Wtulić głowę w piasek gwiazd

Posłuchaj
Żyjemy w pustce
Bardziej niepojętej
niż czas


Ona śpiewa nam
swoją pieśń

W nicości

którą zapełniamy bibelotami
hałasem
niepokojem

Spróbuj
Oganiając się
Od natarczywych słońc
Wtulić głowę w piasek gwiazd

I zasnąć
Mieć sny większe niż wszechświat
I pojąć tę pustkę
Oswoić się z nią

Mruczeć z nią
jej pieśń

o uwolnieniu
od cierpień
od niepotrzebnych miłości
od gwoździa w bucie
od słów

Dorota Kiersztejn Pakulska

Pomiędzy tak i nie

Tak czy nie
Dylemat ten
Wisi nad nami jak miecz Damoklesa
Kładzie się pomiędzy dniem a nocą

Coś wciąż jest nie tak
Nie tak nie tak

A przecież jesteśmy niezwykle cywilizowani
Bardziej niż kiedykolwiek wszystkowiedzący

Wciąż obawiamy się wojny
Banalnie umieramy z głodu

Więc szukamy
w kartach tarota
wśród kart historii

W jądrze atomu
w strukturze białka
w kosmosie

W masowych grobach
Podnosimy powiekę trupom

Poszukiwania są na wielką skalę

Hawking zagląda do czarnych dziur
Nachyla się jak nad wielką beczką
W nadziei że ujrzy mrugające oko Boga

No więc raczej tak czy nie

Nad naszym dylematem
wszechświat
z filozoficznym spokojem
bezszelestnie
tworzy i unicestwia coraz to nowe światy
zderza ze sobą galaktyki

I wszystko rozgrywa się na tej ciasnej przestrzeni
granicy cieńszej niż włos
Pomiędzy tak i nie

Nie i tak
Tak czy nie

Dorota Kiersztejn Pakulska