The long confused emotion which was my life...

Ale upadek sił życiowych nie jest bolesny, jeśli spojrzymy nań jak na czynność. Beckett szczerze pisze o tym „rozpadzie": It is in the transition of decomposition that I remember the long confused emotion which was my life... To decompose is to live tool. W głębi mojej starości, po osiemdziesiątce czuję to każdego dnia: rozpad jest jednocześnie doznaniem; świadomość wybiera z przeszłości i teraźniejszości to, co jeszcze ciągle jest rzeczywistością, co jeszcze prześwieca przez mrok, jak ostatni promień o zmierzchu, kiedy nieboskłon jest już ciemny i nie widać światła, ale jeszcze sieje czuje.


Marai, Dziennik
tłumaczenie: Teresa Worowska

Mój spokój

idę osypującym się piaskiem
między żwirem wybrzeża i wydmą
letni deszcz pada na moje życie
na mnie na moje spustoszone życie
biegnące ku swojemu początkowi ku swojemu końcowi
mój spokój jest tam w cofającej się mgle
kiedy nie będę już stąpać po długich ruchomych progach
i żyć w przestrzeni
otwierających się i zamykających drzwi


S. Beckett
tłumaczenie: Julia Hartwig

Idę osypującym się piaskiem…

idę osypującym się piaskiem
między żwirem wybrzeża i wydmą
letni deszcz pada na moje życie
na mnie na moje spustoszone życie
biegnące ku swojemu początkowi ku swojemu końcowi
mój spokój jest tam w cofającej się mgle
kiedy nie będę już stąpać po długich ruchomych progach
i żyć w przestrzeni
otwierających się i zamykających drzwi


Samuel Beckett
Przełożyła Julia Hartwig

no właśnie co

obłęd to wszystko co się widzi -
to -
no właśnie co -
no to -
to tutaj

to wszystko tutaj -
obłęd to wszystko co dane -
co się widzi -
obłęd to wszystko co się tutaj widzi -
by w ogóle -
no właśnie co -
widzieć -
ledwo widzieć -
- łudzić się że ledwo się widzi -

- obłęd by w ogóle chcieć się łudzić że
ledwo się widzi -

Samuel Beckett
przełożył Antoni Libera

Muzyka obojętności

muzyka obojętności
serce czas powietrze ogień piasek
ciszy upływ miłości
tłumi ich głosy i niech
nie słyszę już siebie
jak milczę

Samuel Beckett
w przekładzie Julii Hartwig

Co począłbym bez tego świata

co począłbym bez tego świata bez twarzy obojętnego
gdzie byt trwa chwilę gdzie każda chwila
obraca się w pustkę w zapomnienie
bez tej fali w której na koniec
ciało i cień pogrążają się razem
co począłbym bez tego milczenia w którym zamierają szepty
miotając się szaleńczo ku pomocy ku miłości
bez tego nieba które wznosi się
nad pyłem swego balastu

co począłbym wczoraj i przedwczoraj
wyglądając przez okienko sztormowe wypatrując kogoś
kto błąka się jak ja z dala od wszelkiego życia
w konwulsyjnej przestrzeni
wśród bezgłośnych głosów
napierających na moje odosobnienie

Samuel Beckett
przełożyła Julia Hartwig

Czekając na Godota

Samuel Beckett

Przykładem pisarza, który w swej twórczości konstruował niezwykle sugestywne całościowe metafory egzystencji ściśle powiązane z doświadczeniem samobójczym był Samuel Beckett. Kluczową metaforą egzystencji jest u niego obraz życia jako „marszu w miejscu”. W Czekając na Godota bohaterowie nie mogą ustalić, gdzie się znajdują, nie potrafią też rozpoznać czasu „akcji”, w której uczestniczą. Kalendarz nie odgrywa w ich życiu żadnej roli. Wędrują po ziemi i równocześnie znajdują się ciągle w tym samym miejscu. Jeśli mijają dni, wciąż mają wrażenie, że trwa ten sam dzień. Zawsze jest tak samo i zawsze dzieje się to samo. Wszystkie czynności ludzkie rysują się jako równoważne, jeśli chodzi o ich znaczenie, a raczej równie mało ważne. Z tego poczucia zupełnej nieważności faktu narodzenia się człowieka na Ziemi rodzi się pragnienie bycia nienarodzonym i żal, że się przyszło na świat.

VLADIMIR: Może by zacząć żałować?

ESTRAGON: Żałować? Czego?

VLADIMIR: No … (zastanawia się) Warto się wdawać w szczegóły?

ESTRAGON: Żeśmy się narodzili.*

*Samuel Beckett, Dzieła dramatyczne s. 32

tłumaczenie: Antoni Libera

Stefan Chwin

Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni s 219