Stanisław Lec - nowe słowa

Aforzyści
Alibido
Archeologika
W analfabycie
Argumętnie
Bawisłówek
Błogosłowianie
Chuligarchia
Cieniogród
Czynizm
Doczekalnie
Dogmatoł
Dr tautologii
Fanatyci
Grafomanna
Homo-szympans
Konformalizm
Małpomena
Mitologika
Mituman
Optymistyk
Paradoksyzm
Pani ulegałka
Płakat
Peryfeerie
Piuropuszyć się
Rajfurie
Robocja
Szekspiranci
Szekspirotechnik
Świńoszek
Sonetoidy
Trygloerudyta
W eufurii
Wiwisekciarze
Wyrzutnie sumia
Primus inter parias
Persona non gratis

Sokratejski poziom wiedzy o tym, że się nie wie

Zawsze potrzebujemy pewnego stopnia inteligencji, by uprzytomnić sobie, że nie wiemy.
Montaigne

Jest się w błędzie nie ponieważ się nie wie, ale ponieważ myśli się, że się wie.
Rousseau

Nie pozyskiwanie wiedzy powinno być naszym celem, lecz raczej uwolnienie się od ignorancji - która jest fałszywą wiedzą.
Wei wu wei

Największą przeszkodą dla odkrycia nie jest ignorancja - jest nią iluzja wiedzy.
D.Boorstin

Oczywiście nie wiem dobrze tego co wiem, ale przynajmniej zupełnie nie wiem tego czego nie wiem.
Nicolas Gomez Davila

Skąd, zatem, przychodzi pytanie? Jakie jest jego miejsce powstania? Jasnym jest że nie pochodzi od wiedzy absolutnej. Kiedy Bóg pyta Adama "Gdzie jesteś?" jego pytanie jest czysto retoryczne. Ani też nie pochodzi z absolutnego braku wiedzy gdyż kiedy nie wiesz, że nie wiesz, nawet nie pragniesz wiedzieć. Źródłem tego pytania jest wiedza o negatywności: wiesz, że nie wiesz, wiesz co znaczy "wiedzieć", i wiesz że nie wiesz tego o co pytasz. ...

Moglibyśmy powiedzieć, że według Sokratesa, kondycja ludzka może być wpisana w przestrzeń pomiędzy tymi trzema dualizmami: pomiędzy życiem i śmiercią, pomiędzy wiedzą i niewiedzą, i pomiędzy dobrem i złem. Zgodnie z Sokratesem, zatem, człowiek istnieje w tych trzech przestrzeniach "pomiędzy". ... Moje pytanie wynika z tej sytuacji ludzkiej istoty w przestrzeni pomiędzy "wiedzą" i "niewiedzą" ... We wszystkich dialogach sokratejskich grzechem śmiertelnym jest uważać że wiesz to, czego nie wiesz. Z chwilą kiedy zaczynasz myśleć, że wiesz, robisz wykroczenie przeciwko ludzkiej kondycji, i zaczynasz być w błędzie; z tego powodu, dla Sokratesa, ostateczną odpowiedzią jest pytanie....

Pytanie wiodące do istoty naszej kondycji, wiedzenie tego, że "nie wiem", ustanowiło myślenie europejskie na solidnym gruncie. Istotną sprawą jest to bym nie miał złudzeń. Każda metoda musi mieć w tym źródło: rozpoczynając od faktu, iż wie, że nie wie, człowiek coś tworzy, wraca do zera i odnajduje swą drogę w przód. To jest tym co zainicjował Sokrates. A gdzie umysł odmawia odkrycia się, nie buduje na początkowej ignorancji, tam pojawia się dogmatyzm.

Alexandru Dragomir 
***
Jasnym jest że [pytanie] nie pochodzi od wiedzy absolutnej.

To nie jest wcale takie jasne. Pytanie jak najbardziej może pochodzić od tego kto dysponuje bezpośrednią wiedzą, będąc swoistym testem rozpoznającym wiedzę rozmówcy. Taką taktykę w Suttach często stosował Sariputta.

Kiedy Bóg pyta Adama "Gdzie jesteś?" jego pytanie jest czysto retoryczne.

Pytanie "gdze jestem" jakkolwiek dziwnym może się wydawać, bynajmniej nie jest tak absurdalne jak to się większości ludzi wydaje. Byt -poczucie tego, że jestem, jakkolwiek naturalnym i oczywistym może się wydawać zwykłemu człowiekowi, jest pewną konstrukcją mentalną i może ulec "dekonstrukcji", u tego kto rozpoznania ją jako bolesną. I tak, jeśli ten kto otrzymał od Buddy instrukcję by widzieć ciało odpowiednio: "to nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja" dalej uważa pytanie za pozbawione sensu, to jasno pokazuje że nie doszło pomiędzy nim a Buddą do nawiązania kontaktu, że nie zrozumiał do czego Budda go nakłania. Bez wątpienia ciało z jego organami zmysłowymi jest łatwe do zlokalizowania, ale moja własna lokalizacja w przestrzeni i czasie całkowicie zależy od pewnej mentalnej postawy charakterystycznej dla zwykłego człowieka, która manifestuje się poprzez widzenie ciała jako: "to moje, tym jestem to moje ja".

W tym tkwi główna różnica pomiędzy Nauką Buddy a późniejszą mahayaną. Materia jest jak najbardziej realna, istnieje, ale stan istnienia -bhava - poczucie bycia w przestrzeni i czasie, jako konkretna osoba, jest złudzeniem które zależy od samo-identyfikacji z ciałem. To stan cierpienia. Ale po otrzymaniu odpowiedniej instrukcji, stan istnienia -bhava- może być porzucony.

Przypominam też o różnych poziomach ignorancji od której zależy stan istnienia -bhava. Kiedy zrozumieliśmy przesłanie Buddy, porzuciliśmy ignorancję na poziomie refleksyjnym, nie mniej koncept "jestem", nawet jeżeli już nie wspiera się na samo-identyfikacji "jestem tym", "to moje ja" dalej się utrzymuje. Zatem zwykły człowiek, starający się wprowadzić w życie instrukcję Buddy, może użyć pytania "gdzie jestem?" jako zręcznego środka do pozbycia się samo-identyfikacji z ciałem. Jestem pewny, że jestem, ale skoro ciało to nie ja, gdzie jestem?

Co należy też podkreślić, nieśmiertelność w Nauce Buddy może być zweryfikowana na poziomie refleksyjnym przez każdego inteligentnego człowieka. Ciało się urodziło i umrze, ale jeżeli dezidentyfikacja zakończyła się sukcesem, to jest oczywiste że uwalnia nas ona od idei "ja się urodziłem", i "ja umrę". To co nie zrodzone nie może też umrzeć.

...tam pojawia się dogmatyzm.

Wyobraźmy sobie kogoś zagubionego w labiryncie pełnym pułapek i niebezpieczństw. Uzyskuje on jednak mapę z dodatkowymi instrukcjami co i jak robić. Zarówno mapa jak i instrukcje są rzetelne, jeżeli ten człowiek im zaufa, uda mu się wydostać z labiryntu. Ale musi się tych instrukcji trzymać dogmatycznie. Jeżeli nie uzna przekazanych mu dogmatów, zginie w jakiejś pułapce, albo dalej będzie się błąkał nie znajdując wyjścia.

W Nauce Buddy na poziomie etyki trzymamy się dogmatycznie idei że zabijanie, kradzież, kłamstwo, niewłaściwa seksualność oraz picie alkoholu będzie miało bolesne rezultaty. Na poziomie doktryny jednym z dogmatów jest przesłanie:

Wszystkie determinacje są nietrwałe
Wszystkie determinacje są cierpieniem
Wszystkie rzeczy są nie-ja

Jakąkolwiek rzecz zdeterminuję za  swoje ja, wszelka taka determinacja jest nietrwała i musi skończyć się rozczarowaniem, gdyż wszystkie rzeczy są nie-ja. Trzymając się tego dogmatu i podejmując odpowiedni wysiłek możemy wyjść poza istnienie, poza ból bycia podmiotem w przestrzeni i czasie.

Gdzie jest moje miejsce?

Na kominku - wizerunek szympansa i posążek Buddy. To sąsiedztwo, raczej przypadkowe niż zamierzone, sprawia, że bezustannie zadaję sobie pytanie, gdzie też możne być moje miejsce pomiędzy tymi dwoma ekstremami - pre- i transfiguracją człowieka.

Cioran

Jako że Haeckel może mieć rację iż więcej dzieli człowieka wybitnego od człowieka pospolitego niż człowieka pospolitego od małpy naszym zadaniem jest nie tyle oddalić się jak najbardziej od szympansa, co od człowieka pospolitego czy masowego. Człowiek jest tym co sam z siebie zrobi - zejście poniżej poziomu zwierzęcia bynajmniej nie jest niemożliwe i współczesny świat dostarcza nam na to wielu dowodów. Zatem oddalenie się od szympansa - ta idea nie jest tak jednoznaczna jakby mogło się wydawać. Ważne w którą stronę się oddalamy.

Dawno temu napisałem artykuł

Ajahn Brahmavamso i poszukiwacz prawdy

Od tego czasu zaznajomiłem się z literaturą fachową, i są pewni naukowcy którzy dowodzą, że w rzeczywistości małpy nie potrafią mówić za pomocą języka migowego, że to tylko projekcja badaczy, którzy bardzo by chcieli, żeby tak było. Ale obecnie nie mam czasu na wgłębianie się w to zagadnienie, na razie zawieszam więc osąd w tej sprawie.

Iatrogenesis czyli śmiercionośni lekarze

Jak prawdziwie śmiertelna jest współczesna medycyna, możemy jasno zobaczyć, gdy ma miejsce strajk lekarzy. W 1970 roku w stolicy Kolumbii, Bogocie, miał miejsce przez okres 52 dni strajk, gdzie doktorzy zniknęli zupełnie, z wyjątkiem nagłych wypadków. Gazeta National Catholic Reporter opisała uderzająco niezwykły efekt uboczny tegoż strajku. Otoż śmiertelność obniżyła się o trzydzieści pięć procent. Przedstawiciel National Morticians' Association stwierdził, "To może być zbieg okoliczności, niemniej takie są fakty." 

Osiemnasto procentowy spadek śmiertelności podczas strajku lekarzy miał miejsce w Los Angeles w 1976 roku. Dr. Milton Roemer, Professor of Health Care Administration w UCLA, zrobił przegląd siedemnastu głównych szpitali i odkrył że zostało wykonanych o sześćdziesiąt procent operacji mniej. Kiedy strajk się skończył, wszystko wróciło do normy, a wraz tym śmiertelność także powróciła do uprzedniego poziomu, na jakim była przed strajkiem.

To samo miało miejsce w Izraelu w 1973 roku kiedy doktorzy zredukowali swój dzienny kontakt z pacjentami z 65 000 do 7 000. Strajk trwał miesiąc. Zgodnie z Jerusalem Burial Society,  śmiertelność w Izraelu spadła podczas tego miesiąca o pięćdziesiąt procent. Nie było takiego poważngo spadku śmiertelności od ostatniego strajku lekarzy sprzed dwudziestu lat! Kiedy pytano lekarzy jak wyjaśnić ten fenomen, odpowiedź brzmiała, że skoro zajmowli się tylko poważnymi przypadkami, mogli poświęcić swą energię na leczenie prawdziwe chorych ludzi. Kiedy nie musieli wysłuchiwać codziennych, jak się wydaje nieistotnych skarg przeciętnych pacjentów, mogli oddać się całkowicie ratowniu życia.

To nie jest znowu taka zła odpowiedź. Potrzebujemy ciągłego strajku lekarzy. Jeżeli lekarze zredukowaliby zaangażowanie w leczenie pacjentów o dziewięćset procent, i zajmowali się tylko nagłymi wpadkami, nie ulega wątpliwości że wyszlibyśmy na tym lepiej.

Confessions of a Medical Heretic - Robert Mendelsohn
*

Całkowita liczba przypadków śmiertelnych spowodowanych przez konwencjonalną medycynę wynosi w USA, 800 000 na rok. Dla kontrastu liczba przypadków śmiertelnych spowodowanych chorobą serca w 2005 roku wynosiła 652,091 a spowodowanych rakiem 559,312

Za Death by Medicine autor Gary Null

Dlaczego potępiamy kapitalizm

 

Potępiamy kapitalizm nie dlatego, że wspiera nierówność, lecz dlatego, że sprzyja awansowi niższych typów ludzkich.

Niewybaczalną zbrodnią kapitalizmu jest sztuczne pobudzanie pragnień po to, żeby wzbogacić się przez ich zaspokajanie.

Jeśli pragnie się jedynie zaopatrzyć rosnącą liczbę istot w rosnącą liczbę artykułów - i nie przywiązuje się znaczenia ani do jakości istot, ani do jakości artykułów - kapitalizm jest doskonałym rozwiązaniem.

W kapitalistycznym społeczeństwie bogacz ma pragnienia biedaka.

W społeczeństwie kapitalistycznym bogacz nie umie używać pieniędzy do tego, do czego najbardziej się nadają: do wyeliminowania konieczności myślenia o nich.

Kapitalizm jest potworną deformacją własności prywatnej dokonaną przez liberalną demokrację.

Niedawno kapitalizm pogrzebał swych wrogów.
Dziś umiera otoczony przez spadkobierców.

Kapitalizm redaguje apologię komunizmu, podczas gdy komunizm redaguje apologię kapitalizmu.

Socjalizm jest nazwą handlową państwowego kapitalizmu na rynku wyborczym.

Nazywa się socjalistyczną gospodarkę, która pracowicie montuje spontaniczne mechanizmy kapitalizmu.

Socjalizm wykorzystuje zachłanność i nędzę, kapitalizm - zachłanność i nałogi.

Trzy etapy kapitalizmu: w pierwszym przedsiębiorca handluje, aby zbudować sobie pałace, w drugim - aby reinwestować swoje dochody, w trzecim - aby zapłacić podatki.

Nicolas Gomez Davila

Na zarośniętych ścieżkach Knut Hamsun

Nie miałem żadnej w ogóle władzy, ale telegrafowałem. Zwracałem się do Hitlera i do Terbovena. Szukałem także dojścia do innych, na przykład do człowieka nazwiskiem Muller, który, jak mówiono, miał władzę i wpływy, choć ukrywał się za kulisami. Musi chyba istnieć gdzieś jakieś archiwum, w którym znajdują się moje telegramy. Było ich wiele. Kiedy czas naglił, kiedy chodziło o życie lub śmierć mojego ziomka, telegrafowałem dzień i noc. Zatrudniłem żonę mojego zarządcy, żeby nadawała telegramy przez telefon, ponieważ sam nie byłem w stanie tego robić. To właśnie te telegramy wzbudziły na koniec podejrzliwość Niemców wobec mnie. Traktowali mnie jako swego rodzaju pośrednika, niezbyt godnego zaufania, na którego trzeba uważać. W końcu Hitler przestał się zajmować moimi podaniami.

Znudziły go. Odesłał mnie do Terbovena, ale Terboven mi nie odpowiadał. Czy i w jakim stopniu moje telegramy komuś pomogły, tego nie wiem, podobnie jak nie wiem, z jakim skutkiem moje kawałki w gazetach odstraszały moich ziomków, tak jak to było moim zamiarem.

Zamiast tej mało znaczącej działalności w dziedzinie wysyłania telegramów, powinienem był pewnie raczej sam się ukryć. Powinienem był próbować przedostać się Szwecji, jak to wielu czyniło. Nie zginąłbym tam. Mam w Szwecji licznych przyjaciół, mam swoich potężnych wydawców. I mógłbym pewnie próbować przeprawić się do Anglii, co również uczyniło tak wielu; potem wrócili jako bohaterowie, ponieważ opuścili swój kraj, uciekli ze swego kraju. Ja nie zrobiłem nic takiego, nawet się nie ruszyłem, nigdy nie przyszło mi to do głowy. Chciałem jak najlepiej służyć mojemu krajowi, pozostając tam, gdzie byłem, prowadzić moje gospodarstwo najlepiej jak umiem w tych trudnych czasach, kiedy narodowi brakowało wszystkiego, a nade wszystko wykorzystywać moje pióro dla tego, by Norwegia uzyskała swoją wysoką rangę pośród germańskich krajów Europy. Ta myśl przekonywała mnie od początku. Co więcej, ta myśl mnie zachwycała, wprawiała w oszołomienie. Nie wiem, czy przez cały ten czas spędzony w takiej samotności, kiedykolwiek byłem od niej wolny. Uważam, że dla Norwegii była to wielka myśl, i dzisiaj, tak jak i wtedy, uważam, że to była wielka, dobra idea dla Norwegii, warta, by dla niej pracować i by o nią walczyć: Norwegia, samodzielny, świecący własnym blaskiem kraj na krańcach Europy! Miałem powodzenie u narodu niemieckiego, podobnie jak u narodu rosyjskiego, te dwie potężne nacje ceniły mnie i nigdy mi nie odmawiały, kiedy się do nich zwróciłem. 

Ale poszło na opak, wszystko, co robiłem, poszło na opak. Dość szybko straciłem orientację, zwłaszcza wtedy, gdy król wraz z rządem dobrowolnie opuścili kraj i sami pozbawili się swoich funkcji tu, w ojczyźnie. To sprawiło, że grunt usunął mi się spod nóg. Znalazłem się w zawieszeniu, pomiędzy niebem a ziemią. Nie miałem żadnego pewnego oparcia. Siedziałem zatem i pisałem, słałem telegramy i rozmyślałem. (...)

To mi jednak nie przynosiło pożytku, nie, pożytku mi nie przynosiło. Wprost przeciwnie, sprawiało, że w oczach i sercach wszystkich stawałem się kimś, kto zdradza tę Norwegię, którą chciałem wynieść na wyżyny. Że ją zdradziłem. Cóż, niechaj tak będzie. Niechaj będzie wszystko, czym owe serca i oczy świata chcą mnie teraz obciążyć.

To moja porażka i muszę ją dźwigać. Ale za sto lat wszystko zostanie zapomniane. Wtedy nawet Wysoki Sąd zostanie zapomniany, całkowicie zapomniany. Nazwiska nas wszystkich obecnych na tej sali będą za sto lat całkowicie starte z ziemi, nikt ich już nie będzie pamiętał, nikt nie będzie wspominał. Nasze losy zostaną zapomniane.

Zatem kiedy siedziałem tam, w moim domu, kiedy pisałem wedle najlepszych zdolności i telegrafowałem, to, jak się teraz powiada, zdradzałem mój kraj. Jestem zdrajcą ojczyzny, powiada się. Ale ja nie tak to odczuwałem, nie tak pojmowałem i dzisiaj też wcale tak tego nie pojmuję. Jeśli o mnie chodzi, to jestem bardzo spokojny i sumienie mam tak czyste jak to tylko możliwe.

Cenię bardzo wysoko sąd opinii publicznej. Jeszcze wyżej cenię istotę naszego norweskiego prawa, lecz najwyżej ze wszystkiego cenię moją własną zdolność oceniania, co jest dobre, a co złe, co słuszne, a co nie. Jestem dostatecznie stary, by posiadać własną miarę sprawiedliwości, i taka jest właśnie moja miara.

W moim, nazbyt już chyba długim życiu, we wszystkich tych krajach, w których bywałem, pośród wszystkich narodów, z którymi miałem do czynienia, zawsze i niezmiennie przechowywałem i czciłem w swoim sercu ojczyznę. I nadal zamierzam ją tam przechowywać, w oczekiwaniu na sąd ostateczny nade mną.

A teraz dziękuję Wysokiemu Sądowi.

Tylko tych kilka prostych spraw chciałem wyrazić przy tej okazji, żebym przez cały czas nie pozostawał tak samo niemy, jak jestem głuchy.

I nie miała to być z mojej strony obrona. Jeśli cokolwiek mogło tak zabrzmieć, wynika to jedynie z materiału, na jakim musiałem się oprzeć w moim przemówieniu, z tego, że byłem zmuszony wspomnieć kilka rzeczy powszechnie znanych. Ale to nie miała być obrona, dlatego nie wspomniałem nawet o świadkach, których mógłbym przecież przedstawić. I nie chciałem też wspominać o innych materiałach, którymi także mógłbym się podeprzeć. To wszystko można odłożyć.

Niech czeka na jakąś inną okazję, może na lepsze czasy, może na inny sąd niż ten. Jutro też zapewne nastanie dzień, a ja mogę czekać. Czasu mam dość. Żywy czy umarły, to rzecz obojętna, bo przecież dla świata to obojętne, jak się potoczy los pojedynczego człowieka, w tym przypadku – mój. Ja mogę czekać. Tyle mi wolno”.

O relacjach Hamsuna z Hitlerem

Knut Hamsun: The Soul of Norway

Pospolitym jest żyć według własnego upodobania

 

Tak jak pewien rodzaj błędów jest możliwy do popełnienia tylko przez znawców tematu, tak też człowiek wyższy wydaje się narażony na pewien rodzaj cierpienia, którym zwykły człowiek nie jest zagrożony. Otóż nawet Budda, po przebudzeniu się z Matrix Świadomego Istnienia i wyjściu poza koncept "jestem" dalej czcząc i szanując, żył w zależności od Dhammy, odwiecznego, niezmiennego prawa. I tu wydaje się tkwić różnica jakościowa pomiędzy człowiekiem wyższym a masowym. Ten pierwszy jasno widzi potrzebę bycia zależnym od jakiejś wyższej instancji, czczenia jej i szanowania, której ten drugi nie odczuwa.Taka zależność daje nam poczucie sensu, spełnionego obowiązku i dyscyplinuje nasze niższe instynkty, które to, niekontrolowane mogą sprawić że zamiast transformacji naszego życia w kierunku boskości, zdegradujemy się do poziomu zwierzęcia albo i niżej.

Zatem słusznie powiada się że dla inteligentnego człowieka dyscyplina ciąży jak tarcza nie jak brzemię.

Parę aforyzmów Gomeza Davili o potrzebie zdyscyplinowania naszego życia:

"Natura ludzka" jest kategorią aksjologiczną.
Czlowiek jest powinnością, ktorej człowiek zwykł się sprzeniewierzać.

To co nie wydaje się być godne człowieka, zwykło być godne prawie wszystkich ludzi.

Kto uwalnia się od wszystkiego co uciska, ten szybko odkrywa, że uwolnił się również od tego, co go chroni.

Spróbujmy przekształć ciężar, który przytłacza, we wznoszacą siłę, która ocali.

Jeżeli dyscyplina nie przekształca istnienia jednostki w oryginalny dramat wszyscy niestrudzenie recytują ten sam zwierzęcy repertuar.

Dyscyplina jest nie tyle społeczną koniecznością, ile etyczną nagłą potrzebą.

Kiedy człowiek wzbrania się przed tym, by dyscyplinowały go bóstwa, dyscyplinują go demony.

Moralna doskonałość polega na poczuciu, że nie możemy robić tego, czego nie powinniśmy robić.
Etyka osiąga swój szczyt tam, gdzie reguła wydaje się wyrazem osoby.

"Mieć odwagę zaakceptować siebie" to jedna z wielu współczesnych formułek, które próbują ukryć ludzką nikczemność, nazywając trudnym to co łatwe. Człowiek współczesny twierdzi, że nic nie kosztuje go tyle pracy, co uleganie własnej zwierzecości.

"Bycie sobą" jest domniemaną powinnością, która służy do próby uchylenia się od spełniania naszych prawdziwych obowiązków.
Naszym obowiązkiem nie jest autentyczność ontologiczna zwierzęcia: jest nim autentyczność aksjologiczna.

Kto uważa, że usprawiedliwia złe uczucie, mówiąc, że jest szczere, wyłącznie je potęguje.

To w naszym "wspólnym człowieczeństwie" najchętniej szukamy usprawiedliwienia dla naszej osobistej nikczemności.

Nasz aktualny obowiązek polega nie tyle na przestrzeganiu określonych zasad etycznych, ile na ocaleniu świadomości sacrum.

Każdy spełniony oblwiazek reprezentuje ten sam poziom doskonałości etycznej, ale nie każdy ma tę samą rangę.
Nawet bohaterskiej śmierci nadaje rangę bóstwo, za które się umiera.

Godność ludzka jest tym, co się zdobywa, kiedy walczy się z samym sobą w imię jakiejś normy.
To co nie ma źródła w konflikcie, jest zwierzęce, lub boskie.

Wewnętrzne konflikty niszczą skorupę obojętności, którą dusza odgradza się od oblegających ją prawd.

Człowiekiem szlachetnym jest ten, który stawia sobie wymagania, jakich nie stawiają mu okoliczności.

Zdolność do komplikowania tego co oczywiste, była podstawowym warunkiem metamorfozy zwierzęcia w człowieka.
Bezpośrednie przechodzenie od pożądania do jego zaspokojenia jest cechą zwierzęcia.

Nikt się nie odnajduje, jedynie szukajac siebie.
Osobowość rodzi się z konfliktu z normą.

Dla człowieka współczesnego, "odnalezienie siebie" oznacza rozpuszczenie się w pierwszej lepszej zbiorowości.

Powinniśmy wychwalać wojnę nie między ludźmi, lecz w człowieku.

Kto jedna człowiek z samym sobą, umniejsza go.

Człowiek powinien przygotowywać się nie na przyjmowanie wszelkiej prawdy, lecz na umieranie ze swymi bóstwami.
Dostosowanie się upadla.

Dostosowanie się jest złożeniem odległego dobra na ołtarzu bezpośredniej potrzeby.

Ci którzy wyzwalają człowiek z kajdan, wyzwalają wyłącznie zwierzę.

Etykieta, skrupuły ryty są palcami, które zwierzęcą masę plastyczną instynktów formułują w duszę.

Ludzie dzielą się na tych, którzy komplikują sobie życie, aby zdobyć duszę, i na tych, którzy trwonią duszę, aby ułatwić sobie życie.

Każde obalone tabu cofa ludzką egzystencję ku niesmaczności instynktu.

Ten kto oddaje się swoim instynktom, w równie oczywisty sposób upadla swoje oblicze, jak i swoją duszę.

Do orzeczenia, że jakaś norma jest martwa, głupcowi wystarczy wiedzieć, iż nie jest przestrzegana.

Gdy oczywistości ulegają zaćmieniu, zasady kierują naszymi krokami.

Bycie uczniem tych, którzy łamią normy, nie jest etycznie dozwolone.
Nienaśladowanie jest pierwszym wymaganiem etycznym w przypadku przekraczania norm.

Gwałcenie prostych reguł etycznych w imię jakiejś wyższej reguły zwykły doradzać etyki prostackie.

Świadomość moralna jest jedynie instancją, w której dwuznaczność konkretu prowadzi spór z jednoznacznością reguły.

W dobrze urodzonych duszach zasady są naturalizowane.

Jest coś niezniszczalne nikczemnego w poświęceniu nawet najgłupszej zasady na ołtarzu najszlachetniejszych namiętności.

Normą jest to, czego nic nie chroni przed naszym buntem, lecz czego nasza ślepota nie unieważnienia.

Każda reguła jest lepsza niż kaprys.
Dusza pozbawiona dyscypliny rozkłada się w larwalnej brzydocie.

Między anarchą instynktów i tyranią norm, rozciąga się ulotne i czyste terytorium ludzkiej doskonałości.

Doskonałość jest punktem, w którym łączy się to, co możemy zrobić, i to co chcemy zrobić, z tym co powinniśmy zrobić.

Ortega y Gasset:

Natomiast człowiek, którego analizujemy, przyzwyczaił się nie odnosić własnej osoby do żadnej zewnętrznej instancji. Zadowolony jest z siebie takiego, jakim jest. Skłonny jest zupełnie szczerze - i to nie przez próżność - jako rzecz najbardziej naturalną w świecie przyjmować i brać za dobrą monetę wszystko, co w sobie napotyka: mniemania, pożądania, upodobania i wybory. Dlaczego by nie miał tak robić, skoro – co już stwierdziliśmy - nikt ani nic go nie zmusza do uprzytomnienia sobie, iż jest człowiekiem drugiej kategorii, nader ograniczonym, niezdolnym do stworzenia ani zachowania nawet tej organizacji, która zapewnia jego życiu pełnię i zadowolenie, co z kolei daje mu podstawę do owej afirmacji własnej osoby?

Człowiek masowy nigdy nie odwołuje się do czynników zewnętrznych, o ile nie zostaje do tego gwałtownie zmuszony przez okoliczności. Jako że obecne okoliczności do tego go nie zmuszają, odwieczny człowiek masowy, zgodnie ze swoim temperamentem, nie odwołuje się do nikogo, czując się w pełni panem swojego życia. Natomiast człowiek wybrany czy wybitny odczuwa wewnętrzną potrzebę odwoływania się do norm zewnętrznych, od niego samego doskonalszych, którym dobrowolnie może służyć. Przypomnijmy, że człowiek wybitny tym się różni od człowieka pospolitego, że ten pierwszy ma duże wymagania wobec siebie samego, natomiast ten drugi, zachwycony własną osobą, niczego od siebie nie wymaga, będąc zupełnie zadowolony z tego, kim jest. W przeciwieństwie do tego, co się powszechnie sądzi, to właśnie ludzie wybrani, a nie masy, żyją w prawdziwym poddaństwie. Życie nie ma dla nich smaku, jeśli nie polega na służeniu czemuś transcendentnemu. Dlatego też takiej służby nie odbierają jako ucisku. Jeśli tego im braknie, wówczas odczuwają niepokój i wynajdują nowe normy, jeszcze trudniejsze, bardziej wymagające, które ich gnębią. To jest życie rozumiane jako narzucona sobie dyscyplina - życie szlachetne. Szlachectwo określają wymagania i obowiązki, a nie przywileje. Noblesse oblige.

„Pospolitym jest żyć według własnego upodobania. Człowiek szlachetny dąży do porządku i prawa”. Goethe

Dla mnie szlachectwo to synonim życia pełnego trudu i wyrzeczeń, zawsze gotowego do doskonalenia się, do przechodzenia od tego, co już jest, do wyższych jeszcze celów i obowiązków. Tak rozumiane życie szlachetne jest jaskrawym przeciwieństwem życia pospolitego, bezwładnego, ograniczającego się statycznie do siebie samego, skazanego na wieczne zaskorupienie w sobie, jako że żadna siła zewnętrzna nie zmusza go do wyjścia poza siebie samo.

Dlatego też ludzi w ten sposób żyjących nazywamy masą nie tyle ze względu na ich liczbę, ile ze względu na to, że życie ich jest bezwładne i bezwolne.

Im dłużej żyjemy, tym wyraźniej widzimy, że większość mężczyzn - i kobiet - jest zdolna do podjęcia jakiegoś wysiłku tylko wtedy, gdy wymaga tego zewnętrzna konieczność. Dlatego też te nieliczne, znane nam jednostki, które umieją zdobyć się na spontaniczność i luksus wysiłku, pozostawiają niezatarte piętno w naszej pamięci, nabierając nieledwie monumentalnych wymiarów. To właśnie są ludzie wybrani, szlachetni, jedyni, którzy umieją być aktywni, a nie tylko reaktywni, dla których życie jest ciągłym napięciem, nieustannym treningiem. Trening = askesis. To są właśnie asceci. ...

Kiedy się mówi o „wybranych mniejszościach”, często zniekształca się znaczenie tego określenia nie dostrzegając tego, że człowiek wybrany to nie ktoś butny i bezczelny uważający się za lepszego od innych, lecz ten, który wymaga od siebie więcej niż inni, nawet jeśli nie udaje mu się samemu tych wymagań zaspokoić. Nie ulega wątpliwości, że to właśnie jest najbardziej podstawowym kryterium podziału ludzkości na dwa typy osobników: tych, którzy stawiają sobie duże wymagania, przyjmując na siebie obowiązki i narażając się na niebezpieczeństwa i tych, którzy nie stawiają sobie samym żadnych specjalnych wymagań, dla których żyć, to pozostawać takim, jakim się jest, bez podejmowania jakiegokolwiek wysiłku w celu samodoskonalenia, to płynąć przez życie jak boja poddająca się biernie zmiennym prądom morskim.

Rak nie jest chorobą!

 

Rak skóry, trzustki, płuc, jajnika, prostaty, żołądka czy szyjki macicy to jedne z najczęściej występujących nowotworów, a zarazem schorzenia spędzające chorym sen z oczu. Zastanawiają się oni, jak zniosą inwazyjne terapie leczenia nowotworów, a w przypadku poważniejszych przypadków rozmyślają nawet nad tym, jak poradzą sobie bliscy, gdy ich już zabraknie. Nic dziwnego, skoro nowotwory są traktowane jako wyrok, a sama wizyta u onkologa wielu osobom kojarzy się z wędrówką na szafot? Strach pacjentów wzbudzają również techniki wykorzystywane w onkologii, z których zdecydowana większość wpływa na obniżenie komfortu życia i funkcjonowania. A gdyby tak zmienić myślenie i wcale nie traktować raka jako choroby? Niemożliwe? Ta książka udowadnia, że niekoniecznie!

Niespodziewana szansa dla chorych na nowotwory

Autor bestsellerów i uznany na całym świecie ekspert z dziedziny zdrowia dowodzi w tej książce, że rak jest fizycznym objawem odzwierciedlającym ostateczną próbę wyeliminowania konkretnych elementów niszczących nasze życie. Tylko wyciągnięcie wniosków i wyeliminowanie tych destrukcyjnych czynników pozwala osiągnąć pełne zdrowie ciała, umysłu i emocji. Kontrowersyjne? Naturalnie. Jak przekonasz się z tej książki, jest to jednak również niezwykle skuteczne podejście!

Szokujące statystyki onkologiczne

Ta książka prezentuje całkowicie nowe, radykalne zrozumienie raka, które znacząco odbiega od tego, jak większość lekarzy postrzega tę chorobę. Jak przytacza autor, obecne metody wycinania, wypalania bądź zabijania komórek rakowych zapewniają pełen sukces terapeutyczny u zaledwie 7% pacjentów, z których większość i tak zostaje uwolniona od nowotworu na mniej niż pięć lat! Wybitny badacz raka i profesor na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, doktor Hardin Jones, stwierdził, że pacjenci nieleczeni mają się równie dobrze lub lepiej niż ci poddawani kuracji. Wszelkie opublikowane dane dotyczące sukcesów w statystyce przeżywania u pacjentów onkologicznych są równoważone identycznymi lub jeszcze lepszymi wynikami wśród osób, które nie poddają się żadnym zabiegom. Dzięki tej książce zrozumiesz, jak to możliwe
i zawsze wybierzesz najlepszą metodę terapii.

Nowe spojrzenie na eliminowanie nowotworów

Autor pokazuje, dlaczego konwencjonalne leczenie raka może nieść za sobą śmiertelne skutki, co go faktycznie wywołuje i jak usunąć przeszkody, które uniemożliwiają uzdrowienie ciała. Nowotwór nie jest próbą dla Twojego życia. Wręcz przeciwnie, ON stara się je ocalić. Ta książka otwiera drzwi dla tych, którzy chcą zamienić czucie się jak ofiara w pełną kontrolę własnej mocy, a chorobę w stan pełni zdrowia. To wydanie zostało rozszerzone niemal o połowę, a zawarto w nim chociażby najnowsze wyniki badań popierające tezy już przed laty stawiane przez Andreasa Moritza.

Sam decyduj o swoim zdrowiu!

Z tej książki dowiedz się, czemu nie możesz obwiniać o chorobę swoich genów oraz poznasz nieuczciwe praktyki medyczne i farmaceutyczne. Zrozumiesz, że spontaniczne remisje nie są żadnym cudem, a komórki nowotworowe niosą nie tylko mądrość, ale i zdrowie. Autor wyjaśnia, na czym polega mądrość natury, działanie wolnych rodników i co ma z nowotworami wspólnego zator wątroby. Poznasz znaczenie sztucznych napojów i przetworzonego jedzenia, metali ciężkich i telefonów komórkowych. Dowiesz się też, dlaczego powinieneś unikać popularnych leków, aspiryny czy środków na artretyzm. Zrozumiesz emocjonalne przyczyny raka, takie jak brak miłości własnej, odrzucenie czy sytuacje konfliktowe. Poznasz również czynniki zwiększające ryzyko choroby, takie jak alkohol, cukier czy fluorki.

Jak zatem wyleczyć raka?

Publikacja proponuje szereg naturalnych metod eliminowania nowotworów, takich jak cudowny lek, czyli kurkumina, światło słoneczne, ćwiczenia fizyczne i dieta antynowotworowa. Zrozumiesz, dlaczego objawy menopauzy zabezpieczają przed rakiem piersi i jak istotne jest wysypianie się. Dowiesz się, czym jest Graviola, MMS, Ashwagandha, zioła Indian Ojibwa, organiczne kryształki siarki i mieszanka syropu klonowego z wodorowęglanem sodu. Poznasz również inne użyteczne terapie antynowotworowe. Sprawdź, co jeszcze przygotował dla Ciebie Autor.

Powyższy opis pochodzi od wydawcy

Współczesne świńskie twarze są przejrzystymi kryptogramami grzechu

 

Odkrycie oblicza Chrystusa w twarzy współczesnego człowieka wymaga nie tyle aktu wiary, ile aktu łatwowierności.

Aby odrzucić nową moralność wystarczy poobserwować twarze jej podstarzałych adeptów.

Brzydota współczesnej twarzy jest zjawiskiem etycznym.

Współczesne świńskie twarze są przejrzystymi kryptogramami grzechu.

Zazwyczaj już sama fizjonomia zdradza demokratę.

Ten kto oddaje się swoim instynktom, w równe oczywisty sposób upadla swoje oblicze, jak i swoją duszę.

Nasza nikczemna powierzchowność jest wiarygodnym świadectwem naszej nikczemnej rzeczywistości.

Wiele rzeczy jawi się jako możliwe - aż zobaczymy ich obrońców.

"Godność człowieka", "wielkość człowieka", "prawa człowieka" etc. - słowny krwotok, który powinien być zatamowny zwykłym widokiem naszej twarzy w lustrze przy porannym goleniu.

Skromne zajęcia uszlachetniają oblicze, pozostałe - spodlają je prawie u wszystkich.

W "rozrywkach" niemal jedyną zabawną rzeczą jest widok kretyńskich twarzy tych, którzy się bawią.

Same prawa biologiczne nie mają wystarczająco subtelnych palców, by wymodelować piękne oblicze.

Nicolas Gomez Davila

***
Jak to się mówi, tylko powierzchowni ludzie nie osądzają innych na podstawie ich wyglądu. Arystoteles uważał że można odgadnąć charakter człowieka po jego wyglądzie. Thomas Brown w jego Religio Medici podzielał ten pogląd. Najbardziej znanym promotorem takiego podejścia był Johan Kaspar Lavater.

Kto jest tym zainteresowany może zajrzeć do książki

How to Judge People by What They Look Like napisanej przez Edward a Duttona

Wyczekiwanie w globalistycznym ogrójcu

 

Rzeczywistość NWO bez wątpienia można określić mianem fenomenalnej.

Nigdy dotąd Ludzkość nie doświadczała tak masowego frontalnego ataku szatana na swe istnienie i dziedzictwo Dzieci Bożych. Nigdy dotąd szatan nie posłużył się w swych knowaniach tak absurdalnym pretekstem jak „bezpieczeństwo sanitarne”.

Najdalej posunęły się w tej materii Chiny, które pod przywództwem Partii rozpoczęły wdrażanie tzw. „zero covid policy”.

W praktyce polega to na zamknięciu w ciasnych mieszkaniach dziesiątków milionów skośnookich istot, bez możliwości wychodzenia nawet na własny balkon, okresowego pozbawiania ich żywności, medykamentów, a nawet wody, oraz wybiórczego testowania na coś(?).

W przypadku „pozytywnych rezultatów” testów, rozdzielenia rodzin i deportacji do „centrów kwarantanny”, gdzie w antysanitarnych warunkach i gigantycznej ciasnocie, muszą oczekiwać dalszych testów, a tak naprawdę, śmierci.

Widać z tego wyraźnie, że nie tylko rozpoczęto tam masową depopulację nadmiernej ilości żywej siły roboczej, ale dodatkowo postanowiono dokonać tego z maksymalną dozą sadyzmu, testując przy okazji granice wytrzymałości.

Już teraz widać wyraźnie, że odarcie z Godności Dzieci Bożych owocuje pełną degradacją we wszystkich innych aspektach, takich jak poziom intelektualny i zdolności, a także odwaga, honor, czy godność. W porównaniu z tymi istotami, zwierzęta wydają się stać na wyższym poziomie rozwoju, a z całą już pewnością ich instynktowne odruchy nie pozwoliłby oprawcom na takie bezkarne traktowanie.

Nie inaczej ma się sytuacja na Zachodzie, gdzie zderzenie się społeczeństw z nowymi realiami NWO, obnażyło ich infantylizm, bezradność i ograniczenie umysłowe. Amerykanie i Francuzi biernie zaakceptowali gigantyczne fałszerstwa w wyborach prezydenckich, lub po prostu nic ich to nie obchodziło, tak jak narastające efekty „szczepiennictwa”.

Padają wyszczepieni sportowcy, piloci linii lotniczych, którzy musieli zaakceptować szprycę w celu utrzymania się na stanowisku. Niedawno w Los Angeles rozbił się prywatny samolot pilotowany przez wyszprycowanego kardiologa, powodując pożar kilku domów i ofiary śmiertelne. Ten przypadek rzuca dodatkowe światło na kwalifikacje amerykańskich medyków. Sprawnie realizują politykę walki z covidem, ale tylko wyjątkowi ignoranci pozwalają wyszprycować siebie samych!

Media zachwycają się wyczynem pasażera małego komercyjnego samolotu, który po utracie przytomności jedynego pilota, cudem dokonał lądowania na lotnisku południowej Florydy. Nikt nie zadaje pytań o przyczyny tych i wielu innych „wypadków”.

Szpitale nadal otrzymują wynagrodzenie za „leczenie” pacjentów, którego rezultatem jest śmierć od covida, którego sam Kill Gates ostatnio określił mianem „zwyczajnego grypowego wirusa”.

Sprawcy monstrualnych zbrodni, tacy jak Gates, Fauci, Schwab, nie tylko pozostają na wolności, ale nie krępują się w swych publicznych wypowiedziach, zapowiadających dalsze „sanitarne posunięcia” i wdrożenie „globalnego reżimu sanitarnego” z ponadnarodowego poziomu ONZ.

Wśród milionów „parlamentarzystów”, „przywódców”, członków rządów, policji, administracji, służb medycznych, wojska i wymiaru „sprawiedliwości”, nie znajdzie się nawet niewielka grupa, która zdając sobie sprawę z konsekwencji tej bierności, próbowałaby usunąć kilkusettysięczną grupę oligarchów, ich rodzin i prominentnych światowych wykonawców tych zbrodni.

Nawet w czasach Hitlera, czy Stalina sublimowały się ideowe grupy próbujące usunąć zło i ratować Ludzkość.

Jak głos wołającego na puszczy, na polu boju pozostała zatomizowana grupka straceńców, usiłująca uświadomić ogółowi konsekwencje takiego zaniechania, bezskutecznie mobilizująca Ludzkość do działania, na podobieństwo Chrystusa w Ogrójcu, daremnie próbującego obudzić swych apostołów. Ludzkość śpi zaprzepaszczając ostatnią szansę wyrwania się z objęć szatańskich globalistów.

Na przestrzeni trwania „pandemii” nie znalazł się nikt, kto w języku polskim przedstawiłby obywatelom całokształt tej największej zbrodni w dziejach Ludzkości. „Niezależne media” wolały zajmować się trzeciorzędnymi sprawami, odciągając jeszcze bardzie uwagę opinii publicznej od meritum zagrożeń. Nie ulega wątpliwości, że otrzymają one należną nagrodę z rąk Sprawiedliwego Sędziego.

Ignacy Nowopolski
https://drnowopolskipolskapanorama.home.blog

Tajemniczy Don Porchia

Za co płacimy naszym życiem nigdy nie kosztuje zbyt wiele.

Porzuciłem żebrzącą konieczność życia. Żyję bez niej.

Stajemy się świadomi pustki w miarę jej wypełniania.

Ten kto dostrzegł wszystko jako puste w sobie, jest bliski poznania czym wszystko jest przepełnione.

U nikogo nie znalazłem tego kim chciałbym być. I tak pozostałem: jak nikt.

W pełnym świetle nie jesteśmy nawet cieniem.

Ten kto nie zapełnia swego świata widmami pozostaje sam.

Większość z tego czego nie kontynuuję w sobie, kontynuuje się tam samo z siebie.

Moje "ja" odeszło daleko, coraz dalej ode mnie. Dziś jest moim najdalszym "ty".

Myślisz że mnie zabijasz. Ja myślę, że popełniasz samobójstwo.

Jestem w sobie tak mało, że co ze mną zrobią niewiele mnie interesuje.

Moje ubóstwo nie jest kompletne: brakuje mu mnie.

Zacząłem mą komedię jako jej jedyny aktor, i doszedłem do jej zakończenia jako jej jedyny widz.

Za czym mniejsze stworzenie się uważa, tym więcej znosi. I jeżeli ma się za nic, znosi wszystko.

Czasami jest tak jakbym był w piekle, i nie smucę się. Nie znajduję niczego nadczym mógłbym się zasmucić.

Gdybym był kimś wiodącym siebie samego, nie obrałbym ścieżki wiodącej do śmierci.

Odstąpiłem jeden krok od wszystkiego. I tu pozostaję, z dala od wszystkiego, oddalony o jeden krok.

Jesteś marionetką, lecz w rękach nieskończoności, ktore być może są twymi własnymi.

Poza mym ciałem żyły me są niewidzialne.

Tylko paru dochodzi do nicości, ponieważ ta droga jest długa.

Kiedy rozbijam wiążące mnie kajdany czuję że się umniejszam.

Sen nie dokarmiany przez sen zanika.

Kiedy mówię do siebie - kto to mówi? I do kogo to mówi?

Być kimś to być kimś osobno. Bycie kimś jest samotnością.

Ten kto czyni raj ze swego chleba czyni piekło ze swego głodu.

Tak długo jak myślimy że jesteśmy coś warci, jesteśmy niesprawiedliwi wobec siebie.

Uczymy się nie potrzebować potrzebując.

Poprosiłbym ten świat o coś więcej, gdyby miał to coś.

Tak, jestem zajęty samym sobą. Ale zapomniałem co to znaczy.

Kiedy szukam swego istnienia, nie szukam go w sobie.

Gdybyś mógł uciec ze swoich cierpień, i zrobił to, gdzie byś się udał poza nie?

Wierzę że dusza składa się ze swych cierpień. Gdyż dusza która wyleczyła swe cierpienia umiera.

Wszystko jest niczym, ale potem. Po przecierpieniu wszystko.

Za każdym razem gdy się budzę, rozumiem jak łatwo jest być niczym.

Wokół mnie nic oprócz dystansów.

Przeraża cię pustka i otwierasz szerzej oczy!

Zabójca dusz nie zabija stu dusz. Zabija jedną duszę sto razy.

Dusza wszystkigo jest jedyną duszą każdego.

Serce jest nieskończonością masywnych łańcuchów, skuwajacych odrobiny powietrza.

Moje ciało oddziela mnie od każdego istnienia i każdej rzeczy. Nic innego oprócz mego ciała.

Pewne rzeczy, ażeby pokazać mi swój brak essencji, stają się moimi.

Możesz nic nie posiadać, jeżeli oddasz jego światło słońcu.

Smak "mojego" nie jest gorzki, ale nie odrzywia nikogo.

Gdy nic mi nie pozostanie, nie poproszę o nic więcej.

W moim milczeniu brakuje tylko głosu.

Nic co kompletne nie oddycha.

Mamy świat dla każdego, ale nie mamy świata dla wszystkich.

Jestem przykuty do ziemi by zapłacić za wolność moich oczu.

To co odległe, bardzo odległe, najodleglejsze odnalazłem w mej krwi.

Człowiek nigdzie nie idzie. Wszystko przychodzi do człowieka, jak jutro.

Kawałki mego czasu igrają z wiecznością.

Promień światła wymazał twe imię. I teraz nie wiem kim jesteś.

To wtedy gdy nie zgadzam się na nic zgadzam się na wszystko.

To nic - mówi się o tym, o tamtym, o prawie wszystkim. Tylko nigdy nie mówi się tego o niczym.

Kiedy śpię śnię to co śnię kiedy jestem przebudzony. To nieprzerwany sen.

Szczyty są przewodnikami, lecz wśród szczytów.

Jeżeli nie podniesiesz wzroku, będziesz myślał że jesteś najwyższym punktem.

Dołączając do nich odnajdziesz dzielący cię od nich dystans.

Przychodzę z umierania, nie z bycia urodzonym. Od bycia urodzonym odchodzę.

Przestali cię zwodzić, a nie kochać. A tobie się wydaje, że przestali cię kochać.

Nowy ból przychodzi i stare bóle domostwa przyjmują go swym milczeniem, nie swoją śmiercią.

Pomogę ci się zbliżyć jeżeli się zbliżysz, i utrzymać dystans jeżeli utrzymasz dystans.

Człowiek kiedy jest zaledwie tym czym się wydaje, jest prawie niczym.

Stu ludzi razem jest jedną setną człowieka.

Nie każdy czyni zło, lecz każdy jest oskarżony.

Byłem swym własnym uczniem i swym własnym mistrzem. I byłem dobrym uczniem ale złym mistrzem.

Ci co oddali swe skrzydła są smutni nie widząc się latającymi.

Mały jest ten co skrywa by się pokazać.

To co w człowieku nie może zostać udomowione to nie jego zło lecz jego dobroć.

Nie widzisz rzeki łez gdyż brakuje w niej jednej łzy - twojej.

Podążanie liniami prostymi skraca odległości jak i życie.

Usytuowany w jakieś mglistej odległości robię to co robię by uniwersalna równowaga której jestem częścią pozostała równowagą.

Prawda ma bardzo nielicznych przyjaciół, i tych paru jest samobójcami.

Na tak długo i o ile to nie może być, jest to prawie zawsze wyrzutem dla wszystkiego co może.

Kiedy nie ma skarbu do pokazania, noc jest skarbem.

Sto lat umiera w jednym momencie, tak jak moment umiera w jednym momencie.

W swym ostatnim momencie moje całe życie będzie trwało tylko moment.

Cierpienie jest ponad, nie pomożej. I każdy myśli że cierpienie jest poniżej. I każdy chce się wznieść.

Czasami nocą zapalam lampę by nie widzieć.

Ten kto uwięziony w źle nie ucieka z niego lękając się napotkać - zło.

Jeżeli nie zamierzasz zmienić swej trasy, po co zmieniać swego przewodnika?

Widziałem martwego człowieka. I byłem trochę, trochę, trochę ... Mój Boże, jakże wielką rzeczą jest martwy człowiek.

Tak, trzeba cierpieć, nawet na darmo, ażeby nie żyć  na darmo.

Nikt nie rozumie że dałeś wszystko. Musisz dać więcej.

Gdybym tylko mógł pozostawić wszystko takim jakim to jest, bez poruszania żadnej z gwiazd, żadnego obłoku. Och, gdybym tylko mógł!

Kocham cię jakim jesteś, ale nie mów mi, jak to jest.

Kiedy umrę, nie zobaczę się umierającym pierwszy raz.

Cienie: pewne ukrywają, inne odsłaniają.

Jesteś do nich przywiązany i nie rozumiesz jak, ponieważ oni nie są przywiązani do ciebie.

Kiedy widzę siebie pytam się: "Co inni myślą że widzą?"

Strata rzeczy dotyka nas aż stracimy ją zupełnie.

Moja godność prosi tego kto nie czyni mi krzywdy by nie czynił mi krzywdy. Tego kto mnie krzywdzi, nie prosi o nic.

Słońce oświetla noc, nie przemienia jej w światło.

Zawsze opowiadasz sen. Kiedy go śnisz?

Krzywda której nie wyrządziłem, jakąż krzywdę wyrządziła!

Nawet najmniejsze stworzenie niesie słońce w swych oczach.

Struktura ignorancji

 

Niepouczony przeciętniak lub jak woli Pan Kania pospolitak, nieobeznany z nauką Buddy nie rozumie siebie samego. Zatem nakaz wyroczni: Poznaj siebie jak najbardziej go obowiązuje, bez wątpienia wyrocznia daje mu dobrą radę. Jednakże pierwsze co musi on zrobić to przeniknąć dwuznaczność ukrytą w tym nakazie. Gdyż widziana z pewnego poziomu, ta rada afirmuje błędne założenie, zatem podążanie nią bez posiadania właściwego poglądu oznacza poruszanie się w obrębie zaklętego kręgu bez możliwości wydostania się poza.

Może zatem lepiej by było doradzić mu zrozumienie doświadczenia arahata, doskonałego, uwolnionego od nienawiści, chciwości i złudzenia? Co jest trudniejsze? Jeżeli spojrzymy na to z perspektywy Czterech Szlachetnych Prawd, zrozumienie doświadczenia arahata odpowiada Trzeciej Szlachetnej Prawdzie, zrozumienie doświadczenia zwykłego człowieka odpowiada Pierwszej Szlachetnej Prawdzie. Jak nas zapewniają Sutty, kto widzi jedną z prawd widzi pozostałe trzy.  A zatem zrozumienie doświadczenia zwykłego człowieka równa się zrozumieniu doświadczenia arahata.

Co możemy powiedzieć o arahacie? Na przykład to że błędem jest mówić iż arahat osiągnął nibbānę. A to z tego prostego powodu, że nibbāna i arahat to synonimy. Czym jest nibbāna? Jako jedną z jej definicji Sutty podają "wstrzymanie istnienia tutaj i teraz". I teraz cokolwiek byśmy nie powiedzieli o zwykłym człowieku, wszystko to będzie wyprowadzone z jednego fundamentalnego faktu, mianowicie zwykły człowiek istnieje. Jest, egzystuje w przestrzeni i czasie.

Wracając do delfickiej wyroczni, interpretującja jej nakazu, na pewny sposób, bez zrozumienia Nauki Buddy nie zaprowadzi nas daleko, będziemy po prostu poruszać się w obrębie istnienia. Wychodzimy z fundamentalnego założenia że jesteśmy i dalej staramy się odnaleźć swą tożsamość, czym lub kim jesteśmy. Takie poszukiwania są nierozerwalnie związane z procesem samo-identyfikacji, znalezienia tego czym naprawdę jesteśmy, tego z czym moglibyśmy trwale się utożsamiać. Nic nie wydaje się bardziej naturalne. [Dla inteligentnych ludzi, głupiec bezkrytycznnie akceptuje tożsamość narzuconą mu przez środowisko i pytanie "kim jestem?" zupełnie go nie dręczy]

Nauka Buddy jednakże stoi w sprzeczności z bezpośrednim doświadczeniem zwykłego człowieka i mówi o najwyższym szczęściu, nibbānie, jako o wstrzymaniu istnienia. Czy zatem przeceniliśmy radę wyroczni, rozpoznając ją za dobrą? Niekoniecznie. To świetna rada, jednakże widziana z perspektywy właściwego poglądu jej interpretacja nie oznacza znalezienia naszej prawdziwej tożsamości... Zwykły człowiek, biorący swe istnienie za pewnik, nie rozumie własnej ignorancji, co możemy opisać krótko: z ignorancją jako warunek, istnienie. Nie tylko jestem, ale znajduję to czym jestem. Innymi słowy lokalizuję się w przestrzeni i czasie poprzez akt samo-identyfikacji determinując to czym moje ja jest.

To "jestem" jest sercem ignorancji, zalegającej na poziomie pre-logicznym. Akceptując bezkrytycznie fakt swego istnienia w procesie kolejnych doświadczeń życiowych dokonuję konkretnych samo-identyfikacji, jestem tym lub tamtym. I teraz widziany z poziomu Nauki Buddy nakaz wyroczni -poznaj siebie- trzeba zinterpretować jako jasne zrozumienie tego czym nie jestem. Innymi słowy, można by rzec, wyrocznia nakłania nas do porzucenia sakkayaditthi, jakiejkolwiek pozytywniej samo-identyfikacji.

Jeżeli to nam się uda, pozostaniemy tylko z jestem. Jeżeli interesuje nas dalszy progress, powinniśmy zwrócić się do MN 1 która to Sutta omawia ignorancję na poziomie pre-logicznym. Główny protagonistą tej Sutty jest sekha, ariya w treningu. Sekkha porzucił wszelkie błędne poglądy, opinie, mniemania, i zaopatrywania. Jak nas zapewniają Sutty, kto uwolnił się od sakkayaditthi, poglądu ucieleśniającego, określającego czym nasze "ja" jest, uwolnił się od wszelkich błędnych poglądów i mniemań.

O ile arahat nie ma już żadnej pracy do wykonania, o tyle też zwykły człowiek jest w tej Suttcie ignorowany  w sensie etycznego nakazu (zrób to a to). Zwykły człowiek postrzega x jako x i ...  rozmiłowuje się w x - koniec sprawy. To tylko sekha otrzymuje etyczny nakaz "nie powinien". Być może przykład seksu nieco nam wyjaśni. O ile sekha ma jasne zrozumienie, właściwy pogląd i widzi ciało jako: to nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja, nie jest on jednak wolny od skazy zmysłowego pożądania [sekha poniżej nie-powracającego] która to prowokuje go (jeżeli nie zachowa uważości) do wyobrażania ciała w kontekście seksualnych relacji. Podmiot - "jestem" nie jest tu widoczny explicite, ale zwłaszczenie ciała "to moje" implikuje istnienie podmiotu do którego ono należy. I właśnie z tego zwłaszczenia puthujjana czerpie pewność swego istnienia: "ja" jak to wykazał Hume nigdy nie jest widziane bezpośrednio, nie mniej - według puthujjany - musi ono być, skoro są rzeczy które do niego należą.

O ile jednak puthujjana jest bezsilny wobec ignorancji na poziomie pre-logicznym, sekha choć może być jej ofiarą, rozpoznaje że koncept jestem jest złudzeniem wynikającym z zwłaszczenia i że rozmiłowywanie w wyobrażeniach tylko wspiera ignorancję. Stąd nakaz Buddy: nie powinien.

Warto zauważyć że angielski odpowiednik maññati,  "conceives", ma szersze pole semantyczne niż oryginał Pali, co może zostać użyte to pogłębienia naszego zrozumienia za pomocą tej ilustracji:

Nanavira Thera:

The Målapariyàyasutta is as follows. (i) The puthujjana ‘perceives X as X; perceiving X as X, he conceives X, he conceives In X, he conceives From X, he conceives “X is mine”; he delights in X…’. (ii) The sekha ‘recognizes X as X; recognizing X as X, he should not conceive X, he should not conceive In X, he should not conceive From X, he should not conceive “X is mine”; he should not delight in X…’. (iii) The arahat ‘recognizes X as X; recognizing X as X, he does not conceive X, he does not conceive In X, he does not conceive From X, he does not conceive “X is mine”; he does not delight in X…’.

This tetrad of (maññanā), of ‘conceivings’, represents four progressive levels of explicitness in the basic structure of appropriation. The first, ‘he conceives X’, is so subtle that the appropriation is simply implicit in the verb.

Taking advantage of an extension of meaning (not, however, found in the Pali maññati), we can restate ‘he conceives X’ as ‘X conceives’, and then understand this as ‘X is pregnant’—pregnant, that is to say, with subjectivity.

And, just as when a woman first conceives she has nothing to show for it, so at this most implicit level we can still only say ‘X’; but as the pregnancy advances, and it begins to be noticeable, we are obliged to say ‘In X’; then the third stage of the pregnancy, when we begin to suspect that a separation is eventually going to take place, can be described as ‘From X’; and the fourth stage, when the infant’s head makes a public appearance and the separation is on the point of becoming definite, is the explicit ‘X is mine (me, not mama)’. This separation is first actually realized in asmimàna, where I, as subject, am opposed to X, as object; and when the subject eventually grows up he becomes the ‘self’ of attavàda, face to face with the ‘world’ in which he exists. (In spite of the simile, what is described here is a single graded structure all implicated in the present, and not a development taking place in time. When there is attavàda, the rest of this edifice lies beneath it: thus attavàda requires asmimàna (and the rest), but there can be asmimàna without attavàda.) Note that it is only the sekha who has the ethical imperative ‘should not’: the puthujjana, not ‘recognizing X as X’ (he perceives X as X, but not as impermanent), does not see for himself that he should not conceive X; while the arahat, though ‘recognizing X as X’, no longer conceives X.

Warto zajrzeć też tu

https://varapanno.blogspot.com/p/mn-1-mulapariyaya-sutta-111-posted-on_4.html?m=0

Ireneusz Kania Muttavali - errata pustelnicza

Wyznaczywszy siebie na strażnika Dhammy, musimy spełniać duchową opiekę tak czujnie i roztropnie, żeby, jeśli na niej jakiś wróg kiedykolwiek wśród nasion prawdy rozsieje chwasty, stłumić je w zarodku, aby radośnie wszedł zasiew prawdy elementu nie-determinowanego.

Zaprawdę, z bólem musimy stwierdzić, że w tym czasie pewien mąż z kraju nadwiślańskiego imieniem Kania, jak słychać tłumacz i człowiek kultury wyższej, chciał zrozumieć więcej z tego co ukryte przed wzrokiem niepowołanych, nie zachowując przy tym trzeźwości i miary, jaką wyznacza standard Sutr, albowiem ucho swe odwrócił od prawdy i zwrócił się ku ludzkim wymysłom. Zawiedziony bowiem na manowce przez owego ojca kłamstwa, który często przybiera postać anioła światła, mąż ten, wbrew jaśniejącej prawdzie Sutr, bronił licznych nauk, które w wielu sercach zaciemniły różnicę pomiędzy Nauką Buddy a Visudhimaggą i Milindapanhą, które ogłosił  do prostego ludu w księdze o nazwie Muttavali.

Powyższe taki drobny żart ... życiu pustelniczym nie ma akcji, wokół mnie nie tylko wszędzie dystanse, ale i dłużyzny, niczym w polskich filmach...

Ludziom kultury pragnącym dowiedzieć się czegoś więcej na temat Nauki Buddy książkę Pana Ireneusza Kani można polecić bez zastrzeżeń, jednak dla tego kto oczekuje od Buddy czegoś więcej, Muttavali nie jest książką w pełni satysfakcjonującą, z prostego powodu, mianowicie, nikt nie może objaśniać świętych tekstów poprawnie, jeżeli nie posiada on ducha w którym zostały one napisane (Mistrz Eckhart) albo ujmując to innymi słowy, ten kto sam grzęźnie w ruchomych piaskach, nie jest w stanie pomóc drugiemu grzęznącemu. Oprócz paru poważnych, książka zawiera pewną ilość drobniejszych, mniej istotnych błędów. Co prawda moraliści słusznie wytykają wytykajacemu drodne błędy małoduszność, ale wydaje mi się że pewna errata książce nie zaszkodzi, poza tym niektóre błędy, choć niezbyt istotne, rozpoznane jako takie, mogą powiększyć nasze zrozumienie Dhammy. Choć właściwy pogląd nie zależy bezpośrednio od ich eliminacji, ich usunięcie jest jednak krokiem we właściwym kierunku.

Notatka nr 6  - Tutaj tylko chyba roztargnienie tłumacza. Pan Kania zalicza bazę nicości osiagnietą przez Alara Kalame jako siódmy stan koncentracji, słusznie, ale Ramaputtcie przypisuje już tylko czwarty, podczas gdy jego osiągnięcie medytacyjne było wyższe niż Alary. Błąd wynika zapewne z tego, w drugim przypadku Pan Kania zaczął liczyć nie od pierwszej jhany ale od pierwszego stanu niematerialnego. Dodatkowo "świadomość" jest tym co zależy od percepcji i uczucia i tu powinno się raczej użyć słowa percepcja. Jako że świadomość jest podstawową egzystencjalną determinacją: bez świadomości nie ma doświadczenia; to bardzo istotne by jasno odróżnić percepcję (saññā) od świadomości (viññāṇa).

11 - Tu praktyczne zastrzeżenie. Pan Kania pisze "wielki Buddhagosha" i o pani Rhys Davids jako o jednej z największych badaczek starego buddyzmu. Cóż, to jak w pewnym westernie gdzie wieśniacy poszukiwali kogoś kto ich obroni przed bandytami. Jeden zauważa kogoś z wielką szramą na twarzy i mówi: to jest ktoś kogo potrzebujemy, na to drugi mu odpowiada: nie, my potrzebujemy tego, kto zrobił mu tą szramę. Nauki Buddy się nie "bada" tylko praktykuje. Oczywiście jedno nie wyklucza całkowicie drugiego, ale Budda zaleca, by zwykły człowiek, jak Pan Kania pokładał wiarę w mnichu zamieszkującym w lesie (M 150). Nieśmiertelności nie zdobywa się nauczając o niej na uniwersytecie.

Co ważniejsze, ponieważ zwykły człowiek jest ofiarą ignorancji, która przenika całe jego doświadczenie, musi on, kierując się wiarą , założyć "ja nie wiem i nie widzę, Budda wie i widzi".
Pokładanie wiary w Buddhagoshę, to jednak zupełnie inna sprawa. Dhamma jest bardzo subtelna, najmniejsze jej zniekształcenie może wprowadzić nas na manowce. By wyeliminować te ryzyko, najlepiej ograniczyć swoją wiarę tylko do Sutr Pali.

13 - Pan Kania pisze: "Mnisi o wysokim zaawansowaniu duchowym otwarcie wyrażali pogardę dla mocy cudownych, przeciwstawiając je wręcz uzyskanej drogą medytacji sile intelektu, skupienia i intuicji. "My nie czynimy żadnych cudów ani nie mamy żadnych mocy; jesteśmy wyzwoleni dzięki wglądowi analitycznemu - mówią w SN 12: 17"

Tu Pan Kania wprowadza nas w błąd. Bez wątpienia mnisi mówią to co mówią, ale nie kieruje nimi pogarda ale skromność, tj znają swoje miejsce w szeregu świętych, by tak rzec. Wystarczy zajrzeć do Sutty M 108 gdzie posiadanie mocy nadnaturalnych jest wymienione jako powód dla którego mnich jest honorowany, szanowany i czczony przez swych kolegów.

Ale ogólnie rzecz biorąc całość notatki o mocach nadnaturalnych jest poprawna. Głównym problemem -cierpieniem- jest ego, które i bez żadnych realnych powodów z samej natury rzeczy stawia się wysoko, zatem pojawienie się takich mocy u jeszcze nie w pełni wyzwolonego może mieć katastrofalne następstwa.

17 - Pan Kania pisze o czcigognym Anandzie: ... nie uzyskał on jeszcze Oświecenia, "Oka Dhammy".

Pan Kania miesza ze sobą dwie różne rzeczy. Czcigogny Ananda nie był co prawda arahatem za czasów życia Buddy, ale pewien stopień przebudzenia już posiadał, był sotapanną, i w Suttach pojawienie się Oka Dhammy jest związane z tym stopniem Oświecenia. Tym okiem Dhammy sotapanna widzi Cztery Szlachetne Prawdy ale jeszcze ich w pełni nie urzeczywistnił w swym doświadczeniu. Innymi słowy jest on wolny od sakkayaditthi ale nie od asmimana.

27 O Kalame Sutrze. Poprawna notatka, tyle że w kontekście tej Sutty nie jest stosowne pisanie o takich pouczeniach jak "bądźcie sami dla siebie światłem". Sutta ta jest bardzo często źle rozumiana, jako głosząca zbędnność autorytetu, dogmatu, i wiary w nauczyciela. Pan Kania nie wydaje się tu błądzić, ale jego komentarz zaciemnia sprawę. Otóż istnieje właściwy dogmat, jest autorytet nauczyciela Buddy, który wie i widzi, oraz my którzy nie mamy właściwiego poglądu.

Dla tych, którzy nie mają nauczyciela jak Kalamowie Budda oferuje światło w tunelu, mianowicie rozpoznanie stanów chciwości, nienawiści i złudzenia jako niebezpiecznych i złych. Dla tego kto już rozpoznał Buddę jako swego nauczyciela, ta Sutta jest niezbyt istotna, ani też Budda nigdy nie udzielił takich pouczeń swoim wyznawcom. "Bądźcie sami dla siebie światłem" to zachęta i przynaglenie skierowane do uczniów Buddy, i nie jest to instrukcja by lekceważyć odgórne instrukcje. ...

29 Tu Pan Kania obraża czcigodnego Sariputtę. Nieładnie, Panie Ireneuszu! Notatka omawia pytania o stan Tathagaty po śmierci. I tu o kimś kogo Budda uważał za swego najwybitniejszyego ucznia, dorównującemu wiedzą o Dhammie jemu samemu, Pan Kania pisze:

'Oto nawet ktoś tak wybitny jak Sariputta pyta Mahakassapę: "Czy Tathagata istnieje po śmierci"' - dość jednoznacznie sugerując, że Sariputta jest jednym z tych mnichów, których te pytania "dręczyły".

Zareczam Panu Ireneuszowi, że nic takiego w żadnym wypadku nie dręczyło czcigodnego Sariputtę. Moje słowo jednak niewiele znaczy, dlatego polecam zajrzeć do AN 5: 165 gdzie czcigogny Sariputta omawia powody dla których ludzie zadają pytania. Wymienia ich pięć: głupota pytającego, zła wola, lżenie drugiej osoby, chęć dowiedzenia się, i piąty: "ktoś zadaje pytanie z myślą: Jeżeli odpowie poprawnie, to dobrze; ale jeżeli nie, wyjaśnię mu". Oczywiście nie możemy zakładać by czcigogny Sariputta miał jakieś wątpliwości co do wiedzy Mahakassapy, prawdopodobnie byli tam obecni i inni mnisi i pytanie miało charakter dydaktyczny.

30 - Omawiane są tu poglądy, które Pan Kania tłumaczy jako teorie.  Objaśnienia Pana Ireneusza nie jest zbyt precyzyjne, możliwe że "analiza elementów i funkcji psychiki człowieka może pretendować do miana teorii". Tyle że Budda ogłasza ją na podstawie swego bezpośrednieo doświadczenia i wiedzy; pogląd i teoria cechują badacza który docieka, Budda wie.

Odmowa zajęcia jakiegokolwiek stanowiska na temat wieczności świata czy jego skończoności bynajmniej nie jest powodowana "przeświadczeniem o tym, że w odniesieniu do kwestii metafizycznych zasady niesprzeczności i wyłącznego środka muszą zostać uchylone, (....) nasze konstrukcje językowe, pojęciowe czy logiczne zawsze są z rzeczywistością niewspółmierne. Dlatego też iż "Tathagata istnieje po śmierci" jest równie prawdziwa jak i teza przeciwna."

Pan Kania kończy trochę lepiej choć ciągle błędnie pisząc iż "ontologiczny status świętego po śmierci wymyka się wszelkiemu orzekaniu, że nie da się w tej sprawie nic powiedzieć ..."

Otóż logiczne prawa kierujące naszą mową nie mają się aż tak źle, jak to Pan Kania sugeruje. Na przykład kwestia metafizyczna taka jak zagadnienie elementu nie-determinowanego może być omówiona i trochę da się o tymże elemencie powiedzieć. Negatywnie, ale i pozytywny opis jest możliwy, są trzy nie-determinowane cechy tego elementu: początek się nie manifestuje, koniec się nie manifestuje, i zmiana gdy obecny się nie manifestuje. AN 3: 47

Powrót dla którego pytania o Tathagatę nie mają odpowiedzi, jest prostszy niż zawiłe objaśnienie Pana Kani. Otóż są cztery rodzaje pytań, każde z nich wymaga innego potraktowania. Jednym z nich jest pytanie źle postawione, to znaczy pytanie zawierające błędne założenie, zatem należy je  odrzucić gdyż wszelka próba odpowiedzi, potwierdzi błędne założenie zawarte w pytaniu. Ten typ pytania był znany sofistom w starożytnej Grecji. Gdy zapytamy mnicha: czy bijesz swoją żonę grubym czy cienkim kijem? odpowiedź ani długim ani cienkim, potwierdza że mnich ma żonę! No i nie wyklucza że ją bije, tyle że ani cienkim ani grubym kijem, może smyczą?

Błędne założenie ukryte w pytaniach o Tathagatę, ujawnia sam Pan Kania pisząc o ontologicznym statusie świętego po śmierci". Otóż nibbāna jest wstrzymaniem ontologii: bhava-nirodho nibbānam czy jak wolisz nibbāna jest wstrzymaniem istnienia tutaj i teraz. Zatem Tathagata nie posiada jakiegokolwiek statusu ontologicznego, innymi słowy jest tutaj i teraz zgodnie z prawdą nie do odnalezienia; tu polecam dwie Sutty na ten temat, zwłaszcza Yamaka Suttę SN 22: 85

Zwykły człowiek nie mając wiedzy o nibbānie, więziony jest przez dialektykę na temat istnienia:  być albo nie być, która choć istotna w obrębie filozofii puthujjany, jest tylko odmianą pytania z ukrytym błędnym założeniem, pytaniem nie mającym odpowiedzi. Patrz Itv 49

Pytanie o świat jest zasadniczo tym samym typem pytania tyle, że o nieco innym założeniu (błędne założenia związane z ideą jaźni mogą się różnić ale mają jedno źródło: sakkayadiithi -patrz Sutta SN 41: 3) Fundamentalna postawa zwykłego człowieka to relacja "ja i świat", ale to tylko mentalna konstrukcja oparta na błędnym założeniu. Bez wątpienia istnieją "zewnętrzne rzeczy" ale musimy sobie zadać pytanie: zewnętrzne w relacji do czego? Do ciała, kiedy identyfikuję się z ciałem, te zewnętrzne rzeczy stają się "moim" światem w którym "ja" przebywam, kiedy ciało jest widziane jako: to nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja, ciało staje się tylko jednym z obiektów świadomości, i idea zewnętrznego świata w którym żyję upada. Patrz Sutta o końcu świata SN 2: 36 AN 4:46

Nisargadatta Maharaj: (cytuję z pamięci) Najgorszą ideą jest ta, że jesteś ciałem. Z ciałem pojawia się świat, za światem, Bóg, który jak się zakłada, stworzył świat, i tak to się zaczyna ...

31 Tu drobiazg: Nauka Buddy nie "kształtowała się w ciągłym sporze że współczesnymi mu ideami", jakiekolwiek by nie były współczesne idee, każdy Budda naucza tego samego, Cierpienie i jego wstrzymanie, choć prawdą jest, że część Suttr obala współczesne Buddzie idee i w tym sensie Sutty można określić jako "kształtowane", ale te Sutty nie stanowią esencji Dhammy. Przykładowo bardzo istotna brahmajala Sutta bynajmniej nie omawia współczesnych Buddzie błędnych poglądów, ale jest atemporalną siecią dzięki której można rozpoznać jakikolwiek błędny pogląd, kiedykolwiek ogłoszony.

34  - Pan Kania ma rację, pisząc że w Suttcie o liściach drzewa simsapa Budda używa tych samych słów gdy odmawia odpowiedzi na temat losu Tathagaty po śmierci, nie mniej dobrze jest widzieć różnicę pomiędzy pytaniem błędne postawionym, na które nie ma odpowiedzi, i pytaniami na które da się odpowiedzieć, ale dowodzącymi umysł od poszukiwania wyzwolenia. Na te drugie pytania Budda zna odpowiedzi, posiada wiedzę, ale jej nie ogłasza gdyż nie jest to związane z praktyką Dhammy, na pierwsze nie ma on odpowiedzi, nie z uwagi na swoją niewiedzę, przeciwnie wie on że te pytania nie mają odpowiedzi. Tylko głupiec zna odpowiedzi na wszystkie pytania.

41 - Tu Pan Kania omawia tak zwany przez niego "testament Buddy". Nie jest to notatka, która zawierałaby jakiś ewidentny błąd, ale też nie jest ona dokładnie na temat.

"Wszystko co złożone, podlega zniszczeniu". Poczucie jaźni związane jest z percepcją trwałości i monolitu. Ta formuła zatem ma tylko jeden cel, zachęcić i przynaglić mnichów do podjęcia postawy dezidentyfikacji, i widzenia wszystkich rzeczy jako: to nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja. O ile zwykły człowiek bez instrukcji Buddy jest na pozycji straconej, biorąc swe ja za pewnik, a sakkayadiithi jest postawą identyfikacji, wraz z tą instrukcją, powinno się dostrzec że jest się ofiarą błędnej identyfikacji i bierze się za swoje ja to co w rzeczywistości jest złożenie i nietrwałe. Zwykły człowiek bez instrukcji Buddy nie dostrzega tej sprzeczności pomiędzy założeniem o trwałości swego ja a identyfikacją tegoż ja z tym co złożone, gdyż jest ofiarą czterech zniekształcenień percepcji: brania za trwałe tego co w rzeczywistości jest nietrwałe, brania za przyjemne tego co w rzeczywistości jest bolesne, brania za ja tego co w rzeczywistości jest nie ja, oraz brania za atrakcyjne tego co w rzeczywistości jest odpychające. Oczywiście nawet po byciu poinstruowanym, zwykły człowiek dalej jest ofiarą ignorancji, ale jeżeli udanie zastosuje zalecaną przez Buddę strategię, może się wydostać poza sakkayadiithi i uzyskać niezależność. Ponieważ sotapanna ma wbudowany standard i jasną wizję tego co cierpieniem i tego co jego wstrzymaniem, nie potrzebuje już żadnych instrukcji, choć stowarzyszanie się z bardziej zaawansowanymi może oczywiście przyspieszyć jego postęp.

43 - Tą kartkę śmiało można wyrwać z książki, rzecz którą praktykował Joubert, i część jego księgozbioru zawierała książki znacznie cieńsze niż oryginalne pozycje. Pan Kania cytuje Vissudhimage, książkę nie znajdującą się w Kanonie Sutr. Najlepiej byłoby nie wiedzieć o jej istnieniu, choć z drugiej strony analiza cudzych błędów, tak jak w szachach, może powiększyć nasze zrozumienie.

Przeciwnie do tego co pisze Pan Kania dwa "poziomy" prawdy nie odgrywają żadnej roli w myśli buddyjskiej, jeżeli za taką mamy myśl Buddy: pojęcie prawdy absolutnej nie istnieje w Suttach i Budda nigdy jej nie nauczał, choć Pan Kania ma rację że odwołując się do nich puthujjana wyjaśnia sobie "sprzeczności i niezborności" (istniejące w jego umyśle) związane z ideą anatta. Nie mam tu cierpliwości by to dokładnej omawiać zresztą jakkolwiek bym się nie starał i tak nie dorównam genialnej dekonstrukcji tej wprowadzajacej w błąd idei patrz NanaviraThera PRAWDA ABSOLUTNA

Jak pisze Le Bon, potrzeba pewności zawsze była silniejsza niż potrzeba prawdy i nasz ludzki umysł ma silną skłonność do szybkiego "załatania" swej ignorancji jakimkolwiek wyjaśnieniem,  w następnym etapie zapomnieniu że było to tylko wyjaśnienie i ... uważaniu sprawy za zamkniętą.

Sprzeczności jakie dostrzega puthujjana wynikają z jego braku zrozumienia Dhammy; zatem puthujjana znajduje się na rozdrożu: albo jasno zrozumie, że nie rozumie, co według Montaigne wymaga sporej inteligencji, albo "uśpi się" mniej lub bardziej błędnym wyjaśnieniem i tak jako ten kto "wie", może nawet zajmie się nauczaniem. Co czeka tych którzy pokładają w nim wiarę? →MN 34

45 - Pan Kania omawia tak zwany przez siebie "Wielki Sylogizm". O dezidentyfikacji pisałem powyżej, tu przyczepię się tylko absolutnie nieistotnego drobiazgu: Tłumaczenie powinno brzmieć: Tak samo, Aggivessano, mnich ... Czepiam się bo interesuje mnie psychologiczny powód tego błędu, Saccaka nie był mnichem, i jest to jasne z samej Sutty, a jednak Pan Kania pisze: Mnichu Aggiivessano. Roztargnienie a może błąd drukarski?

47 - Omawiając współzależne powstawanie, Pan Kania bije na głowę zwykłe komentarze pisząc że relacja między ogniwami nie jest relacją przyczyny i skutku ale korelatywności. Brawo! Następnie jednak zaprzecza sam sobie pisząc, że narodziny jati są  w kontekście W/P ponownymi narodzinami. W/P jest drugą szlachetną prawdą, i jako takie jest ono bezpośrednio widziane przez sotapannę tutaj i teraz. Problem w tym, że sotapanna rano nie wie nawet tego co stanie się wieczorem, nic już nie mówiąc o jego domniemanych przyszłych narodzinach. Korelatywność zakłada symultaniczne współistnienie i jako takie może być obiektem bezpośredniej wiedzy i wglądu. Sotapanna widzi Dhammę bezpośrednio, ten kto w kontekście współzależnego powstawania mówi o przyszłych narodzinach, przecenia sotapannę obdarzając go bezpośrednim wglądem w przyszłość. Albo jak kto woli, zaniża, przypisują mu błędne skierowanie uwagi - patrz MN 2

Ktoś kto chce zrealizować nieśmiertelność, musi zobaczyć  tutaj i teraz, że śmierć jako taka jest nietrwała, determinowana, powstała współzależne. Muszę umrzeć, bo się urodziłem. Niewątpliwie. Ale czy się urodziłem? Ciało się urodziło ale przecież Budda nakazał mi widzenie ciała tak: to nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja. Bez wątpienia, tego kto nie jest wolny od ignorancji, czekają przyszłe narodziny, jednak w to sotapanna nie wątpi nie dlatego że wie, ale dlatego że wierzy w Buddę, jednakże widzenie śmierci jako nietrwałej nie wymaga żadnej wiary, to można zobaczyć samemu.

50  - Tutaj nie jestem pewny jak rozumieć Suttę:

"Ogół ludzi to ślepcy, tylko niewielu widzi naprawdę jasno. Do nieba idą nieliczni, podobnie jak ptaki, co wytrwały się z sieci."

Pan Kania pisze że "niebo" (sagga) oznacza tutaj odrodzenie się w świecie bogów bądź też ostateczne Wyzwolenie. Czcigodny Buddharakkhita tłumaczy sagga jako "realne of bliss".

Wyrwanie się z sieci i widzenie jasno to raczej sugeruje ostateczne Wyzwolenie, choć być może Pan Kania ma rację.

51 - Ja nie jest pojęciem pustym, tylko codzienną rzeczywistością dla zwykłego człowieka i tylko ariya widzi ją jako złudzenie. Formuła "Nie jestem nigdzie niczyją własnością, w niczym też nigdzie nie ma niczego mojego" jest specjalną techniką medytacyjną służącą do osiągnięcia bazy nicości - to jedna z prawd bramina AN 4: 185

53 -Tu Pan Kania zawęża znaczenie słowa sunna. O ile w omawianym fragmencie rzeczywiście nacisk kładziony jest na pustość od czegoś - tak jak i w MN 121 to z tej drugiej Sutty wynika że zejście w pustkę jest synonimem nibbāny. Tu dygresja, do wyzwolenia - realizacji elementu nie-determinowanego, który przecież jako niezmienny jest tak czy tak obecny, dochodzi się raczej na drodze usuwania przeszkód które nie pozwalają nam  go zobaczyć.

Jak już pisałem "ja" jest zawsze w relacji do tego co moje, mojego świata w którym ja żyję. Zatem wydaje się prawdopodobnie, że taka praktyka może doprowadzić do wyjścia poza sakkayaditthi. To dość mocno przypomina idę Nisargadatty Maharaja by trwać w kontemplacji "Jestem"  odrzucajac jednak wszelką pozytywną identyfikację "Jestem tym, jestem tamtym".

Jak na razie straciłem animusz "krytyka literackiego" że się tak wyrażę, dlatego małe podsumowanie. Zwykły czytelnik nie powinien z tej krytyki odnieść wrażenia, że książka Pana Kani jest słaba, po prostu w celach dydaktycznych skoncentrowałem się na błędach w niej zawartych, w końcu książki zajmuje się sprawą już nawet nie życia i śmierci, ale nieśmiertelności,  a ponieważ w pewnym sensie tak czy tak już jesteśmy nieśmiertelni, praktyka nie polega na zdobywaniu wiedzy, ale na usuwaniu ignorancji, która jako fałszywa wiedza przesłania nam naszą nieśmiertelność. Kogo ta sprawa nie interesuje, czy raczej komu się wydaje, że go to nie interesuje, i kto koncentruje się na doznaniach estetycznych płynących z lektury, książkę Pana Kani śmiało można polecić. Zawiera ona sporo merytoryczne poprawnych informacji, i nawet błyskotliwych komentarzy samego tłumacza. I jak to zwykle bywa w przypadku Pana Ireneusza jest napisana bardzo eleganckim językiem (być może "pięknym") było by lepszym słowem...

Również muszę podkreślić, że Pan Kania odegrał w moim życiu ważną rolę, zapoznając mnie z moim ulubionym pisarzem Cioranem, nie wspominając już o wielu innych ciekawych i wartościowych książkach które przetłumaczył, np dla mnie jako kynologa amatora, jego tłumaczenie Stu Tysięcy Barbarzyńców, było istotną pozycją, nawet nosiłem się z zamiarem nazwania tak mojego ariedala, ale skończył jako Bursztyńsio.

I w sumie w latach dziewięćdziesiątych, Muttavali, było moim pierwszym kontaktem z Suttami. W moim przypadku już wtedy byłem po pierwszym doświadczeniu z buddyjskim monastycyzmem (zen) ale kto wie, być może w życiu jakiegoś Polaka książka to odegra taką rolę jak Doktryna Przebudzenia Evoli z życiu czcigodnch Nanamoli i Nanavira, dla którego było to pierwsze poważne spotkanie z Dhammą i między innymi pod jej wpływem odeszli w bezdomność.

53 - I znów - jako zwykł człowiek -putujjana- Pan Kania nie rozumie że w kontekście agregatów, baz zmysłowych, elementów, nie chodzi o wyjaśnienie jak "konstytuje się osobowość" ale o wykazanie zwykłemu człowiekowi -putujjanie- że jego osobowość, która bierze za trwałą, monolityczną całość, jest wyprowadzona z identyfikacji, z tym co nietrwałe i złożone, czyli że jakkolwiek by nie był jej pewnym, jest ona zwodniczym złudzeniem, a on sam ofiarą oszukującego go umysłu patrz MN 75

54- Ten sam problem widzimy u Pana Kani w następnym komentarzu, gdzie przeciwstawia on Self hinduizmu i self buddyzmu czyli naszego ja. To czego pan Kania nie pisze o naszym egoizmie, to to że w swoim fundamentalnym założeniu, bynajmniej nie jest on czymś zwykłym. Oczywiście ja jest zwykłe, bo każdy je posiada i każdy kocha siebie samego iber ales, nie mniej poczucie trwałości z jakim jest ono związane, jest dokładnie takie jakie mógłby przypisywać sobie jakiś nieśmiertelny bóg.

55 - Pan Kania myli się, rozróżnienie Ja-Ty nie jest iluzją o charakterze językowym, jest albo iluzją przypisywania sobie subiektywności podmiotu "ja" w relacji do tego co nie jest mną, albo też jest werbalym zwrotem, oddającym w 100 % rzeczywisty stan rzeczy, obok siebie stoją dwie różne jednostki puggala. Tu odsyłam do fundamentalnej różnicy pomiędzy jednostką, puggala, która może być nosicielem brzemienia jakim jest osobowość -sakkaya- . Puthujjana nie rozróżnia tych dwóch rzeczy i nie widzi że arahat jest jednostką - puggala - bez osobowości, to prawdziwy człowiek Nikt, Stachury.

57- "Arahat doznaje bólu, ale wie, że jest on niejako czymś w stosunku do niego zewnętrznym, "obiektywnym".

Kolejna półprawda, jednostka-arahat z pewnością nie myśl "mnie boli", ale refleksyjne rozpoznanie: "jest ból", nie pociąga ze sobą w tym wypadku nikogo, w relacji do którego ból byłby czymś zewnętrznym, nie tylko ból, ale jak już pisaliśmy, sama idea zewnętrznego świata upada, nie ma tam nikogo w relacji do kogo mogłaby tworzyć się jakaś "zewnętrzność". 

58- Pisząc o dwóch rodzajach nibbāny Pan Kania mylnie twierdzi, że w zwrocie nibbana z pozostałościami upadi jest synonimem terminu upadana. To oczywisty nonsens, gdyż upadana zależy od ignorancji od której arahata jest całkowicie uwolniony. Termin upadi oznacza pozostałość, co może ale nie musi, zależności od kontekstu obejmować ignorancję, jak na przykład pozostałości w przypadku nie-powracajacego. W swych dociekaniach Dhammy wykazał to czcigodny Nanamoli, w prywatnym liście do Nanaviry, który z kolei instruował innych. Ale Pan Kania nie interesuje się tym co piszą pustelnicy praktykujący Dhammę, woli "wybitnych badaczy", niestety ich wybitność jest tylko subiektywną projekcją Pana Ireneusza.