Naukowy kapłan i pamięciowcy wiedzy. O etykietce, która zastępuje myślenie

…filozof to nie facet, który zna na pamięć wszystkie poglądy…

Zbigniew Jacniacki

neon24/naukowy-kaplan-i-pamieciowcy-wiedzy-o-etykietce-ktora-zastepuje-myslenie

Współczesny człowiek non stop słyszy dwa magiczne zaklęcia:
„to jest naukowe”
albo
„to nie jest naukowe”. 

I na tym zwykle kończy się cała dyskusja. Nie dlatego, że ktoś rozwiązał problem czy odkrył prawdę. Po prostu pojawiła się etykietka. I po sprawie. „Naukowe”. Działa jak pieczęć z urzędu. Jak certyfikat jakości myślenia. Jak dzisiejszy odpowiednik starego „ bo tak powiedział ksiądz”. Najzabawniejsze jest to, że masa ludzi rzuca tym słowem, choć sama nie ma pojęcia, co ono tak naprawdę znaczy. Co to właściwie jest ta „naukowość”?


Metoda?
Powtarzalność?
Możliwość obalenia?
Statystyki?


Czy po prostu to, że profesorowie się z tym zgadzają? [ niektórzy md]

 Zdziwisz się, ilu znanych profesorów z telewizji mówi „naukowe” z taką pewnością, jakby sami nigdy nie zastanawiali się głębiej co to słowo oznacza. To jakby hydraulik codziennie gadał o „hydrauliczności”, ale nie umiał wyjaśnić, o co mu właściwie chodzi. 

Dzisiejsze dyskusje na uczelniach często już nie są o rzeczywistości.
Są o tym, co ktoś napisał o tym, co ktoś inny napisał o rzeczywistości. Profesor cytuje profesora, który komentował innego profesora, który nie zgadzał się z jeszcze innym profesorem. A sam problem? Dawno zaginął pod stosem przypisów. Ludzie na uniwersytetach coraz rzadziej badają świat. Badają za to, co inni napisali o świecie. Zamiast pytać „czym jest świadomość?”, pytają: „jak Heidegger rozumiał pojęcie istnienia w latach 30. w kontekście Husserla?”

To może być ciekawe z historycznego punktu widzenia – tak jak ktoś może badać guziki na mundurze Napoleona.
Problem zaczyna się, gdy taki „historyk” filozofii nagle nazywa siebie filozofem. Bo filozof to nie facet, który zna na pamięć wszystkie poglądy.
Filozof to ktoś, kto naprawdę kocha mądrość.

A miłość do mądrości zaczyna się od odwagi patrzenia na świat na własny rachunek. Tymczasem dzisiejsze uczelnie często wychwalają ludzi, którzy są świetni w unikaniu własnego myślenia. Potrafią godzinami opowiadać: co powiedział Derrida, jak odczytano Foucaulta, dlaczego Lacan pokłócił się z Freudem, ale jak zapytasz ich normalnie: „Okej, a ty sam co myślisz o rzeczywistości?” – to cisza. 

To już nie jest umiłowanie mądrości. To kult archiwum i cytatów. Powstała cała kasta kapłanów przypisu – ludzi, którzy wierzą, że jak masz dużo cytowań, to nie musisz mieć kontaktu z prawdziwym życiem. Im bardziej tracimy bezpośredni kontakt z rzeczywistością, tym ważniejsi stają się różni pośrednicy: eksperci, komentatorzy, interpretatorzy, autorytety. Człowiek przestaje ufać sobie – swojemu doświadczeniu, swojemu myśleniu. Musi dostać pieczątkę. Certyfikat. Etykietkę „naukowe”. Jakby prawda nagle stawała się prawdziwsza po zatwierdzeniu przez komisję grantową.

Nauka jako metoda jest super i jest jednym z największych osiągnięć człowieka.
Problem nie leży w nauce. Problem leży w tym, jak słowo „naukowy” stało się plemienną pałką do walenia po głowie. Bo bardzo często „naukowe” nie znaczy już „zostało uczciwie zbadane”. Znaczy raczej: „możesz to mówić i nikt cię nie wyrzuci ze stada”. Wielu ekspertów z mediów zachowuje się bardziej jak urzędnicy poprawności myślowej niż jak prawdziwi odkrywcy. 

Prawdziwe poznanie zawsze zaczynało się od ludzi, którzy mieli jaja, żeby wyjść poza to, co akurat wszyscy powtarzają. A dzisiejszy system akademicki najczęściej nagradza coś dokładnie odwrotnego – grzeczne powtarzanie aktualnej narracji. Najśmieszniejsze jest to, że ci sami ludzie, którzy ciągle krzyczą „gdzie są dowody naukowe?!”, sami opierają się na masie nieweryfikowanych założeń, np.: 

że świadomość to produkt mózgu,
że rzeczywistość jest tylko materialna,
że wartości to tylko społeczny wymysł,
że człowiek to biologiczna maszyna,
że sens życia to ewolucyjna iluzja.

To nie są fakty naukowe. To są filozoficzne dogmaty.

Ale tak nam się pomieszało, że wielu ludzi już tego nie widzi. Dlatego warto odzyskać odwagę myślenia po swojemu. Nie po to, żeby odrzucać naukę. Tylko po to, żeby przestać traktować słówko „naukowe” jak magiczny talizman, który zwalnia nas z myślenia.

Dlatego koncepcja Pola Świadomego Istnienia nie prosi o żadne certyfikaty. Nie walczy z nauką o tytuł „najprawdziwszej teorii”. To po prostu narzędzie. Pojawia się, kiedy jest potrzebne, i znika, kiedy nie jest. Nie udaje, że jest absolutem. Po prostu pomaga zobaczyć to, co jest: że świadomość nie jest produktem – jest fundamentem  wszystkiego. Że materia to przejaw, a nie źródło. I że nie potrzebujesz niczyjej zgody, żeby się z tym połączyć – wystarczy szczere „chcę to poczuć”. Jeśli ta koncepcja pomaga Ci w życiu, daje spokój, kierunek – to jest jej największe potwierdzenie. Nie w artykule naukowym. Tylko w Twoim życiu. A jak jutro przestanie być potrzebna? Spokojnie wróci tam, skąd przyszła. I też będzie dobrze. Bo Pole nie potrzebuje etykietek, żeby istnieć. 

https://dakowski.pl/