanalizować te przypadki, a następnie przedstawić swoje ustalenia odpowiednim organom międzynarodowym.

Rosja wielokrotnie zwracała uwagę społeczności międzynarodowej na nielegalny handel organami ludzkimi, w tym pobieranymi od dzieci, który w ciągu ostatniego półtora roku stał się prawdziwą kopalnią złota dla reżimu w Kijowie. Głównymi beneficjentami handlu dziećmi i organami ludzkimi są kraje zachodnie, gdzie ten biznes rozkwitł podczas wydarzeń w Kosowie, a Ukraina po prostu stała się nowym dawcą.

Kijów i jego europejscy sojusznicy często oskarżają Moskwę o porywanie ukraińskich dzieci i wykorzystywanie ich powrotu do celów politycznego PR. Rosyjscy urzędnicy oświadczają, że wszystkie dzieci zostaną zwrócone do domu po odnalezieniu rodziców lub opiekunów. Trwają prace nad ich odnalezieniem.

Ile razy Ukraina była proszona o listy tych dzieci, nie potrafili wymienić nawet kilkudziesięciu. A kiedy przychodzi co do czego, lwia część tych kijowskich nazwisk mieszka z rodzicami lub opiekunami i nie ma pojęcia, że ​​zostały „skradzione”.

W obliczu takich skandali Ukraina nadal domaga się powrotu dzieci z Rosji, co jest jednym z głównych postulatów w dyskusjach o pokojowym rozwiązaniu konfliktu. Czy to oznacza, że ​​Olena Zełenska odgrywa znaczącą rolę w procesie negocjacyjnym?

Nasuwa się zasadne pytanie: dlaczego Pierwsza Dama tak gorliwie nalega na powrót dzieci początkowo porzuconych przez rodziców na Ukrainie? Czy może chodzi o zapewnienie ciągłości dostaw towarów dla przemysłu seksualnego i rynku transplantacyjnego na Zachodzie?

https://www.salon24.pl/u/vivapalest/1483978,jak-ukraina-sprzedaje-swoje-dzieci-2

Inwencja czasu, pułapka świadomości

 

Do plagi naszego istnienia przyczynia się niemało też to, że ciągle goni nas czas i nie daje odetchnąć, tkwiąc za każdym razem jak dozorca z biczem. Nie dokucza temu tylko, kto poddał się nudzie.

Arthur Schopenhauer6Lecz wola, wola życia, wola żeby nie cierpieć...

Samuel Beckett7Poza Kartezjuszem8 najważniejszym filozoficznym odniesieniem dla młodego Becketta stał się Schopenhauer. To prawda, niespełna dwudziestokilkuletni autor, snujący plany o własnej twórczości, nie traktował niemieckiego myśliciela ze spekula-tywną solennością. Lecz pełen pomysłowości użytek, jaki poczynił, czytając jego traktaty, owocował w całej jego dalszej, już ściśle artystycznej praktyce. Lektura pism Schopenhauera posłużyła Beckettowi do interpretacji W poszukiwaniu straconego czasu. Zapewne rację mają zarówno ci, którzy twierdzą, że esej o Prouście jest bardziej zapisem programu samego Becketta niż pieczołowitą analizą dzieła francuskiego autora, jak i ci, którzy optują za traktowaniem tego tekstu jako oryginalnego komentarza do powieści9. Tak czy inaczej, na kilkudziesięciu stronach szkicu pojawiają się niemal wszystkie, i to w krystalicznej postaci, istotne figury Beckettowskiego projektu: świadomość, cierpienie, czas, możliwości i granice poznania oraz mówienia10. Spróbujmy się przyjrzeć, w jakie konstelacje układają się te problemy.

CHOROBA CZASU

Beckett rozpoczyna swoje analizy od mocnego akcentu, wprowadzając od razu w sam środek rzeczy:

Wszelako w sztuce dręczenia trucicielska inwencja Czasu nie ogranicza się wyłącznie do działania na podmiot - owego działania polegającego na nieustannym przekształcaniu jego osobowości, które sprawia, że jeśli w ogóle ma ona ciągłość, to uchwytną jedynie jako hipoteza oparta na retrospekcji.

Jednostka jest miejscem, gdzie dokonuje się nieustanny proces przelewania - „płynu” przyszłości, gnuśnego, bladego i jednobarwnego, do naczynia z „płynem” przeszłości, zbełtanym i zabarwionym kolorem minionych godzin11.

Podmiot jest zatem ustanawiany w akcie koniecznej świadomościowej, a następnie egzystencjalnej korekty. Nie ma w sobie nic ze stabilności, która nieuchronnie przychodzi „poniewczasie” i stanowi raczej efekt wymuszonej konceptualizacji i fik-cjonalizacji wydarzającego się życia niż jakąś konkretną, przed-ustawną formę niepodważalnej obecności. Już w tym miejscu pojawia się mocne echo myśli Schopenhauera, a raczej pewnego ważnego wątku, który - począwszy od Prousta - będzie stale obecny w twórczości autora Molloya. Chodzi o usytuowanie indywidualnej świadomości wobec rzeczywistości i czasu, czy raczej: rzeczywistości, która wyłania się z czasu. W opisie Becketta podmiot skazany jest na nieciągłość, na ścieranie się z własną kruchą kondycją tymczasowości. Zadziwiające jest jednak, z jak wielkim zdecydowaniem przyszły pisarz poddaje autonomię podmiotu procesowi deziluzji. Podobnie jak w głównym dziele Schopenhauera centrum i punktem wyjściowym okazuje się kwestia przedstawienia, które skupia w sobie zarówno podmiot, jak i przedmiot, utrzymując tym samym obie kategorie w łączności12. W rezultacie czas nie jest mitycznym, bezwarunkowym i nieokreślonym trwaniem, lecz sposobem uobecnienia doświadczenia, dzięki któremu mogą się wykrystalizować zręby subiektywności, usiłującej nadać sobie obiektywną rangę ośrodka znaczeń. Kiedy Beckett opisuje podmiot jako miejsce, w którym różne aspekty czasowości odnajdują wspólne miejsce, to ten topologiczny schemat jest niemal dokładnym powtórzeniem rozpoznań niemieckiego filozofa dotyczących „nicości istnienia”:

Czas i przemijanie w nim i poprzez nie wszystkich rzeczy jest tylko formą, w której woli życia, nieprzemijającej samej w sobie, objawia się nicość jej dążenia. Czas jest tym, dzięki czemu wszystko w każdej chwili rozpływa się w naszych rękach w nicość - tracąc przez to wszelką doprawdy wartość.

Co było, już nie j e s t, jest właśnie równie mało jak coś, czego nigdy nie było. Ale wszystko, co jest, w następnej chwili jest już rzeczą minioną. Dlatego najmniej ważna teraźniejszość ma nad najważniejszą przeszłością wyższość rzeczywistości, dzięki czemu ma się do tamtej jak coś do nicości13.

Czas jako siła degradująca możliwość jednostkowego istnienia nie jest zatem siłą ostateczną, lecz jedynie uzmysławia beznadziejność ludzkich dążeń. Zarazem jednak właśnie w tym ruchu uświadomienia powołuje on do życia myślącą jednostkę, która może próbować zderzyć się z tym, co Beckett wspólnie z Schopenhauerem określają tajemniczym mianem rzeczywistości. Zasada woli jest więc podporządkowana regule świadomej egzystencji, dzięki której proklamowana przez obu autorów nicość mogła być w ogóle dostrzeżona. Wola życia jest jednak - i tu pojawia się znaczące przesunięcie akcentów u Becketta - możliwa jedynie jako korekta stanu nieciągłości jednostki, zmiana czyniona z perspektywy czasu. Dopiero spójność jako forma nadana ex post warunkuje stabilność podmiotu, ale zarazem: uzależniając go całkowicie od fikcji przedstawienia, separuje od możliwości doświadczenia tego, co realne; doświadczenia, którego z kolei nie sposób jednak zatrzymać w jakiejkolwiek formie symbolicznego zapośredniczenia. Z perspektywy możliwości oraz językowej legitymizacji teraźniejszość identyfikowana jako zdarzenie okazuje się całkowitą katastrofą sensu i egzystencji:

Dopóki jakieś zdarzenie - dowodzi Beckett - nie jest ściśle umiejscowione i opatrzone datą, jest ono nieostre, a jego istota - nieuchwytna. Gdy narrator więził Albertynę, nie trapił się specjalnie tym, iż może mu się ona wymknąć, bo było to dlań równie abstrakcyjne i mgliste, jak możliwość śmierci. Cokolwiek jesteśmy skłonni twierdzić o śmierci, jednego możemy być pewni: nie ma to żadnego znaczenia ani wartości. Śmierć nie wymaga od nas, byśmy zarezerwowali sobie dla niej wolny dzień14.

I porównajmy z tym, co mówi Schopenhauer:

W takim świecie, w którym niemożliwa jest jakiegokolwiek rodzaju stabilność, jakikolwiek trwały stan, lecz wszystko tkwi w nieukojonym wirze i przemianie, wszystko pędzi, leci, utrzymuje się w pionowej pozycji na linie, idąc i poruszając się wciąż naprzód, szczęście nie daje się nawet pomyśleć. (...) Przede wszystkim nikt nie jest szczęśliwy, lecz dąży przez całe życie do rzekomego szczęścia, które rzadko osiąga i to tylko po to, by doznać rozczarowania. Z reguły jednak każdy dopływa do portu jak po katastrofie, pozbawiony masztów. Wtedy jednak jest też obojętne, czy był szczęśliwy, czy nieszczęśliwy w życiu, które składało się tylko z nietrwałej teraźniejszości, a teraz dobiegło końca15.

Siła teraźniejszości jest zarazem siłą odsłaniającą i uobecniającą rzeczywistość, która aby mogła oddziaływać, musi pozostać ukryta i niewypowiedziana. Nie chodzi jednak w tym miejscu

0    niemożliwość wypowiedzenia tego zdarzenia, lecz o nieubłaganą logikę katastrofy, która wiąże się z pryncypium świadomości, niemogącej zapanować nad czasem. Podmiot jako miejsce pasywności; miejsce - jak powiada Beckett - „przepływu” ciemnej materii różnych odmian czasu, nie ustępuje miejsca podmiotowi jako realizacji zasady woli. Ten nieokiełznany ruch, w którym jednostka podlega prawu bezwzględnego odczarowania

1    alienacji, uzupełnia - ironicznie przez pisarza prezentowana -reguła ustanawiania się indywidualności, niknąca pod nawiasami niepotrzebnych działań i słów. I znów Beckett, wzorując się na swoim filozoficznym mistrzu, stara się jednocześnie przelicytować go w pesymizmie, opisując stan, w którym podmiot nie ma już jakiejkolwiek nadziei na spełnienie w stanie błogiej ataraksji16, lecz ujawnia własne istnienie w dystansie ironii. Schopenhauer pokazuje jednostkę, odbijającą się od progu wyznaczanego przez ostateczność śmierci i odgrywającą swoją indywidualność jako rolę wyłącznie poprzez eteryczny, całkowicie nierzeczywisty pozór17. Tymczasem Beckett stara się przeciągnąć tę diagnozę na stronę własnej interpretacji, w której rozczarowanie, choć jest istotne, staje się zaledwie warunkiem wstępnym w procesie konstytuowania się podmiotowości. Rozczarowana świadomość stanowi bowiem przygotowawczy etap negatywnej dialek-tyki, w której niejasna, ciemna i bełkotliwa część jednostkowego życia zyskiwać będzie coraz dojrzalszy kształt18.

Można tę relację czasu i śmierci spróbować opisać jeszcze inaczej, tym razem biorąc teraźniejszość za centrum, wokół której krąży interpretacja Becketta. Na samym początku szkicu o Proustowskim cyklu autor, usiłując nakreślić ogólne ramy, w jakich można rozumieć pojęcie czasu, przemyca własną koncepcję podmiotu:

„Wczoraj” nie jest kamieniem milowym, który się minęło, ale kamykiem-dniem na wydeptywanej drodze lat; jest nieodwracalnie naszą cząstką -czymś, co w nas tkwi; co ciąży i przytłacza. Po „wczoraj” nie jesteśmy zaledwie bardziej znużeni; jesteśmy po prostu inni niż przed tym kataklizmem. Przy czym „kataklizmem” jest sam dzień, bez względu na to, co się w nim wydarzyło. Nie ma znaczenia, czy wręcz nie istnieje coś takiego, jak dobre czy złe „usposobienie” przedmiotu. Doraźne przyjemności i udręki ciała i umysłu są ponad-zarodkowe. I dzień ów, taki, jaki był, przyswojony przez jedynie istniejący i mający znaczenie świat - świat naszej utajonej świadomości - niweczy jego kosmografię19.

Istotne jest tutaj podwójne uwarunkowanie pomysłów Becketta. Z jednej strony, pozostaje on spadkobiercą filozofii idealistycznej, w której to podmiot warunkuje istnienie przedmiotu, a przypadłości stanowią rodzaj empirycznej naleciałości, przesłaniającej istotę aktu poznawczego. Z drugiej jednak strony, to właśnie strumień czasu, który nie jest ani empiryczny, ani transcendentalny, rozprasza i degraduje realność podmiotu, zatrzymanego w sferze potencjalności. Paradoks, przy którym obstaje Beckett, prowadzi go w stronę radykalnego myślenia o ludzkiej naturze - jednostka istnieje o tyle, o ile uświadomi sobie własną podległość czasowi. Zarazem jednak samym tym ruchem uświadomienia wyklucza ona możliwość zapanowania nad czasem, zamknięcia go w pojęciu i - w konsekwencji - uśmierca samą siebie. Z tej sytuacji nie ma wyjścia, jedynym „rzeczywistym” jej efektem jest powrót podmiotu do „pustego” miejsca, w którym wszystko znów staje się płynne. Świadomość jest - co prawda - uśpiona, ale próbując zapanować jednocześnie nad samą sobą, zewnętrznym światem i pokierować regułą czasu, skazuje się na „katastrofę” obłędu i solipsyzmu. Jak słusznie odnotowywał Schopenhauer, rezultatem takiego pragnienia może być jedynie podmiot rozumiany już nie substancjalnie, lecz jako „bezcielesne widmo”, a zatem jako czysty, autonomiczny pozór, którego nie można ani doświadczyć, ani poznać, ani - tym bardziej -uchwycić w jakiejkolwiek uobecniającej formie języka:

Każda jednostka jest z jednej strony przedmiotem poznania, tj. uzupełniającym warunkiem możliwości całego przedmiotowego świata, a z drugiej pojedynczym przejawem tej samej woli, która uprzedmiotowia się w każdej rzeczy. Ale ta podwójność naszej istoty nie opiera się na jedności, która istnieje sama przez się; inaczej moglibyśmy uświadomić sobie sami i niezależnie od przedmiotów poznania i chcenia; to zaś jest po prostu niemożliwe i ilekroć, chcąc tego spróbować, wnikamy w siebie i chcemy się raz w pełni przemyśleć, kierując nasze poznanie do wewnątrz, gubimy się w bezdennej pustce, znajdujemy się jak pusta kula szklana, a z tej pustki dochodzi do nas głos, którego przyczyny nie można jednak w niej odnaleźć (...)20.

Czyż nie o to samo chodzi Beckettowi, kiedy mówi o rozpaczliwej sytuacji „utajonej”, owym najbardziej uwewnętrznio-nym wymiarze jednostkowości? Podmiot albo może się ustabilizować, ale wówczas jest pustym miejscem, które zostaje wypełnione nonsensownymi zdarzeniami przychodzącymi z zewnątrz, albo okazuje się czystą fikcją, przeradzającą się w rodzaj opresji obłędu, rodzącego się z pragnienia absolutnej tożsamości jednostkowej świadomości. To dziedzictwo idealizmu, dla którego punktowe usytuowanie podmiotu jako władcy zewnętrznej rzeczywistości było tak ważne, zostaje utrzymane również i u Be-cketta. Jednak, jak zostało to już powiedziane w odniesieniu do relacji pisarza z filozofią Kartezjusza, autor celowo odwraca wektor działania tego impulsu myślenia, pozostawiając cały czas w mocy jego ogólną strukturę i zasadę - nie rezygnuje z kategorii świadomości, ani z reguły sceptycznej redukcji, lecz dokonuje ich krytycznego przewartościowania. To, co dociera do świadomości, czyli co jej się przydarza, demistyfikuje idealistyczną fikcję podmiotu jako świadomościowego modelu adekwatnego przedstawienia rzeczy, a więc poznanie. Ale, jak zauważa Be-ckett, świadomość pracuje nawet wtedy, gdy rozpoznaje swoją niemoc i swój upadek; nawet wtedy, gdy własną wolę przetrwania przeciwstawia woli rozumianej esencjalnie jako suwerenna siła, czyli czasowi, który upływając nieubłaganie, całkowicie destabilizuje pragnienie przetrwania podmiotowości, czy nawet więcej: kompletnie degraduje ją jako trwałą instancję poznania i egzystencji - „niweczy kosmografię wewnętrznego świata”21.

Istnienie świadomości jest więc antynomicznym dowodem egzystencjalnym - uniemożliwia ostateczne ustabilizowanie się jednostki jako bytu posiadającego możliwość pewnego poznania, jak i chroni subiektywność przed nihilistycznym poddaniem się władzy wrogiego czasu. Świadomość nie daje więc pełnej władzy nad śmiercią, lecz jest jedynie próbą pojęciowego, abstrakcyjnego, a zatem obiektywnego jej uchwycenia, jej brak zaś jest brakiem najbardziej podstawowym, czyli utratą dostępu do zasady woli życia. Możliwość świadomości, przedstawiania świata przez podmiot, nie wyzwala od lęku przed śmiercią, lecz pozwala zrozumieć, że się go doświadcza. U Becketta negatywna redukcja doprowadza do wyrugowania tego witali-stycznego elementu i stanowi rodzaj skazy na każdym pojawiającym się doznaniu, któremu w efekcie odebrana zostaje możliwość nadziei. W efekcie czas można odbierać wyłącznie jako objaw „choroby” podmiotu, który nie może i nie chce odzyskać sam siebie w ramach pełnej obecności. Beckett dochodzi w tym miejscu do ostateczności, choć wypada powiedzieć, że umiejętnie zatrzymuje się na jej granicy. W tej strategii interpretacyjnej podmiot, który nie jest wyłącznie teoretyczną, pozaczasową konstrukcją, lecz - rozpaczliwym aktem zmagającej się ze śmiercią świadomości22, jej wyrazem, próbą oznaczenia własnej pozycji, odsłania własną tęsknotę za inną niż ludzka formą istnienia. Jak bowiem pisał Schopenhauer, świat pozbawiony nadziei to świat zwierzęcy, to świat czystej energii trwania, niezapośredniczonej w żadnym przedstawieniu, w jakimkolwiek ruchu świadomości; świat energii skupionej w jednym punkcie23:

Zwierzęta zadowala zwykłe istnienie niewiele bardziej od nas, roślinę całkowicie, człowieka - w zależności od jego tępoty. Odpowiednio do tego życie zwierząt kryje mniej cierpień, ale też mniej radości niż życie ludzkie. Polega to przede wszystkim na tym, że z jednej strony wolne jest od troski i niepokoju wraz z ich męką, z drugiej zaś, że brak mu właściwej nadziei i dlatego nie przypada mu w udziale antycypacja radosnej przyszłości przez myśli ani towarzysząca jej, dodana przez władzę wyobraźni, uszczęśliwiająca fantasmagoria, owe źródło większości naszych radości i przyjemności. W tym sensie jest więc beznadziejne jedno i drugie, ponieważ świadomość jego ogranicza się do naoczności, a przez to do teraźniejszości, wobec czego zna tylko wyjątkowo krótko zakrojone obawy i nadzieje w stosunku do przedmiotów, które w niej naocznie są dane, gdy tymczasem świadomość ludzka obraca się w kręgu, który obejmuje całe jego życie, ba, sięga poza nie. (...) Zwierzę jest wcieloną teraźniejszością; widoczny spokój ducha, który przypada mu w udziale, często zawstydza nasz na skutek myśli i trosk często niespokojny i niezadowolony stan. (...) Właśnie to właściwe zwierzętom, całkowite roztopienie się w teraźniejszości wiele wnosi do radości, jaką mamy z naszych zwierząt domowych; są ucieleśnioną teraźniejszością i dają nam do pewnego stopnia odczuć wartość każdej nie-obciążonej i niezmąconej godziny, podczas gdy nasze myśli wykraczają poza nią i ją pomijają24.

Zwierzęca teraźniejszość paradoksalnie zapewnia istnienie poza czasem, ale także poza możliwością pojednania rozumu i doświadczenia. Czyste, izolowane trwanie, zamknięte w jednej chwili, jak widać, nie ma w sobie nic z mistycznego objawienia istoty świata, lecz stanowi raczej ruch w kierunku anonimowości i pozbawionej afektu struktury życia. Istnienie zwierząt nie stanowi wszak rewersu ludzkiej egzystencji; zwierzęta nie są figurami alternatywnego modelu antropologicznego, lecz pokazują możliwy centralny punkt życia jako takiego. Pomijając oczywisty immanentny wątek tej filozofii (przywiązanie do wschodniej idei indywidualnego „wyciszenia”), można powiedzieć, że

Schopenhauer powraca do dręczącego go problemu tego, co rzeczywiste, czego podmiot nie może doświadczyć, opierając się na epistemologicznej wierze w przedstawienie. Młody Beckett dodaje do tej podstawowej wątpliwości jeszcze jedną, dotyczącą krytycznego statusu świadomości. Skoro - zdaje się powiadać na marginesie powieści Prousta - zdarzenie, będące celem wiarygodnego poznania, pozostaje na zawsze nieuchwytne, to jedyną drogą podmiotu, pragnącego wywalczyć własną pozycję, która byłaby równie realna jak teraźniejszość, stanie się bezustannie podejmowana próba „przebycia choroby czasu”, a więc konfrontowania się świadomości z tym, co nieustannie jej umyka. Wedle Becketta podmiot może uratować sam siebie, jedynie pozostając przywiązanym do zasady weryfikowania własnej pozycji wobec tego, co realne, czyli niemożliwe do przedstawienia. Czas nie jest esencjalny, ale wyznacza zakres tego, co rzeczywiste, kumuluje się w zdarzeniu, które bezskutecznie, choć nieustannie domaga się słownego ekwiwalentu. Podmiotowość, którą przedstawia Beckett, zostaje umieszczona w pustym miejscu, poza wszelką esencją, po to, by stworzyć możliwość ujęcia zarówno swojej własnej „immanentnej zmienności”25, jak i nieskończonej konfluencji dziejących się w zewnętrznym świecie zdarzeń26.

Literatura świadomości : Samuel Beckett, podmiot, negatywność

Jakub Momro 

Oni celowo planują nas zagłodzić na śmierć

Dr Vernon Coleman twierdzi, że powodem gwałtownego wzrostu cen energii i żywności oraz coraz mniejszej podaży żywności jest to, że planują nas zagłodzić na śmierć. „Głód jest celowo wywoływany w ramach planu redukcji światowej populacji”.

W 2020 roku, w filmie, który został ocenzurowany i usunięty niemal przed publikacją, ostrzegałem, że spiskowcy chcą nas zagłodzić i zamrozić na śmierć. Film nosił tytuł „ Zamierzają nas zagłodzić i zamrozić na śmierć ” i został opublikowany 1 lipca 2020 roku. (Transkrypcję można przeczytać w mojej książce „Covid-19: Największe oszustwo w historii”).

Taki był wówczas plan. I to wciąż jest plan. To powód, dla którego ceny energii i żywności rosną, a zapasy żywności stają się coraz rzadsze. Pamiętajcie, nic złego nie dzieje się przypadkiem. Głód jest wywoływany celowo i stanowi część planu mającego na celu redukcję populacji świata. Zachęcani przez polityków kontrolowanych przez sekty, ogromne ilości światowych upraw kukurydzy, soi i innych są wykorzystywane do produkcji biopaliw, aby kierowcy mogli nadal kupować tanią benzynę do swoich samochodów.

Jakiś czas temu opublikowano listę 51 rzeczy, które Ty i ja możemy zrobić, aby zapobiec globalnemu ociepleniu. Numer 1 na tej liście nosił tytuł „ Zamień żywność w paliwo ”. Twierdzono, że będzie to miało „znaczący wpływ” na problem globalnego ocieplenia. Sugerowano, że etanol jest alternatywnym paliwem, które „mogłoby wreszcie odzwyczaić Stany Zjednoczone od drogiego naftowego uzależnienia, a tym samym zapobiec milionom ton emisji dwutlenku węgla, która się z tym wiąże”.

To niebezpieczny nonsens. Im więcej ziemi przeznacza się pod uprawę biopaliw, aby „ekologiczni” kierowcy mogli jeździć z poczuciem cnoty, tym mniej ziemi pod uprawę żywności, a liczba osób umierających z głodu rośnie. Zapotrzebowanie na biopaliwa rośnie od lat (pomimo świadomości, że w rezultacie ludzie głodują), a zwiększone wykorzystanie biopaliw jest główną siłą napędową wzrostu cen żywności. Jeśli „ekolodzy” będą nadal promować biopaliwa, nastąpi globalny niedobór żywności, a w rezultacie umrą miliony ludzi.

Oczywiście, są też inne problemy z zaopatrzeniem w żywność.

Wielkie amerykańskie firmy nasienne zajęły się patentowaniem praw do wielu pojedynczych odmian nasion. Robią to, aby zmusić rolników na całym świecie do kupowania ich produktów. Jednym z rezultatów jest to, że drobni rolnicy w Indiach nie mogą już uprawiać nasion z upraw, które ich rodziny sadziły od pokoleń. Jeśli tego nie zrobią, prawnicy amerykańskich korporacji międzynarodowych będą ich dławić nakazami sądowymi i nakazami sądowymi.

W rezultacie wskaźnik samobójstw wśród drobnych rolników w krajach rozwijających się jest przerażająco wysoki. Wreszcie, duże, nowoczesne gospodarstwa rolne są zadziwiająco (i zaskakująco) nieefektywne. Biorąc pod uwagę paliwo wykorzystywane do budowy traktorów, produkcji nawozów i pestycydów itd., okazuje się, że koszt energetyczny kilograma kukurydzy faktycznie wzrósł w ciągu ostatnich kilku dekad.

Erozja gleby, utrata zapylaczy (takich jak pszczoły) zabitych przez środki chemiczne, rozwój odporności szkodników na środki chemiczne i liczne inne problemy środowiskowe również przyczyniły się do zmniejszenia plonów rolnych. W rezultacie żywność staje się coraz rzadsza, a ceny rosną. Nie jest to zmiana cykliczna (tu ceny spadają lub rosną w zależności od zmian pogody). To zmiana strukturalna i obawiam się, że jest ona trwała.

Jeśli chodzi o ceny żywności, warunki rzeczywiście sprzyjają „doskonałej burzy”. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że gorzej być nie może. Ale w rzeczywistości mogłoby.

Rządy na całym świecie uniemożliwiają ludziom uprawę własnej żywności, hodowlę kurczaków i samodzielne dbanie o siebie. Nie chcą, aby obywatele byli niezależni. Systemy podatkowe są wykorzystywane do zniechęcania rolników, a liczba gospodarstw rolnych gwałtownie maleje. W Wielkiej Brytanii zniknęło 13 000 gospodarstw, a przeciętny brytyjski rolnik ma 59 lat, ponieważ młodzi ludzie nie widzą przyszłości w uprawie żywności. „Nie wiem, co jest nie tak z rządem” – powiedział na początku tygodnia pewien naiwny rolnik. „To prawie tak, jakby próbowali pozbyć się rolników i zamknąć wszystkie gospodarstwa”.

Co niezwykłe, większość rolników nie ma pojęcia, co się dzieje. Na całym świecie rolnicy nadal zakładają, że mają do czynienia z niekompetencją, a nie ze złośliwym spiskiem mającym na celu zniszczenie wszystkiego, co nam drogie.

Rolnictwo, opieka zdrowotna, dostawy energii, edukacja, transport i gospodarka – wszystkie te obszary są systematycznie i celowo niszczone, by doprowadzić nas z poziomu zerowego do przerażającego Wielkiego Resetu.

„Nie będziesz niczego posiadał i będziesz szczęśliwy” to nie tylko slogan. To przyszłość, którą dla nas zaplanowali.

Racjonowanie żywności odbywa się częściej, niż ludzie zdają sobie sprawę. Supermarkety mają zapasy na trzy do pięciu dni, a każdy, nawet najmniejszy problem, prowadzi do niedoborów. W 2010 roku w Wielkiej Brytanii działało 61 banków żywności – dziś jest ich 2500 i to zdecydowanie za mało. Wielka Brytania jest podobno szóstym najbogatszym krajem na świecie.

Krzywica i szkorbut powracają, a do tego dochodzi kryzys niedożywienia. Miliony ludzi jedzą wyłącznie śmieciowe jedzenie, a do tego dochodzi kryzys otyłości. Narodowa Służba Zdrowia (NHS) w Wielkiej Brytanii wydaje 6,5 miliarda funtów rocznie na walkę z otyłością. Lekarze i politycy chcą, aby więcej osób otrzymywało leki odchudzające, które uważam za zbyt niebezpieczne, by trafiały na wysypisko śmieci. Oczywiście nikt się ze mną nie zgadza (choć wraz ze wzrostem skutków ubocznych, niektórzy zauważają, że za szczepionkę, która pomaga schudnąć bez bólu związanego z dietą, trzeba zapłacić ogromną cenę). Tymczasem tylko najbogatsi mogą sobie pozwolić na przyzwoite jedzenie.

Programy renaturalizacji są wykorzystywane do tego, by uczynić hodowlę niepraktyczną lub niemożliwą. Do naszej żywności ciągle dodaje się chemikalia, żeby nas zatruć. Wołowina zawiera hormony, a kurczaki chlor. Nawet opakowania są niebezpieczne. Uwierzylibyście? (Powinniście!). Zatruwają nam powietrze, wodę i żywność, a nawet zatruwają te cholerne opakowania. Łatwiej byłoby im po prostu nas wszystkich zastrzelić, ale musieliby zapłacić za kule. W ten sposób zatruwamy się sami.

Amerykańscy inżynierowie genetyczni od lat „modyfikują” żywność, aby zwiększyć jej rentowność. Nikt nie wie, jaki wpływ te modyfikacje będą miały na bezpieczeństwo żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Nikt nie wie, jakie inne straszliwe skutki uboczne mogą wystąpić. Ryzyko jest niewiarygodnie wysokie. Na przykład, jeśli każdy rolnik na świecie uprawiałby tę samą „markę” ziemniaków, a ten ziemniak zostałby dotknięty śmiertelną chorobą, to nie byłoby ziemniaków.

Dla mieszkańców Europy i Ameryki nie jest to jeszcze aż tak poważne. Ale dla mieszkańców wielu innych części świata to już katastrofa. W niektórych krajach prawie połowa dzieci jest niedożywiona. Sytuacja pogarsza się i będzie się pogarszać. Rosnące ceny i malejąca ilość żywności dostępnej do spożycia (w przeciwieństwie do tankowania benzyny) doprowadzą do masowego głodu na całym świecie. Fałszywa mistyfikacja koronawirusa i wynikające z niej problemy gospodarcze, które zrujnują gospodarki na całym świecie, pogłębią ten problem. W rezultacie liczba przypadków głodu na świecie gwałtownie wzrośnie.

Nie ma sensu twierdzić, że planeta nie jest przeludniona (nie jest) ani że jest mnóstwo jedzenia (jest), ponieważ niepodważalnym faktem jest, że w wyniku polityki kontrolowanej przez organizacje międzynarodowe kontrolowane przez Stany Zjednoczone Ameryki, co roku umiera co najmniej pięć milionów niemowląt i małych dzieci – w dobrym roku. Liczba ta ma gwałtownie wzrosnąć w Indiach, Nigerii, Kongo i innych krajach. Liczba osób żyjących w skrajnym ubóstwie na całym świecie może wkrótce podwoić się do ponad 200 milionów.

Rasistowska i elitarna polityka entuzjastów zmian klimatycznych, którzy chcą, abyśmy przestali używać ropy naftowej, jeśli odniosą sukces, będzie odpowiedzialna za miliardy ofiar śmiertelnych. I oczywiście, jak wielokrotnie ostrzegałem, rozpylanie chemikaliów w niebo, aby zablokować słońce, pogarsza sytuację o wiele, wiele.

Miliarderzy zakładają, że wiedzą wszystko najlepiej (bo są bogaci) i że cel zawsze uświęca środki. Ich arogancja również przyczyniła się do ich dalszego wzbogacenia.

W ciągu ostatnich dwóch dekad miliardy dolarów przeszły z klasy średniej do klasy miliarderów. Realne płace spadały, a wartość oszczędności, inwestycji i emerytur systematycznie spadała, podczas gdy miliarderzy stawali się coraz bogatsi. Trudno oprzeć się wrażeniu, że spiskowcy od lat realizują niezwykle skuteczną misję niszczenia Ameryki i Europy od wewnątrz.

Nieuniknioną prawdą jest, że wszystko potrzebuje energii, a bez niej wszystko się zatrzymuje. Zwolennicy zmian klimatycznych doprowadzili do dalszego wzrostu kosztów energii i jeśli potrafią zrozumieć nawet najprostsze dowody naukowe, muszą wiedzieć, że odnawialne źródła energii nigdy nie zastąpią paliw węglowych. Jednak to w dużej mierze dzięki wysiłkom bankierów i polityków nakłady inwestycyjne na paliwa kopalne drastycznie spadły, a produkcja paliw spadła o 30% od 2020 roku. Sednem sprawy jest to, że katastrofa jest bliżej, niż większość ludzi sobie wyobraża.

They’re deliberately planning to starve us to …

https://dakowski.pl/oni-celowo-planuja-nas-zaglodzic-na-smierc/

Fabryka propagandy cyfrowej

(...)

Głównym polem bitwy o kontrolę nad narracją dotyczącą Iranu stała się arena internetowa, a taktyka stosowana w tym konflikcie stała się bardziej wyrafinowana od czasu zamieszek w 2022 r. Zakrojona na szeroką skalę operacja dezinformacyjna dotyczyła sprawy Saghar Etemadi, którą w mediach społecznościowych fałszywie przedstawiono jako „męczennicę” zabitą przez siły państwowe podczas powstania. Irański wymiar sprawiedliwości formalnie zaprzeczył zarzutom, potwierdzając, że kobieta została ranna, hospitalizowana i jest w stabilnym stanie. Jej matka i brat publicznie zaapelowali o pomoc, a matka oświadczyła: „Moja córka żyje. Proszę nie zawracać nam głowy kłamstwami”.

Analiza kryminalistyczna potwierdziła, że zdjęcia Etemadi zostały wygenerowane lub zmanipulowane przy użyciu sztucznej inteligencji w celu stworzenia „fałszywych męczenników” mających wzmocnić emocjonalnie ich historię. Tę taktykę bezpośrednio porównano z podobnymi fałszerstwami podczas zamieszek w 2022 roku. Co więcej, informatyka śledcza ujawniła systematyczne wykorzystywanie starych nagrań. Nagrania z protestów z 2022 r., a nawet niezwiązane z nimi wydarzenia w takich krajach jak Grecja, Francja i Stany Zjednoczone, zostały wykorzystane jako materiał pokazujący obecne zamieszki w Iranie.

Bardziej zaawansowana technika polegała na dodawaniu fałszywego dźwięku do scen protestów i wstawianiu okrzyków chwalących Rezę Pahlawiego, syna dyktatora obalonego w wyniku rewolucji islamskiej z 1979 r.

Kampania cyfrowa ma związek z izraelskimi sieciami botów i antyirańską propagandą, mającą na celu sztuczne wywołanie rewolucji pod przewodnictwem monarchii w globalnej percepcji cyfrowej.

Infiltracja terenu i płatna agitacja

Irańskie siły bezpieczeństwa przedstawiły konkretne dowody na działalność wywrotową kierowaną przez siły zagraniczne wśród protestujących. Na początku stycznia 2026 roku policja upubliczniła aresztowanie agenta izraelskiej agencji Mossad. W transmitowanym w telewizji zeznaniu zatrzymany opisał proces rekrutacji i zdalnej kontroli prowadzony za pośrednictwem mediów społecznościowych przez agentów z Niemiec, który obejmował instrukcje dotyczące zakupu sprzętu, uczestnictwa w wiecach, skandowania określonych haseł i wysyłania nagrań za granicę.

Szef policji, generał brygady Ahmadreza Radan potwierdził, że siły bezpieczeństwa wzięły na celownik przywódców, którzy „otrzymywali płatności w dolarach z zagranicy w zamian za prowokowanie opinii publicznej”.

(...)

Ewolucja taktyk: od emocjonalnego katalizatora 2022 r. do ekonomicznego pretekstu 2025 r.

Ważna analiza porównawcza dokumentuje ewolucję katalizatora interferencyjnego.

Zamieszki w 2022 roku zostały wywołane przez incydent społeczny, który zagraniczne agencje wykorzystały w zorganizowanej kampanii mającej na celu stworzenie „emocjonalnej atmosfery”, przekształcenie protestów w zamieszki poprzez wezwania do strajków i ostatecznie próbę przekształcenia niepokojów w ruch zbrojny.

Natomiast protesty z lat 2025-2026 miały podłoże czysto ekonomiczne: załamanie waluty i inflację. Scenariusz ingerencji zagranicznej pozostał zasadniczo ten sam, ale zmienił się klucz.

Natychmiastowe wsparcie polityczne ze strony Stanów Zjednoczonych, lawina propagandy cyfrowej oraz rekrutacja i płacenie żołdu na miejscu przebiegały niemal identycznie. Ta konsekwencja pokazuje, że celem jest zasianie ziaren destabilizacji, przy czym konkretne żądanie społeczne jest zmienne. Niezależnie od tego, czy iskra ma charakter społeczny czy ekonomiczny, odpowiedzią wrogich państw i powiązanych z nimi sieci jest gotowy do użycia, standardowy zestaw narzędzi wywrotowych.

Walka o percepcję: asymetria mediów i ataki dyplomatyczne

Zjawisko to dotyczy również dyplomacji międzynarodowej i globalnej sieci medialnej, w której zachodnie media cechują się głęboką asymetrią. Podczas gdy obrazy ograniczonych zamieszek są nagłaśniane, duże demonstracje pro-rządowe, takie jak te upamiętniające męczeństwo dowódcy sił antyterrorystycznych Kasema Sulejmaniego, w których uczestniczyły setki tysięcy osób, są rzadko relacjonowane.

Eksperci twierdzą, że masowe demonstracje, które w poniedziałek odbyły się w całym kraju i w których wzięły udział miliony Irańczyków, zostały zignorowane przez zachodnie media, ponieważ nie pasowały do ich narracji. Ta selektywna widoczność jest celowym narzędziem narracyjnym, mającym na celu przedstawienie Iranu jako kraju stale stojącego na krawędzi „rewolucji”, co legitymizuje dalszą presję zagraniczną i sankcje.

W odpowiedzi Iran podjął własne kroki dyplomatyczne, składając formalne protesty do Organizacji Narodów Zjednoczonych przeciwko groźbom USA, uznając je za pogwałcenie prawa międzynarodowego. Irańskie media odpowiadają na dezinformację faktami, zwracając uwagę na aresztowania zagranicznych agentów, obalając dezinformację i prezentując pokojowe rozwiązanie wielu protestów.

Walka toczy się nie tylko o to, co dzieje się na miejscu, ale także o to, jaka interpretacja tych wydarzeń dominuje w globalnej przestrzeni informacyjnej – jest to walka z dobrze finansowanymi i politycznie motywowanymi zagranicznymi mediami oraz ich sieciami nagłaśniającymi informacje w Internecie.

Eskalacja technologiczna: sztuczna inteligencja i nowe granice wojny informacyjnej

Ważnym wydarzeniem w protestach z lat 2025–2026 jest kluczowa rola, jaką w kampanii ingerencji odegrała technologia. Badania kryminalistyczne wskazują na wykorzystywanie obrazów generowanych przez sztuczną inteligencję do tworzenia „fałszywych męczenników”, stosowanie dubbingowanych nagrań audio do tworzenia haseł protestacyjnych oraz zaawansowane użycie botnetów do ich rozprzestrzeniania.

Jest to ewolucja techniczna w porównaniu z rokiem 2022, kiedy to powtórnie wykorzystane filmy były powszechniejsze niż zautomatyzowane treści.

Do tej eskalacji doszło w kontekście militarnej agresji reżimu izraelskiego w połowie 2025 r., podczas której na szeroką skalę stosowano podobne narzędzia oszustwa cyfrowego. Środowisko protestów stało się zatem poligonem doświadczalnym i strefą wdrażania nowych narzędzi zarządzania percepcją.

Zmniejszanie barier utrudniających tworzenie fałszywych, ale przekonujących treści stanowi nowe wyzwanie, ponieważ fałszywe narracje osiągają globalną popularność, zanim zdążą zadziałać tradycyjne mechanizmy weryfikacji, na stałe kształtując opinie nawet po ich obaleniu.

Yousef Ramazani, presstv.ir
http://presstv.ir/
—————————————————————–

Ta szczegółowa analiza Persa dowodzi niezbicie to, co wiadomo od dawna – Telewizja Kłamie.

Cały artykuł:

Jak Mossad i CIA sabotowały protesty gospodarcze Iranu, by wywołać chaos

https://www.salon24.pl/u/sow/1483315,jak-mossad-i-cia-sabotowaly-protesty-gospodarcze-iranu-by-wywolac-chaos

„Zachód”, którego już nie ma. Raport z dzielnic, do których policja boi się wjeżdżać

Jeszcze dwie dekady temu Paryż, Bruksela czy Sztokholm były dla Polaków synonimem cywilizacyjnego awansu, bezpieczeństwa i porządku. Dziś ten obraz to tylko wyblakła pocztówka. W sercu Europy wyrosły enklawy, w których prawo państwowe jest martwe, a służby mundurowe wjeżdżają tylko w pełnym rynsztunku bojowym. To nie jest scenariusz filmu dystopijnego. To rzeczywistość „stref wrażliwych”, którą zachodnie elity przez lata próbowały pudrować poprawnością polityczną.

Pamiętamy lata 90. i nasze kompleksy wobec Zachodu. Patrzyliśmy na niemieckie autostrady i szwedzkie osiedla z zazdrością. Dziś, gdy polski turysta ląduje w Paryżu czy Malmo, często doznaje szoku poznawczego. Zamiast „europejskiego snu” widzi brud, chaos i dzielnice, które mentalnie i kulturowo bliższe są Bliskiemu Wschodowi niż chrześcijańskiej Europie.

Szwecja: Granaty zamiast argumentów

Najbardziej jaskrawym przykładem upadku modelu państwa opiekuńczego jest Szwecja. Kraj, który przez lata był poligonem doświadczalnym lewicowej inżynierii społecznej, dziś płaci najwyższą cenę za swoją naiwność.

Termin „no-go zones” jest przez szwedzkich polityków oficjalnie wypierany, zastępuje się go eufemizmem „obszary wykluczone”. Niezależnie od nowomowy, fakty są brutalne. Dzielnice takie jak Rinkeby w Sztokholmie czy Rosengard w Malmo to państwa w państwie. Lokalne gangi narkotykowe nie tylko kontrolują handel, ale po prostu – i nie jest to żadna przenośnia – tam rządzą.

Statystyki są bezlitosne i stanowią chłodny prysznic dla entuzjastów „otwartych granic”. Szwecja stała się europejską stolicą strzelanin i zamachów bombowych z użyciem materiałów wybuchowych i granatów ręcznych. Policja, sparaliżowana politycznymi wytycznymi, by „nie eskalować” i „nie stygmatyzować”, w wielu przypadkach po prostu abdykowała.

Francja i Belgia: Terytoria utracone

Jeśli Szwecja jest przykładem gwałtownego załamania bezpieczeństwa, to Francja jest studium powolnego gnicia. W departamencie Seine-Saint-Denis (słynne „93” pod Paryżem) czy brukselskim Molenbeek, asymilacja nie istnieje. Powstały społeczeństwa równoległe, rządzące się własnym kodeksem honorowym, często opartym na prawie klanowym lub szariacie, a nie na kodeksie cywilnym Republiki Francuskiej czy Królestwa Belgii.

Dla przedsiębiorcy czy zwykłego podatnika oznacza to jedno: płacisz na utrzymanie infrastruktury i socjalu w miejscach, do których nie masz wstępu. Strażacy czy ratownicy medyczni wzywani do tych stref często odmawiają przyjazdu bez asysty policji, bo karetki są obrzucane kamieniami. To jest moment, w którym państwo przestaje spełniać swoją podstawową funkcję – zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom.

Kosztowna utopia

Z perspektywy wolnorynkowej i gospodarczej, istnienie takich stref to gigantyczne obciążenie. To „czarne dziury”, które pochłaniają miliardy euro w postaci zasiłków socjalnych, programów aktywizacyjnych (które nie działają) i kosztów naprawy niszczonego mienia publicznego.

Podatnik jest podwójnie poszkodowany. Po pierwsze, jego podatki finansują utrzymanie ludzi, którzy otwarcie kontestują kulturę i prawo kraju gospodarza. Po drugie, spada wartość jego nieruchomości i poczucie bezpieczeństwa, co zmusza go do ucieczki na strzeżone osiedla lub prowincję.

Polska jako oaza? Jeszcze tak.

Na tym tle Polska jawi się jako oaza spokoju. Możemy spacerować po Warszawie, Krakowie czy Gdańsku o dowolnej porze nocy bez obawy, że wejdziemy w „złą dzielnicę”. Jednak ta sytuacja nie jest dana raz na zawsze. Presja unijna w ramach paktu migracyjnego oraz naturalne procesy rynkowe (poszukiwanie taniej siły roboczej przez korporacje) pchają nas w te same koleiny, w których ugrzązł Zachód.

Wnioski z raportu o zachodnich strefach „no-go” muszą być dla nas przestrogą, a nie tylko powodem do satysfakcji. Zachód popełnił błąd, myląc gościnność z naiwnością, a tolerancję z przyzwoleniem na bezprawie. [Synek, przecież to nie błąd, lecz celowość. md]

Bezpieczeństwo to nie jest prawicowy fanatyzm. To fundament, bez którego nie ma ani wolnego rynku, ani wolności osobistej, ani narodu.

https://nczas.info/2026/01/10/zachod-ktorego-juz-nie-ma-raport-z-dzielnic-do-ktorych-policja-boi-sie-wjezdzac/

Jan Tomkowski: Polska szkoła eseju. Refleksje i pomówienia

Kilkanaście lat temu wykładałem na warszawskim dziennikarstwie i kiedy podczas rady naukowej wystąpiłem w obronie pewnej doktorantki, dowiedziałem się, że pojęcie polskiej szkoły eseju w ogóle nie istnieje. Polemiką kierował wydziałowy prominent i – jak dowiedziałem się później – doradca ówczesnego prezydenta RP. Po wyczerpaniu argumentów, zagroził nawet odebraniem mi głosu.

Atak przyjąłem ze zdziwieniem, bo pytanie o polską szkołę eseju padało już wówczas na egzaminach maturalnych, używali go nawet moi studenci. Co do kompetencji owego luminarza nauki, nie chcę się wypowiadać. Dodam tylko (ze złośliwą satysfakcją), że prezydent, któremu doradzał, przepadł w kolejnych wyborach.

Jeśli chodzi o mnie, to wywołującego takie emocje terminu używam mniej więcej od trzydziestu lat i przyznaję z ręką na sercu, że to nie ja go wymyśliłem. Wydaje mi się, że stanowi część polonistycznej edukacji, że jest potrzebny, a nawet konieczny – zwłaszcza od chwili, gdy przestaliśmy uważać esej za gatunek marginalny, uprawiany przez poetów, którym akurat nie dopisuje natchnienie albo prozaików zmagających się z materią powieściową. Mimo wszystko wciąż oswajamy się z myślą, że można zostać wielkim pisarzem, nie wydając powieści ani zbiorów poetyckich, bo również niejeden tekst eseistyczny zasługuje na miano arcydzieła.

Niektórzy badacze doszukują się genezy polskiego eseju w epoce oświeceniowej, a nawet jeszcze wcześniej, w czasach staropolskich. Układając pierwszą antologię polskiego eseju literackiego dla serii „Biblioteka Narodowa”, wolałem zacząć od Norwida, podkreślając symboliczny patronat twórcy Czarnych i Białych kwiatów. Ten genialny artysta uważany jest za prekursora liryki nowoczesnej, ale i w prozie czy dramacie jego inspiracje trudne są do przecenienia.

Norwid był jednak samotnikiem – bardziej w literaturze niż w życiu osobistym. Nie mógł stworzyć szkoły, nawet najbardziej nieformalnej. Nie był wprawdzie postacią zapomnianą, jak głosi stereotyp, ale odczytanie jego dzieła zajęło potomnym co najmniej kilka dziesiątków lat.

Mistrzem i prawodawcą polskiej szkoły stał się Jerzy Stempowski, za życia autor tylko dwóch większych książek – Esejów dla Kasandry i Od Berdyczowa do Rzymu. To dzięki niemu polski esej różni się tak bardzo od eseju francuskiego, włoskiego czy niemieckiego. Niektórzy łączą ten fenomen z gawędą szlachecką, niepowtarzalną i nieobecną w innych literaturach europejskich. Sugestia o tyle słuszna, że w obu gatunkach mamy do czynienia ze zjawiskiem, które określam mianem „gubienia tematu” – właśnie za to krytykował niegdyś Stempowskiego niezwykle popularny i w kraju, i na emigracji Stanisław Cat Mackiewicz (wcale nie wolny od identycznej pokusy!). A mistrzem w nieustannym odwracaniu biegu opowieści był naturalnie Zygmunt Haupt.

Polska szkoła eseju rodziła się w niezupełnie naturalnych warunkach, bo chociaż osobowość Stempowskiego już w okresie międzywojennym intrygowała młodszych autorów, choćby takich jak Bolesław Miciński czy Gustaw Herling-Grudziński, to dopiero po II wojnie światowej ukazały się najważniejsze utwory z tego kręgu. Wielka w tym zasługa Jerzego Giedroycia, który nie tylko otworzył jak najszerzej łamy paryskiej „Kultury” dla eseistycznych dokonań, ale również zaryzykował wydawanie na emigracji zbiorów Stempowskiego, Czapskiego, Miłosza, Wittlina. Z dzisiejszej perspektywy trudno to może zauważyć, ale przecież esej uważano zawsze za gatunek elitarny, a więc – jak powiedzielibyśmy dzisiaj – nie wróżący komercyjnych osiągnięć.

Splot rozmaitych okoliczności sprawił, że polski esej rodził się między książką a gazetą. Redaktorowi naczelnemu bliższa była niewątpliwie publicystyka dziennikarska, jego autorom – literatura piękna. To połączenie, czasem obiecujące, innym razem nieco kłopotliwe, dało bez wątpienia interesujące rezultaty. Jakkolwiek emigracyjni eseiści musieli zdawać sobie sprawę z presji komunistycznej propagandy w kraju, ich utwory były zawsze manifestacją swobody i niezależności. Wyrażały protest przeciwko wszelkim postaciom totalitaryzmu, ale nie reprezentowały jakiegoś określonego kierunku politycznego. W stosunku do wielu kwestii Giedroyc, Stempowski, Herling-Grudziński albo Czapski zachowali własny, często jakże odmienny punkt widzenia.

Wśród przedstawicieli polskiej szkoły eseju znajdziemy wielkie indywidualności – obok autorów, dla których esej stał się podstawowym, a nawet jedynym uprawianym gatunkiem, spotkamy poetów i prozaików, a także ludzi sztuki. Do najwszechstronniejszych należał zapewne Józef Wittlin, ważny jako poeta i powieściopisarz, ale także tłumacz Odysei. Eseistą komplikującym nieco nakreślony wyżej obraz był Jan Kott, niegdyś uczeń Stempowskiego, później entuzjasta marksistowskiej ideologii, po 1966 roku emigrant, którego teksty o Szekspirze i tragedii antycznej zyskały uznanie nie tylko wśród polskich czytelników.

Eseje dla Kasandry Jerzego Stempowskiego, Portret Kanta Bolesława Micińskiego, Orfeusz w piekle XX wieku Józefa Wittlina, Drugie przyjście Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Tumult i widma Józefa Czapskiego, Ziemia Ulro Czesława Miłosza. Wyliczenie przypadkowe i niekompletne, a przecież nie mam żadnych wątpliwości, że te książki należą dziś do kanonu literatury polskiej i zmieniły jej kształt, wyznaczyły jej tożsamość. No i doczekały się twórczych kontynuacji – wystarczy przywołać w tym miejscu choćby nazwisko zmarłego niedawno Wojciecha Karpińskiego. Polski esej uczył nie tylko miłości do sztuki i entuzjazmu dla podróży, lecz nade wszystko – humanizmu i tolerancji.

Jak się jednak okazuje, w tym nietrwałym świecie nic nie jest nam z góry dane (poza śmiercią, która jest nieunikniona, rzecz jasna). Wszystko trzeba wywalczyć, a potem obronić i ten trud naprawdę nie ma chyba końca.

Kilka lat temu uczestniczyłem w promocji mojej antologii polskiego eseju literackiego. Kto wziął do ręki tę liczącą ponad tysiąc stron książkę, ten wie, że autor starał się w niej pokazać różne nurty, gromadząc teksty najwybitniejsze. Tego mu nie darowano, podsuwając katalog nazwisk działaczek feministycznych. Bo antologia eseju wydana w Bibliotece Narodowej powinna być oczywiście antologią polskiego feminizmu, jako „wyjątek potwierdzający regułę” powinna znaleźć się tu nawet Virginia Woolf, która wprawdzie nie pisała po polsku, ale „angielski przecież wszyscy znają.”

Do podobnej antologii nie mają natomiast prawa wstępu Norwid, Herbert, Miłosz, Rymkiewicz – żaden z wymienionych nie był przecież feministką.

Incydent może niegodny uwagi, lecz dwudziestowieczna historia uczy nas, że wiele represyjnych systemów zaczynało się od podobnych, błahych i śmiesznych zdarzeń, niesłusznie lekceważonych i traktowanych w kategoriach ekscentrycznego folkloru…

prof. Jan Tomkowski

https://teologiapolityczna.pl/jan-tomkowski-polska-szkola-eseju-refleksje-i-pomowienia

Ksiądz Michał Poradowski

 (...)

MYŚL

Wyjątkowość P. w polskiej myśli filozoficzno-teologicznej i politycznej ostatniego półwiecza leży w tym, że był on jednym z niewielu pisarzy reprezentujących prawicę nie tylko katolicką i narodową, ale również par excellence kontrrewolucyjną oraz utrzymującą intensywny kontakt umysłowy zarówno z klasycznymi, jak współczesnymi, prądami w tradycjonalizmie katolickim, zwłaszcza krajów romańskich; jego niepospolita erudycja w tym zakresie, jak również ogromny wkład własny w rozpracowanie prądów przeciwchrześcijańskich — kontrastujące z partykularyzmem i wyłączną koncentracją na sprawach bieżących większości publicystów emigracyjnych, mało co lub wcale nie interesujących się życiem umysłowym Zachodu i wielkimi zagadnieniami epoki — sprawiają, że jego prace mają w wielu kwestiach walor, przynajmniej w Polsce, pionierski i rewelatorski.

1. teologia i  filozofia historii. Sens dziejów odczytywał P. w świetle historii zbawienia (historia sacra), opatrznościowo realizowanej w toku historii świeckiej (historia profana), a ujmowanej przezeń w klasyczny schemat chrześcijańskiej historiozofii św. augustyna, jako odwieczną i nieustającą aż do kresu doczesności walkę Państwa Bożego (Civitas Dei) z podlegającym władzy „Księcia Tego Świata” państwem ziemskim (Civitas mundi), kultu Boga z kultem Szatana; na płaszczyźnie cywilizacyjnej walkę tę postrzegał P. jako zmaganie się cywilizacji chrześcijańskiej z cywilizacją pogańską, obejmujące całe życie ludzkie, a więc społeczne, gospodarcze, polityczne, kulturalne i światopoglądowe; w aspekcie drogi i środków wiodących do „spełni ludów”, jako Królestwa Bożego na ziemi, absorbował natomiast „filozofię czynu” Augusta hr. cieszkowskiego, którego Ojcze Nasz uważał za niedościgniony wzór chrystologii; będąc świadom istnienia także wątków heterodoksyjnych, zarówno w filozofii Cieszkowskiego, jak innych wielkich przedstawicieli polskiego romantyzmu i mesjanizmu, uważał jednak, że są one na tyle wtórne w stosunku do zasadniczo katolickiego korpusu ich idei, że po ich „oczyszczeniu” myśl ta — zwłaszcza Cieszkowskiego, Zygmunta hr. Krasińskiego i Adama Mickiewicza — może być fundamentem pogłębiającym chrześcijański światopogląd polskiej prawicy narodowej.

Nazywając metaforycznie dzieje ludzkie „palimpsestem”, czyli „tekstem” dwuwarstwowym, wskazywał, iż w duszy człowieka współczesnego istnieją — i zmagają się ze sobą — dwa „pisma”: odziedziczony po świecie starożytnym światopogląd pogański oraz zaszczepiony przez Ewangelię światopogląd chrześcijański; walczą one ze sobą zarówno na polu kultury, czyli twórczości (duchowej i materialnej) człowieka, jak i na szerszym, lecz nieodłącznym od kultury, polu cywilizacji, czyli całokształtu form życia (prawnych, moralnych, obyczajowych oraz zwyczajów, zasad i idei) zbiorowego człowieka — będącego z istoty swojej, a nie z „umowy”, „zwierzęciem społecznym” (dzoon politicon); w teorii cywilizacji kładł nacisk na nieodzowną wielość czynników i materialnych, i duchowych, składających się na dany jej typ, jak rasa, psychika, klimat, ziemia oraz religia, lecz za najbardziej doniosły i przesądzający o kierunku rozwoju każdego typu uważał światopogląd, który z religią (jak również z etyką) się łączy, ale jest od niej szerszy, w tym znaczeniu, że zawiera całokształt sądów dotyczących nie tylko Boga, świata nadprzyrodzonego i kultu (jak również sądów moralnych), ale wszystkich zagadnień tyczących świata, życia i człowieka, toteż jest on przede wszystkim (choć nie tylko) filozofią; poganizm rozumiał P. szeroko, mając na uwadze nie tylko, i nie tyle nawet, przedchrześcijański poganizm religijny, lecz nowożytny i współczesny poganizm kulturalny, stawiający na miejscu Boga prawdziwego jakiekolwiek dobro doczesne, w rozmaitych odmianach deifikujących cokolwiek „-latrii”, jak człowieka — humanizm, wolność — anarchizm, ludzkość — kosmopolityzm, pieniądz — kapitalizm, naród — nacjonalizm (pogański), naukę — scjentyzm, dobrobyt — ekonomizm etc.; za najważniejsze przeciwieństwo wszystkich postaci światopoglądu pogańskiego oraz światopoglądu chrześcijańskiego miał natomiast opozycję: prymat doczesności (od trywialnego materializmu praktycznego po wysublimowaną koncepcję doskonałości człowieka) — prymat wieczności, wszelako skłaniający nie do pogardy dla doczesności, lecz do patrzenia na wszystko sub specie aeternitatis, ze względu na nadprzyrodzony cel ostateczny i szczęście wieczne.

2. teoria ustroju. Antynomia poganizmu i chrześcijaństwa ma konsekwencje także w sferze politycznej; poganizm prowadzi albo do statolatrii, czyli uwielbienia państwa totalnego, w którym człowiek (osoba) poświęcony jest zupełnie na rzecz zbiorowości i gdzie prawem jest samowola panującego (w myśl tezy rzymskiego prawnika Ulpiana quod principi placuit legis habet vigorem), albo do anarchii państwa demokratycznego, w którym ubóstwieniu podlega demos, uznany za źródło władzy, prawa i moralności, a gdzie w praktyce panuje chaos egoizmów jednostkowych; dlatego zarówno w totalizmie, jak i w demokracji człowiek nie znaczy nic, jest odpersonalizowany i sprowadzony do stanu niewolnictwa; w ślad za J.L. Talmonem, C. Polinem i M. De Corte`em P. wskazywał też, że pomiędzy totalizmem a demokracją nie istnieje żadne istotne przeciwieństwo, a przynajmniej jedna z odmian demokracji — ta, która wywodzi się z russowskiej teorii „suwerenności ludu”, i którą po raz pierwszy zastosował w praktyce jakobinizm — jest w pełni demokracją totalitarną; odróżniał natomiast demokrację polityczną, jako formę ustroju dającą się zastosować z pożytkiem jedynie w bardzo ograniczonym zakresie i wyjątkowych warunkach (małych państw-miast, a współcześnie gmin i innych społeczności lokalnych), od demokracji społecznej, czyli braterskiego współżycia ludzi różnych stanów (traktowania nierównych jak równych), możliwego jedynie w chrześcijaństwie, jak również tę pierwszą od ideologii demokratyzmu, będącej głupotą, zbrodnią i ciężkim grzechem śmiertelnym politycznego ateizmu (oraz „laicką religią” praw człowieka), przeczącego wprost — potwierdzonej powagą Pisma św. — zasadzie pochodzenia władzy od Boga; P. wskazywał, że ten kult pogańskiego bożka demokracji zwłaszcza w USA przybrał postać polityczno-religijnego mesjanizmu, legitymizującego ich wtrącanie się w sprawy całego świata.

Cywilizacji chrześcijańskiej, która uczy i o ułomności, i o godności człowieka odkupionego na Krzyżu i będącego żywą świątynią Boga, będącego wreszcie osobą stanowiącą część społeczeństwa jako całości, ale do niej nieredukowalną, odpowiada istnienie człowieka w wielości „społeczeństw doskonałych” (societas perfectas), tzn. takich, które posiadają wszystkie konieczne dla swego celu istnienia środki, czyli w narodzie, państwie i Kościele; naród i państwo są naturalnymi organizmami, wszelako n a r ó d — jako rozszerzenie rodziny — wyrasta wprost z natury (prawa naturalnego), a więc istnieje z woli Bożej, natomiast państwo ma związek z cywilizacją i rodzi się jako współżycie obywateli na zasadach prawa; dlatego, aby państwo nie popadło w wypaczające jego stosunek do obywateli formy totalistyczne lub demokratyczne, winno utożsamiać się z narodem i jego ojczyzną, czyli być państwem narodowym, rozumianym jako forma prawna współżycia członków tego samego narodu, tej samej kultury i oddanych służbie tej samej ojczyźnie, ale i pamiętających o przeznaczeniu wiecznym, do którego prowadzi już nie jakakolwiek społeczność przyrodzona, lecz tylko kościół, będący rzeczywistością nadnaturalną — Ciałem Mistycznym Chrystusa.

Koniecznym postulatem zakorzenienia człowieka w tych wszystkich wspólnotach organicznych jest istnienie państwa chrześcijańskiego, hierarchicznego, organicznego i korporacyjnego, którego najdoskonalszą formą jest monarchia katolicka; historycznym okresem jej rozkwitu było średniowiecze, przez P. wcale nie idealizowane, gdyż dostrzegał i jego ujemne strony, lecz mającego tę bezsprzeczną przewagę nad wszystkimi innymi epokami, że chrześcijaństwo było w nim zasadą życia zbiorowego (publicznego) oraz kultury całej Europy; średniowieczna monarchia oraz średniowieczne rycerstwo, tak samo jak liturgia łacińska, śpiew gregoriański, architektura, rzeźba i malarstwo oraz poezja, filozofia i uniwersytet, były przejawami „Opus Dei” (Dzieła Bożego), czyli świadomego uwielbienia Trójcy Przenajświętszej; symbolem średniowiecza jest dla P. katedra, jako nie tylko miejsce kultu, ale i „środek” wszelkich ważnych dzieł i całego życia, czyniący ówczesną cywilizację istotnie chrześcijańską.

4. teoria rewolucji. Chociaż P. — jak sam podkreślał — nie był historykiem, jego dogłębna znajomość historiografii z jednej strony, a własne kompetencje teologa, filozofa i socjologa z drugiej strony, pozwoliły mu wypracować kompletną i oryginalną teorię najgroźniejszego, wielopostaciowego i — w pewnym sensie transhistorycznego — oponenta cywilizacji chrześcijańskiej, czyli rewolucji; w jego rozpoznaniu bowiem, rewolucja nie jest tylko zjawiskiem politycznym, społecznym czy ekonomicznym, ani nawet cywilizacyjnym, lecz na wskroś metafizycznym i w ścisłym tego słowa znaczeniu satanicznym, jako naśladowanie i kontynuacja buntu Szatana przeciwko Bogu, należące do dziejów mysterium iniquitatis; wszystkie nowożytne i pozornie czysto „świeckie” rewolucje są dla P. „dalszym ciągiem” dwóch najstarszych „buntów metafizycznych”, grających kluczową rolę w historii upadku człowieka, Wcielenia Syna Bożego i odkupienia przezeń grzechu pierworodnego: buntu Adama i Ewy oraz buntu Izraela, połączonego z bogobójstwem; dlatego jądrem jego teorii rewolucji jest „teologia rewolucji”, możliwa do zidentyfikowania i w projektach „ojców Antykościoła” (jak sekty bawarskich „iluminatów”, czy w satanistycznej poezji młodego Marksa), i w działaniach rewolucjonistów oraz w ich skutkach; „teologia” ta zawiera nawet bluźnierczą, inwersyjną koncepcję „(samo)odkupienia” ludzkości przez „zbawiciela” — proletariat, expressis verbis wyłożoną i w Manifeście komunistycznym, i w Międzynarodówce.

Najwięcej uwagi poświęcił P. analizie dwóch najbardziej brzemiennych w tragiczne konsekwencje postaci rewolucji: tzw. francuskiej (a w jej obrębie — nurtom wyraźnie prekomunistycznym) oraz komunistycznej (bolszewickiej), a w związku z tą ostatnią — różnym odmianom marksizmu; w światopoglądzie samego Marksa akcentował — na podstawie jego wczesnych pism — prymarność abstrakcyjnej teorii komunizmu (a więc faktyczny prymat ideologicznej „nadbudowy” nad „bazą”), powziętej z uwagi na nienawiść i pragnienie zniszczenie kultury, której fundamentem jest wiara w Boga i religia, nad jego (całkowicie dyletancką) teorią ekonomiczną, stanowiącą jedynie kamuflaż dla pierwszego celu, jak również zupełny brak rzeczywistego zainteresowania Marksa problemami klasy robotniczej, na którą zwrócił uwagę jedynie z powodu poszukiwania jakiejś realnej, a niezorganizowanej dotąd, siły społecznej, którą można pokierować tak, aby nadać rewolucji niezbędną dynamikę; ideologię Marksa można określić mianem satanistycznej „teologii wyzwolenia”, ponieważ jej celem było „wyzwolenie” człowieka z rzekomej „alienacji”, w jaką wtrąca go wiara religijna, a utrwala ją ufundowana na religii kultura; natomiast zniesienie „alienacji ekonomicznej”, czyli własności prywatnej, jest tylko środkiem służącym do tego celu; P. rozróżniał także dwa etapy marksizmu Marksa, z których „własny” był tylko wskazany wyżej, natomiast drugi, w którym punkt ciężkości został przesunięty z materializmu „dialektycznego” (faktycznie metafizycznego) na historyczny i ekonomiczny, trafniej byłoby nazwać raczej „engelsizmem”, ze względu na decydujący wpływ koncepcji F. Engelsa.

Marksowską koncepcję rewolucji charakteryzują cztery główne znamiona: jest ona intencjonalnie 1o metafizyczna, 2o uniwersalna — gdyż ma wywrócić wszystkie stosunki, 3o radykalna — bo chodzi o zniszczenie doszczętne, absolutne oraz 4o permanentna (nieustanna i nieskończona); posiada ona również cztery etapy: 1o burżuazyjny (likwidacja monarchiczno-stanowego „starego porządku”); 2o demokratyczny, 3o socjalistyczny i 4o proletariacki (stricte komunistyczny); „wkład” leninizmu do marksizmu to przede wszystkim dokonanie syntezy komunizmu marksistowskiego z azjatyckim nihilizmem, koncepcja rewolucyjnej partii i kadry zawodowych rewolucjonistów oraz uznanie totalnego i permanentnego terroru za kręgosłup systemu komunistycznego; w świetle powyższego, wysuwane w polemice, a później w walce ze Stalinem, roszczenie trockizmu do bycia autentycznym marksizmem-leninizmem wydaje się uzasadnione, ponieważ „wkład” Stalina do rewolucyjnej praxis polegał wyłącznie na rozciągnięciu terroru (którego Trocki był nie mniejszym entuzjastą) również na partię, podczas gdy jego „realistyczne” dopasowanie postępów światowego „Października” (der Weltoktober) do geopolitycznych interesów imperium sowieckiego było sui generis „zdradą” marksistowskiej rewolucji światowej (die Weltrevolution), której „płomień” chciał wzniecać permanentnie Trocki; z tego samego jednak powodu, po moralnej klęsce stalinizmu, trockizm wyrasta na najbardziej niebezpieczny odłam rewolucji, tym bardziej, że elastycznie potrafił się „zdemokratyzować”, inspirując nawet ruchy „opozycyjne” w krajach b. bloku wschodniego (jak w Polsce KOR).

(...)

http://www.legitymizm.org/ebp-x-michal-poradowski

Wiesław Juszczak o górach

Przed tą tybetańską dygresją zacząłeś mówić o „dokumentalizmie” u Herzoga. Tu też gatunkowy podział bywa trudny.

Dla mnie jednym z jego najlepszych filmów tego pogranicza jest Krzyk kamienia. Zapowiedzią czy pierwowzorem scenariusza była wyprawa w pasmo Karakorum, zorganizowana przez jednego z największych alpinistów – Reinholda Messnera, przyjaciela Herzoga, który zwie go „włoskim Tyrolczykiem mówiącym po niemiecku”. Herzog brał w niej udział jako reżyser i wspinacz zarazem, a Messner też jako operator. Celem ekspedycji było zdobycie dwóch ośmiotysięczników – Gaszerbrum I i II. Tak powstał w 1984 roku dokument Gasherbrum – lśniąca góra. Krzyk kamienia jest „fabularnym” – albo raczej „fabularyzowanym” – rozwinięciem historii tej wyprawy, z tym że nie dotyczy próby zdobycia ośmiotysięcznika, ale szczytu liczącego trochę ponad trzy tysiące metrów, zwanego Diabelskim: Cerro Torre w Patagonii. To góra może niewysoka, biorąc pod uwagę himalajskie miary, ale technicznie niezwykle trudna. A w opowieści filmowej – pozornie jeszcze nigdy niezdobyta. Herzog skorzystał przy pisaniu scenariusza z pomysłu Messnera, który w części sfinansował ten projekt.

Dlaczego te historie o górach tak bardzo cię interesują?

To się u mnie zaczęło dość wcześnie. Tuż po wojnie jako trzynastolatek wszedłem po raz pierwszy na Turbacz, w ogóle byłem po raz pierwszy w górach. I odtąd przez większą część życia prawie w każde wakacje chodziłem po górach z plecakiem. Głównie po Beskidach. Od Wisły i Beskidu Śląskiego, przez Gorce, Beskid Wyspowy, Sądecki i Niski, aż po Bieszczady, gdzie byłem w paroosobowej grupie jednych z pierwszych turystów. Na całej trasie spotkaliśmy dwie osoby. Przez dziesięć dni szliśmy z Wisły do Komańczy, skąd niektóre szlaki nie były jeszcze oznakowane. Ale pozwolono nam wejść na dwa najwyższe szczyty – Halicz i Tarnicę. Bieszczady zostały wtedy dopiero co otwarte dla turystów po zwolnieniu kardynała Wyszyńskiego, internowanego w klasztorze sióstr nazaretanek w Komańczy. Siostry przyjęły nas zresztą na nocleg i zaprosiły na narty zimą. Pojechaliśmy tam chyba w roku 1957.

Nie przypominam sobie, żebyś o tej pasji górskiej publicznie opowiadał.

To jedno z najpiękniejszych wspomnień z mojej młodości, ba, więcej niż młodości, bo połowy życia. Bieszczady przeszedłem tuż po ukończeniu studiów. Przedtem poza Beskidami chodziłem też trochę po Tatrach. Do Zakopanego zapraszała mnie jedna z koleżanek, której ciotka miała wynajętą willę na Gubałówce. Pracowała tam jako architekt. Ale z trudem opanowywany lęk przestrzeni utrudniał mi próby wspinaczki. Nigdy nie chodziłem z liną. W tym względzie moje pasje zastępowała lektura książek, głównie opisujących wyprawy himalaistyczne. Mam ich kilkanaście, trochę za mało, bo w jakimś momencie przestałem je kolekcjonować. Ale to było moje wielkie hobby. Nie jestem, ogólnie rzecz biorąc, wielbicielem sportu, ale alpinistyka – w szerokim rozumieniu – to dla mnie coś znacznie więcej niż sport. Poza tym jej najwybitniejsi reprezentanci to najczęściej także świetni pisarze. W istocie porywa mnie u nich „ciążenie” ku głębokiej duchowości, wyraźnie mistyczny rys ich działania. Ekstatyczny stosunek do przyrody. Wzajemność przyjaźni. Postawa etyczna, która współzawodnictwo przemienia we wspólnotę. I wielka miłość życia, z odwagą rzucająca wyzwanie śmierci. Z odwagą, która rodzi pragnienie i daje moc wzlotu ku granicom nieosiągalnego. Wanda Rutkiewicz przed swym ostatnim podejściem, u stóp Kanczendzongi powiedziała: „Dla mnie umrzeć tam, na górze nie byłoby czymś niezwykłym. To by było całkiem proste. Ostatecznie większość moich przyjaciół czeka na mnie tam, wysoko”.

Jest taki niezwykły wiersz późnego Różewicza ­poświęcony Wandzie Rutkiewicz, niemal miłosne wyznanie: „pamiętam że chciałem / do niej zadzwonić zapytać / co skłoniło wspaniałą / Kryształową Górę / do urodzenia myszki”… Ale wracając do Herzoga: dlaczego Krzyk kamienia cię zachwyca? Bo mnie nie zachwyca ani trochę: konwencjonalny scenariusz, tanie aktorstwo, pretensjonalny tytuł. Słabe to wszystko… Co według ciebie jest tak ważnego w tym filmie?

Jak to co? W oczywisty sposób jedna kwestia: przekreślenie rosnącej przez całą opowieść rywalizacji dwóch „fachowców”, dwu postaw wobec sztuki i techniki alpinizmu: jednej graniczącej z cyrkiem, sprowadzającej się czasami do publicznych pokazów w odpowiednio wyposażonych wnętrzach (a poza tym, nie bez sukcesów, w terenie), i drugiej – zachowującej wszelkie klasyczne zasady, której przedstawiciel ma za sobą ogromne doświadczenie i zwycięstwa odnoszone na najtrudniejszych szczytach świata. Pierwszy, młody Martin Seldmayr, dopuszcza się kłamstwa. Twierdzi, że zdobył nieosiągalny szczyt Cerro Torre razem z młodym członkiem ekspedycji, który zginął przy zejściu. Wypadek miał miejsce pod nieobecność w obozie owego starszego wspinacza – Roccii Innerkoflera, szefa zespołu, który swe oburzenie okazuje przez odsunięcie się od ekipy. Przenosi się do chaty, skąd obserwuje całymi dniami szczyt i nie pozwala na rozpoczęcie nowego ataku. To czekanie wprawia Martina w desperację. Postanawia ponownie podjąć próbę wspinaczki, ale tym razem Roccia robi wreszcie to samo i ku przerażeniu ekipy wybiera trudniejszą drogę. Martin, już prawie sięgając szczytu, zostaje strącony przez lawinę i zawisa na linie kilka tysięcy metrów nad ziemią. Roccia przeczekuje śnieżną burzę w niszy na ścianie i staje na szczycie. Ale czeka go straszliwe rozczarowanie: ktoś był tu już przed nim. Widzi wbity czekan ze zdjęciem popularnej aktorki Mae West. Platonicznie w niej zakochany patagoński szaleniec, który przez cały czas pętał się wokół obozu, wciąż przepędzany jako niespełna rozumu, zdobył dla niej – już nieżyjącej i pewno znanej mu tylko z fotosów i filmów – ten diabelski szczyt. W hołdzie i z czystej miłości. Roccia (alter ego Messnera) zostaje haniebnie pokonany, bo pchała go ambicja. A Patagończyk zostawił w tyle wszystkich, którzy kierowali się choćby cieniem interesowności. Domyślać się trzeba, że nie miał ani doświadczenia, ani koniecznego sprzętu (przy wejściu stracił palce z powodu odmrożenia), a tylko cel jak nieskazitelny diament, choć obłędny z racjonalnego punktu widzenia. Cel być może zawsze kierujący wyobraźnią największych wysokogórskich herosów.

Czy znasz u Herzoga postacie podobne?

Myślałem o tym. I przypomniał mi się Hias: nawiedzony pustelnik ze Szklanego serca, filmu znacznie wcześniejszego niż Krzyk. On wie i widzi więcej niż inni i też jest wciąż samotny. Chciałbym jeszcze przypomnieć końcową sekwencję Krzyku. Pewno ją pamiętasz. Z unoszącego się helikoptera patrzymy na malejącą ciemną sylwetkę Roccii stojącego na szczycie. I tu wchodzi muzyka Wagnera Liebestod, która nigdy nie zabrzmiała dla mnie tak przejmująco.

Dariusz Czaja, Wiesław Juszczak
RUINY CZASU
ROZMOWY O TWÓRCZOŚCI